Przemieszczam się między delegatami z wprawną niewidzialnością, taca balansuje na drżących palcach. Oba stada wypełniają pomieszczenie napięciem tak gęstym, że można by się nim zadławić, ich nienawiść ledwo skryta pod dyplomatycznymi uśmiechami.
Spojrzenie Alfy Paula odnajduje mnie w chwili, gdy wchodzę.
Ciężar jego uwagi przyciska się do mojej skóry niczym fizyczny dotyk, śledząc każdy mój ruch po wypolerowanej podłodze. Trzymam wzrok opuszczony, lecz ciało mnie zdradza – doskonale wiem, gdzie siedzi, na czele stołu.
Sarah jak zwykle oplata go ramieniem z zaborczą elegancją, jej palce suną po jego rękawie.
"Musisz spróbować wina z naszych wschodnich winnic," mruczy, pochylając się tak blisko, że jej usta niemal muskają jego ucho.
On odsuwa się od jej dotyku, ruch subtelny, ale nie do przeoczenia. Jego szczęka napina się z ledwo maskowanym obrzydzeniem, a uśmiech Sarah na krótką chwilę gaśnie, nim się pozbiera.
Nalewam wino jednemu z delegatów Blood Ridge, zmuszając się, by ignorować dziwne napięcie, które ściska mi klatkę piersiową za każdym razem, gdy zerkam w stronę Paula.
On tylko pomógł mi podczas ataku paniki, przypominam sobie. To nic nie znaczy.
"Populacja omeg stała się prawdziwym ciężarem," ogłasza Alfa Richard, a jego głos niesie się po stole z bezduszną swobodą. "Większość z nich to bezużyteczne istoty, nic nie wnoszą do siły stada."
Oczy Alfy Paula błyskają groźnie, tnąc w moją stronę z intensywnością, która odbiera mi oddech.
Widzę moment, w którym zmusza się, by odwrócić wzrok, jego dłonie płasko opierają się o stół z wyraźną kontrolą. Ta reakcja myli mnie bardziej niż sama jego uwaga.
Dlaczego komentarz o omegach sprawia, że patrzy na mnie w ten sposób?
Spotkanie zostaje przerwane na poczęstunek, a ja wymykam się na korytarz, rozpaczliwie łaknąc powietrza, które nie smakuje polityką i ledwie powstrzymywaną przemocą.
Dwie postacie zastępują mi drogę, zanim dotrę do korytarza dla służby.
Mira i Claudette, najbliższe towarzyszki Sarah, ich uśmiechy ostre jak potłuczone szkło.
"Biedna mała Morgan," kokietuje Mira, cofając mnie w stronę ściany. "Myślałaś, że zawsze pozostaniesz niezauważona?"
"Sarah ma dla ciebie wspaniałe plany po ślubie." Claudette teatralnie przygląda się swoim paznokciom z udawaną obojętnością. "Program hodowlany dla niepołączonych omeg zawsze szuka świeżej krwi."
Te słowa przeszywają mnie lodem, a strach zalewa mi żyły.
Program hodowlany.
Szeptane historie grozy, które słyszałam od innych służących, o kobietach, które znikały i nigdy nie wracały takie same.
"Nie wiem, o czym mówicie," udaje mi się wydusić, mój głos brzmi cienko i niewiarygodnie.
"Naprawdę?" Mira śmieje się, jej dłoń dociska moje ramię do ściany, unieruchamiając mnie. "Niepołączone omega-wilczyce służą w tym stadzie tylko jednemu celowi, a Sarah wielkodusznie wyznaczyła cię do tego zaszczytu."
Claudette pochyla się bliżej, jej oddech rozgrzewa mi policzek. "Podczas rui będziesz zaspokajać każdego samca, którego wskaże stado, raz po raz, aż całkowicie cię wykorzystają."
Obraz zamazuje mi się na krawędziach, potem zapada cisza. Obie kobiety nieruchomieją, ich twarze zmieniają się z okrutnych na przerażone, gdy cień pada na nas.
