Perspektywa Maeve
"O, bogini." Beth kładzie dłoń na ustach. "Maeve, ty... jesteś zupełnie biała."
Wszyscy się na mnie patrzą. Callum, Jace, Irys — nikt się nie rusza.
"To niemożliwe..." Callum podchodzi bliżej. Jego oczy są szeroko otwarte. "Ale ona jest piękna."
"Naprawdę jest," mówi cicho Jace.
Patrzę na Jace'a. Stoję w wilczej formie, trzy metry od chłopaka, o którym marzyłam, że będzie moim partnerem. Czekam, aż coś się wydarzy. Przyciąganie. Iskra. Cokolwiek.
Jego zapach jest taki sam. Jego obecność jest taka sama. To Jace — ciepły, miły, znajomy.
Może właśnie tak to powinno wyglądać. Może wszyscy romantyzują więź partnerów, a to w rzeczywistości po prostu — to. Znajomość kogoś. Lubić kogoś. Wybrać go.
Może cała ta historia z błyskawicą to tylko opowieści.
Ale Mia w ogóle na niego nie reaguje. Ani mruknięcia, ani przyciągania, nic. A wilki powinny wiedzieć.
Nie. Proszę, nie.
"Nie jesteśmy jego," mówi Mia w mojej głowie. Spokojna. Pewna. "Należymy do kogoś innego."
Co? Jak to do kogoś innego? Do kogo?
"Wkrótce się dowiesz." I milknie.
Mia. MIA. Nie możesz tak po prostu tego powiedzieć i przestać mówić. Kto to? Skąd w ogóle wiesz?
Nic. Wycofała się na tyły mojej świadomości. Czuję jej obecność — zadowolona, niewzruszona, jakby właśnie powiedziała mi prognozę pogody, a nie zburzyła cały mój plan na dzisiejszy wieczór. Zdrajczyni z ciebie, Mio.
Callum szturcha moją wilczycę swoją. "Chodź. Pobiegajmy."
Wszyscy się przemieniają. Wilczyca Beth jest brązowa i szybka. Wilk Jace'a ciemnoszary, silny. Wilk Calluma — Rook — jest ogromny, kruczoczarny i przez cały czas trzyma się blisko Mii. Tak jak Callum zawsze trzyma się blisko mnie.
Mia to uwielbia. Kocha wilki z watahy, kocha las, kocha smak powietrza, gdy biegniesz na pełnej szybkości przez drzewa. Wita każdego napotkanego wilka, a one wszystkie pochylają przed nią głowy.
"Okazują szacunek," mówi Mia. "Czują, kim jesteśmy."
Nawet nie wiem, kim jesteśmy.
"Dowiesz się."
Świetnie. Kolejna zagadkowa mądrość wilka. Dzięki, Mio.
Biegniemy, aż moje nogi płoną. Potem wracamy do polany i przemieniamy się z powrotem. Beth rzuca mi się na szyję, jak tylko wracam na dwie nogi.
"To było najpiękniejsze, co w życiu widziałam." Znowu płacze. "Twoja wilczyca jest niesamowita, Maeve."
"Jest wyjątkowa." Callum obejmuje mnie ramieniem. "Nigdy nie widziałem czegoś podobnego."
Nikt nie wspomina o tej bieli. Nie wprost. Rozmawiają obok tematu — piękna, niezwykła, olśniewająca — ale nikt nie mówi, co to znaczy, że jest śnieżnobiała, skoro w historii nie było jeszcze czysto białego wilka.
Więc postanawiam o tym zapomnieć. To pewnie nic. Nie jestem nikim wyjątkowym. Po prostu dziwny kolor.
Irys jest ostatnia, która do mnie podchodzi. Obejmuje moją twarz dłońmi i długo się we mnie wpatruje. Jej oczy są wilgotne i poszukujące.
"Irys?" Kładę swoją dłoń na jej. "Wszystko w porządku?"
Otwiera usta. Zamykad je. Potem przytula mnie mocno. "Jestem z ciebie taka dumna, kochanie. Jesteś—" Jej głos się łamie. Odpuszcza, ściska moje dłonie raz jeszcze i odwraca się w stronę drzew.
"Irys, czekaj — co chciałaś powiedzieć?"
"Nic." Nie odwraca się. "Odpocznij. To była wielka noc."
To było dziwne. Ale jestem zbyt zmęczona, by o tym myśleć.
W drodze do domu Jace zrównuje się ze mną. Beth i Callum idą przodem, kłócą się o coś, czego nie słyszę. Wokół nas w lesie panuje cisza.
"No więc." Jace patrzy przed siebie. "Nie jesteśmy dla siebie przeznaczeni, prawda?"
"Chyba nie." Boli mnie w piersi. Chciałam, by to był on. Miałam już wszystko zaplanowane — iskrę, to poczucie, jego uśmiech, gdyby też to poczuł. Nic z tego się nie stało.
"To nie znaczy, że nie możemy być." Zatrzymuje się. Ja też staję.
Odwraca się do mnie, a światło księżyca podkreśla jego szczękę i ciemne oczy, i jest tak przystojny, że to tylko pogarsza sprawę. "Wybrałbym ciebie, Maeve. Przeznaczenie czy nie. Kocham cię."
On mnie kocha. Naprawdę to powiedział. Na głos. Pośrodku lasu, z liśćmi we włosach i zupełnie poważnym spojrzeniem.
"Jace..."
"Mówię poważnie." Chwyta mnie za rękę. "Kocham cię od dzieciństwa. Więź niczego tu nie zmienia."
Nie wiem, co powiedzieć. Stoi przede mną z sercem na dłoni, a ja myślę tylko...
Zrobiłam listę. Sporządziłam całą listę powodów, dla których byłby idealny, a mimo to nie poczułam tej iskry dziś wieczorem.
Co to znaczy? Kto jest moim prawdziwym partnerem, jeśli nie ty?
Głos Calluma przecina ciemność za nami. "Jeszcze nie."
Idzie z powrotem w naszą stronę. "Daj jej szansę najpierw znaleźć jej prawdziwego partnera, Jace. Jeśli go nie znajdzie, wtedy możesz ją zapytać jak należy."
Szczęka Jace'a napina się. Patrzy na mnie, potem na Calluma, potem znów na mnie.
"Masz rację, Beto. Tak będzie dla niej lepiej." Jace ściska moją dłoń raz i puszcza. "Zawsze będę na ciebie czekał."
Wracamy do domu. Beth i Jace żegnają się w drzwiach.
Jace całuje mnie w policzek, a jego usta zostają tam sekundę dłużej niż zwykle. "Wszystkiego najlepszego, Maeve."
Biorę prysznic. Zakładam piżamę. Rzucam się na łóżko. Jest dziesiąta, a każdy mięsień w moim ciele boli po przemianie i biegu. Zamykam oczy i znikam w kilka sekund.
Nie śpię długo.
W drzwi wejściowe uderza taki łomot, że ściany się trzęsą. Siadam na łóżku, serce wali mi w piersi. Głosy na dole — Callum otwiera drzwi.
"Ryan?" Callum brzmi na zdezorientowanego. "Co ty tutaj robisz? Jest prawie północ."
"Gdzie ona jest?" Głos Ryana przebija się przez podłogę i jest — inny. Szorstki, niemal rozpaczliwy. Jakby biegł. "Gdzie jest Maeve?"
Jego głos dociera do mnie i całe moje ciało nieruchomieje. Brzmi jak muzyka. Brzmi jak coś, na co czekałam całe życie, nie wiedząc, że czekam.
Przez otwarte okno dociera do mnie zapach — igliwie i śnieg, ostry i świeży, tak silny, że moje palce zaciskają się w pościeli.
"PARTNER!" Mia krzyczy tak głośno, że aż dzwoni mi w czaszce. "To nasz partner! To on! IDŹ DO NIEGO!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Maeve
Ryan. Ryan jest moim partnerem. Alfa jest moim partnerem.
Moje stopy dotykają podestu, zanim mój mózg nadąży.
Mia ciągnie mnie do przodu tak mocno, że chwytam poręcz, by zwolnić. Jego zapach jest wszędzie — igły sosnowe i śnieg, wypełniają klatkę schodową, wypełniają moje płuca.
Ale on nie patrzy na mnie. W ogóle mnie nie szuka. Stoi w drzwiach i rozmawia z Callumem ściszonym głosem, nawet nie spojrzał na schody.
"Muszę z tobą porozmawiać." Głos Ryana jest napięty. "Teraz."
"Jest pierwsza w nocy, Ryan." Callum przeciera twarz. "Oszalałeś?"
"To ważne. I pilne. Możemy pójść gdzieś na osobności?"
Callum patrzy na niego przez sekundę, potem kiwa głową. Odchodzą korytarzem w stronę gabinetu Calluma. Drzwi zamykają się za nimi.
Nie przyszedł do mnie. Przyszedł porozmawiać z Callumem. O mnie.
Powinnam wrócić do łóżka. Powinnam zaufać bratu, że poradzi sobie z czymkolwiek to jest.
Już schodzę po schodach.
Wilcze słuchanie jest nowe i ostre — ostrzejsze niż się spodziewałam. Zatrzymuję się na końcu korytarza, wystarczająco daleko, by mnie nie wyczuli przez drzwi, ale blisko, by słyszeć każde słowo.
"Ona jest moją prawdziwą partnerką." Ryan mówi to, jakby przyznawał się do zbrodni. "Poczułem więź w chwili, gdy się dziś przemieniła. Mój wilk wariuje, Callum. Nie przestaje."
On to poczuł. Poczuł mnie. Jego wilk nas chce.
Serce mi wali. Każde ukradkowe spojrzenie, każdy ukryty dreszcz, każdy raz, kiedy mówiłam sobie, że to tylko podziw — to było to. Zawsze to.
Jest moim partnerem i jego wilk to wie. Chcę otworzyć te drzwi i pobiec do niego.
"Odrzucasz dar Bogini?" Callum brzmi oszołomiony. "Ryan, to twoja przeznaczona partnerka. Wiesz, jak to rzadkie—"
"Ona nie może być moją Luną." Głos Ryana staje się obojętny. "Ma osiemnaście lat. Przemieniła się trzy godziny temu. Nie jest wystarczająco silna i wyrzutki wykorzystają ją przeciwko mnie w mgnieniu oka."
Niewystarczająco silna. Moje paznokcie wbijają się w dłonie.
"Dokładnie rozumiem, co to znaczy," ciągnie Ryan. "I mówię ci, że ona sobie z tym nie poradzi. Potrzebuję Luny, która stanie przy mnie w czasie wojny. Nie kogoś, kogo będę musiał chronić."
Wszystko we mnie się skręca. Wystarczy, że będziesz obok mnie, nie musisz mnie chronić.
Zapada długa cisza. Wstrzymuję oddech.
"Maeve jest..." głos Calluma cichnie. "Masz rację, ona nie nadaje się na Lunę. Jest zbyt delikatna. Amber trenuje z wojownikami od lat. Radzi sobie z presją. Maeve ledwo przechodzi sparingi bez siniaków."
Mówi to jak fakt — nie okrutny, nie zły, po prostu szczery. Mój brat porównał mnie do Amber i uznał, że nie dorównuję. I mówi o tym mojemu partnerowi jak o danych.
Wychowałeś mnie. Rano zrobiłeś mi naleśniki. Przytulałeś, gdy miałam koszmary. A to naprawdę o mnie myślisz?
Za każdym razem, gdy mówiłeś, że jestem wystarczająca — to też było kłamstwo?
"Myślę o wybraniu Amber na moją wybraną partnerkę," mówi Ryan.
Żołądek mi opada. Coś w mojej piersi pęka — nie łamie się, pęka, jakby jeszcze się trzymało, ale już niedługo wytrzyma.
Ona? Ta dwulicowa, hipokrytyczna żmija zamiast przeznaczonej partnerki?
Czy naprawdę jestem aż tak zła?
Chłopak, o którym śniłam, chce wybrać kobietę, która groziła mi wygnaniem. A mój brat właśnie mu w tym pomógł.
Opieram się plecami o ścianę i zsuwam na podłogę. Zakrywam dłonią usta.
Dlaczego? Dlaczego nie jestem wystarczająca? Mogłabym być Luną. Mogłabym się nauczyć. Mogłabym stać przy tobie. Mogłabym być silna, gdybyś tylko dał mi szansę — gdybyś którykolwiek z was dał mi szansę.
Potrafię to, Ryan. Wiem, że potrafię. Pozwól mi spróbować. Po prostu zapytaj mnie. Po prostu — proszę. Chcę być z tobą.
"Jego wilk nas chce," skomli Mia. Jej głos jest cichy. "To Ryan walczy z więzią. Jego wilk krzyczy na niego właśnie teraz."
To czemu to nie wystarcza? Czemu jego wilk nie wystarcza? Czemu MY nie wystarczamy?
Siedzę długo na podłodze korytarza. Łzy moczą mi rękaw, w który wtuliłam twarz.
Nadal ich słyszę przez drzwi — teraz logistyka, jak mi powiedzieć, kiedy to zrobić. Planują, jak mnie złamać, a nawet nie wiedzą, że jestem trzy metry dalej.
Nie mogę już tu siedzieć i słuchać tych bzdur.
Wracam do swojego pokoju. Zakładam rajstopy, bluzę, trampki. Sięgam po spray maskujący spod łóżka — ten, który trzymam na nocne wypady — i spryskuję nim szyję, nadgarstki, zgięcia kolan.
Wychodzę przez okno, zsuwam się na niższy dach i ląduję na trawie.
Las jest ciemny i zimny, wchodzę w niego z rękami w kieszeniach. Nie biegnę. Idę.
Odnajduję jaskinię — tę, którą z Jace'em i Beth przywłaszczyliśmy sobie, gdy mieliśmy czternaście lat. Siadam na zimnej skale i podciągam kolana pod brodę.
I tam kończy się błaganie, a zaczyna złość.
Myślisz, że jestem zbyt delikatna, Callum? Sam mnie taką wychowałeś. Trzymałeś mnie w watce przez osiem lat, a potem dziwisz się, że łatwo łapię siniaki na treningu? To TWOJA wina. Nie moja.
A ty, Ryan. Nawet nie przyszedłeś na górę. Nie spojrzałeś na mnie. Poczułeś więź i twoja pierwsza myśl to jak się jej pozbyć. Jak pozbyć się MNIE. To kto tu jest słaby?
I Amber. Amber, która krzywdzi mnie za waszymi plecami od czternastego roku życia, gdy wy we dwoje uśmiechaliście się do niej przy kuchennym stole.
Każde z was uznało, że jestem słaba. Żadne z was nie zapytało mnie, czy tak jest naprawdę.
"Nie jesteśmy słabe," mówi Mia z tyłu mojego umysłu, cicho, ale stanowczo. "Nie błagamy."
Nie. Już nie.
Siedzę w ciemności i dokładnie wiem, co zamierzam zrobić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Maeve
Wchodzę przez frontowe drzwi, jakbym nigdy nie odeszła.
W kuchni pali się światło. Ryan i Callum stoją przy blacie — Callum chodzi tam i z powrotem, Ryan opiera się o ścianę z założonymi ramionami.
Obaj odwracają się w moją stronę w chwili, gdy drzwi cicho się zamykają.
— Maeve… — zaczyna Callum.
— Poszłam na spacer. — Zdejmuję kurtkę i wieszam ją na haczyku. — Nie mogłam zasnąć.
— O pierwszej w nocy? — Callum ma ostry głos. — Mieliśmy właśnie wysłać patrol—
— Jestem już tutaj. — Nie patrzę na niego. Patrzę na Ryana.
On też patrzy na mnie. Jego zielone oczy są wlepione w moją twarz, a więź uderza mnie tak mocno, że aż uginają mi się kolana. Sosna i śnieg.
Każda komórka mojego ciała krzyczy, by podejść bliżej, dotknąć go, ukryć twarz w jego piersi i wdychać jego zapach, aż nie zostanie już nic więcej.
Nie ruszam się. Tłumię to. Wszystko.
Chciałeś się mnie pozbyć, zanim jeszcze na mnie spojrzałeś. Nie zasługujesz na to.
Przechodzę obok Calluma, prosto do Ryana. Tak blisko, że czuję bijące od niego ciepło, tak blisko, że jego zapach sprawia, że kręci mi się w głowie.
Zatrzymuję się na dwa kroki przed nim i zadzieram głowę.
— Moja wilczyca mówi mi, że jesteś moim przeznaczonym partnerem — mówię to tak, jakby chodziło o pogodę, mimochodem. Jakby to nie miało znaczenia.
Jego szczęka się napina. Callum za mną wciąga gwałtownie powietrze.
— Ale wiedz jedno. — Patrzę mu w oczy. — Odrzucę cię, Alfo.
W kuchni zapada cisza. Słyszę tykanie zegara na ścianie. Usta Calluma są otwarte. Ryan się nie porusza.
Wtedy coś zmienia się w jego twarzy. Oczy mu się zwężają. Kącik ust drga — to nie jest uśmiech, nie do końca, ale coś bliskiego. Przechyla głowę i patrzy na mnie, jakby widział mnie pierwszy raz w życiu.
— Chcesz mnie odrzucić? — Jego głos staje się niski. Prawie rozbawiony. Jakbym powiedziała najciekawszą rzecz, jaką słyszał od lat.
— Jutro jest ceremonia. — Staram się, by mój głos pozostał równy. Serce wali mi tak mocno, że jestem pewna, że to słyszy. — Powiem całemu stadu.
Odpiera się od ściany. Robi krok w moją stronę. Potem kolejny. Więź między nami wrzeszczy, a ja wbijam paznokcie w dłonie, żeby utrzymać je przy sobie.
— Nie chcesz tego zrobić. — To nie brzmi jak groźba. Mówi to jakby stwierdzał fakt — spokojny, opanowany, badający moją twarz wzrokiem.
Spodziewał się łez. Spodziewał się błagań. Spodziewał się tej cichej dziewczynki, którą jego Beta opisywał mu piętnaście minut temu.
I widzę dokładnie moment, w którym uświadamia sobie, że nie jestem żadną z tych osób. Jego źrenice się rozszerzają. Opuszcza podbródek. Nie patrzy na mnie jak Alfa na problem.
Patrzy na mnie jak wilk na coś, czego nie potrafi rozgryźć.
Nie waż się patrzeć na mnie w ten sposób. Nie waż się uważać mnie za interesującą TERAZ, po tym, co powiedziałeś w tym biurze.
— Patrz. — Utrzymuję jego spojrzenie jeszcze sekundę. Potem odwracam się i idę w stronę schodów.
Nie oglądam się za siebie. Jeśli to zrobię, zobaczę jego twarz i więź wygra. Pokonuję schody po dwa stopnie naraz, zamykam drzwi do sypialni i przekręcam zamek.
Trzęsą mi się ręce. Całe ciało mi drży. Opieram plecy o drzwi i osuwam się na podłogę.
Właśnie powiedziałam Alfie mojego stada — mojemu przeznaczonemu partnerowi — że zamierzam go odrzucić na oczach wszystkich, którymi rządzi. Jutro. Publicznie.
Co ja właśnie zrobiłam?
Na dole głosy. Najpierw Callum — głośny, wściekły: — Co to, do diabła, było? Wiedziałeś, że ona wie? Czy ty—
Ryan, ciszej: — Nie lekceważ więzi. Wiedziała, że jestem jej partnerem w chwili, gdy wszedłem. — Pauza. — Ale czemu mnie odrzuciła? To ja powinienem był—
— Co powinieneś był? — Głos Calluma jest teraz niebezpieczny. — Odrzucić ją pierwszy? To chciałeś powiedzieć?
Cisza.
— Nie było jej w pokoju, Callum. Słuchała.
Cisza. Potem znów Callum, ciszej: — Nie może tego zrobić. Nie może cię odrzucić przed całym stadem. To się nigdy nie zdarzyło. Będzie chaos.
Ryan nie odpowiada od razu. Przykładam ucho do drzwi i czekam.
— Nie zrobi tego. — Jego głos jest spokojny. Zbyt spokojny.
Tak, zrobię. Zrobię to, a ty będziesz musiał się z tym pogodzić.
Ale przez więź — pod szokiem i urażoną dumą — czuję coś, co ściska mi żołądek.
Nie gniew, nie ból, ale ciekawość. Nie jest wściekły, że mu zagroziłam. Jest zaintrygowany.
Chciałam zranić jego dumę, żeby nie zranił najpierw mojej. Tymczasem mogłam stać się najciekawszą rzeczą w jego świecie.
To nie tak miało być. To nie—
— Jesteśmy dość silne na to — mówi Mia. Cicho. Pewnie. — Jutro im pokażemy.
Przyciągam kolana do klatki piersiowej. Jutro coroczna Ceremonia Księżyca — całe stado zbiera się na polanie, by uczcić nowe wilki, ogłosić parowania, rozstrzygnąć spory.
Przychodzi każdy wilk z rangą. Każda rodzina. To największe wydarzenie roku, a ja zamierzam stanąć w samym środku i powiedzieć setkom wilków, że odrzucam ich Alfę.
Żadna wilczyca nigdy tego nie zrobiła. Nigdy w historii tego stada.
Ręce nadal mi się trzęsą. Ale umysł mam jasny. I nie zmienię decyzji. Nie po tym, co mi powiedział.
Przesuń w górę, aby kontynuować