Szarpnęłam ręką tak mocno, że aż ramię zapłonęło bólem w chwili, gdy drzwi się otworzyły… Ashton stoi w progu, a za nim River, zaciśnięta pięść w jego koszuli.
Robił to przez całe swoje życie—ustawiał się przed nią, nie proszony, nie nauczony. Po prostu mały chłopiec, a już zbudowany jak mur między siostrą a wszystkim, co nadchodzi.
Jego oczy omiatają pokój. Bez koszulki. Alfa. Zarumieniona twarz matki. Napięta odległość pomiędzy nami, którą każdy z działającym nosem wyczytałby w sekundę.
„Za długo cię nie było.” Mówi to do mnie, ale jego spojrzenie nie odrywa się od Leona.
Jest w nim coś terytorialnego, gdy rozszerza ramiona, osłaniając siostrę własnym ciałem.
Leon nieruchomieje całkowicie. To nie jest bezruch zaskoczenia, ale coś starszego, bardziej zwierzęcego. Jego wzrok przykleił się do twarzy Ashtona i przesuwa po niej z precyzją człowieka, który musi nagle wykonać działania matematyczne, o których nie wiedział, że dziś go spotkają.
Ciemne włosy. Szczęka. Bursztynowe oczy—jego oczy, dokładnie ten sam odcień—patrzą na niego z twarzy sześcioletniego chłopca, pełne otwartej podejrzliwości.
Potem wzrok przesuwa się na River, wyglądającą zza ramienia brata. Srebrnoblond włosy. Niebieskie oczy. Moja twarz, pomniejszona, obserwująca go z ostrożną niepewnością dziecka, które nauczyło się, że nowi dorośli wymagają okresu oceny.
To nie jest trudne równanie. Dosłownie stoją w progu dwie małe wersje nas dwojga.
Patrzę, jak to liczy w czasie rzeczywistym, i nie mogę oddychać.
„Mamo.” Palce River zaciskają się na moim rękawie. „Możemy już iść?”
Słowo „mama” eksploduje w ciszy, a oczy Leona natychmiast przenoszą się na moje. Jego głos wychodzi chropawy, pozbawiony wszelkich uprzejmości Alfy.
„Ile one mają lat?”
Otwieram usta, lecz nie wydobywa się z nich żaden dźwięk. Bo prawda to granat, a ja nie zamierzam wyciągać zawleczki przed własnymi dziećmi, w jego pokoju dla gości, kiedy znajomy stukot obcasów siostry zbliża się korytarzem.
„Skyler.” Kailani materializuje się za dziećmi, jej uśmiech ostry jak szkło. „Gdzie byłaś? Czekałam na ciebie dwadzieścia minut, siostro.”
Ruszam, zanim zdąży powiedzieć coś więcej—zbieram dzieci, głowa spuszczona, służąca wracająca do swojego naturalnego stanu. Niewidzialna. Na marginesie. Znikająca.
Jej spojrzenie przeskakuje między mną a Leonem.
„Zabierz dzieci w odpowiednie miejsce. Musicie się przygotować, spotkanie zaraz się zacznie,” mówi, odciągając Ashtona na bok jak mebel.
Odchodzę bez słowa i nie oglądam się za siebie, bo patrzenie wstecz zamienia w słup soli, a ja już dziś zostałam roztarta na materiał surowy więcej niż wystarczy.
Nasz pokój to osiem stóp łaski. Opieram się plecami o drzwi, podczas gdy Ashton patrzy na mnie tymi bursztynowymi oczami, a River nuci na łóżku, nieświadoma, że mężczyzna na końcu korytarza to jej ojciec.
On zrobił to równanie—widziałam, jak liczby wskakują mu do głowy, daty łączą się w całość.
A jakaś podła część mnie myśli: dobrze, niech się tym zakrztusi. Niech wyobrazi sobie mnie szorującą podłogi z brzuchem tak wielkim, że nie widziałam kolan, podczas gdy wataha nazywała mnie wilczą dziwką bez wilka.
Nie dostanie ojcostwa jak prezentu.