Za nimi stoi Alfa Paul, a jego obecność promieniuje śmiertelną groźbą bez potrzeby słów.
"Wyjdźcie." Jego głos jest cichy, opanowany, nieskończenie groźniejszy niż jakikolwiek krzyk.
Uciekają bez oglądania się za siebie, a ja osuwam się po ścianie, łapczywie łapiąc powietrze, którego nie mogę zaczerpnąć.
Jest przy mnie w sekundę, jego potężna sylwetka otacza mnie, odcinając wszystko oprócz jego twarzy, zapachu i furii płonącej w jasnoniebieskich oczach.
"Co ci powiedziały?" Jego dłonie obejmują moje ramiona, stanowczo, lecz bez bólu. "Powiedz mi dokładnie, czym groziły."
"To nie ma znaczenia," szepczę, nie mogąc spojrzeć mu w oczy. "Nic nie możesz z tym zrobić."
"Morgan." Jego palec zahacza pod mój podbródek, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy. "Powiedz mi teraz, albo sam ich odnajdę i wydobędę te informacje."
Absolutna pewność w jego głosie przełamuje mój opór.
„Program hodowlany” – wyznaję, rumieńcze wstyd rozpalając mi policzki. „Sarah planuje, żeby mnie przenieśli po ślubie, bym służył nieparzystym mężczyznom według ich uznania.”
Coś zmienia się w jego wyrazie twarzy, coś mrocznego i zaborczego, co sprawia, że serce zaczyna mi szybciej bić.
„Nie trafisz do żadnego programu hodowlanego.”
„Skąd możesz to obiecać?” – mój głos łamie się przy pytaniu. „Bierzesz ślub z moją kuzynką, nie będziesz miała żadnej kontroli nad tym, co się tu ze mną stanie.”
„Potrzebuję, żebyś mi zaufała, mały wilku.” On podchodzi bliżej, jego ciało przyciska się do mojego, aż czuję ciepło promieniujące z jego klatki piersiowej. „Czy dasz radę?”
Zanim zdążę odpowiedzieć, pochyla głowę i wsącha się we mnie głęboko, wdychając powietrze przy załomie mojego karku.
Z jego ust wydobywa się dźwięk, niski i dudniący, a jego oczy lekko się przewracają, jakby pod wpływem narkotyku.
„Bogini, twój zapach…” Jego głos opada do czegoś szorstkiego, ledwie opanowanego. „To doprowadzi mnie do szaleństwa, mając cię tak blisko, a jednocześnie nie mogąc zdobyć tego, co moje.”
To, co moje.
Te zaborcze słowa rozbrzmiewają w mojej głowie, i powinnam być przerażona, powinnam go odepchnąć, ale zamiast tego moje ciało topi się przy nim.
Kroki odbijają się echem w korytarzu, a on nagle się odsuwa, wciskając coś zimnego i małego w moją dłoń.
„Trzymaj to w tajemnicy” – rozkazuje, a wyraz jego twarzy znowu przypomina maskę niebezpiecznego Alfa. „I pamiętaj, co mówiłem o zaufaniu.”
Znika za rogiem, zostawiając mnie zaciśniętą, trzymając mały srebrny talizman w kształcie wilka.
Kiedy spotkanie zostaje wznowione, wracam na swoje miejsce przy ścianie, obserwując, jak Sarah promienieje. Alpha Paul przemienia się przede mną – cała ciepłość znika, a pozostaje jedynie zimne dowodzenie.
„On to nic podobnego do mężczyzny, który trzymał mnie podczas paniki. Która wersja jest prawdziwa?”
„Warunki są do przyjęcia” – oświadcza Alpha Richard, tasując papiery z zadowoleniem. „Czy omówimy szczegóły ślubu i sfinalizujemy traktat?”
„Jest jeszcze jeden dodatkowy warunek.” Głos Alpha Paula przecina szmer porozumień niczym nóż.
