Perspektywa Maeve
"Dzień dobry, Maeve."
Oczy natychmiast mi się otwierają. Siadam na łóżku i rozglądam się po pokoju. Nikogo tu nie ma. Drzwi są zamknięte. Zasłony wciąż zaciągnięte.
"Tutaj na dole, głuptasie. Jestem w tobie. Jestem twoją wilczycą."
Przykładam dłoń płasko do piersi. Ciepło, które pulsowało tam przez dwa dni, nagle ożywa — to już nie tylko uczucie, ale głos. Jasny, ciepły, lekko rozbawiony.
"Mam na imię Mia. I wszystkiego najlepszego."
O Boże. O Boże, mam wilczycę. Ona tu jest. Naprawdę tu jest, ma imię i mówi do mnie.
"Nakręcasz się. Weź oddech."
Nie nakręcam się. Ja — dobra, nakręcam się. Przyciskam obie dłonie do twarzy i śmieję się w dłonie. Mam osiemnaście lat, a moja wilczyca właśnie powiedziała mi dzień dobry.
"Wilk Calluma już mnie wyczuł", mówi Mia. "Chodzi w kółko na dole od godziny. Nie może się doczekać, żeby nas poznać."
No tak, dzień tradycji. Spoglądam na zegar — dziesiąta. Zaspałam godzinę.
O Boże. Ustaliliśmy, że wyjdziemy wcześnie, żeby mieć dużo czasu na miejscu. Dlaczego mnie nie obudził?
Zrzucam kołdrę, wkładam dresy i bluzę z kapturem i zbiegam na dół.
Callum stoi przy kuchence i przewraca naleśniki. Odwraca się i na jego twarzy pojawia się największy uśmiech, jaki widziałam u niego od miesięcy.
"Wszystkiego najlepszego." Przechodzi przez kuchnię i obejmuje mnie tak mocno, że unoszę się nad podłogą.
"Pozwoliłeś mi zaspać!" Szturcham go w pierś. "Mieliśmy wyjść o dziewiątej!"
"Potrzebowałaś odpoczynku." Odstawia mnie na ziemię. "Poza tym wzgórze nigdzie nie ucieknie."
Patrzył, jak śpię o godzinę dłużej w swój wolny dzień, bo wiedział, że miałam koszmar w nocy. Nie zasługuję na tego człowieka.
"A poza tym — mój wilk od rana wariuje." Uśmiecha się szeroko. "Czuje Mię."
"Mówi cześć." Uśmiecham się w jego ramię. To najlepszy poranek w moim życiu.
"Powiedz jej, że Rook wita w stadzie." Odstawia mnie i podsuwa talerz naleśników. "Jedz. Przed nami cały dzień."
Jemy naleśniki, bierzemy torbę chłodzącą z kuchni i wychodzimy.
Callum wiezie nas na skraj terytorium stada, okna otwarte, radio gra głośno. Kradnę kabel aux i stęka, ale pozwala mi wybrać playlistę.
Nasze miejsce to zawsze to samo wzgórze. Wchodzimy tam z kocem, torbą chłodzącą i zapasem przekąsek, który mógłby wykarmić małą armię.
Rozkładamy koc, a cała dolina otwiera się przed nami — domy stada, miejsce treningowe, las sięgający aż po góry.
Mama i tata kiedyś nas tu przyprowadzali. Teraz jesteśmy tylko my.
Callum wyciąga telefon i opiera go o torbę. "Trzeci sezon?"
"Oczywiście." Od miesięcy oglądamy ten sam beznadziejny program survivalowy. Jeden odcinek zmienia się w trzy. Jem połowę ciastek i nie powstrzymuje mnie.
"Twój brat jest słodki," mówi Mia. "Jego wilk cały czas nas sprawdza."
Powiedz Rookowi, że dziękuję.
Opieram się na kocu i patrzę w niebo. Wiatr się wzmaga i niesie zapach sosny i zimnej ziemi.
"No więc." Callum patrzy na dolinę. "Dziś w nocy. Jesteś gotowa?"
"Chyba tak." Przyciągam kolana do klatki piersiowej. "A jak to było u ciebie? Pierwsza przemiana?"
"Najgorszy ból w życiu." Mówi to spokojnie, jakby opowiadał o ciężkim treningu. "A potem najlepsza rzecz, jaka mi się przytrafiła. Rook był tam i nagle nie byłem już sam w swojej głowie."
Tego chcę. Nie być już sama w swojej głowie. Przyciskam dłoń do piersi, gdzie Mia już cicho nuci.
"Czy to dalej boli? Za każdym razem, gdy się zmieniasz?"
