passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha's Secret Twins - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

The Alpha's Secret Twins

/

Rozdział 6

Rozdział 5

"One należą do mnie." Słowa wypływają mi z ust, zanim bystra część mojego mózgu zdoła interweniować. "Nie możesz pojawić się siedem lat później i zgłaszać ich jak zagubiony bagaż."

Leon góruje nade mną i zabiera każdy cal powietrza, które kiedyś należało do mnie.

Za drzwiami nasze dzieci szykują się do snu, a ja staram się mówić wystarczająco cicho, by nie przenikało przez nie. To oznacza, że właściwie syczę na Alfa z Shadowcrest niczym rozgniewany kot w bardzo wąskim korytarzu.

Podejmowałam gorsze decyzje. Trochę.

"Nie zabieram nikogo. Jeszcze." Jego głos jest ostrożny i wyważony, jakby wybierał każde słowo tak, jak dobierałby kroki po lodzie, którego nie masz pewności, czy cię podtrzyma. "Musisz po prostu zrozumieć, że nie odeszłam z własnej woli."

"A mówię ci, że to nie ma znaczenia." Moje paznokcie wykuwają półksiężyce w moich dłoniach, ale nie rozluźniam ścisku. "To niczego nie zmienia. W pięć dni ożeniasz się z moją siostrą. Taka jest rzeczywistość. To jedyna rzecz w tym korytarzu, która jest prawdziwa."

Mój głos zgasł, opadł, bo wylałam wszystko w to jedno słowo i nic już nie zostało.

"Byłam w ciąży i sama. Spędziłam sześć lat szorując podłogi, podczas gdy twoje dzieci uczyły się chodzić w pokoju wielkości szafy, a ty budowałeś imperium."

On się nie rusza. Nie przerywa, nie broni się i nie próbuje mówić przez mnie.

Po prostu stoi tam, chłonąc to z tym denerwującym, niezmiennym opanowaniem, i jakoś ta cierpliwość tylko pogarsza sprawę.

Chcę, żeby zadrgnął. Muszę, bo jeśli będzie dalej stał i patrzył na mnie w ten sposób, stracę strukturę tego gniewu, a teraz nie mogę sobie na to pozwolić.

"Mój ojciec został zamordowany tamtej nocy." Jego ton nie zawiera żadnych wymówek, tylko sama istota tej sprawy obnażona. "Podczas gdy spałeś, dowiadywałem się, że mój Alfa nie żyje, a nasze watahy mobilizowały się. Odeszłam przed świtem, bo gdybym nie zrobiła tego, wszyscy, za których byłam odpowiedzialna, mogliby zginąć."

Korytarz się zmniejsza, a ja przez drzwi słyszę, jak River nuci. Jakaś absurdalna melodia, którą wymyśliła mając cztery lata i której nigdy nie przestała używać, cicha, wędrująca i całkowicie jej własna.

Dźwięk ściera się z ciszą między nami w sposób, na który nie byłam przygotowana.

"Fałszywe imię… Zostałam wysłana na festiwal na misję wywiadowczą przeciwko twojemu ojczymowi." Utrzymuje mój wzrok bez chwili zawahania. "Nie mogłam podać ci mojego prawdziwego imienia tak samo, jak nie mogłam zostać."

"Jakie to pocieszające." Mój głos wyszedł bardziej płasko, niż zamierzałam. "Więc cała nasza noc była misją poboczną z bonusami."

"Wiesz, że nie była." Coś przesunęło się za jego szczęką. "Wiedziałem, kim jesteś, Skyler — znałem imię twojego ojca, każdy cholerny rozdział. Nie obchodziło mnie to i nadal mi to nie obchodzi." Zbliżył się o pół kroku, a powietrze między nami zagęściło się. "Nie jesteś winna światu żadnego długu za zbrodnie, których dopuściłaś się, gdy uczyłaś się chodzić."

Moje gardło zrobiło coś niepokojącego i przełykam to. "Piękne przemówienie. Ćwiczyłeś je w drodze tutaj, czy marynowało się przez te całe siedem lat?"

"Oboje." Bez wahania. "Po tamtej nocy chciałam wrócić, ale miałam dwadzieścia cztery lata, mój ojciec był martwy, a ja byłam nowym Alfa, walczącym w wojnie przeciwko twojej watahowi. Nie mogłam pojawić się przy bramach Thomasa Bryanta, prosząc o jego pasierbicę, bez ryzyka, że zabijemy nas oboje."

