Perspektywa Maeve
Jace łapie mnie za rękę, gdy tylko schodzimy z mojego ganku. Jego palce splatają się z moimi i pozwalam na to, bo tak zawsze robimy.
Tak zawsze było.
Nie chodzimy ze sobą, nie do końca. Ale coś pomiędzy.
Lubimy się, trzymamy się za ręce, flirtujemy — ale żadne z nas nigdy nie wypowiedziało słowa „związek” na głos.
Po co mielibyśmy?
Jutro wszystko może się zmienić.
Jutro okaże się, czy jest moim przeznaczonym, czy nie. Do tego czasu jesteśmy po prostu dwojgiem ludzi, którzy lubią swoje towarzystwo.
On jest miły. Jest bezpieczny. Ma sens.
Czego więcej potrzeba?
Beth jest już na placu treningowym, kiedy docieramy — kuzynka Jace’a, moja najlepsza przyjaciółka i najgłośniejsza osoba w każdym pomieszczeniu.
Dostrzega nasze splecione dłonie i uśmiecha się tak szeroko, że widzę jej tylne zęby.
— No proszę, no proszę. — Krzyżuje ramiona. — Trzymanie się za ręce przed ceremonią. Odważnie.
— Zamknij się, Beth. — Wysuwam dłoń z uścisku Jace’a. Czuję, jak robię się czerwona.
— Nie zamykaj się, Beth. — Jace znów łapie mnie za rękę z łagodnym uśmiechem. — Lubię trzymać ją za rękę.
On jest słodki. Naprawdę. Każda dziewczyna byłaby szczęściarą, mając go jako swojego przeznaczonego. Ja byłabym szczęściarą, mając go za partnera. Więc czemu mój mózg ciągle… Nie.
Nie teraz.
Trening się zaczyna i Jace traktuje go poważnie — jak zwykle. Jest jednym z najlepszych wilków patrolowych w stadzie, każdej nocy pilnuje granic, walczy mocniej niż faceci dwa razy wyżsi rangą.
Od miesięcy uczy mnie technik walki po godzinach. Nic szczególnego czy skomplikowanego, ale wystarczająco. Szybka praca nóg, jak unikać zamiast blokować, gdzie uderzyć kogoś większego, żeby to naprawdę poczuł.
Trenerzy patrzą na moją sylwetkę i od razu mnie skreślają. Jace nigdy tego nie zrobił.
Dlatego go lubię. To dobry powód, by kogoś lubić. To całkiem dobry powód.
— Szybciej. — Krąży wokół mnie na macie. — Za dużo myślisz. Reaguj.
Wyprowadzam cios. Łapie moją pięść i wytrąca mnie z równowagi. Wpadam na jego klatkę piersiową, a jego ramię oplata moją talię, żeby mnie ustabilizować.
— Albo zrób tak. — Uśmiecha się do mnie z góry. — Też działa.
— Puść mnie. — Odsuwam go, ale się śmieję. Jego uśmiech jest ciepły, swobodny i tuż obok i myślę — to mogłoby wystarczyć.
Mogłoby. Nie musi. Nie wiem, czemu mój mózg wybiera akurat to słowo.
Beth patrzy na nas z boku, opierając brodę na rękach. — Jesteście obrzydliwi i kocham to.
Po treningu idziemy do naszej ulubionej knajpy — popękane winylowe boksy, koktajle mleczne, które to głównie lody. Beth siada naprzeciwko mnie, Jace przysiada się obok mnie. Jego udo dotyka mojego pod stołem. Nie odsuwam się.
— No więc… — Beth miesza swojego shake’a. — Jutro wielki dzień. Stresujesz się?
— Trochę. Bardzo. — A co jeśli mój wilk będzie dziwny?
— Twój wilk będzie niesamowity. — Jace szturcha mnie ramieniem. — Tak jak ty.