Pokój zamarł, każdy oddech zawieszony w nagłym napięciu. Jego oczy powoli przeszukują tłum, po czym zatrzymują się na mnie, stojącej sparaliżowana przy ścianie.
„Ją.” Wskazuje bezpośrednio na moją twarz, a każda głowa w pokoju odwraca się, by podążyć za jego gestem. „Służącą o ciemnorudych włosach – chcę ją jako część porozumienia.”
Szepty wybuchają w sali, a szok rozchodzi się na boki niczym kamienie wrzucone w spokojną wodę.
„Uznaj ją za ślubny prezent” – kontynuuje Alpha Paul, a jego twarz nic nie zdradza. „Będzie służyć jako moja osobista niewolnica.”
Twarz Sarah wypacza się z mieszanką dezorientacji i zazdrości, jej oczy przeskakują między mną a osobą, z którą ma być poślubiona, wyrażając narastające przerażenie.
„To jest skandal!” – wykrzykuje Alpha Richard, wstając z krzesła, a jego twarz jest zabarwiona gniewem. „Obrażasz moje stado, domagając się upokorzonej służącej jako prezent?”
„Nie miałem na myśli żadnej obrazy.” Uśmiech Paula nie niesie ciepła. „To tylko preferencja ze względu na jej… szczególne umiejętności.”
„Oferuję ci dowolną inną służącą, dowolny prezent, na który tylko masz ochotę.” Ojciec rozkłada ręce w geście dyplomatycznego przebłagania. „Dlaczego wielki Alfa z Blood Ridge miałby chcieć nic nie wartego majątku?”
„W takim razie nie będzie ślubu.” Paul powoli wstaje, jego postać dominuje w sali. „Żaden traktat, żadnego pokoju – moi ludzie i ja odejdziemy w ciągu godziny.”
Cisza rozlega się po sali niczym rozbite szkło.
„Twoje stado może cieszyć się kolejną dekadą wojny” – kontynuuje, prostując mankiety z obojętną nonszalancją. „Wybór należy do ciebie, Alpha Richard.”
Nie mogę oddychać, nie mogę myśleć, nie mogę pojąć tej niemożliwej sceny, która rozwija się przede mną.
Wykorzystuje mnie jako dźwignię. Lecz dla jakiego celu?
Szepty rozchodzą się po tłumie – wojna oznacza więcej śmierci, więcej wdów, więcej dzieci dorastających bez rodziców. Ojciec swoimi oczami znajduje moje wśród chaosu, a ja obserwuję, jak jego początkowy gniew ustępuje miejsca zimnej kalkulacji.
Waży moje bezwartościowe życie wobec przetrwania swojego stada i wiem, co ujawnią te wagi.
„No cóż. Weź ją.” Jego twarz wykrzywia się w znanym odrazie, gdy patrzy na córkę, którą nienawidził przez jedenaście lat. „I tak nic dla nas nie znaczy. Ale pamiętaj – nie będziemy tolerować żadnych więzi wykraczających poza służbę przy naszym stado, ukaranym zdrajcą.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pokój, który mi przydzielili, ma łóżko w siedzibie watahy Krwawego Grzbietu.
Nie jest to prycza wepchnięta do schowka ani cienki koc rzucony na zimną podłogę. Prawdziwe łóżko z dużymi poduszkami i prześcieradłami pachnącymi lawendą, ustawione pod oknami wychodzącymi na góry.
Stoję całkowicie znieruchomiała w progu, niezdolna zmusić stóp, by przekroczyły próg.
"To chyba pomyłka..." szepczę do Eleny, uzdrowicielki watahy, która mnie tu przyprowadziła. "Kwatera służby musi być gdzie indziej."
"Nie ma dla ciebie kwatery służby." Jej włosy z pasmami srebra łapią popołudniowe światło, gdy gestem zaprasza mnie do środka. "Alpha Paul bardzo precyzyjnie określił, jakie masz mieć warunki."