"Mniej." Wzrusza ramionami. "Ciało się uczy. Pierwszy raz jest najgorszy. Potem to po prostu — normalne. Jak oddychanie."
"Nie chcę cię zostawić, Callum." Wychodzi ciszej, niż planowałam.
"Hej." Odwraca się do mnie. "Nie zostawisz mnie. Żadna para nie zmieni tego. Nawet jeśli sama Bogini Księżyca zstąpi z nieba i powie mi inaczej, nie obchodzi mnie to."
Gardło mi się zaciska. Nie płacz na piknikowym kocu, Maeve. To byłoby dno nawet jak na ciebie.
"A teraz zjedz kolejne ciastko," mówi. "Zwalniasz, a zostało jeszcze pół pudełka."
Śmieję się i biorę dwa.
O siódmej mówi, żebym się szykowała. Zakładam białą sukienkę — tradycja na ceremonię pierwszej przemiany — i kurtkę na wierzch, bo październikowe powietrze ma zęby.
"Denerwujesz się?" pyta Mia.
Przerażona.
"Nie bój się. Jestem tu. Zawsze tu byłam."
Idziemy przez las, Callum obok mnie. Polana to jedyne miejsce na naszym terytorium, gdzie światło księżyca pada bez przeszkód — otwarte niebo otoczone starodrzewem, ziemia pokryta mchem i srebrem.
Beth już tam jest. Podbiega do mnie i ściska tak mocno, że brakuje mi tchu. "Wszystkiego najlepszego! Zaraz się popłaczę. Już płaczę."
Jace stoi obok niej. Całuje mnie w policzek i przez chwilę trzyma moją twarz w dłoniach. "Dasz radę."
Potem podchodzi Irys — mama Ryana, nasza była Luna. Obejmuje mnie. "Nie mogę się doczekać, żeby poznać twoją wilczycę, kochanie. Twoi rodzice byliby tacy dumni."
Nie płacz. Jeszcze nie. Możesz płakać później.
Callum zabiera mi kurtkę. Wchodzę na środek polany, biała sukienka faluje wokół moich kolan. Nocne powietrze jest zimne i krystaliczne. Spoglądam na księżyc.
"Gotowa?" Głos Mii jest spokojny. "Po prostu odpuść. Będzie bolało. Nie walcz z tym."
Odpuszczam.
Pierwsza fala bólu przechodzi przez moje ciało i krzyczę. Kolana uderzają o mech. Wszystko się zmienia, przekształca, przebudowuje.
Mia jest ze mną przez cały czas — spokojna, opanowana, prowadzi mnie przez to.
Potem ustaje. Stoję na czterech łapach. Świat jest ostrzejszy, jaśniejszy, głośniejszy.
Podnoszę głowę. Wszyscy patrzą na mnie. Nikt się nie rusza.
"Ona jest biała." Irys zakrywa usta dłonią. Jej oczy są mokre. "Jest czysto biała."
Spoglądam na swoje łapy. Są białe — nie kremowe, nie srebrne, lecz czysto białe, bez żadnej plamki.
"Jesteśmy czysto białą wilczycą, Maeve." Głos Mii rozbrzmiewa we mnie, dumny i dziki. "Nikt nie jest czysto białym wilkiem oprócz nas."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Maeve
"O, bogini." Beth kładzie dłoń na ustach. "Maeve, ty... jesteś zupełnie biała."
Wszyscy się na mnie patrzą. Callum, Jace, Irys — nikt się nie rusza.
"To niemożliwe..." Callum podchodzi bliżej. Jego oczy są szeroko otwarte. "Ale ona jest piękna."
"Naprawdę jest," mówi cicho Jace.
Patrzę na Jace'a. Stoję w wilczej formie, trzy metry od chłopaka, o którym marzyłam, że będzie moim partnerem. Czekam, aż coś się wydarzy. Przyciąganie. Iskra. Cokolwiek.
Jego zapach jest taki sam. Jego obecność jest taka sama. To Jace — ciepły, miły, znajomy.
Może właśnie tak to powinno wyglądać. Może wszyscy romantyzują więź partnerów, a to w rzeczywistości po prostu — to. Znajomość kogoś. Lubić kogoś. Wybrać go.
Może cała ta historia z błyskawicą to tylko opowieści.
Ale Mia w ogóle na niego nie reaguje. Ani mruknięcia, ani przyciągania, nic. A wilki powinny wiedzieć.
Nie. Proszę, nie.
"Nie jesteśmy jego," mówi Mia w mojej głowie. Spokojna. Pewna. "Należymy do kogoś innego."
Co? Jak to do kogoś innego? Do kogo?