Och, jaki z niego słodziak. Zawsze mówi właściwe rzeczy o właściwym czasie. Byłby świetnym partnerem. I będę szczęśliwa, jeśli nim zostanie.
— Może to on będzie twoim przeznaczonym i zostaniemy rodziną. — Beth wskazuje na mnie słomką. — Manifestuję to od lat.
— Nie mogę się doczekać, aż wrócimy do tego tematu jutro. — Jace puszcza do mnie oko.
Moje policzki robią się gorące i wkładam frytkę do ust, żeby nie musieć odpowiadać.
— Rumienisz się. — Beth kopie mnie pod stołem.
— Nie rumienię się. Jest tu gorąco.
— Jest październik, Maeve. — Uśmiecha się do Jace’a. — Rumieni się.
Jace tylko się uśmiecha i opiera ramię na oparciu ławki za mną. Nie wokół mnie. Po prostu blisko. Na tyle, że czuję jego ciepło przy swoich ramionach. Opieram się o niego.
To jest dobre. To ma sens. On ma sens.
Ryan nigdy nie ma sensu. Ryan sprawia, że ściska mi się w piersi i głupieję. Więc ewidentnie Jace jest lepszym wyborem.
Ewidentnie.
Resztę popołudnia spędzamy, rozmawiając o jutrze. Potem dostaję SMS-a od Calluma — kolacja gotowa, mała — i chwytam kurtkę.
— Już od nas uciekasz? — Beth robi minę.
— Callum zrobił kolację. A muszę być dziś wcześnie w domu — jutro rano mamy tradycję.
— Jaką tradycję? — pyta Jace.
— Urodzinową. Co roku zabiera mnie w nasze miejsce. — Zakładam kurtkę. — To coś między rodzeństwem. Nie zrozumiecie, oboje jesteście jedynakami.
— Mam Beth — mówi Jace. — To gorzej niż rodzeństwo.
Beth rzuca w niego frytką. Śmieję się i wysuwam się z boksu.
Nasze miejsce to wzgórze na skraju terytorium stada, skąd widać całą dolinę. Mama i tata zabierali nas tam w urodziny.
Po ich śmierci Callum dalej to robił. Co roku, to samo wzgórze, te same przekąski. Przynosi ulubione ciastka mamy z piekarni na ulicy Wiązowej. Ja przynoszę gorącą czekoladę w termosie.
Siedzimy na kocu i nie rozmawiamy o koszmarach, łowcach ani o tym, że nasi rodzice powinni tu być. Po prostu siedzimy. Czasem to wystarcza.
Gdy wracam do domu, jest już późno. Biorę prysznic, zakładam piżamę i wchodzę pod kołdrę.
Jutro spotkam swojego wilka. Jutro przemienię się po raz pierwszy. Jutro może się okazać, że chłopak, który trzyma mnie za rękę i podkrada frytki, to osoba, z którą powinnam spędzić resztę życia.
Zamykam oczy i wyobrażam to sobie — Jace na polanie, więź, która nagle się zawiązuje, to elektryzujące uczucie, o którym wszyscy mówią. Wyobrażam sobie jego twarz, gdy on też to poczuje, ten uśmiech, szeroko otwierające się brązowe oczy.
Proszę. Niech to będzie on.
Ale moje serce nie trzepocze na tę myśl. Nie tak, jak trzepotało dziś rano, gdy Ryan uśmiechnął się do mnie przez stół w kuchni.
Wpycham to wspomnienie tak głęboko, że już nigdy nie powinno wracać.
Ciepło w mojej piersi pulsuje miękko i spokojnie. Mój wilk słucha. Nic nie mówi, ale to pulsowanie jest jak ostrzeżenie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Maeve
"Dzień dobry, Maeve."
Oczy natychmiast mi się otwierają. Siadam na łóżku i rozglądam się po pokoju. Nikogo tu nie ma. Drzwi są zamknięte. Zasłony wciąż zaciągnięte.