Pokój znajduje się na tym samym piętrze co apartament Alphy, z przylegającą małą łazienką i szafą, którą Elena natychmiast zaczyna wypełniać nowymi ubraniami. Rozmiary wydają się obszerne, skrojone na pełniejszą sylwetkę niż wiotka figura Sarah, a w gardle zasycha mi od świadomości, że ktoś mnie zmierzył z troskliwą dokładnością.
"Pozwól, że obejrzę twoje rany." W jej głosie słychać łagodny autorytet kogoś, kto jest przyzwyczajony do leczenia rzeczy złamanych.
Waham się, wstyd palący mi w piersi, gdy podciągam rękaw. Jej wdech rozcina ciszę.
"Te blizny są rozległe." Jej palce muskają ślady po latach bicia pasem, zabaw z nożem, wymyślnych kar. "To żebro zostało złamane i nigdy nie nastawione. Bogini, co oni ci zrobili?"
"Zasłużyłam..." próbuję cicho.
"Barbarzyństwo." Szczęka Eleny napina się od ledwo powstrzymywanego gniewu. "Absolutnie barbarzyńskie praktyki Srebrnego Księżyca. Żadne dziecko na to nie zasługuje."
Potem pracuje w skupionej ciszy, nakładając maści i zakładając bandaże dłońmi, które nigdy nie sprawiają niepotrzebnego bólu. Ta łagodność rozbraja mnie bardziej niż jakiekolwiek okrucieństwo.
W jej zabiegi wtrąca się pukanie, a w drzwiach pojawia się mężczyzna z jasnoniebieskimi oczami Paula, ale bez jego onieśmielającej aury. Uśmiecha się łatwo, promieniując ciepłem jak słońce.
"Ty musisz być Morgan." Podchodzi pewnym siebie krokiem. "Jestem Zane, młodszy brat Paula i Beta Krwawego Grzbietu."
"To zaszczyt pana poznać," udaje mi się wydusić, niepewna, jak zwracać się do watażki, gdy zostało się podarowanym jako niewolnica.
"Zaszczyt po mojej stronie." Jego spojrzenie błądzi po mojej twarzy z otwartym uznaniem. "Mój brat nie wspomniał, jaka jesteś piękna."
Rumieniec zalewa mi policzki, a jego uśmiech się poszerza z wyraźną radością.
"Widzę, że odkryłem już słabość," droczy się łagodnie Zane. "Elena, kończysz już torturować naszego gościa?"
"Opieka medyczna to nie tortury, ty niemożliwy człowieku." Elena wiąże ostatni bandaż z wprawą. "Potrzebuje odpoczynku i regularnych posiłków."
"W takim razie dziś wieczorem dołączy do nas przy głównym stole." W tonie Zane’a nie ma miejsca na sprzeciw.
Główny stół. Tam, gdzie członkowie watahy jedzą razem jako równi.
Otwieram usta, by zaprotestować, ale już odszedł, gwizdając radośnie na korytarzu.
Kolacja okazuje się bardziej przytłaczająca niż jakiekolwiek lanie, które kiedykolwiek przeszłam.
Członkowie watahy przedstawiają się z życzliwą ciekawością, ich pytania są szczere, nie szydercze. Pytają o moje zainteresowania, ulubione potrawy, opinie o górskiej pogodzie.
Nikt nie pyta, czemu drżę, gdy ktoś porusza się zbyt gwałtownie.
Alpha Paul siedzi na czele stołu, ale za każdym razem, gdy jakiś niepołączony samiec zwraca się do mnie, jego ramiona się napinają, a szczęka zaciska z ledwo powstrzymywaną napiętością.
Nie rozumiem tego wszystkiego, naprawdę.
Sarah przyjeżdża następnego ranka z orszakiem ślubnym i krucha równowaga, którą zaczęłam tu odnajdywać, rozpada się natychmiast.
"Dlaczego nie jest w kwaterze służby?" Głos Sarah niesie się przez hol wejściowy. "Ma szorować podłogi, a nie spać w pokojach gościnnych."