Nie ode mnie, nie po siedmiu latach samotnego wychowywania dzieci.
Mam służyć podczas negocjacji—niewidzialne ręce napełniające kieliszki, obecność na peryferiach spojrzenia.
Przy stole same uprzejmości i wyważone słowa—klauzule terytorialne zawinięte w jedwab, warunki finansowe podawane z uśmiechem. Alfa Thomas promienieje na czele stołu. Kailani siedzi po jego prawej, odgrywając przyszłą Lunę.
Alfa Leon siedzi naprzeciwko, Beta Dylan przy jego ramieniu, jego twarz gładka i nieprzenikniona, nie zdradzająca niczego.
Patrzę na tę twarz od dwudziestu minut, próbując ją odczytać, i nie znajduję żadnej odpowiedzi.
„...postanowienia dotyczące północnej granicy, jak omówiono…” Nalewam. „...przekazanie aktywów do sfinalizowania przed ceremonią…” Nalewam dalej, byle tylko nie patrzeć mu w twarz.
„Przejdźmy do ustaleń ślubnych?” Alfa Thomas rozkłada ręce z satysfakcją człowieka, który właśnie domknął interes życia. „Sfinalizujmy traktat, ustalmy datę—”
"Jeden dodatkowy warunek." Głos Leona nie podnosi się, ale każda rozmowa w pokoju zamiera.
Papier wciąż w połowie przekładany, uśmiech Alfy Thomasa pozostaje, ale jego oczy stają się czujniejsze. Leon na niego nie patrzy. Jego wzrok powoli przemierza pokój, aż w końcu zatrzymuje się na mnie, tam gdzie stoję przy ścianie z dzbankiem w dłoni.
Patrzy prosto na mnie. Każda głowa w pokoju podąża za linią jego spojrzenia.
Gorąco, które zalewa moją twarz, jest natychmiastowe i całkowite, gdy zamieram bez ruchu.
"Skyler Gray." Jego głos jest równy i absolutnie spokojny. "Chcę jej i jej dzieci w mojej wataże."
Cisza, która następuje, ma swoją wagę. Potem Alfa Thomas śmieje się—krótkim, płaskim dźwiękiem, bardziej odruchem niż rozbawieniem. "Przepraszam?"
"Słyszałeś mnie."
"Słyszałem, jak prosisz o moją bezwilczą pasierbicę jako warunek traktatu." Odkłada pióro, tłumacząc coś komuś znacznie wolniejszemu. "Tą skompromitowaną. Tą, która wróciła z festiwalu w ciąży z miotem jakiegoś nieznanego wilka."
Każda kość w moim ciele napina się jak drut, a ja wpatruję się w ścianę.
Miot . Moje dzieci—sprowadzane do terminu hodowlanego przez człowieka, który powinien być moim ojcem.
Odchyla się na krześle i coś się zmienia w jego wyrazie twarzy—wolna, śliska kalkulacja człowieka, który myśli, że właśnie coś zrozumiał. Jego usta wyginają się w uśmiechu.
"Chociaż. Ślub jest oczywiście polityczny. Spodziewany spadkobierca w ciągu dwóch lat, nic więcej nie jest wymagane od żadnej ze stron. Mężczyzna ma potrzeby, których polityczne układy nie zawsze mogą zaspokoić." Gestykuluje nieokreślenie, dyplomatycznie wobec tego, co uważa za całkowicie zwyczajne. "Rozumiem logikę."
Rozkłada ręce w stronę Leona w czymś niemal przypominającym prośbę.
"Ale jeśli chcesz osobistą dziwkę, mogę znaleźć lepszą. Znajdę ci odpowiednią Omegę, bez bagażu, kogoś z rzeczywistą wartością. Dlaczego Alfa Shadowcrest miałby chcieć—"
"W takim razie skończyliśmy tutaj."
Leon wstaje. Po prostu rozprostowuje się do pełnej wysokości. Beta Dylan jest na nogach pół sekundy później, już zbierając teczki po swojej stronie stołu.
