passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha's True Luna - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

The Alpha's True Luna

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Perspektywa Maeve

Amber Cross stoi w mojej kuchni, razem ze mną w pustym domu, i to najgorszy możliwy scenariusz na początek mojego dnia.

Jest przyjaciółką Calluma i Ryana z dzieciństwa — dwadzieścia pięć lat, piękna, zawsze słodka, gdy któreś z nich jest w pobliżu, a okrutna, gdy ich nie ma.

Właśnie dlatego jej nienawidzę.

Od lat walczy o to, aby zostać wybraną partnerką Ryana. Po pierwszej ceremonii okazało się, że żadne z nich nie jest jej przeznaczonym towarzyszem, więc... zmieniła strategię . Zaczęła trenować z wojownikami, chodzić na każde zebranie rady, starała się być przydatna, widoczna, nie do zignorowania.

I upewniała się, że wiem, iż ja taka nie jestem.

"Powiedziałam dzień dobry, karle." Podchodzi bliżej. "Albo może koszmary w końcu zjadły resztki twojego mózgu?"

"Dzień dobry, Amber." Nie podnoszę wzroku znad talerza. "Calluma nie ma. Możesz przestać grać."

Jej ręka wystrzeliwuje i chwyta mnie za nadgarstek. Uścisk jest na tyle mocny, że zostawia czerwone ślady. Próbuję się wyrwać, ale jest ode mnie silniejsza.

Zawsze była ode mnie silniejsza.

"Wkrótce zostanę Luną." Pochyla się, aż jej usta są przy moim uchu.

"A kiedy to się stanie, wyrzucę cię stąd tak szybko, że nie zdążysz mrugnąć. Koniec z ukrywaniem się za bratem. Koniec z udawaniem, że tu należysz."

Zaciska dłoń mocniej. "A ta twoja mała przyjaciółka – Beth? Lepiej niech trzyma się od ciebie z daleka. Luna może przenieść każdą rodzinę do patrolu granicznego. Długie noce. Daleko od domu. Daleko od ciebie ."

Grozi Beth. Grozi Beth, żeby dorwać się do mnie.

Nie boisz mnie się. Nie boisz mnie się. Nie...

Ściska mocniej, aż łzy napływają mi do oczu. Boję się jej. Robi to od kiedy miałam czternaście lat i nikt mi nie wierzy.

Mówiłam o tym Callumowi. Nie raz. Za pierwszym razem wyśmiał mnie – powiedział, że Amber to prawie święta, która nie skrzywdziłaby muchy. Że pewnie czegoś nie zrozumiałam. Albo przesadzam.

Za czwartym razem się zirytował. Powiedział, że jestem zazdrosna o ich przyjaźń i chcę więcej uwagi. Że powinnam dorosnąć.

Więc przestałam mu mówić. Po co?

Już miała pochylić się z kolejną szeptaną groźbą, gdy otworzyły się drzwi wejściowe.

Głos Calluma poniósł się korytarzem, a za nim dało się słyszeć cięższe kroki.

Ręka Amber natychmiast puszcza mój nadgarstek. Przesuwam rękaw na dłoń, zanim ktoś zauważy.

I wtedy — maska opada. Twarz Amber się zmienia. Ciepły uśmiech, jasne oczy, łagodny głos — czysty anioł. "Dzień dobry, chłopcy! Przyniosłam muffinki."

Przyniosłaś muffinki. Niewiarygodne...

Przed chwilą groziłaś mi wygnaniem, a teraz przyniosłaś muffinki. Zgubiłaś swoją aureolę, Amber.

Najpierw do kuchni wchodzi Callum i sięga po jedną z muffinek z blatu. "Jesteś najlepsza, Amber."

Oczywiście, że tak.

Potem wchodzi Alpha Ryan. Wypełnia całą framugę bez wysiłku — wysoki, szerokie ramiona, ciemny blond włosy zaczesane do tyłu. Jego zielone oczy marszczą się w kącikach, gdy mnie widzi.