Najgorsze jest to, że to ma sens — każde słowo jest nienaganne, logiczne, niezaprzeczalne.

Żadne z tego nie wypełnia dziury, którą wyrzeźbiło we mnie sześć lat nieobecności. To ma sens, i trochę go za to nienawidzę — za posiadanie powodu, którego nie mogę mu po prostu odesłać.

"Nie proszę o przebaczenie." Leon przybliża się o krok, a jego głos opada — staje się szorstki i niższy. "Proszę o szansę, by poznać moje dzieci. By dać nam kolejną szansę. Aby upewnić się, że wszystkie trzy jesteście bezpieczne."

"Bezpieczne." Śmiech, który wydobywa się ze mnie, ma ostre krawędzie. "W watach mężczyzny, który żeni się z Kailani Bryant." Unoszę podbródek, by utrzymać jego wzrok, bo teraz jest blisko, a odwrócenie wzroku oznaczałoby też coś. "Widzisz ironię, prawda?"

"Widzę wiele rzeczy." Jego oczy przez chwilę spadają na moje usta, choć na sekundę, po czym wracają ku górze. "W tym, że nie oddalasz się ode mnie."

To spostrzeżenie ląduje w mojej piersi jak zapałka rzucona w coś suchego. "Ja też nie zbliżam się do ciebie."

"Nie." Jego głowa przechyla się, ledwie zauważalnie. "Nie zbliżasz."

Stoimy od siebie na stopę. Mniej. Korytarz jest wąski, a on szeroki, i powietrze między nami nabrało tego szczególnego, naładowanego napięcia—częstotliwości, która wwierca się w tył moich zębów i tam zostaje.

"Powinieneś iść." Mój głos wychodzi niżej, niż zamierzałam.

"Powinnaś to naprawdę myśleć.".

"Naprawdę to myślę."

Jego dłoń powoli unosi się i palce muskają moją szczękę, po tej nieuszkodzonej stronie, ostrożnie i z namysłem.

"Shadowcrest będzie inne." Każde słowo brzmi, jakby było przeciskane przez filtr zaprojektowany do wyciszania przemocy. "Przysięgam ci. Będę dla ciebie dobry."

Jego kciuk kreśli linię mojej szczęki i czuję to wszędzie—w gardle, piersi, z tyłu kolan—a moje dłonie wciąż na nim. Nie przyciągam go, nie odpycham, tylko zaciskam palce na materiale, jakby to był jedyny stały punkt w pokoju, który zaczął się przechylać.

"Nie składaj obietnic, których nie dotrzymasz." Kładę dłonie na jego piersi, ale choć próbuję go odepchnąć, nie potrafię poruszyć ani jednym mięśniem, a mój głos podnosi się niechcący. "Przetrwałam tyle lat tylko dlatego, że niczego od nikogo nie oczekiwałam, a twoje poczucie winy nie wymazuje siedmiu lat."

Jego nos muska mój; czuję, że jego oddech jest ciepły i niestabilny na moich ustach. Dłoń przy mojej szczęce przesuwa się w moje włosy, a ja ściskam jego koszulę obiema pięściami.

Nic z tego nie powinno mieć miejsca, nic z tego nie jest do przeżycia.

Za pięć dni żeni się z Kailani, a jego usta są centymetr od moich i…

Cichy, stłumiony szloch rozcina powietrze za moimi plecami i oboje się odwracamy. River stoi w pękniętych drzwiach, łzy płyną jej po policzkach, srebrnoblond włosy na wpół rozczesane i splątane z jednej strony, drży od bosych stóp po zaciśnięte pięści.

"Mamo," mówi, trzęsąc się od bosych stóp po zaciśnięte pięści. "Dlaczego się kłócicie?"

Mój głos podniósł się bez pozwolenia, a ona usłyszała—może nie słowa, ale ostre krawędzie. Leon rusza szybciej ode mnie, w jednym kroku klęka, zrównując się wzrokiem z moją córką, całą swoją masywną sylwetkę składając, by stać się dla niej mniejszym.