"Moi ludzie mogą się spakować w ciągu godziny." Leon prostuje mankiety marynarki. "Twoja sytuacja na północnej granicy znów staje się twoim problemem. Ustalenia finansowe—rozwiązane. Sojusz…" Krótka pauza. "Niestety."
Słowo upada jak kamień wrzucony do spokojnej wody.
Twarz Kailani jednocześnie pobladła z przerażenia i poczerwieniała ze złości, bo jej plany się rozsypują. Jej oczy wędrują między Leonem a mną, jakby coś liczyła.
Szczęka Alfy Thomasa zaciska się tak mocno, że aż słychać. "Odszedłbyś od lat negocjacji pokojowych… Przez nią ?"
"Odszedłbym od tego stołu," mówi Leon bez intonacji i emocji, "jeśli moje warunki nie zostaną spełnione. A ona jest moim warunkiem."
"W porządku. Idzie z delegacją. Dzieci także, jeśli nalegasz." Thomas wzrusza ramionami, już znudzony. "Twój problem, wtedy."
I tak—właśnie tym jestem. Nadwyżką, ciężarem do przekazania dalej albo spisania na straty.
Ale alternatywą jest placówka pracy, o której Thomas wciąż mamrocze, gdzie nie ma szkoły dla bliźniaków, gdzie nie ma ochrony, nie ma wyjścia. Shadowcrest oznacza patrzenie, jak Leon żeni się z moją siostrą, ale przynajmniej moje dzieci mogą mieć jakąś szansę.
Po spotkaniu zostawiłam bliźniaki z naszą jedyną książką z obrazkami. Gdy się odwracam, Leon wypełnia drzwi.
Wprowadzam go do korytarza i zamykam drzwi, opierając się o nie plecami. "Nie możesz tu być."
"Próbuję naprawić coś, co zepsułem siedem lat temu." Jego głos jest cichy, oczy utkwione w drzwiach za mną—tych, za którymi są moje dzieci. "Dla ciebie."
" Dla mnie ." Druciany pierścionek wbija mi się w dłoń, którą zacisnęłam w pięść. "Nie możesz negocjować mojego życia w sali konferencyjnej i nazywać tego przysługą."
"To nie tak." Jego szczęka się zaciska. "Skyler…"
"Nie." Słowo pada ostrzej, niż zamierzałam, ale nie cofam go. "Nie mów mojego imienia, jakbyś miał do niego jakieś prawo. Dałeś mi fałszywe, pamiętasz?"
"Tak. Tak, i zrobiłem to, i byłem w błędzie, ale proszę, Skyler… Wiem, co zrobiłem. Nie proszę cię o wybaczenie. Proszę cię…" Przerywa, po czym zaczyna znowu. "Czy to są moje dzieci?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
"One należą do mnie." Słowa wypływają mi z ust, zanim bystra część mojego mózgu zdoła interweniować. "Nie możesz pojawić się siedem lat później i zgłaszać ich jak zagubiony bagaż."
Leon góruje nade mną i zabiera każdy cal powietrza, które kiedyś należało do mnie.
Za drzwiami nasze dzieci szykują się do snu, a ja staram się mówić wystarczająco cicho, by nie przenikało przez nie. To oznacza, że właściwie syczę na Alfa z Shadowcrest niczym rozgniewany kot w bardzo wąskim korytarzu.
Podejmowałam gorsze decyzje. Trochę.
"Nie zabieram nikogo. Jeszcze." Jego głos jest ostrożny i wyważony, jakby wybierał każde słowo tak, jak dobierałby kroki po lodzie, którego nie masz pewności, czy cię podtrzyma. "Musisz po prostu zrozumieć, że nie odeszłam z własnej woli."
"A mówię ci, że to nie ma znaczenia." Moje paznokcie wykuwają półksiężyce w moich dłoniach, ale nie rozluźniam ścisku. "To niczego nie zmienia. W pięć dni ożeniasz się z moją siostrą. Taka jest rzeczywistość. To jedyna rzecz w tym korytarzu, która jest prawdziwa."
Mój głos zgasł, opadł, bo wylałam wszystko w to jedno słowo i nic już nie zostało.