Uśmiecha się. Do mnie. I znowu czuje to głupie trzepotanie w piersi.

Przestań. Natychmiast przestań.

Przecież dosłownie pięć minut temu o tym rozmawialiśmy.

"Dzień dobry, Maeve." Odsuwa krzesło naprzeciwko mnie. "Gotowa na jutro?"

"Tak gotowa, jak tylko mogę być." Mój głos brzmi normalnie. Moje serce robi coś zupełnie innego.

"Cały tydzień odbija od ścian," mówi Callum z pełnymi ustami muffinki.

"Wcale nie." Oczywiście, że tak.

Ryan odchyla się na krześle i przez chwilę mi się przygląda. "Wiesz, po przemianie możesz zacząć pracę w domu stada. Szkoliłaś się z administracji i prawa, prawda? Przydałaby nam się osoba z taką głową do organizacji."

Czy Alpha Ryan Ashford właśnie pochwalił mój mózg?

Czy on... czy on naprawdę zauważył, co studiowałam?

"Chciałabym... tego." Chwytam szklankę soku, żeby nie trzęsły mi się ręce. "Dziękuję."

Kiwnął głową. Potem znowu się uśmiecha i muszę odwrócić wzrok, bo jeśli tego nie zrobię, będę się gapić na jego usta, a Callum siedzi tuż obok.

Wtedy Amber siada na krześle obok Ryana i kładzie dłoń na jego ramieniu.

"Ryan, myślałam, że powinniśmy omówić rozkład patroli po śniadaniu. Mam kilka pomysłów na południową granicę."

Oczywiście, że masz.

Zawsze znajduje powód, żeby go dotknąć. Zawsze znajduje powód, by być blisko.

"Jasne." Ryan nie patrzy na jej rękę.

Patrzy na telefon.

Dobrze. Nie patrz na jej rękę. W ogóle na nią nie patrz. Właściwie, patrz na...

Maeve. PRZESTAŃ.

On nie jest twój. Nigdy nie będzie twój.

Masz Jace’a. Jace jest prawdziwy. Jace jest dobry. Cokolwiek to jest... to nic.

Amber opiera się na łokciach. "Więc, Maeve." Przechyla głowę. "Denerwujesz się przed jutrem? No wiesz, przed znalezieniem swojego partnera?"

No to zaczyna. Udaje troskliwą starszą siostrę. Dla Ryana.

"Trochę," mówię.

"To normalne." Amber kiwa głową. "Mi też zajęło trochę czasu, żeby zaakceptować, że Ryan nie jest moim przeznaczonym partnerem. A ty — no cóż, nie miałaś szczęścia do chłopaków, prawda? Martwię się, że się rozczarujesz."

Powiedziała to przy Ryanie. Przy mojej sekretniej sympatii, przy stole śniadaniowym, wspomniała o moim nieistniejącym życiu miłosnym.

"Może znajdziesz partnera i stracimy cię na rzecz innego stada," mówi do mnie Amber, słodko jak cukier. "To by było ekscytujące, prawda?"

Wiem, co robisz. Chcesz mnie stąd usunąć.

"Żaden partner nie odbierze mi siostry." Callum zarzuca mi ramię na barki. "Prawda, Maeve?"

"Prawda." Uśmiecham się na siłę, gdy ślady na moim nadgarstku pieką.

Gdy dzwoni dzwonek do drzwi, prawie przewracam krzesło, wstając.

"To Jace." Chwytam torbę treningową z haczyka przy drzwiach. "Mamy trening."

"Powodzenia jutro, Maeve." Głos Ryana podąża za mną korytarzem, ciepły i swobodny, jakby naprawdę miał to na myśli.

Nie odwracaj się.

Jeśli się odwrócisz, spojrzysz na niego, jeśli spojrzysz, zarumienisz się, jeśli się zarumienisz, Callum to zobaczy, a jeśli Callum zobaczy...

Nie odwracam się. Otwieram drzwi, a Jace stoi przed nimi. Ciemne włosy potargane po porannym biegu, ciepłe brązowe oczy, ramiona szerokie na tyle, by zasłaniały słońce za nim.