"Wkrótce się dowiesz." I milknie.
Mia. MIA. Nie możesz tak po prostu tego powiedzieć i przestać mówić. Kto to? Skąd w ogóle wiesz?
Nic. Wycofała się na tyły mojej świadomości. Czuję jej obecność — zadowolona, niewzruszona, jakby właśnie powiedziała mi prognozę pogody, a nie zburzyła cały mój plan na dzisiejszy wieczór. Zdrajczyni z ciebie, Mio.
Callum szturcha moją wilczycę swoją. "Chodź. Pobiegajmy."
Wszyscy się przemieniają. Wilczyca Beth jest brązowa i szybka. Wilk Jace'a ciemnoszary, silny. Wilk Calluma — Rook — jest ogromny, kruczoczarny i przez cały czas trzyma się blisko Mii. Tak jak Callum zawsze trzyma się blisko mnie.
Mia to uwielbia. Kocha wilki z watahy, kocha las, kocha smak powietrza, gdy biegniesz na pełnej szybkości przez drzewa. Wita każdego napotkanego wilka, a one wszystkie pochylają przed nią głowy.
"Okazują szacunek," mówi Mia. "Czują, kim jesteśmy."
Nawet nie wiem, kim jesteśmy.
"Dowiesz się."
Świetnie. Kolejna zagadkowa mądrość wilka. Dzięki, Mio.
Biegniemy, aż moje nogi płoną. Potem wracamy do polany i przemieniamy się z powrotem. Beth rzuca mi się na szyję, jak tylko wracam na dwie nogi.
"To było najpiękniejsze, co w życiu widziałam." Znowu płacze. "Twoja wilczyca jest niesamowita, Maeve."
"Jest wyjątkowa." Callum obejmuje mnie ramieniem. "Nigdy nie widziałem czegoś podobnego."
Nikt nie wspomina o tej bieli. Nie wprost. Rozmawiają obok tematu — piękna, niezwykła, olśniewająca — ale nikt nie mówi, co to znaczy, że jest śnieżnobiała, skoro w historii nie było jeszcze czysto białego wilka.
Więc postanawiam o tym zapomnieć. To pewnie nic. Nie jestem nikim wyjątkowym. Po prostu dziwny kolor.
Irys jest ostatnia, która do mnie podchodzi. Obejmuje moją twarz dłońmi i długo się we mnie wpatruje. Jej oczy są wilgotne i poszukujące.
"Irys?" Kładę swoją dłoń na jej. "Wszystko w porządku?"
Otwiera usta. Zamykad je. Potem przytula mnie mocno. "Jestem z ciebie taka dumna, kochanie. Jesteś—" Jej głos się łamie. Odpuszcza, ściska moje dłonie raz jeszcze i odwraca się w stronę drzew.
"Irys, czekaj — co chciałaś powiedzieć?"
"Nic." Nie odwraca się. "Odpocznij. To była wielka noc."
To było dziwne. Ale jestem zbyt zmęczona, by o tym myśleć.
W drodze do domu Jace zrównuje się ze mną. Beth i Callum idą przodem, kłócą się o coś, czego nie słyszę. Wokół nas w lesie panuje cisza.
"No więc." Jace patrzy przed siebie. "Nie jesteśmy dla siebie przeznaczeni, prawda?"
"Chyba nie." Boli mnie w piersi. Chciałam, by to był on. Miałam już wszystko zaplanowane — iskrę, to poczucie, jego uśmiech, gdyby też to poczuł. Nic z tego się nie stało.
"To nie znaczy, że nie możemy być." Zatrzymuje się. Ja też staję.
Odwraca się do mnie, a światło księżyca podkreśla jego szczękę i ciemne oczy, i jest tak przystojny, że to tylko pogarsza sprawę. "Wybrałbym ciebie, Maeve. Przeznaczenie czy nie. Kocham cię."
On mnie kocha. Naprawdę to powiedział. Na głos. Pośrodku lasu, z liśćmi we włosach i zupełnie poważnym spojrzeniem.
"Jace..."
"Mówię poważnie." Chwyta mnie za rękę. "Kocham cię od dzieciństwa. Więź niczego tu nie zmienia."
Nie wiem, co powiedzieć. Stoi przede mną z sercem na dłoni, a ja myślę tylko...
Zrobiłam listę. Sporządziłam całą listę powodów, dla których byłby idealny, a mimo to nie poczułam tej iskry dziś wieczorem.
Co to znaczy? Kto jest moim prawdziwym partnerem, jeśli nie ty?
Głos Calluma przecina ciemność za nami. "Jeszcze nie."