Oblicze Alpha Paula twardnieje w chłodny rozkaz, gdy odwraca się do swojej przyszłej żony.
"To ja decyduję, gdzie mieszkają członkowie mojej watahy." W jego tonie nie ma miejsca na negocjacje. "Zakwaterowanie Morgan to nie twój problem."
"Ona jest niewolnicą!" Twarz Sarah robi się plamista. "Ojciec przekazał ci ją jako własność!"
"Właśnie." Uśmiech Paula mógłby zamrozić piekło. "MOJA własność. Nie twoja."
To odrzucenie jest tak całkowite, tak publiczne, że Sarah aż się cofa.
Przygotowania do ślubu pochłaniają cały następny tydzień, a ja pomagam, gdzie tylko mogę, mimo nieustannych słownych ataków Sarah. Zawsze czeka, aż Alpha Paul opuści pokój, zanim uderzy ze śmiertelną precyzją.
Tej nocy nie mogłem zasnąć. Łóżko jest zbyt miękkie. Pokój za ciepły. Wszystko pachnie bezpieczeństwem i nie ufam temu, próbując przetrawić wszystko, co się wydarzyło.
Pukanie do drzwi sprawia, że moje serce zaczyna bić gwałtownie o żebra.
Alpha Paul wypełnia framugę, gdy otwieram drzwi, wciąż ubrany formalnie po wydarzeniach dnia. Wchodzi do środka bez pytania o pozwolenie, jego obecność przytłacza w małej przestrzeni.
Staje na środku mojego pokoju, zbyt duży do tego miejsca, ręce w kieszeniach, jakby im nie ufał.
Jego wzrok natychmiast spada na moją rękę, na świeże rany, które zostawiła Sarah.
"Jak się przystosowujesz?"
"Twoja wataha jest... miła." To słowo brzmi obco. "Elena wyleczyła większość starych ran. Zane pilnuje, żebym jadł. Derek tłumaczy tradycje. Nikt mnie nie uderzył."
"To cholernie nisko zawieszona poprzeczka, jeśli chodzi o życzliwość."
"To moja poprzeczka." Obejmuję się ramionami. "Dlaczego tu jesteś? Dlaczego zażądałeś mnie jako części traktatu? Dlaczego to wszystko? Pokój, ubrania, sposób, w jaki na mnie patrzysz, gdy inni ze mną rozmawiają."
Cofam się, gdy on podchodzi, zamieszanie i strach splatają mi się w piersi.
"Jak na ciebie patrzę?"
"Jakbyś chciał wyrwać im gardła." Patrzę mu w oczy. "Zwłaszcza jednemu z twoich egzekutorów, Derekowi. Jest wobec mnie tylko miły, a ty zachowujesz się, jakby popełnił zdradę, ucząc mnie o hierarchii watahy."
"Myślisz, że chcę cię skrzywdzić." Odczytuje moje przypuszczenie z niepokojącą dokładnością. "Myślisz, że to okrucieństwo."
"Czym innym mogłoby to być?" Moje plecy dotykają ściany, a on zamyka mnie w klatce swoim ciałem. "Ktoś taki jak ty nie mógłby chcieć kogoś takiego jak ja."
"Jego zapach się zmienia, gdy jesteś blisko. Zainteresowanie." Jego głos staje się niższy. "Nie tylko mój wilk rozpoznaje w tobie coś wyjątkowego."
"Nie mam wilka." To przypomnienie boli. "Wilcza jagoda skutecznie mi go odebrała. Więc cokolwiek myślisz, że rozpoznajesz..."
"Twój zapach." Zbliża się, a ja odruchowo się cofam. "To właśnie rozpoznaję."
"Każdy ma zapach."
"Nie taki jak twój." Kolejny krok do przodu, kolejny krok w tył, aż jestem przy ścianie. "Chcesz wiedzieć, jak dla mnie pachniesz?"
Moje gardło wysycha. "Jak?"