Gdy tylko mnie widzi, Jace pochyla się i całuje mnie w policzek.

"Dzień dobry, piękna." Bez pytania zabiera moją torbę z podłogi przy drzwiach, gdzie zwykle ją trzymam. "Gotowa?"

To.

To jest bezpieczne. To jest proste.

To facet, który naprawdę mnie chce. Nie taki, o którym mogę tylko marzyć i na którego nie zasługuję.

"Tak." Wychodzę na zewnątrz i zamykam za sobą drzwi. "Chodźmy."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Maeve

Jace łapie mnie za rękę, gdy tylko schodzimy z mojego ganku. Jego palce splatają się z moimi i pozwalam na to, bo tak zawsze robimy.

Tak zawsze było.

Nie chodzimy ze sobą, nie do końca. Ale coś pomiędzy.

Lubimy się, trzymamy się za ręce, flirtujemy — ale żadne z nas nigdy nie wypowiedziało słowa „związek” na głos.

Po co mielibyśmy?

Jutro wszystko może się zmienić.

Jutro okaże się, czy jest moim przeznaczonym, czy nie. Do tego czasu jesteśmy po prostu dwojgiem ludzi, którzy lubią swoje towarzystwo.

On jest miły. Jest bezpieczny. Ma sens.

Czego więcej potrzeba?

Beth jest już na placu treningowym, kiedy docieramy — kuzynka Jace’a, moja najlepsza przyjaciółka i najgłośniejsza osoba w każdym pomieszczeniu.

Dostrzega nasze splecione dłonie i uśmiecha się tak szeroko, że widzę jej tylne zęby.

— No proszę, no proszę. — Krzyżuje ramiona. — Trzymanie się za ręce przed ceremonią. Odważnie.

— Zamknij się, Beth. — Wysuwam dłoń z uścisku Jace’a. Czuję, jak robię się czerwona.

— Nie zamykaj się, Beth. — Jace znów łapie mnie za rękę z łagodnym uśmiechem. — Lubię trzymać ją za rękę.

On jest słodki. Naprawdę. Każda dziewczyna byłaby szczęściarą, mając go jako swojego przeznaczonego. Ja byłabym szczęściarą, mając go za partnera. Więc czemu mój mózg ciągle… Nie.

Nie teraz.

Trening się zaczyna i Jace traktuje go poważnie — jak zwykle. Jest jednym z najlepszych wilków patrolowych w stadzie, każdej nocy pilnuje granic, walczy mocniej niż faceci dwa razy wyżsi rangą.

Od miesięcy uczy mnie technik walki po godzinach. Nic szczególnego czy skomplikowanego, ale wystarczająco. Szybka praca nóg, jak unikać zamiast blokować, gdzie uderzyć kogoś większego, żeby to naprawdę poczuł.

Trenerzy patrzą na moją sylwetkę i od razu mnie skreślają. Jace nigdy tego nie zrobił.

Dlatego go lubię. To dobry powód, by kogoś lubić. To całkiem dobry powód.

— Szybciej. — Krąży wokół mnie na macie. — Za dużo myślisz. Reaguj.

Wyprowadzam cios. Łapie moją pięść i wytrąca mnie z równowagi. Wpadam na jego klatkę piersiową, a jego ramię oplata moją talię, żeby mnie ustabilizować.

— Albo zrób tak. — Uśmiecha się do mnie z góry. — Też działa.

— Puść mnie. — Odsuwam go, ale się śmieję. Jego uśmiech jest ciepły, swobodny i tuż obok i myślę — to mogłoby wystarczyć.

Mogłoby. Nie musi. Nie wiem, czemu mój mózg wybiera akurat to słowo.

Beth patrzy na nas z boku, opierając brodę na rękach. — Jesteście obrzydliwi i kocham to.

Po treningu idziemy do naszej ulubionej knajpy — popękane winylowe boksy, koktajle mleczne, które to głównie lody. Beth siada naprzeciwko mnie, Jace przysiada się obok mnie. Jego udo dotyka mojego pod stołem. Nie odsuwam się.