"Hej." Jego głos staje się przejmująco łagodny. "Nie martw się, nikt się nie kłóci, kochanie. Twoja mama i ja po prostu mówiliśmy za głośno. Przepraszam, że cię przestraszyliśmy."

River patrzy na niego, mierząc i niespiesznie, czyta pogodę za oczami z precyzją, która zwykle wprawia dorosłych w głęboki dyskomfort.

Robi to każdemu. Robi tak od drugiego roku życia.

Potem jej dłoń powoli się unosi, a małe palce dotykają jego szczęki, lekko i z ciekawością. Przechyla głowę na bok, gdy drzwi korytarza trzaskają i Ashton staje między River a Leonem tak szybko, że nie widzę, jak się porusza.

Broda w górze, zaciśnięta szczęka, pięści u boków, cała siła autorytetu, jaką można zmieścić w metrze i dziesięciu centymetrach dziecka, emanuje z niego jak żar.

"Opiekuję się mamą i siostrą." Jego głos drży na ostatnim słowie, nie mruga. "Jeśli im zrobisz krzywdę, będziesz miał do czynienia ze mną."

Czekam na pobłażliwość, łagodny uśmiech, delikatną dorosłą rozbawioną reakcję na dziecko udające żołnierza, ale ona nie nadchodzi. Leon patrzy na naszego syna tak, jakby patrzył na innego Alfę.

Równo. Poważnie. Bezwarunkowo.

Utrzymuje spojrzenie Ashtona i w jego twarzy nie ma nic fałszywego. "Rozumiem," mówi cicho. "I nie zrobię."

Ashton szuka kłamstwa w jego oczach, ale go nie znajduje. To zdaje się wprawiać go w większe zakłopotanie niż groźba. Odwraca się do mnie, po raz pierwszy niepewny, a ja podchodzę do nich i przyciągam oboje dzieci do siebie.

Ich ojciec klęczy na brudnej podłodze w służbowym skrzydle domu watahy, ważony i mierzony przez chłopca, który postanowił zostać mężczyzną, zanim nauczył się czytać, podczas gdy palce jego córki wciąż spoczywają na jego szczęce.

Nie. Mówię to do siebie. Nie rób tego. Nadzieja to sposób na zniszczenie siebie—szczelina, przez którą wszystko wchodzi, pragnienie, wiara. Nie miej nadziei.

Oczy Leona znajdują moje ponad głowami dzieci i cokolwiek dostrzega w mojej twarzy, sprawia, że jego dłoń drga przy boku—sięga po coś, zatrzymuje się, opada nieruchomo.

Głos River dobiega gdzieś z okolic mojego biodra, cichy i pewny.

"Mamo." Wciąż patrzy na niego tymi swoimi niebieskimi, niepokojącymi oczami. "On ma oczy Ashtona."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

[Perspektywa Leona]

Siedzę na skraju łóżka w swoim pokoju gościnnym i wciskam kostki dłoni w uda, aż kości zaczynają protestować. Moje ręce nie przestają się trząść. To nowe.

Trzymałem się pewnie podczas prób zamachów. Wrogich negocjacji z Alfami dwa razy starszymi ode mnie, którzy chcieli mnie martwego, zanim jeszcze usiadłem. Lata otwartej wojny. Nic z tego nigdy nie wprawiło moich rąk w drżenie.

Dwójka dzieci na korytarzu zrobiła to w niecałe dziesięć sekund.

Wciskam dłonie mocniej w uda i wpatruję się w podłogę, próbując opanować oddech. Czego nie musiałem robić od siedemnastego roku życia, kiedy to po raz pierwszy się przemieniłem i nauczyłem, że wilk i człowiek nie zawsze chcą tego samego.

Teraz wilk wygrywa tę walkę z wyraźną przewagą.

Mój syn.

Chłopiec, który stanął między mną a swoją siostrą z cichą, absolutną pewnością siebie, której większość Alf uczy się przez dziesięciolecia. Ciemne włosy. Moja szczęka. Moje oczy, patrzące na mnie z twarzy sześcioletniego chłopca, pełne otwartej podejrzliwości i zupełnego braku zamiaru ustąpienia.

A potem dziewczynka—twarz jej matki, te małe palce na mojej szczęce, przekrzywiająca głowę, jakby rozwiązywała zagadkę.

On ma oczy Ashtona.