Idzie z powrotem w naszą stronę. "Daj jej szansę najpierw znaleźć jej prawdziwego partnera, Jace. Jeśli go nie znajdzie, wtedy możesz ją zapytać jak należy."
Szczęka Jace'a napina się. Patrzy na mnie, potem na Calluma, potem znów na mnie.
"Masz rację, Beto. Tak będzie dla niej lepiej." Jace ściska moją dłoń raz i puszcza. "Zawsze będę na ciebie czekał."
Wracamy do domu. Beth i Jace żegnają się w drzwiach.
Jace całuje mnie w policzek, a jego usta zostają tam sekundę dłużej niż zwykle. "Wszystkiego najlepszego, Maeve."
Biorę prysznic. Zakładam piżamę. Rzucam się na łóżko. Jest dziesiąta, a każdy mięsień w moim ciele boli po przemianie i biegu. Zamykam oczy i znikam w kilka sekund.
Nie śpię długo.
W drzwi wejściowe uderza taki łomot, że ściany się trzęsą. Siadam na łóżku, serce wali mi w piersi. Głosy na dole — Callum otwiera drzwi.
"Ryan?" Callum brzmi na zdezorientowanego. "Co ty tutaj robisz? Jest prawie północ."
"Gdzie ona jest?" Głos Ryana przebija się przez podłogę i jest — inny. Szorstki, niemal rozpaczliwy. Jakby biegł. "Gdzie jest Maeve?"
Jego głos dociera do mnie i całe moje ciało nieruchomieje. Brzmi jak muzyka. Brzmi jak coś, na co czekałam całe życie, nie wiedząc, że czekam.
Przez otwarte okno dociera do mnie zapach — igliwie i śnieg, ostry i świeży, tak silny, że moje palce zaciskają się w pościeli.
"PARTNER!" Mia krzyczy tak głośno, że aż dzwoni mi w czaszce. "To nasz partner! To on! IDŹ DO NIEGO!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Maeve
Ryan. Ryan jest moim partnerem. Alfa jest moim partnerem.
Moje stopy dotykają podestu, zanim mój mózg nadąży.
Mia ciągnie mnie do przodu tak mocno, że chwytam poręcz, by zwolnić. Jego zapach jest wszędzie — igły sosnowe i śnieg, wypełniają klatkę schodową, wypełniają moje płuca.
Ale on nie patrzy na mnie. W ogóle mnie nie szuka. Stoi w drzwiach i rozmawia z Callumem ściszonym głosem, nawet nie spojrzał na schody.
"Muszę z tobą porozmawiać." Głos Ryana jest napięty. "Teraz."
"Jest pierwsza w nocy, Ryan." Callum przeciera twarz. "Oszalałeś?"
"To ważne. I pilne. Możemy pójść gdzieś na osobności?"
Callum patrzy na niego przez sekundę, potem kiwa głową. Odchodzą korytarzem w stronę gabinetu Calluma. Drzwi zamykają się za nimi.
Nie przyszedł do mnie. Przyszedł porozmawiać z Callumem. O mnie.
Powinnam wrócić do łóżka. Powinnam zaufać bratu, że poradzi sobie z czymkolwiek to jest.
Już schodzę po schodach.
Wilcze słuchanie jest nowe i ostre — ostrzejsze niż się spodziewałam. Zatrzymuję się na końcu korytarza, wystarczająco daleko, by mnie nie wyczuli przez drzwi, ale blisko, by słyszeć każde słowo.
"Ona jest moją prawdziwą partnerką." Ryan mówi to, jakby przyznawał się do zbrodni. "Poczułem więź w chwili, gdy się dziś przemieniła. Mój wilk wariuje, Callum. Nie przestaje."
On to poczuł. Poczuł mnie. Jego wilk nas chce.
Serce mi wali. Każde ukradkowe spojrzenie, każdy ukryty dreszcz, każdy raz, kiedy mówiłam sobie, że to tylko podziw — to było to. Zawsze to.
Jest moim partnerem i jego wilk to wie. Chcę otworzyć te drzwi i pobiec do niego.
"Odrzucasz dar Bogini?" Callum brzmi oszołomiony. "Ryan, to twoja przeznaczona partnerka. Wiesz, jak to rzadkie—"
"Ona nie może być moją Luną." Głos Ryana staje się obojętny. "Ma osiemnaście lat. Przemieniła się trzy godziny temu. Nie jest wystarczająco silna i wyrzutki wykorzystają ją przeciwko mnie w mgnieniu oka."
Niewystarczająco silna. Moje paznokcie wbijają się w dłonie.