— No więc… — Beth miesza swojego shake’a. — Jutro wielki dzień. Stresujesz się?

— Trochę. Bardzo. — A co jeśli mój wilk będzie dziwny?

— Twój wilk będzie niesamowity. — Jace szturcha mnie ramieniem. — Tak jak ty.

Och, jaki z niego słodziak. Zawsze mówi właściwe rzeczy o właściwym czasie. Byłby świetnym partnerem. I będę szczęśliwa, jeśli nim zostanie.

— Może to on będzie twoim przeznaczonym i zostaniemy rodziną. — Beth wskazuje na mnie słomką. — Manifestuję to od lat.

— Nie mogę się doczekać, aż wrócimy do tego tematu jutro. — Jace puszcza do mnie oko.

Moje policzki robią się gorące i wkładam frytkę do ust, żeby nie musieć odpowiadać.

— Rumienisz się. — Beth kopie mnie pod stołem.

— Nie rumienię się. Jest tu gorąco.

— Jest październik, Maeve. — Uśmiecha się do Jace’a. — Rumieni się.

Jace tylko się uśmiecha i opiera ramię na oparciu ławki za mną. Nie wokół mnie. Po prostu blisko. Na tyle, że czuję jego ciepło przy swoich ramionach. Opieram się o niego.

To jest dobre. To ma sens. On ma sens.

Ryan nigdy nie ma sensu. Ryan sprawia, że ściska mi się w piersi i głupieję. Więc ewidentnie Jace jest lepszym wyborem.

Ewidentnie.

Resztę popołudnia spędzamy, rozmawiając o jutrze. Potem dostaję SMS-a od Calluma — kolacja gotowa, mała — i chwytam kurtkę.

— Już od nas uciekasz? — Beth robi minę.

— Callum zrobił kolację. A muszę być dziś wcześnie w domu — jutro rano mamy tradycję.

— Jaką tradycję? — pyta Jace.

— Urodzinową. Co roku zabiera mnie w nasze miejsce. — Zakładam kurtkę. — To coś między rodzeństwem. Nie zrozumiecie, oboje jesteście jedynakami.

— Mam Beth — mówi Jace. — To gorzej niż rodzeństwo.

Beth rzuca w niego frytką. Śmieję się i wysuwam się z boksu.

Nasze miejsce to wzgórze na skraju terytorium stada, skąd widać całą dolinę. Mama i tata zabierali nas tam w urodziny.

Po ich śmierci Callum dalej to robił. Co roku, to samo wzgórze, te same przekąski. Przynosi ulubione ciastka mamy z piekarni na ulicy Wiązowej. Ja przynoszę gorącą czekoladę w termosie.

Siedzimy na kocu i nie rozmawiamy o koszmarach, łowcach ani o tym, że nasi rodzice powinni tu być. Po prostu siedzimy. Czasem to wystarcza.

Gdy wracam do domu, jest już późno. Biorę prysznic, zakładam piżamę i wchodzę pod kołdrę.

Jutro spotkam swojego wilka. Jutro przemienię się po raz pierwszy. Jutro może się okazać, że chłopak, który trzyma mnie za rękę i podkrada frytki, to osoba, z którą powinnam spędzić resztę życia.

Zamykam oczy i wyobrażam to sobie — Jace na polanie, więź, która nagle się zawiązuje, to elektryzujące uczucie, o którym wszyscy mówią. Wyobrażam sobie jego twarz, gdy on też to poczuje, ten uśmiech, szeroko otwierające się brązowe oczy.

Proszę. Niech to będzie on.

Ale moje serce nie trzepocze na tę myśl. Nie tak, jak trzepotało dziś rano, gdy Ryan uśmiechnął się do mnie przez stół w kuchni.

Wpycham to wspomnienie tak głęboko, że już nigdy nie powinno wracać.

Ciepło w mojej piersi pulsuje miękko i spokojnie. Mój wilk słucha. Nic nie mówi, ale to pulsowanie jest jak ostrzeżenie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Maeve

"Dzień dobry, Maeve."

Oczy natychmiast mi się otwierają. Siadam na łóżku i rozglądam się po pokoju. Nikogo tu nie ma. Drzwi są zamknięte. Zasłony wciąż zaciągnięte.

"Tutaj na dole, głuptasie. Jestem w tobie. Jestem twoją wilczycą."

Przykładam dłoń płasko do piersi. Ciepło, które pulsowało tam przez dwa dni, nagle ożywa — to już nie tylko uczucie, ale głos. Jasny, ciepły, lekko rozbawiony.

"Mam na imię Mia. I wszystkiego najlepszego."

O Boże. O Boże, mam wilczycę. Ona tu jest. Naprawdę tu jest, ma imię i mówi do mnie.

"Nakręcasz się. Weź oddech."

Nie nakręcam się. Ja — dobra, nakręcam się. Przyciskam obie dłonie do twarzy i śmieję się w dłonie. Mam osiemnaście lat, a moja wilczyca właśnie powiedziała mi dzień dobry.

"Wilk Calluma już mnie wyczuł", mówi Mia. "Chodzi w kółko na dole od godziny. Nie może się doczekać, żeby nas poznać."

No tak, dzień tradycji. Spoglądam na zegar — dziesiąta. Zaspałam godzinę.

O Boże. Ustaliliśmy, że wyjdziemy wcześnie, żeby mieć dużo czasu na miejscu. Dlaczego mnie nie obudził?

Zrzucam kołdrę, wkładam dresy i bluzę z kapturem i zbiegam na dół.

Callum stoi przy kuchence i przewraca naleśniki. Odwraca się i na jego twarzy pojawia się największy uśmiech, jaki widziałam u niego od miesięcy.

"Wszystkiego najlepszego." Przechodzi przez kuchnię i obejmuje mnie tak mocno, że unoszę się nad podłogą.

"Pozwoliłeś mi zaspać!" Szturcham go w pierś. "Mieliśmy wyjść o dziewiątej!"

"Potrzebowałaś odpoczynku." Odstawia mnie na ziemię. "Poza tym wzgórze nigdzie nie ucieknie."

Patrzył, jak śpię o godzinę dłużej w swój wolny dzień, bo wiedział, że miałam koszmar w nocy. Nie zasługuję na tego człowieka.

"A poza tym — mój wilk od rana wariuje." Uśmiecha się szeroko. "Czuje Mię."

"Mówi cześć." Uśmiecham się w jego ramię. To najlepszy poranek w moim życiu.

"Powiedz jej, że Rook wita w stadzie." Odstawia mnie i podsuwa talerz naleśników. "Jedz. Przed nami cały dzień."

Jemy naleśniki, bierzemy torbę chłodzącą z kuchni i wychodzimy.

Callum wiezie nas na skraj terytorium stada, okna otwarte, radio gra głośno. Kradnę kabel aux i stęka, ale pozwala mi wybrać playlistę.

Nasze miejsce to zawsze to samo wzgórze. Wchodzimy tam z kocem, torbą chłodzącą i zapasem przekąsek, który mógłby wykarmić małą armię.

Rozkładamy koc, a cała dolina otwiera się przed nami — domy stada, miejsce treningowe, las sięgający aż po góry.

Mama i tata kiedyś nas tu przyprowadzali. Teraz jesteśmy tylko my.

Callum wyciąga telefon i opiera go o torbę. "Trzeci sezon?"

"Oczywiście." Od miesięcy oglądamy ten sam beznadziejny program survivalowy. Jeden odcinek zmienia się w trzy. Jem połowę ciastek i nie powstrzymuje mnie.

"Twój brat jest słodki," mówi Mia. "Jego wilk cały czas nas sprawdza."

Powiedz Rookowi, że dziękuję.

Opieram się na kocu i patrzę w niebo. Wiatr się wzmaga i niesie zapach sosny i zimnej ziemi.