Przeciągam obiema rękami przez włosy i wstaję, bo siedzenie w miejscu stało się fizycznie niemożliwe.

Ashton i River. Mój syn. Moja córka. Sześć lat ich życia spędzonych w pokoju służby, podczas gdy ja siedziałem na salach konferencyjnych, wmawiając sobie, że zasłużyłem na dobry sen. Pierwsze słowa, pierwsze kroki, każda gorączka, każdy koszmar… przepadły. Bo byłem zbyt zajęty byciem strategicznym, by znaleźć kobietę, o którą mój wilk krzyczy od siedmiu lat.

I ta pęknięta warga, którą próbowała ukryć przechylonym podbródkiem i naciągniętym rękawem…

Ktoś w tym domu uderzył matkę moich dzieci tak mocno, że rozciął jej skórę, a ja dziś siedziałem naprzeciwko tej osoby i uścisnąłem jej dłoń. Wilk napiera na moje żebra i po raz pierwszy mam ochotę się z nim zgodzić.

Siedzę w tym pokoju już godzinę, a wilk wciąż podsuwa tę samą sugestię, by wyjść na korytarz i zrobić z Thomasem Bryantem coś, co na zawsze zakończy potrzebę ślubu i jednocześnie rozpocznie nową wojnę.

Jedyną rzeczą, która mnie powstrzymuje, jest świadomość, że spalenie tego domu nie pomoże dziś wieczorem Skyler i dzieciom, a ja muszę być użyteczny zanim stanę się kimkolwiek innym.

Nie mogę tu zostać.

Kuchnia w domu watahy o północy pachnie tłuszczem i płynem do naczyń, a pod tym wszystkim, pod każdą warstwą, nią .

Zatrzymuję się w progu.

Stoi przy zlewie plecami do mnie, rękawy podciągnięte za łokcie, ramiona zanurzone w szarej wodzie. Siniaki są doskonale widoczne—fioletowe odciski palców oplatające jej nadgarstki, żółknąca plama na przedramieniu, która ma już kilka dni, świeże ślady nachodzące na gojące się z regularnością sugerującą coś trwającego od dawna.

Nie ma pojęcia, że ktoś ją obserwuje, a ta nieostrożność boli mnie bardziej niż same ślady.

Wilk całkiem milknie. Wiem, że to źle.

Nie cichnie, gdy jest racjonalny. Milknie, gdy coś wyszło poza rozum i weszło w coś starszego i bardziej bezwzględnego niż rozum.

Moja , mówi. Moja . Zrób coś z tym.

Radziłem sobie z tym przez siedem lat. Kończą mi się sposoby.

Przechodzę przez kuchnię i zabieram jej garnek z rąk. Obraca się—woda rozpryskuje się na blacie, niebieskie oczy szeroko otwarte, a w chwili, gdy mnie widzi, szok zamienia się w coś twardszego i bardziej zamkniętego.

"Leon." Jej szept mógłby ciąć szkło. "Jeśli ktoś zobaczy cię ze mną w kuchni o północy…"

"To zobaczy Alfę, który nie mógł spać." Odkładam garnek i odkręcam ciepłą wodę. "Daj mi swoje ręce."

"Przestań, Leon. Wróć do swojego pokoju." Cofnęła się, biodrem uderzając o brzeg zlewu. "Zabijesz nas oboje."

" Twoje ręce , Skyler."

Wyciągam swoje dłonie, wnętrzem do góry. Alfa Shadowcrest. Prezes imperium ochrony. Stoję w kuchni domu watahy o północy, sprowadzony do tego, by prosić—błagać, jeśli trzeba—kobietę o połowę ode mnie mniejszą, by pozwoliła mi trzymać jej dłonie pod ciepłą wodą.

Moja strategiczna reputacja tej nocy naprawdę nie przetrwa. Nie obchodzi mnie to.

Patrzy na mnie z wyrazem twarzy, który sugeruje, że zupełnie postradałem zmysły. A potem i tak podaje mi swoje ręce. Powoli, niechętnie, jakby oddawała dowód, którego będzie żałować.

Jej kostki znów są popękane, skóra surowa, zaschnięta krew śladami w każdej bruździe.