"Domem." To słowo uderza jak cios. "Pachniesz domem, ciepłem i wszystkim, czego szukałem, nie wiedząc nawet, że szukam."
Jego głos staje się chrapliwym szeptem, gdy pochyla twarz do mojego gardła.
"Nie mogę wyrzucić twojego zapachu z głowy. Doprowadzasz mnie do obłędu, Morgan."
Jego oddech parzy moją skórę, a moje ciało reaguje bez pozwolenia, zbliżając się do jego ciepła.
" Ty doprowadzasz mnie do obłędu," wyznaje przy łuku mojej szyi.
"To szaleństwo..."
"Tak." Jego ręka wślizguje się na moją szyję, czując bijący puls. "Kompletnie pieprzone szaleństwo. Więc powiedz mi, żebym wyszedł. Powiedz, że to niewłaściwe. Powiedz, żebym poszedł."
Otwieram usta. Zamykam je. Nie potrafię ułożyć słów.
Bo mimo wszystko—niebezpieczeństwa, szaleństwa, Sarah czekającej w innym pokoju—nie chcę, żeby odszedł. To dziwne przyciąganie nie pozwala mi go odepchnąć.
Wtedy jego usta odnajdują moje i świat znika.
Pocałunek jest gwałtowny i zaborczy, jego dłonie ściskają moją talię, rozpalając ogień pod skórą. Nikt nigdy mnie tak nie dotykał, nikt nigdy mnie tak nie pragnął, a z mojego gardła wydobywa się cichy dźwięk.
Wydaję z siebie odgłos, którego nie rozpoznaję, czyste pragnienie, a on je pochłania, pogłębia pocałunek, aż nie mogę oddychać. Moje dłonie zaciskają się na jego koszuli bezwiednie, przyciągając go bliżej, choć bliżej już się nie da.
Nagle się odrywa, oboje łapiemy oddech.
"To mój pierwszy pocałunek," szepczę, gdy odsuwa się, by zaczerpnąć powietrza. "Nigdy wcześniej tego nie robiłam."
Wydaje z siebie dźwięk, jakby dostał w brzuch. "Morgan, nie możesz tego mówić, patrząc na mnie w ten sposób—"
"W jaki sposób?"
"Jakbyś chciała, żebym nauczył cię wszystkiego." Jego dłonie zaciskają się po bokach. "Jakbyś chciała, żebym zniszczył w tobie każdą niewinną cząstkę."
Zmusił się, by się odsunąć, jego klatka piersiowa unosi się od wysiłku, by nad sobą zapanować.
"Zamknij drzwi na klucz," mówi nagle, odsuwając się jeszcze bardziej. "Nie otwieraj ich nikomu, oprócz mnie lub Zane'a."
"Dlaczego?"
"Proszę, Morgan." Desperacja w jego głosie zamraża mnie w miejscu. "Proszę, zamknij drzwi na klucz. Bo jeśli zostanę tu jeszcze minutę, położę cię na tym łóżku i przekonam się, czy smakujesz tak słodko, jak pachniesz. A zasługujesz na coś lepszego za swój pierwszy raz."
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Znowu oszukujesz," mówię, obserwując, jak dłoń Zane'a podejrzanie zbliża się do stosu kart do odrzucenia.
Jego uśmiech rozciąga się szeroko i bezwstydnie na przystojnej twarzy. "Udowodnij to, mały wilku."
Ten przydomek wywołuje we mnie skomplikowane drżenie w piersi.
Alpha Paul też tak do mnie mówi, ale z jego ust brzmi to inaczej—ciężej, bardziej niebezpiecznie, z głodem, który pali się pod każdym jego słowem.
Przy Zane'ie mogę oddychać, uświadamiam sobie. Przy Paulu zapominam, jak to się robi.
Jestem w Blood Ridge już od dwóch tygodni. Dwa tygodnie regularnych posiłków i miękkich prześcieradeł, i delikatnego leczenia Eleny. Moje ciało odpowiada na troskę w sposób, którego się nie spodziewałam—mięknie na brzegach, ale rośnie w siłę pod spodem.