"Byłam w ciąży i sama. Spędziłam sześć lat szorując podłogi, podczas gdy twoje dzieci uczyły się chodzić w pokoju wielkości szafy, a ty budowałeś imperium."
On się nie rusza. Nie przerywa, nie broni się i nie próbuje mówić przez mnie.
Po prostu stoi tam, chłonąc to z tym denerwującym, niezmiennym opanowaniem, i jakoś ta cierpliwość tylko pogarsza sprawę.
Chcę, żeby zadrgnął. Muszę, bo jeśli będzie dalej stał i patrzył na mnie w ten sposób, stracę strukturę tego gniewu, a teraz nie mogę sobie na to pozwolić.
"Mój ojciec został zamordowany tamtej nocy." Jego ton nie zawiera żadnych wymówek, tylko sama istota tej sprawy obnażona. "Podczas gdy spałeś, dowiadywałem się, że mój Alfa nie żyje, a nasze watahy mobilizowały się. Odeszłam przed świtem, bo gdybym nie zrobiła tego, wszyscy, za których byłam odpowiedzialna, mogliby zginąć."
Korytarz się zmniejsza, a ja przez drzwi słyszę, jak River nuci. Jakaś absurdalna melodia, którą wymyśliła mając cztery lata i której nigdy nie przestała używać, cicha, wędrująca i całkowicie jej własna.
Dźwięk ściera się z ciszą między nami w sposób, na który nie byłam przygotowana.
"Fałszywe imię… Zostałam wysłana na festiwal na misję wywiadowczą przeciwko twojemu ojczymowi." Utrzymuje mój wzrok bez chwili zawahania. "Nie mogłam podać ci mojego prawdziwego imienia tak samo, jak nie mogłam zostać."
"Jakie to pocieszające." Mój głos wyszedł bardziej płasko, niż zamierzałam. "Więc cała nasza noc była misją poboczną z bonusami."
"Wiesz, że nie była." Coś przesunęło się za jego szczęką. "Wiedziałem, kim jesteś, Skyler — znałem imię twojego ojca, każdy cholerny rozdział. Nie obchodziło mnie to i nadal mi to nie obchodzi." Zbliżył się o pół kroku, a powietrze między nami zagęściło się. "Nie jesteś winna światu żadnego długu za zbrodnie, których dopuściłaś się, gdy uczyłaś się chodzić."
Moje gardło zrobiło coś niepokojącego i przełykam to. "Piękne przemówienie. Ćwiczyłeś je w drodze tutaj, czy marynowało się przez te całe siedem lat?"
"Oboje." Bez wahania. "Po tamtej nocy chciałam wrócić, ale miałam dwadzieścia cztery lata, mój ojciec był martwy, a ja byłam nowym Alfa, walczącym w wojnie przeciwko twojej watahowi. Nie mogłam pojawić się przy bramach Thomasa Bryanta, prosząc o jego pasierbicę, bez ryzyka, że zabijemy nas oboje."
Najgorsze jest to, że to ma sens — każde słowo jest nienaganne, logiczne, niezaprzeczalne.
Żadne z tego nie wypełnia dziury, którą wyrzeźbiło we mnie sześć lat nieobecności. To ma sens, i trochę go za to nienawidzę — za posiadanie powodu, którego nie mogę mu po prostu odesłać.
"Nie proszę o przebaczenie." Leon przybliża się o krok, a jego głos opada — staje się szorstki i niższy. "Proszę o szansę, by poznać moje dzieci. By dać nam kolejną szansę. Aby upewnić się, że wszystkie trzy jesteście bezpieczne."
"Bezpieczne." Śmiech, który wydobywa się ze mnie, ma ostre krawędzie. "W watach mężczyzny, który żeni się z Kailani Bryant." Unoszę podbródek, by utrzymać jego wzrok, bo teraz jest blisko, a odwrócenie wzroku oznaczałoby też coś. "Widzisz ironię, prawda?"