"Dokładnie rozumiem, co to znaczy," ciągnie Ryan. "I mówię ci, że ona sobie z tym nie poradzi. Potrzebuję Luny, która stanie przy mnie w czasie wojny. Nie kogoś, kogo będę musiał chronić."
Wszystko we mnie się skręca. Wystarczy, że będziesz obok mnie, nie musisz mnie chronić.
Zapada długa cisza. Wstrzymuję oddech.
"Maeve jest..." głos Calluma cichnie. "Masz rację, ona nie nadaje się na Lunę. Jest zbyt delikatna. Amber trenuje z wojownikami od lat. Radzi sobie z presją. Maeve ledwo przechodzi sparingi bez siniaków."
Mówi to jak fakt — nie okrutny, nie zły, po prostu szczery. Mój brat porównał mnie do Amber i uznał, że nie dorównuję. I mówi o tym mojemu partnerowi jak o danych.
Wychowałeś mnie. Rano zrobiłeś mi naleśniki. Przytulałeś, gdy miałam koszmary. A to naprawdę o mnie myślisz?
Za każdym razem, gdy mówiłeś, że jestem wystarczająca — to też było kłamstwo?
"Myślę o wybraniu Amber na moją wybraną partnerkę," mówi Ryan.
Żołądek mi opada. Coś w mojej piersi pęka — nie łamie się, pęka, jakby jeszcze się trzymało, ale już niedługo wytrzyma.
Ona? Ta dwulicowa, hipokrytyczna żmija zamiast przeznaczonej partnerki?
Czy naprawdę jestem aż tak zła?
Chłopak, o którym śniłam, chce wybrać kobietę, która groziła mi wygnaniem. A mój brat właśnie mu w tym pomógł.
Opieram się plecami o ścianę i zsuwam na podłogę. Zakrywam dłonią usta.
Dlaczego? Dlaczego nie jestem wystarczająca? Mogłabym być Luną. Mogłabym się nauczyć. Mogłabym stać przy tobie. Mogłabym być silna, gdybyś tylko dał mi szansę — gdybyś którykolwiek z was dał mi szansę.
Potrafię to, Ryan. Wiem, że potrafię. Pozwól mi spróbować. Po prostu zapytaj mnie. Po prostu — proszę. Chcę być z tobą.
"Jego wilk nas chce," skomli Mia. Jej głos jest cichy. "To Ryan walczy z więzią. Jego wilk krzyczy na niego właśnie teraz."
To czemu to nie wystarcza? Czemu jego wilk nie wystarcza? Czemu MY nie wystarczamy?
Siedzę długo na podłodze korytarza. Łzy moczą mi rękaw, w który wtuliłam twarz.
Nadal ich słyszę przez drzwi — teraz logistyka, jak mi powiedzieć, kiedy to zrobić. Planują, jak mnie złamać, a nawet nie wiedzą, że jestem trzy metry dalej.
Nie mogę już tu siedzieć i słuchać tych bzdur.
Wracam do swojego pokoju. Zakładam rajstopy, bluzę, trampki. Sięgam po spray maskujący spod łóżka — ten, który trzymam na nocne wypady — i spryskuję nim szyję, nadgarstki, zgięcia kolan.
Wychodzę przez okno, zsuwam się na niższy dach i ląduję na trawie.
Las jest ciemny i zimny, wchodzę w niego z rękami w kieszeniach. Nie biegnę. Idę.
Odnajduję jaskinię — tę, którą z Jace'em i Beth przywłaszczyliśmy sobie, gdy mieliśmy czternaście lat. Siadam na zimnej skale i podciągam kolana pod brodę.
I tam kończy się błaganie, a zaczyna złość.
Myślisz, że jestem zbyt delikatna, Callum? Sam mnie taką wychowałeś. Trzymałeś mnie w watce przez osiem lat, a potem dziwisz się, że łatwo łapię siniaki na treningu? To TWOJA wina. Nie moja.
A ty, Ryan. Nawet nie przyszedłeś na górę. Nie spojrzałeś na mnie. Poczułeś więź i twoja pierwsza myśl to jak się jej pozbyć. Jak pozbyć się MNIE. To kto tu jest słaby?
I Amber. Amber, która krzywdzi mnie za waszymi plecami od czternastego roku życia, gdy wy we dwoje uśmiechaliście się do niej przy kuchennym stole.
Każde z was uznało, że jestem słaba. Żadne z was nie zapytało mnie, czy tak jest naprawdę.
"Nie jesteśmy słabe," mówi Mia z tyłu mojego umysłu, cicho, ale stanowczo. "Nie błagamy."
Nie. Już nie.
Siedzę w ciemności i dokładnie wiem, co zamierzam zrobić.
Przesuń w górę, aby kontynuować