Puszczam na nie ciepłą wodę, usuwając brud palcami, które najchętniej przebiłyby najbliższą ścianę. Jej oddech zadrży, gdy delikatnie usuwam brud z głębokiego rozcięcia wzdłuż kciuka.

"Powiedziałam, żebyś przestał," mówi. Ale jej dłonie zostają dokładnie tam, gdzie były, a ta sprzeczność jest tak doskonale jej, że kącik moich ust drga.

"Powiedziałaś." Obracam jej dłoń delikatnie pod strumieniem. "Wybieram to zignorować, bo to moje prawo jako wyjątkowo nieuprzejmego gościa."

"Takie zachowanie u Alfy…" W jej głosie cień kąśliwości, a w mojej piersi dzieje się coś niesfornego, bo nawet teraz wciąż jest ostra, wciąż odmawia bycia małą.

"Wyjątkowo nieuprzejme. Wiem." Kciukiem ostrożnie przejeżdżam po jej kostkach. "Słyszałem już to."

Wydobywa się z niej dźwięk—nie do końca śmiech, ale coś, co uciekło, zanim zdążyła to powstrzymać. Wilk w mojej piersi robi coś żenującego w odpowiedzi.

Nie ma pojęcia, co to ze mną robi.

Woda płynie różowo. Potem czysto.

Jest na tyle blisko, że jej ciepło dociera do mnie przez te kilka cali między nami. Tak blisko, że czuję jej zapach spod płynu do naczyń i zmęczenia, i ten zapach jest taki sam.

Skyler pochyla się—odrobinę, ledwie centymetr, pewnie nawet nieświadomie—po czym łapie się na tym i sztywnieje, żaluzje opadają z powrotem tak gwałtownie, że czuję powiew.

Wysiłek, by się powstrzymać, też zostawi po mnie ślady.

Chcę zamknąć tę odległość. Przycisnąć ją do blatu i sprawdzić, czy jej skóra wciąż smakuje tak, jak tej nocy podczas festiwalu. Śledzić każdym pocałunkiem każdy siniak na jej ciele, aż zapomni każdą rękę, która je zostawiła.

Przypomnieć jej, powoli i długo, co ze mną robi.

Co ja mogę zrobić jej.

Zamiast tego osuszam jej dłonie kuchenną ścierką. Ostrożnie. Trzymam je chwilę dłużej, niż to konieczne, bo jestem tylko człowiekiem, nie świętym, i wykorzystam każdy cal, który mi da.

"Niedługo nie będziesz już wykonywać tej pracy," mówię.

Jej spojrzenie wznosi się na moje—jasnoniebieskie, szukające, rozdarte w sposób, który ściska mi żebra.

"To nie może się wydarzyć." Jej głos jest cichy. Powoli odciąga dłonie—odwrót, który ją kosztuje, a mnie jeszcze więcej. "Cokolwiek to jest... Za pięć dni żenisz się z nią."

"I tak przyjedź do Shadowcrest." Staram się, żeby mój głos pozostał równy, choć to czyste udawanie. "Pozwól mi chronić ciebie i dzieci."

"To nie wszystko, o co prosisz." Krzyżuje ramiona, a siniaki znów znikają pod rękawami. "I oboje o tym wiemy."

Chcę powiedzieć jej, że ma rację.

Chcę powiedzieć, że spaliłbym traktat i sojusz, i lata ostrożnej politycznej pracy do cna, gdyby mnie o to poprosiła. I właśnie dlatego nie mogę tego powiedzieć, bo ona odsunęłaby się od tej informacji, nie przybliżyła.

Nauczyła się bać wszystkiego, co zbyt bardzo brzmi jak obietnica.

"To pozwól mi prosić tylko o tyle." Z trudem trzymam dłonie po bokach. "Zaufaj mi na tyle, by stąd odejść."

Przeszukuje moją twarz jak Ashton—szukając kłamstwa, drobnego druku, klauzuli wyjścia. Siedem lat złamanych obietnic zrobiło z niej bezlitosną audytorkę i zasługuję na każdą sekundę tej kontroli.

"Dla dzieci." Ledwo szept, słowa ogołocone ze wszystkiego oprócz kości i najlżejszego drżenia. "Nie dla ciebie."

"Dla dzieci."

Drzwi uchylone na cal wciąż są drzwiami, i wykorzystam każdy cal, który mi da, i będę go strzegł własnym życiem.