"Widzę wiele rzeczy." Jego oczy przez chwilę spadają na moje usta, choć na sekundę, po czym wracają ku górze. "W tym, że nie oddalasz się ode mnie."
To spostrzeżenie ląduje w mojej piersi jak zapałka rzucona w coś suchego. "Ja też nie zbliżam się do ciebie."
"Nie." Jego głowa przechyla się, ledwie zauważalnie. "Nie zbliżasz."
Stoimy od siebie na stopę. Mniej. Korytarz jest wąski, a on szeroki, i powietrze między nami nabrało tego szczególnego, naładowanego napięcia—częstotliwości, która wwierca się w tył moich zębów i tam zostaje.
"Powinieneś iść." Mój głos wychodzi niżej, niż zamierzałam.
"Powinnaś to naprawdę myśleć.".
"Naprawdę to myślę."
Jego dłoń powoli unosi się i palce muskają moją szczękę, po tej nieuszkodzonej stronie, ostrożnie i z namysłem.
"Shadowcrest będzie inne." Każde słowo brzmi, jakby było przeciskane przez filtr zaprojektowany do wyciszania przemocy. "Przysięgam ci. Będę dla ciebie dobry."
Jego kciuk kreśli linię mojej szczęki i czuję to wszędzie—w gardle, piersi, z tyłu kolan—a moje dłonie wciąż na nim. Nie przyciągam go, nie odpycham, tylko zaciskam palce na materiale, jakby to był jedyny stały punkt w pokoju, który zaczął się przechylać.
"Nie składaj obietnic, których nie dotrzymasz." Kładę dłonie na jego piersi, ale choć próbuję go odepchnąć, nie potrafię poruszyć ani jednym mięśniem, a mój głos podnosi się niechcący. "Przetrwałam tyle lat tylko dlatego, że niczego od nikogo nie oczekiwałam, a twoje poczucie winy nie wymazuje siedmiu lat."
Jego nos muska mój; czuję, że jego oddech jest ciepły i niestabilny na moich ustach. Dłoń przy mojej szczęce przesuwa się w moje włosy, a ja ściskam jego koszulę obiema pięściami.
Nic z tego nie powinno mieć miejsca, nic z tego nie jest do przeżycia.
Za pięć dni żeni się z Kailani, a jego usta są centymetr od moich i…
Cichy, stłumiony szloch rozcina powietrze za moimi plecami i oboje się odwracamy. River stoi w pękniętych drzwiach, łzy płyną jej po policzkach, srebrnoblond włosy na wpół rozczesane i splątane z jednej strony, drży od bosych stóp po zaciśnięte pięści.
"Mamo," mówi, trzęsąc się od bosych stóp po zaciśnięte pięści. "Dlaczego się kłócicie?"
Mój głos podniósł się bez pozwolenia, a ona usłyszała—może nie słowa, ale ostre krawędzie. Leon rusza szybciej ode mnie, w jednym kroku klęka, zrównując się wzrokiem z moją córką, całą swoją masywną sylwetkę składając, by stać się dla niej mniejszym.
"Hej." Jego głos staje się przejmująco łagodny. "Nie martw się, nikt się nie kłóci, kochanie. Twoja mama i ja po prostu mówiliśmy za głośno. Przepraszam, że cię przestraszyliśmy."
River patrzy na niego, mierząc i niespiesznie, czyta pogodę za oczami z precyzją, która zwykle wprawia dorosłych w głęboki dyskomfort.
Robi to każdemu. Robi tak od drugiego roku życia.
Potem jej dłoń powoli się unosi, a małe palce dotykają jego szczęki, lekko i z ciekawością. Przechyla głowę na bok, gdy drzwi korytarza trzaskają i Ashton staje między River a Leonem tak szybko, że nie widzę, jak się porusza.
Broda w górze, zaciśnięta szczęka, pięści u boków, cała siła autorytetu, jaką można zmieścić w metrze i dziesięciu centymetrach dziecka, emanuje z niego jak żar.
"Opiekuję się mamą i siostrą." Jego głos drży na ostatnim słowie, nie mruga. "Jeśli im zrobisz krzywdę, będziesz miał do czynienia ze mną."
Czekam na pobłażliwość, łagodny uśmiech, delikatną dorosłą rozbawioną reakcję na dziecko udające żołnierza, ale ona nie nadchodzi. Leon patrzy na naszego syna tak, jakby patrzył na innego Alfę.
Równo. Poważnie. Bezwarunkowo.
Utrzymuje spojrzenie Ashtona i w jego twarzy nie ma nic fałszywego. "Rozumiem," mówi cicho. "I nie zrobię."
Ashton szuka kłamstwa w jego oczach, ale go nie znajduje. To zdaje się wprawiać go w większe zakłopotanie niż groźba. Odwraca się do mnie, po raz pierwszy niepewny, a ja podchodzę do nich i przyciągam oboje dzieci do siebie.
Ich ojciec klęczy na brudnej podłodze w służbowym skrzydle domu watahy, ważony i mierzony przez chłopca, który postanowił zostać mężczyzną, zanim nauczył się czytać, podczas gdy palce jego córki wciąż spoczywają na jego szczęce.
Nie. Mówię to do siebie. Nie rób tego. Nadzieja to sposób na zniszczenie siebie—szczelina, przez którą wszystko wchodzi, pragnienie, wiara. Nie miej nadziei.
Oczy Leona znajdują moje ponad głowami dzieci i cokolwiek dostrzega w mojej twarzy, sprawia, że jego dłoń drga przy boku—sięga po coś, zatrzymuje się, opada nieruchomo.
Głos River dobiega gdzieś z okolic mojego biodra, cichy i pewny.
"Mamo." Wciąż patrzy na niego tymi swoimi niebieskimi, niepokojącymi oczami. "On ma oczy Ashtona."
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Leona]
Siedzę na skraju łóżka w swoim pokoju gościnnym i wciskam kostki dłoni w uda, aż kości zaczynają protestować. Moje ręce nie przestają się trząść. To nowe.
Trzymałem się pewnie podczas prób zamachów. Wrogich negocjacji z Alfami dwa razy starszymi ode mnie, którzy chcieli mnie martwego, zanim jeszcze usiadłem. Lata otwartej wojny. Nic z tego nigdy nie wprawiło moich rąk w drżenie.
Dwójka dzieci na korytarzu zrobiła to w niecałe dziesięć sekund.
Wciskam dłonie mocniej w uda i wpatruję się w podłogę, próbując opanować oddech. Czego nie musiałem robić od siedemnastego roku życia, kiedy to po raz pierwszy się przemieniłem i nauczyłem, że wilk i człowiek nie zawsze chcą tego samego.
Teraz wilk wygrywa tę walkę z wyraźną przewagą.
Mój syn.
Chłopiec, który stanął między mną a swoją siostrą z cichą, absolutną pewnością siebie, której większość Alf uczy się przez dziesięciolecia. Ciemne włosy. Moja szczęka. Moje oczy, patrzące na mnie z twarzy sześcioletniego chłopca, pełne otwartej podejrzliwości i zupełnego braku zamiaru ustąpienia.
A potem dziewczynka—twarz jej matki, te małe palce na mojej szczęce, przekrzywiająca głowę, jakby rozwiązywała zagadkę.
On ma oczy Ashtona.
Przeciągam obiema rękami przez włosy i wstaję, bo siedzenie w miejscu stało się fizycznie niemożliwe.
Ashton i River. Mój syn. Moja córka. Sześć lat ich życia spędzonych w pokoju służby, podczas gdy ja siedziałem na salach konferencyjnych, wmawiając sobie, że zasłużyłem na dobry sen. Pierwsze słowa, pierwsze kroki, każda gorączka, każdy koszmar… przepadły. Bo byłem zbyt zajęty byciem strategicznym, by znaleźć kobietę, o którą mój wilk krzyczy od siedmiu lat.
I ta pęknięta warga, którą próbowała ukryć przechylonym podbródkiem i naciągniętym rękawem…
Ktoś w tym domu uderzył matkę moich dzieci tak mocno, że rozciął jej skórę, a ja dziś siedziałem naprzeciwko tej osoby i uścisnąłem jej dłoń. Wilk napiera na moje żebra i po raz pierwszy mam ochotę się z nim zgodzić.
Siedzę w tym pokoju już godzinę, a wilk wciąż podsuwa tę samą sugestię, by wyjść na korytarz i zrobić z Thomasem Bryantem coś, co na zawsze zakończy potrzebę ślubu i jednocześnie rozpocznie nową wojnę.
Jedyną rzeczą, która mnie powstrzymuje, jest świadomość, że spalenie tego domu nie pomoże dziś wieczorem Skyler i dzieciom, a ja muszę być użyteczny zanim stanę się kimkolwiek innym.
Nie mogę tu zostać.
Kuchnia w domu watahy o północy pachnie tłuszczem i płynem do naczyń, a pod tym wszystkim, pod każdą warstwą, nią .
Zatrzymuję się w progu.
Stoi przy zlewie plecami do mnie, rękawy podciągnięte za łokcie, ramiona zanurzone w szarej wodzie. Siniaki są doskonale widoczne—fioletowe odciski palców oplatające jej nadgarstki, żółknąca plama na przedramieniu, która ma już kilka dni, świeże ślady nachodzące na gojące się z regularnością sugerującą coś trwającego od dawna.
Nie ma pojęcia, że ktoś ją obserwuje, a ta nieostrożność boli mnie bardziej niż same ślady.
Wilk całkiem milknie. Wiem, że to źle.
Nie cichnie, gdy jest racjonalny. Milknie, gdy coś wyszło poza rozum i weszło w coś starszego i bardziej bezwzględnego niż rozum.
Moja , mówi. Moja . Zrób coś z tym.
Radziłem sobie z tym przez siedem lat. Kończą mi się sposoby.
Przechodzę przez kuchnię i zabieram jej garnek z rąk. Obraca się—woda rozpryskuje się na blacie, niebieskie oczy szeroko otwarte, a w chwili, gdy mnie widzi, szok zamienia się w coś twardszego i bardziej zamkniętego.
"Leon." Jej szept mógłby ciąć szkło. "Jeśli ktoś zobaczy cię ze mną w kuchni o północy…"
"To zobaczy Alfę, który nie mógł spać." Odkładam garnek i odkręcam ciepłą wodę. "Daj mi swoje ręce."
"Przestań, Leon. Wróć do swojego pokoju." Cofnęła się, biodrem uderzając o brzeg zlewu. "Zabijesz nas oboje."
" Twoje ręce , Skyler."
Wyciągam swoje dłonie, wnętrzem do góry. Alfa Shadowcrest. Prezes imperium ochrony. Stoję w kuchni domu watahy o północy, sprowadzony do tego, by prosić—błagać, jeśli trzeba—kobietę o połowę ode mnie mniejszą, by pozwoliła mi trzymać jej dłonie pod ciepłą wodą.
Moja strategiczna reputacja tej nocy naprawdę nie przetrwa. Nie obchodzi mnie to.
Patrzy na mnie z wyrazem twarzy, który sugeruje, że zupełnie postradałem zmysły. A potem i tak podaje mi swoje ręce. Powoli, niechętnie, jakby oddawała dowód, którego będzie żałować.
Jej kostki znów są popękane, skóra surowa, zaschnięta krew śladami w każdej bruździe.
Puszczam na nie ciepłą wodę, usuwając brud palcami, które najchętniej przebiłyby najbliższą ścianę. Jej oddech zadrży, gdy delikatnie usuwam brud z głębokiego rozcięcia wzdłuż kciuka.
"Powiedziałam, żebyś przestał," mówi. Ale jej dłonie zostają dokładnie tam, gdzie były, a ta sprzeczność jest tak doskonale jej, że kącik moich ust drga.
"Powiedziałaś." Obracam jej dłoń delikatnie pod strumieniem. "Wybieram to zignorować, bo to moje prawo jako wyjątkowo nieuprzejmego gościa."
"Takie zachowanie u Alfy…" W jej głosie cień kąśliwości, a w mojej piersi dzieje się coś niesfornego, bo nawet teraz wciąż jest ostra, wciąż odmawia bycia małą.
"Wyjątkowo nieuprzejme. Wiem." Kciukiem ostrożnie przejeżdżam po jej kostkach. "Słyszałem już to."
Wydobywa się z niej dźwięk—nie do końca śmiech, ale coś, co uciekło, zanim zdążyła to powstrzymać. Wilk w mojej piersi robi coś żenującego w odpowiedzi.
Nie ma pojęcia, co to ze mną robi.
Woda płynie różowo. Potem czysto.
Jest na tyle blisko, że jej ciepło dociera do mnie przez te kilka cali między nami. Tak blisko, że czuję jej zapach spod płynu do naczyń i zmęczenia, i ten zapach jest taki sam.
Skyler pochyla się—odrobinę, ledwie centymetr, pewnie nawet nieświadomie—po czym łapie się na tym i sztywnieje, żaluzje opadają z powrotem tak gwałtownie, że czuję powiew.
Wysiłek, by się powstrzymać, też zostawi po mnie ślady.
Chcę zamknąć tę odległość. Przycisnąć ją do blatu i sprawdzić, czy jej skóra wciąż smakuje tak, jak tej nocy podczas festiwalu. Śledzić każdym pocałunkiem każdy siniak na jej ciele, aż zapomni każdą rękę, która je zostawiła.
Przypomnieć jej, powoli i długo, co ze mną robi.
Co ja mogę zrobić jej.
Zamiast tego osuszam jej dłonie kuchenną ścierką. Ostrożnie. Trzymam je chwilę dłużej, niż to konieczne, bo jestem tylko człowiekiem, nie świętym, i wykorzystam każdy cal, który mi da.
"Niedługo nie będziesz już wykonywać tej pracy," mówię.
Jej spojrzenie wznosi się na moje—jasnoniebieskie, szukające, rozdarte w sposób, który ściska mi żebra.
"To nie może się wydarzyć." Jej głos jest cichy. Powoli odciąga dłonie—odwrót, który ją kosztuje, a mnie jeszcze więcej. "Cokolwiek to jest... Za pięć dni żenisz się z nią."
"I tak przyjedź do Shadowcrest." Staram się, żeby mój głos pozostał równy, choć to czyste udawanie. "Pozwól mi chronić ciebie i dzieci."
"To nie wszystko, o co prosisz." Krzyżuje ramiona, a siniaki znów znikają pod rękawami. "I oboje o tym wiemy."
Chcę powiedzieć jej, że ma rację.
Chcę powiedzieć, że spaliłbym traktat i sojusz, i lata ostrożnej politycznej pracy do cna, gdyby mnie o to poprosiła. I właśnie dlatego nie mogę tego powiedzieć, bo ona odsunęłaby się od tej informacji, nie przybliżyła.
Nauczyła się bać wszystkiego, co zbyt bardzo brzmi jak obietnica.
"To pozwól mi prosić tylko o tyle." Z trudem trzymam dłonie po bokach. "Zaufaj mi na tyle, by stąd odejść."
Przeszukuje moją twarz jak Ashton—szukając kłamstwa, drobnego druku, klauzuli wyjścia. Siedem lat złamanych obietnic zrobiło z niej bezlitosną audytorkę i zasługuję na każdą sekundę tej kontroli.
"Dla dzieci." Ledwo szept, słowa ogołocone ze wszystkiego oprócz kości i najlżejszego drżenia. "Nie dla ciebie."
"Dla dzieci."
Drzwi uchylone na cal wciąż są drzwiami, i wykorzystam każdy cal, który mi da, i będę go strzegł własnym życiem.
Ona wychodzi pierwsza i patrzę, jak znika w korytarzu, i nie podążam za nią, choć ta powściągliwość rozdziera coś pod mostkiem, a każdy jej krok to jak nitka wyciągana z mojej piersi.
Nitka, która chce mojej partnerki. Tu. Teraz. Zawsze. Na zawsze.
Przesuń w górę, aby kontynuować