"No więc." Callum patrzy na dolinę. "Dziś w nocy. Jesteś gotowa?"

"Chyba tak." Przyciągam kolana do klatki piersiowej. "A jak to było u ciebie? Pierwsza przemiana?"

"Najgorszy ból w życiu." Mówi to spokojnie, jakby opowiadał o ciężkim treningu. "A potem najlepsza rzecz, jaka mi się przytrafiła. Rook był tam i nagle nie byłem już sam w swojej głowie."

Tego chcę. Nie być już sama w swojej głowie. Przyciskam dłoń do piersi, gdzie Mia już cicho nuci.

"Czy to dalej boli? Za każdym razem, gdy się zmieniasz?"

"Mniej." Wzrusza ramionami. "Ciało się uczy. Pierwszy raz jest najgorszy. Potem to po prostu — normalne. Jak oddychanie."

"Nie chcę cię zostawić, Callum." Wychodzi ciszej, niż planowałam.

"Hej." Odwraca się do mnie. "Nie zostawisz mnie. Żadna para nie zmieni tego. Nawet jeśli sama Bogini Księżyca zstąpi z nieba i powie mi inaczej, nie obchodzi mnie to."

Gardło mi się zaciska. Nie płacz na piknikowym kocu, Maeve. To byłoby dno nawet jak na ciebie.

"A teraz zjedz kolejne ciastko," mówi. "Zwalniasz, a zostało jeszcze pół pudełka."

Śmieję się i biorę dwa.

O siódmej mówi, żebym się szykowała. Zakładam białą sukienkę — tradycja na ceremonię pierwszej przemiany — i kurtkę na wierzch, bo październikowe powietrze ma zęby.

"Denerwujesz się?" pyta Mia.

Przerażona.

"Nie bój się. Jestem tu. Zawsze tu byłam."

Idziemy przez las, Callum obok mnie. Polana to jedyne miejsce na naszym terytorium, gdzie światło księżyca pada bez przeszkód — otwarte niebo otoczone starodrzewem, ziemia pokryta mchem i srebrem.

Beth już tam jest. Podbiega do mnie i ściska tak mocno, że brakuje mi tchu. "Wszystkiego najlepszego! Zaraz się popłaczę. Już płaczę."

Jace stoi obok niej. Całuje mnie w policzek i przez chwilę trzyma moją twarz w dłoniach. "Dasz radę."

Potem podchodzi Irys — mama Ryana, nasza była Luna. Obejmuje mnie. "Nie mogę się doczekać, żeby poznać twoją wilczycę, kochanie. Twoi rodzice byliby tacy dumni."

Nie płacz. Jeszcze nie. Możesz płakać później.

Callum zabiera mi kurtkę. Wchodzę na środek polany, biała sukienka faluje wokół moich kolan. Nocne powietrze jest zimne i krystaliczne. Spoglądam na księżyc.

"Gotowa?" Głos Mii jest spokojny. "Po prostu odpuść. Będzie bolało. Nie walcz z tym."

Odpuszczam.

Pierwsza fala bólu przechodzi przez moje ciało i krzyczę. Kolana uderzają o mech. Wszystko się zmienia, przekształca, przebudowuje.

Mia jest ze mną przez cały czas — spokojna, opanowana, prowadzi mnie przez to.

Potem ustaje. Stoję na czterech łapach. Świat jest ostrzejszy, jaśniejszy, głośniejszy.

Podnoszę głowę. Wszyscy patrzą na mnie. Nikt się nie rusza.

"Ona jest biała." Irys zakrywa usta dłonią. Jej oczy są mokre. "Jest czysto biała."

Spoglądam na swoje łapy. Są białe — nie kremowe, nie srebrne, lecz czysto białe, bez żadnej plamki.

"Jesteśmy czysto białą wilczycą, Maeve." Głos Mii rozbrzmiewa we mnie, dumny i dziki. "Nikt nie jest czysto białym wilkiem oprócz nas."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha's True Luna

The Alpha's True Luna

152 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

152

Treść

Aa