Ona wychodzi pierwsza i patrzę, jak znika w korytarzu, i nie podążam za nią, choć ta powściągliwość rozdziera coś pod mostkiem, a każdy jej krok to jak nitka wyciągana z mojej piersi.

Nitka, która chce mojej partnerki. Tu. Teraz. Zawsze. Na zawsze.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

[Perspektywa Skyler]

Przez kilka dni Leon istniał na obrzeżach mojego pola widzenia jak drzazga, której nie mogę zlokalizować, a jednak nieustannie ją czuję.

Nigdy nie robił nic oczywistego. Był na to zbyt ostrożny.

Pojawiał się w pobliżu domu stada, kiedy dzieci bawiły się tam po śniadaniu, kucając, by powiedzieć coś River, co sprawiało, że śmiała się całym ciałem. Materializował się na korytarzach, które akurat sprzątałam.

Nigdy mnie nie dotykał ani nie mówił do mnie tam, gdzie ktoś ważny mógłby to zobaczyć. Ale był tam. Konsekwentnie, cicho, nieustępliwie obecny.

I to mnie łamało.

Bo jest coś takiego w byciu ostrożnym, by nie mieć nadziei—działa to tylko wtedy, gdy tej drugiej osoby także nie ma. Działa tylko w nieobecności, wokół której możesz zbudować mury.

Kailani, oczywiście, przyglądała się temu przez cały czas.

Tego wieczora szukałam stosu obrusów w magazynie, gdy drzwi zatrzasnęły się za mną z kliknięciem. Odwróciłam się i zobaczyłam dwie wilczyce o identycznych uśmiechach, opierające się o drzwi.

Ulubione pachołki Kailani, te, które wysyła, kiedy chce dać do zrozumienia, że jej własne ręce są zbyt czyste, by się pobrudzić. Maren to ta, która myśli zanim uderzy. Joss się tym nie przejmuje.

"Intensywne ostatnie dni," mówi pogodnie Maren. "Te wszystkie przygotowania do ślubu… Można by pomyśleć, że siostra panny młodej już zna swoje miejsce."

Gdy Joss skraca dystans, krawędź półki wbija mi się w kręgosłup ostrym pchnięciem. Moje zęby trzaskają z taką siłą, że czuję smak miedzi.

"Zauważyłyśmy cię w pobliżu Alfy Leona." Maren przechyla głowę. "Suka bez wilka, z narzeczonym swojej siostry." Cmoka z dezaprobatą. "Chyba pomyliło ci się miejsce."

Pięść Joss trafia mnie w żebra. Powietrze opuszcza moje ciało jednym sprężonym tchem i składam się wpół, łapiąc się półki obiema rękami. Zanim się wyprostuję, Maren chwyta moją szczękę—palce wbijają się w zawias, zmuszając mnie, bym spojrzała w górę.

"Trzymaj się od niego z daleka." Jej dłoń uderza mnie w usta. Ta sama warga. Ta sama rysa, ciepła miedź spływająca po moim podbródku. "To z grzeczności. Następnym razem sobie ją darujemy."

Wciąż przetwarzam cios, gdy Joss chwytając mnie za włosy, szarpie. Gorąca linia bólu nad moim lewym uchem pojawia się natychmiast i całkowicie. Otwiera dłoń i upuszcza to, co wyrwała, na betonową podłogę.

Srebrnoblond pasma. Kłębek leży między nami na brudnym betonie.

Tak się kończy, kiedy zapominasz, kim jesteś.

Drzwi się otwierają i w progu staje Beta Dylan. Wyraz na jego twarzy, gdy przesuwa wzrokiem po mnie, po nich, po włosach na betonie, to ten rodzaj spojrzenia, które sprawia, że Alfy nabierają czujności.

"Wynoście się." Jedno słowo, ale Maren zaczyna coś mówić. "Teraz."

Ruszają. Ręka Joss, przechodząc obok, wsadza coś do kieszeni—a ja, mimo szumu w uszach, zauważam, że włosy zniknęły z podłogi.

Oczywiście. Dowodów brak. Nigdy ich tu nie było.

Dylan kuca przy mnie, ręce wyciąga do mojej twarzy. Odpędzam go gestem i wciskam dwa palce pod własne żebra, przesuwając wzdłuż kości—lewa strona, potem prawa. Po prawej stronie rozbłyska białe światło za powiekami.