A Zane jest przy mnie niemal przez cały ten czas.
"Schowałeś tego asa na dole talii," oskarżam, sięgając przez stół w bibliotece, żeby odwrócić jego karty. "Widziałam, jak to zrobiłeś."
Chwytam go za nadgarstek, palcami muskając jego skórę. Chwyta mnie za rękę, zanim zdążę go zdemaskować—jego dotyk jest ciepły i bezpieczny, zupełnie inny niż elektryczność, która przeszywa mnie, gdy Paul—
Przestań ich porównywać.
"Bezpodstawne oskarżenia." Zane nie puszcza mojej dłoni. "Jestem zraniony, Morgan. Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi."
Śmiech wyrywa mi się, zanim zdążę go powstrzymać—prawdziwy i obcy. Oczy Zane'a rozświetlają się z oczywistą radością na ten dźwięk, a ciepło rozlewa się po mojej piersi na jego reakcję.
"Właśnie to," szepcze łagodnie, tasując karty z wprawą. "Zaczynałem myśleć, że Blood Ridge ci nie służy."
"Wciąż się przyzwyczajam," przyznaję cicho, zbierając porozrzucane karty w schludny stosik.
Tak właśnie smakuje przyjaźń. Ta lekkość, to poczucie braku strachu.
Wcześniej czułam to tylko przy Ricky, i jestem wdzięczna, że mam w stadzie kogoś takiego jak ona, kto rozumie zasady naszego świata.
Codziennie mnie odnajduje, wymyślając coraz bardziej przezroczyste wymówki.
Wczoraj potrzebował pomocy przy inwentaryzacji zapasów medycznych. Dzień wcześniej chciał towarzystwa podczas patrolu. Dziś rano po prostu pojawił się pod moimi drzwiami i oznajmił, że się nudzi.
"Czy Paul opowiadał ci kiedyś o incydencie z poręczą na ganku?" Zane odchyla się na krześle, a w jego jasnoniebieskich oczach błyszczy psotny ognik.
"O jakim incydencie z poręczą?" pytam, zaintrygowana wbrew sobie.
"Gdy miał siedem lat, nasz nieustraszony Alpha utknął głową między szczeblami poręczy na ganku." Głos Zane'a przechodzi w konspiracyjny szept. "Całe stado musiało patrzeć, jak nasz ojciec smaruje mu uszy olejem kuchennym."
Obraz jest tak absurdalny, tak niemożliwy do pogodzenia z niebezpiecznym mężczyzną, który trzy noce temu całował mnie do zatracenia, że wybucham śmiechem.
"Nie mów mu, że ci powiedziałem," dodaje Zane z uśmiechem. "Zabiłby mnie bez wahania."
"Twój sekret jest u mnie bezpieczny," obiecuję, nadal się uśmiechając.
Przygląda mi się z wyrazem twarzy, którego nie potrafię odczytać, a mój uśmiech gaśnie pod naporem tej intensywności.
"Powinnaś częściej się uśmiechać, Morgan," mówi cicho.
Rumieniec rozlewa się na moich policzkach, zdezorientowany tą uwagą.
Patrzy na mnie, jakbym się liczyła. Jakbym była warta spojrzenia.
Nie rozumiem, dlaczego mnie szuka. Nigdy wcześniej nie byłam warta niczyjego czasu.
Nie umiem reagować na komplementy, które wydają się szczere. Przyjaciółki Sarah używały słodyczy jak broni—słodkie słowa poprzedzały okrucieństwo.
"Opowiedz mi o Silver Moon," mówi Zane tonem ostrożnie swobodnym. "Jaką tam miałaś rolę?"
Wyuczone kłamstwa automatycznie pojawiają się na moich ustach. "Pomagałam w obowiązkach domowych, nic szczególnego."
Żuchwa Zane'a napina się na mój przygaszony ton. Przesuwa dłoń przez stół i przykrywa moją rękę swoją.
"Nie traktujemy tu omeg jak gorszych," mówi stanowczo. "Jesteś teraz częścią stada."
Szczerość w jego głosie sprawia, że ściska mi się gardło. Jego kciuk delikatnie głaszcze moje kostki, pytając o pozwolenie każdym ruchem. Sprawia, że czuję się bezpieczna. Zwyczajna i cała.
Po raz pierwszy od jedenastu lat czuję się prawie normalnie.
"Morgan." Głos Paula przecina tę chwilę jak ostrze.
Moje ciało reaguje, zanim umysł zdąży nadążyć—puls przyspiesza, skóra płonie, wilk budzi się pod żebrami.
Właśnie to ze mną robi. Wchodzi do pokoju i zapominam, że istnieje cokolwiek poza nim.
Stoi w progu biblioteki, jego potężna sylwetka emanuje napięciem. Srebrno-niebieskie oczy przenoszą się z mojej twarzy na miejsce, gdzie dłoń Zane'a wciąż spoczywa na mojej.
"Potrzebuję cię w swoim gabinecie," mówi tonem, który nie znosi sprzeciwu. "Teraz."
Palce Zane'a na moment zaciskają się na mojej dłoni, zanim mnie puszcza. "Widzimy się na kolacji," obiecuje.
Podążam za Paulem korytarzami, boleśnie świadoma jego sztywnej postawy.
Drzwi do gabinetu ledwo się zamykają, zanim on odwraca się i przyciska mnie do nich.
Jego ciało przywiera do mojego z naglącą zaborczością, jedna ręka opiera się przy mojej głowie, druga chwyta mnie za biodro.
"Byłaś z nim cały dzień," warczy, jego oddech jest gorący przy mojej skroni.
"Tylko graliśmy w karty," udaje mi się powiedzieć, serce wali mi w piersi.
"Widziałem, jak się śmiejesz." Jego usta przesuwają się po mojej szyi, zęby muskają wrażliwą skórę. "Słyszałem cię z korytarza."
Patrzył na nas, uświadamiam sobie, a ciepło zbiera się nisko w moim brzuchu. Słyszał, jak śmiałam się z jego bratem i to go tu przywiodło.
"Paul, nie rozumiem, o co—"
"Bycie blisko ciebie sprawia, że chcę rzeczy, których nie powinienem chcieć." To wyznanie wyrywa mu się niemal boleśnie. "Jesteś wszędzie, gdzie spojrzę, Morgan."
Dłoń Paula przesuwa się, ujmując moją szyję. Druga dłoń naciska na moje biodro, palce szeroko obejmują krągłość, jakby oznaczał teren.
"Jesteś moja," warczy przy mojej szyi, ssąc tak mocno, że zostawia ślady. "Nieważne, co mój brat widzi w tobie, należysz do mnie, Morgan."
Sugestia, że Zane może chcieć mnie jako kogoś więcej niż przyjaciółkę, ledwo przebija się przez mgłę doznań.
"Tak," dyszę. "Wiem."
Jego roszczenie przypomina topienie się i nie jestem pewna, czy chcę się wynurzyć.
Wolna dłoń przesuwa się po mnie przez sukienkę, wywołując jęk na moich ustach. Zane nigdy nie dotknąłby mnie w ten sposób, myślę otumaniona. Zane zapytałby najpierw o pozwolenie.
Ale Paul nie pyta. Paul bierze. A moje zdradzieckie ciało wygina się w jego dłoniach, jakby zostało stworzone do jego posiadania.
"Po jutrze będę żonaty z twoją kuzynką," mówi szorstko, jego palce naciskają mocniej. "Ale zapamiętaj to, mały wilku."
Odchyla się tylko tyle, by złapać mój wzrok, a intensywność w jego oczach pali każdy mur, jaki kiedykolwiek zbudowałam.
"Bez względu na to, jakie słowa wypowiem przy ołtarzu," przysięga, "one nie będą dla niej."
Przesuń w górę, aby kontynuować