"Tutaj na dole, głuptasie. Jestem w tobie. Jestem twoją wilczycą."
Przykładam dłoń płasko do piersi. Ciepło, które pulsowało tam przez dwa dni, nagle ożywa — to już nie tylko uczucie, ale głos. Jasny, ciepły, lekko rozbawiony.
"Mam na imię Mia. I wszystkiego najlepszego."
O Boże. O Boże, mam wilczycę. Ona tu jest. Naprawdę tu jest, ma imię i mówi do mnie.
"Nakręcasz się. Weź oddech."
Nie nakręcam się. Ja — dobra, nakręcam się. Przyciskam obie dłonie do twarzy i śmieję się w dłonie. Mam osiemnaście lat, a moja wilczyca właśnie powiedziała mi dzień dobry.
"Wilk Calluma już mnie wyczuł", mówi Mia. "Chodzi w kółko na dole od godziny. Nie może się doczekać, żeby nas poznać."
No tak, dzień tradycji. Spoglądam na zegar — dziesiąta. Zaspałam godzinę.
O Boże. Ustaliliśmy, że wyjdziemy wcześnie, żeby mieć dużo czasu na miejscu. Dlaczego mnie nie obudził?
Zrzucam kołdrę, wkładam dresy i bluzę z kapturem i zbiegam na dół.
Callum stoi przy kuchence i przewraca naleśniki. Odwraca się i na jego twarzy pojawia się największy uśmiech, jaki widziałam u niego od miesięcy.
"Wszystkiego najlepszego." Przechodzi przez kuchnię i obejmuje mnie tak mocno, że unoszę się nad podłogą.
"Pozwoliłeś mi zaspać!" Szturcham go w pierś. "Mieliśmy wyjść o dziewiątej!"
"Potrzebowałaś odpoczynku." Odstawia mnie na ziemię. "Poza tym wzgórze nigdzie nie ucieknie."
Patrzył, jak śpię o godzinę dłużej w swój wolny dzień, bo wiedział, że miałam koszmar w nocy. Nie zasługuję na tego człowieka.
"A poza tym — mój wilk od rana wariuje." Uśmiecha się szeroko. "Czuje Mię."
"Mówi cześć." Uśmiecham się w jego ramię. To najlepszy poranek w moim życiu.
"Powiedz jej, że Rook wita w stadzie." Odstawia mnie i podsuwa talerz naleśników. "Jedz. Przed nami cały dzień."
Jemy naleśniki, bierzemy torbę chłodzącą z kuchni i wychodzimy.
Callum wiezie nas na skraj terytorium stada, okna otwarte, radio gra głośno. Kradnę kabel aux i stęka, ale pozwala mi wybrać playlistę.
Nasze miejsce to zawsze to samo wzgórze. Wchodzimy tam z kocem, torbą chłodzącą i zapasem przekąsek, który mógłby wykarmić małą armię.
Rozkładamy koc, a cała dolina otwiera się przed nami — domy stada, miejsce treningowe, las sięgający aż po góry.
Mama i tata kiedyś nas tu przyprowadzali. Teraz jesteśmy tylko my.
Callum wyciąga telefon i opiera go o torbę. "Trzeci sezon?"
"Oczywiście." Od miesięcy oglądamy ten sam beznadziejny program survivalowy. Jeden odcinek zmienia się w trzy. Jem połowę ciastek i nie powstrzymuje mnie.
"Twój brat jest słodki," mówi Mia. "Jego wilk cały czas nas sprawdza."
Powiedz Rookowi, że dziękuję.
Opieram się na kocu i patrzę w niebo. Wiatr się wzmaga i niesie zapach sosny i zimnej ziemi.
"No więc." Callum patrzy na dolinę. "Dziś w nocy. Jesteś gotowa?"
"Chyba tak." Przyciągam kolana do klatki piersiowej. "A jak to było u ciebie? Pierwsza przemiana?"
"Najgorszy ból w życiu." Mówi to spokojnie, jakby opowiadał o ciężkim treningu. "A potem najlepsza rzecz, jaka mi się przytrafiła. Rook był tam i nagle nie byłem już sam w swojej głowie."
Tego chcę. Nie być już sama w swojej głowie. Przyciskam dłoń do piersi, gdzie Mia już cicho nuci.
"Czy to dalej boli? Za każdym razem, gdy się zmieniasz?"
"Mniej." Wzrusza ramionami. "Ciało się uczy. Pierwszy raz jest najgorszy. Potem to po prostu — normalne. Jak oddychanie."
"Nie chcę cię zostawić, Callum." Wychodzi ciszej, niż planowałam.
"Hej." Odwraca się do mnie. "Nie zostawisz mnie. Żadna para nie zmieni tego. Nawet jeśli sama Bogini Księżyca zstąpi z nieba i powie mi inaczej, nie obchodzi mnie to."
Gardło mi się zaciska. Nie płacz na piknikowym kocu, Maeve. To byłoby dno nawet jak na ciebie.
"A teraz zjedz kolejne ciastko," mówi. "Zwalniasz, a zostało jeszcze pół pudełka."
Śmieję się i biorę dwa.
O siódmej mówi, żebym się szykowała. Zakładam białą sukienkę — tradycja na ceremonię pierwszej przemiany — i kurtkę na wierzch, bo październikowe powietrze ma zęby.
"Denerwujesz się?" pyta Mia.
Przerażona.
"Nie bój się. Jestem tu. Zawsze tu byłam."
Idziemy przez las, Callum obok mnie. Polana to jedyne miejsce na naszym terytorium, gdzie światło księżyca pada bez przeszkód — otwarte niebo otoczone starodrzewem, ziemia pokryta mchem i srebrem.
Beth już tam jest. Podbiega do mnie i ściska tak mocno, że brakuje mi tchu. "Wszystkiego najlepszego! Zaraz się popłaczę. Już płaczę."
Jace stoi obok niej. Całuje mnie w policzek i przez chwilę trzyma moją twarz w dłoniach. "Dasz radę."
Potem podchodzi Irys — mama Ryana, nasza była Luna. Obejmuje mnie. "Nie mogę się doczekać, żeby poznać twoją wilczycę, kochanie. Twoi rodzice byliby tacy dumni."
Nie płacz. Jeszcze nie. Możesz płakać później.
Callum zabiera mi kurtkę. Wchodzę na środek polany, biała sukienka faluje wokół moich kolan. Nocne powietrze jest zimne i krystaliczne. Spoglądam na księżyc.
"Gotowa?" Głos Mii jest spokojny. "Po prostu odpuść. Będzie bolało. Nie walcz z tym."
Odpuszczam.
Pierwsza fala bólu przechodzi przez moje ciało i krzyczę. Kolana uderzają o mech. Wszystko się zmienia, przekształca, przebudowuje.
Mia jest ze mną przez cały czas — spokojna, opanowana, prowadzi mnie przez to.
Potem ustaje. Stoję na czterech łapach. Świat jest ostrzejszy, jaśniejszy, głośniejszy.
Podnoszę głowę. Wszyscy patrzą na mnie. Nikt się nie rusza.
"Ona jest biała." Irys zakrywa usta dłonią. Jej oczy są mokre. "Jest czysto biała."
Spoglądam na swoje łapy. Są białe — nie kremowe, nie srebrne, lecz czysto białe, bez żadnej plamki.
"Jesteśmy czysto białą wilczycą, Maeve." Głos Mii rozbrzmiewa we mnie, dumny i dziki. "Nikt nie jest czysto białym wilkiem oprócz nas."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Maeve
"O, bogini." Beth kładzie dłoń na ustach. "Maeve, ty... jesteś zupełnie biała."
Wszyscy się na mnie patrzą. Callum, Jace, Irys — nikt się nie rusza.
"To niemożliwe..." Callum podchodzi bliżej. Jego oczy są szeroko otwarte. "Ale ona jest piękna."
"Naprawdę jest," mówi cicho Jace.
Patrzę na Jace'a. Stoję w wilczej formie, trzy metry od chłopaka, o którym marzyłam, że będzie moim partnerem. Czekam, aż coś się wydarzy. Przyciąganie. Iskra. Cokolwiek.
Jego zapach jest taki sam. Jego obecność jest taka sama. To Jace — ciepły, miły, znajomy.
Może właśnie tak to powinno wyglądać. Może wszyscy romantyzują więź partnerów, a to w rzeczywistości po prostu — to. Znajomość kogoś. Lubić kogoś. Wybrać go.
Może cała ta historia z błyskawicą to tylko opowieści.
Ale Mia w ogóle na niego nie reaguje. Ani mruknięcia, ani przyciągania, nic. A wilki powinny wiedzieć.
Nie. Proszę, nie.
"Nie jesteśmy jego," mówi Mia w mojej głowie. Spokojna. Pewna. "Należymy do kogoś innego."
Co? Jak to do kogoś innego? Do kogo?
"Wkrótce się dowiesz." I milknie.
Mia. MIA. Nie możesz tak po prostu tego powiedzieć i przestać mówić. Kto to? Skąd w ogóle wiesz?
Nic. Wycofała się na tyły mojej świadomości. Czuję jej obecność — zadowolona, niewzruszona, jakby właśnie powiedziała mi prognozę pogody, a nie zburzyła cały mój plan na dzisiejszy wieczór. Zdrajczyni z ciebie, Mio.
Callum szturcha moją wilczycę swoją. "Chodź. Pobiegajmy."
Wszyscy się przemieniają. Wilczyca Beth jest brązowa i szybka. Wilk Jace'a ciemnoszary, silny. Wilk Calluma — Rook — jest ogromny, kruczoczarny i przez cały czas trzyma się blisko Mii. Tak jak Callum zawsze trzyma się blisko mnie.
Mia to uwielbia. Kocha wilki z watahy, kocha las, kocha smak powietrza, gdy biegniesz na pełnej szybkości przez drzewa. Wita każdego napotkanego wilka, a one wszystkie pochylają przed nią głowy.
"Okazują szacunek," mówi Mia. "Czują, kim jesteśmy."
Nawet nie wiem, kim jesteśmy.
"Dowiesz się."
Świetnie. Kolejna zagadkowa mądrość wilka. Dzięki, Mio.
Biegniemy, aż moje nogi płoną. Potem wracamy do polany i przemieniamy się z powrotem. Beth rzuca mi się na szyję, jak tylko wracam na dwie nogi.
"To było najpiękniejsze, co w życiu widziałam." Znowu płacze. "Twoja wilczyca jest niesamowita, Maeve."
"Jest wyjątkowa." Callum obejmuje mnie ramieniem. "Nigdy nie widziałem czegoś podobnego."
Nikt nie wspomina o tej bieli. Nie wprost. Rozmawiają obok tematu — piękna, niezwykła, olśniewająca — ale nikt nie mówi, co to znaczy, że jest śnieżnobiała, skoro w historii nie było jeszcze czysto białego wilka.
Więc postanawiam o tym zapomnieć. To pewnie nic. Nie jestem nikim wyjątkowym. Po prostu dziwny kolor.
Irys jest ostatnia, która do mnie podchodzi. Obejmuje moją twarz dłońmi i długo się we mnie wpatruje. Jej oczy są wilgotne i poszukujące.
"Irys?" Kładę swoją dłoń na jej. "Wszystko w porządku?"
Otwiera usta. Zamykad je. Potem przytula mnie mocno. "Jestem z ciebie taka dumna, kochanie. Jesteś—" Jej głos się łamie. Odpuszcza, ściska moje dłonie raz jeszcze i odwraca się w stronę drzew.
"Irys, czekaj — co chciałaś powiedzieć?"
"Nic." Nie odwraca się. "Odpocznij. To była wielka noc."
To było dziwne. Ale jestem zbyt zmęczona, by o tym myśleć.
W drodze do domu Jace zrównuje się ze mną. Beth i Callum idą przodem, kłócą się o coś, czego nie słyszę. Wokół nas w lesie panuje cisza.
"No więc." Jace patrzy przed siebie. "Nie jesteśmy dla siebie przeznaczeni, prawda?"
"Chyba nie." Boli mnie w piersi. Chciałam, by to był on. Miałam już wszystko zaplanowane — iskrę, to poczucie, jego uśmiech, gdyby też to poczuł. Nic z tego się nie stało.
"To nie znaczy, że nie możemy być." Zatrzymuje się. Ja też staję.
Odwraca się do mnie, a światło księżyca podkreśla jego szczękę i ciemne oczy, i jest tak przystojny, że to tylko pogarsza sprawę. "Wybrałbym ciebie, Maeve. Przeznaczenie czy nie. Kocham cię."
On mnie kocha. Naprawdę to powiedział. Na głos. Pośrodku lasu, z liśćmi we włosach i zupełnie poważnym spojrzeniem.
"Jace..."
"Mówię poważnie." Chwyta mnie za rękę. "Kocham cię od dzieciństwa. Więź niczego tu nie zmienia."
Nie wiem, co powiedzieć. Stoi przede mną z sercem na dłoni, a ja myślę tylko...
Zrobiłam listę. Sporządziłam całą listę powodów, dla których byłby idealny, a mimo to nie poczułam tej iskry dziś wieczorem.
Co to znaczy? Kto jest moim prawdziwym partnerem, jeśli nie ty?
Głos Calluma przecina ciemność za nami. "Jeszcze nie."
Idzie z powrotem w naszą stronę. "Daj jej szansę najpierw znaleźć jej prawdziwego partnera, Jace. Jeśli go nie znajdzie, wtedy możesz ją zapytać jak należy."
Szczęka Jace'a napina się. Patrzy na mnie, potem na Calluma, potem znów na mnie.
"Masz rację, Beto. Tak będzie dla niej lepiej." Jace ściska moją dłoń raz i puszcza. "Zawsze będę na ciebie czekał."
Wracamy do domu. Beth i Jace żegnają się w drzwiach.
Jace całuje mnie w policzek, a jego usta zostają tam sekundę dłużej niż zwykle. "Wszystkiego najlepszego, Maeve."
Biorę prysznic. Zakładam piżamę. Rzucam się na łóżko. Jest dziesiąta, a każdy mięsień w moim ciele boli po przemianie i biegu. Zamykam oczy i znikam w kilka sekund.
Nie śpię długo.
W drzwi wejściowe uderza taki łomot, że ściany się trzęsą. Siadam na łóżku, serce wali mi w piersi. Głosy na dole — Callum otwiera drzwi.
"Ryan?" Callum brzmi na zdezorientowanego. "Co ty tutaj robisz? Jest prawie północ."
"Gdzie ona jest?" Głos Ryana przebija się przez podłogę i jest — inny. Szorstki, niemal rozpaczliwy. Jakby biegł. "Gdzie jest Maeve?"
Jego głos dociera do mnie i całe moje ciało nieruchomieje. Brzmi jak muzyka. Brzmi jak coś, na co czekałam całe życie, nie wiedząc, że czekam.
Przez otwarte okno dociera do mnie zapach — igliwie i śnieg, ostry i świeży, tak silny, że moje palce zaciskają się w pościeli.
"PARTNER!" Mia krzyczy tak głośno, że aż dzwoni mi w czaszce. "To nasz partner! To on! IDŹ DO NIEGO!"
Przesuń w górę, aby kontynuować