"Nic mi nie jest. Stłuczone, nie pęknięte—pęknięte boli przy wdechu." Pluję krwią. "Potrzebuję twojej chusteczki. Przyłóż ją do kości policzkowej, nie do wargi—warga musi sama się zasklepić."

Wyciąga ją z kieszeni i posłusznie przykłada, lekko oszołomiony. "Wydajesz mi polecenia medyczne, krwawiąc na podłodze?"

"Trzymaj ucisk i sprawdź, czy moje źrenice są równe—jeśli nie, to wstrząs mózgu." Macam skórę głowy tam, gdzie Joss wyrwała włosy, krzywię się, zapisuję do kategorii powierzchownych.

Przechyla moją brodę w stronę światła, sprawdza obie źrenice, a jego wyraz twarzy zmienia się z oszołomienia na prawdziwą ciekawość. "Równe. Skąd to wszystko wiesz?"

"Dwoje sześciolatków i brak ubezpieczenia zdrowotnego." Opieram głowę o półkę i wypuszczam powoli powietrze. "Biblioteka miała podręcznik pierwszej pomocy grubszy od mojej ręki. Przeczytałam dwa razy, potem przeszłam do podręcznika medycyny ratunkowej."

"Kiedy Leon powiedział mi, że to będzie wizyta dyplomatyczna, wyobrażałem sobie kiepskie jedzenie i niezręczne toasty." Wskazuje na moją krwawiącą twarz. "Nie szpital polowy prowadzony przez pacjenta."

Dźwięk, który ze mnie wychodzi, jest bliższy prawdziwemu śmiechowi niż cokolwiek innego od czterech dni. Ciągnie mnie w żebrach i mam to gdzieś.

"Wiesz, gdy mój brat wrócił z Festiwalu siedem lat temu, był inny." Ostrożnie trzyma ucisk na mojej kości policzkowej, patrząc mi w oczy. "Jakby ktoś wszedł w niego i wszystko poprzestawiał, tak że nic nie leżało już na swoim miejscu."

Moje ręce ściskają półkę za plecami, nie odzywam się, nie oddycham.

Bo Dylan krąży wokół tej jednej prawdy, którą ukrywałam przez siedem lat.

Zajęło mi cztery lata, żeby to z niego wyciągnąć. Dziewczyna, którą musiał opuścić o świcie… Od tamtej pory nie przestaje o niej myśleć." Dylan spotyka moje spojrzenie, łagodnie—bez żadnej presji w pytaniu. "To ty jesteś tą dziewczyną, prawda?"

Magazyn jest bardzo cichy, a moja cisza mówi wszystko, czego nie powiem ustami.

"Już niedługo będziesz musiała się z tym mierzyć." Pomaga mi wstać, podtrzymując pod łokciem. "Jeszcze jeden dzień. Potem Shadowcrest."

"I wszystko magicznie się poprawi?"

"Nie magicznie." Wsuwa zniszczoną chusteczkę do kieszeni bez spojrzenia, jakby moja krew na jego rzeczach nie była niczym niezwykłym. "Ale będzie lepiej. Dopilnuję tego."

***

Wieczorem moje żebra ustabilizowały się w głębokim, stałym bólu, który uznałam za znośny, a kość policzkowa dołączyła do reszty twarzy w niekończącym się remoncie. Rozcięcie na ustach zasklepiło się w cienką, ciemną linię.

Niosę Kailani przedślubny napój pod drzwi Leona. Poprosiła mnie o to z uśmiechem tak szerokim i ciepłym, że aż ścisnęło mi się w żołądku. To, że była dla mnie ciepła, od początku wydawało mi się niewłaściwe i to uczucie jak kamień leżało mi w piersi przez cały korytarz.

Otwiera drzwi, zanim zdążę skończyć pukać, i od razu jego wzrok pada na moją twarz. "Co się stało?"

"Komitet powitalny twojej narzeczonej." Podaję mu szklankę. "Toast przed ślubem. Od Kailani."

Bierze ją bez patrzenia, a wolną ręką łapie moją. "Wejdź."

Powinnam odmówić, ale już prowadzi mnie do środka i zamyka za nami drzwi.

Leon odstawia szklankę po łyku i odwraca się do mnie. Gdy podchodzi bliżej, jego dłonie odnajdują moje ramiona—delikatnie, uważając na żebra—i przyciąga mnie do siebie.

Mam całą listę powodów, dla których powinnam go powstrzymać, ale żaden z nich nie jest teraz dla mnie dostępny. Gdy jego ramiona oplatają mnie, a podbródek opada na czubek mojej głowy, w mojej piersi dzieje się coś, czego nie potrafię nazwać, ani powstrzymać.

Stoję bardzo nieruchomo. Potem, bez decyzji, opieram czoło o jego ramię i zamykam oczy. On wydycha powietrze, długim, powolnym tchem, a jego twarz opada na moje włosy, zostając tam. Czuję, jak mnie wdycha i dźwięk, który wydaje, jest niski i mimowolny.

"Oto jest," mamrocze. Prawie do siebie.

"Co?" Pauza, jego ramiona napinają się odrobinę mocniej.

"Ty." Jego głos jest cichszy niż kiedykolwiek go słyszałam. "Pachniesz dokładnie tak samo." Przerywa i zaczyna inaczej. "Kiedyś myślałem, że to sobie wymyśliłem, że pamięć wszystko wyolbrzymia, ale…" Jego usta poruszają się w moich włosach. "Nie wymyśliłem tego."

Druciany pierścień wbija mi się w dłoń, gdy zaciskam pięść na jego plecach. "Leon…"

"Wiem." Odsuwa się tylko na tyle, by spojrzeć mi w twarz, a jego dłonie ostrożnie obejmują moją szczękę. "Wiem, co będzie jutro. Tylko musisz zrozumieć coś, zanim to się stanie."

Czekam.

"Twój zapach doprowadzał mnie do szaleństwa." Jego głos staje się jeszcze niższy. "Zawsze wiedzieć, gdzie jesteś, i nie móc…" Jego kciuki kreślą linię mojej nienaruszonej szczęki. "Chcę, żebyś uwierzyła, że w Shadowcrest będzie inaczej. Chcę, żebyś wiedziała, że zadbam o swoją partnerkę. Zadbam o ciebie ."

To słowo trafia w centrum mojej piersi i eksploduje. Cicho. Całkowicie.

Partnerka? On jest moim… partnerem?

"Wiedziałem od festiwalu," odpowiada na moje nieme pytanie. "Ale byłem w stanie wojny z twoją watahą, a ciebie już nie było, i spędziłem kolejne cztery lata, próbując cię znaleźć, wmawiając sobie, że po prostu…" oddech, "jestem dokładny."

Oddycham zbyt szybko. Jestem tego świadoma i nie mogę tego zatrzymać.

"Pozwól mi to pokazać." Opiera czoło o moje. "Pozwól mi spędzić resztę życia, udowadniając ci, że mogę być dla ciebie dobry. Dla ciebie i naszych dzieci."

Jego nos muska mój.

"Uwierz mi," szepcze. "Po prostu… zacznij od tego. Po prostu mi uwierz."

Jego usta są oddech od moich, a ja myślę o festiwalu i wszystkich latach pomiędzy, i jakoś to wszystko nie wystarcza, bym się cofnęła.

Leon to wie i jego wargi muskają kącik moich ust, gdy czuję, jak sztywnieje pół sekundy, zanim rozumiem, co widzę. Ciemna smuga przy jego nozdrzu.

Podnosi do niej dłoń, patrzy na palce i na jego twarzy pojawia się dezorientacja.

"Leon?" Uginają mu się kolana i łapię go.

Ale on waży dziewięćdziesiąt kilo i pada szybko, a ja nie. Jego głowa uderza o ramę łóżka, gdy upada. Jest na podłodze, gdy ja klęczę przy nim. "Leon." Szukam jego twarzy. " Leon! "

Sprawdzam tył jego głowy tam, gdzie uderzył o ramę. Guz już się podnosi, gorący pod moimi palcami. Źrenice—przechylam jego twarz w stronę lampy. Nierówne.

Serce mi zamiera i słyszę, jak drzwi się otwierają. Dylan wszedł i zorientował się w sytuacji w sekundę.

Potem już jest przy telefonie, rusza, wydaje polecenia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha's Secret Twins

The Alpha's Secret Twins

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa