—Strzeż się... Bo szczęście nie trwa wiecznie. Przychodzi, ale gdy odchodzi, smutek spada z wielką siłą.—Celeste westchnęła z zachwytem, wpatrując się w przystojnego chłopaka stojącego z męską posturą na podium.
Jego usta były zaciśnięte w cienką linię, wyraz twarzy pusty jak kartka papieru, a jednak jego piękno przewyższało każdego wilkołaka stojącego na placu spotkań; zarówno mężczyzn, jak i kobiety.
Celeste nie wiedziała jak on to robił, ale każda pojedyncza rzecz, którą robił, sprawiała, że jej serce trzepotało, a nogi miękły. Był centrum jej uwagi mimo wielu innych osób rozproszonych w okolicy.
Jego oczy... Jego usta... Jego ciało... Każdy jego aspekt wzywał ją, ale w jaki sposób mogła odpowiedzieć? Na pewno nie wyznając, że wiele razy śliniła się, patrząc na niego, i na pewno nie polując dla niego na królika!
Ale niezależnie od tego, jak by zareagowała, nie było tajemnicą, że był poza jej ligą; po pierwsze, był przyszłym alfą tej watahy, a do tego nieszczęścia dochodził fakt, że był chłopakiem jej siostry.
Dziś o północy mieli oficjalnie zostać partnerami. Widzicie, jutro były jego urodziny, dzień, w którym będzie mógł wyczuć swoją prawdziwą partnerkę, a celebracja była tuż za rogiem.
Dziedziniec był pełen sparowanych i niesparowanych wilków, a kobiety z watahy Forester oraz innych watah stały w głębokim oczekiwaniu, modląc się do niebios, że to one będą tą jedyną.
Celeste też stała w tym głębokim oczekiwaniu. Choć jej siostra była w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach jego partnerką, nie mogła powstrzymać się od nadziei, że będzie tym pozostałym jednym procentem.
Przynajmniej wtedy miałaby malutką szansę, żeby odebrać go swojej suce siostry. Jej siostra... To kłopot nawet nazywać ją tak. Nie zachowywała się jak starsza siostra, a tym bardziej jak daleka krewna.
W szkole Celeste była ofiarą słownej przemocy. Dzieci tam zawsze jej dokuczały, a zamiast stanąć po jej stronie, jej siostra zawsze stawała po ich stronie. 'Dlaczego Celeste jest taka brzydka, skoro Celia jest taaaaka ładna?' 'Czy nie powinny być bliźniaczkami?' 'Dlaczego jedna jest gorąca, a druga nie?'
Chodzenie do szkoły było codzienną walką. Była nikim, odmieńcem, a Celia była na szczycie. Dostawała wszystko, czego chciała, nawet mama i tata faworyzowali ją, zostawiając Celeste bez nikogo, absolutnie nikogo, do kogo mogłaby się zwrócić.
Smutne, prawda? Ale Celeste już się do tego przyzwyczaiła. Z westchnieniem spojrzała na kobietę obok, która ciągle szeptała... "Została minuta, została minuta, została minuta."
To było irytujące, ale sprawiało, że jej oczekiwanie rosło do wyższych poziomów. Za minutę jej świat miał stanąć do góry nogami i wiedziała o tym.
Chłopak, w którym była zakochana od lat, miał wpaść w ręce innej. Nie chciała tego widzieć, szczególnie gdy dłoń jej siostry była szeroko otwarta.
Przełykając gulę, która uformowała się w jej gardle, niepewnie cofnęła się o krok, spoglądając na swoją wieloletnią miłość po raz ostatni, zanim odwróciła się plecami.
Jej kroki poprowadziły ją ciemną ścieżką przez tereny watahy, z rękami w kieszeniach i sercem pogrążonym w smutku. Jeśli nie Zillon Macre, to kto będzie jej partnerem?
Nikt inny nie sprawiał, że czuła się tak jak on, był dla niej jak anioł. Wszystko w nim było idealne, nawet gdy się krzywił czy dąsał.
Ale nie był jej i musiała z tym ży— Nagle czyjaś ręka chwyciła jej dłoń, ściskając jej nadgarstek żelaznym uściskiem.
Przestraszony jęk wyrwał się z ust Celeste i bez zastanowienia odwróciła się, by spojrzeć na sprawcę. To był on, Zillon Macre, jej anioł.
Jego oczy płonęły pomarańczowym blaskiem, sygnalizując, że jego wilk całkowicie przejął kontrolę, a jego krwistoczerwone usta wykrzywiły się w grymasie, nawet gdy przyciągnął ją do swojej grubej, umięśnionej piersi.
"Moja." Warknął, zamykając ją w bardzo ciasnym uścisku. "Partnerka." Te dwa słowa sprawiły, że zarówno serce, jak i ciało Celeste zamarły.
Moja...? Partnerka...? O czym on mówił? Czy myślał, że jest Celią?
Ignorując ciężar swojego serca i przyjemne iskry, które wypływały z jego dotyku, odepchnęła się od niego. "Celia jest gdzieś w rozchodzącym się tłumie, nie jestem twoja, nie jestem twoją partnerką."
Głowa Zillona przechyliła się na bok, szczęki zacisnęły się, uścisk wzmocnił. "Moja... Partnerka... Moja!"
Przyciągnął ją z powrotem do siebie, nos przylgnął do zagłębienia jej szyi, gdzie głęboko wdychał jej zapach. "Oznaczę partnerkę."
I bez jej zgody, zrobił właśnie to. Jego zęby wysunęły się i wbiły się w miękką skórę jej szyi.
Krzyk bólu i przyjemności wyrwał się z jej ust i jak martwa opadła na jego pierś, z rozchylonymi ustami, łapiąc oddech.
Próbowała się uspokoić, ale gdy silny zapach mężczyzny, który ją trzymał, przesunął się przez jej nos, jej słabe kolana ugięły się i znów opadła na jego pierś.
Miała tylko 19 lat, nie była jeszcze w wieku, by wyczuwać swojego partnera, ale teraz, gdy nosiła jego znak... jego zapach był bardzo silny, kojący i podniecający.
Kwiaty lotosu i świeżo ścięte drewno. To uspokajało jej serce, a w jej głowie jej wilk nieustannie szeptał... "Partner... partner... partner..."
Duma od jej wilka wypełniła jej pierś, a wśród niej rozkwitało szczęście. W końcu bogini księżyca spełniła jej życzenie.
Była sparowana z Zillonem Macre, a na jej szyi spoczywał jego znak wieczności.
Nic nie mogło ich rozdzielić, gdy ten znak wiązał ich razem, ale tylko minuty później odkryła, że istniało coś, a raczej ktoś, kto mógł ich rozdzielić.
Nie jej siostra ani rodzice, ale Zillon, jej własny partner...
Przesuń w górę, aby kontynuować
—Strzeż się tej podstępnej rzeczy zwanej szczęściem, bo jest ona bramą do smutku.—Świat przed oczami Celeste stanął do góry nogami. Jej życie... Jej wybory... Wszystko przechyliło się w lewo i Celeste nie była wdzięczna bogini księżyca za to.
Dostała to, czego pragnęła, ale los wcale nie był po jej stronie. Jej partner; Zillon Macre nie był tak anielski, jak się wydawał. Był bestią, człowiekiem bez sumienia, człowiekiem bez serca. Traktował ją jak śmiecia, ale mimo to jej serce wciąż biło dla niego.
Gdy był w pobliżu, jej płuca czuły się lekkie jak obłok, a jego zapach; jego wyjątkowość i słodycz koiły ją pilnie. Więź między nimi była bardzo wyraźna, ale przez dwa dni, odkąd Celeste poznała go jako swojego partnera, wszystko co mówił dotyczyło jej siostry.
Nie postrzegał jej jako swojej partnerki, wyraźnie to okazał w noc, kiedy ją naznaczył. Tej nocy, gdy pomarańczowy kolor w jego oczach rozproszył się do obsydianu, odepchnął ją od siebie, jakby była zaraźliwym wirusem.
Spojrzał na nią z pogardą, a słowa, które później wypowiedział, mogły ją zabić na miejscu. 'Żałosne... ty jesteś moją partnerką? Trudno mi nawet na ciebie patrzeć, jak na niebiosa miałbym z tobą żyć? Ten znak na twojej szyi, zapomnij o nim, mój wilk cię naznaczył, nie ja... mój znak należy do Celii.'
Serce Celeste prawie się zatrzymało. Trudno jej było oddychać, tym bardziej gdy z odrazą splunął na ziemię, po czym kontynuował ranienie jej swoimi ostrymi słowami.
'Jedynym powodem, dla którego cię nie odrzucę, jest to, że omegi umierają w tym procesie, a jako przyszły alfa, ochrona mojej watahy jest moim głównym priorytetem, nie ich zabijanie. Wprowadź się za dwa dni, nie mogę pozwolić, by członkowie watahy myśleli, że jestem w jakikolwiek sposób złym partnerem.'
I wtedy zostawił Celeste na terenie watahy ze złamanym sercem. Jej oczy śledziły go, dopóki nie zniknął z pola widzenia, a jej wilk wył w jej głowie.
To było bolesne; być związaną z kimś, kto cię nie chce, ale nawet po tym, jak ją odtrącił tymi słowami, wierzyła, że więź pomoże mu zrozumieć, że bogini księżyca nie popełnia błędów. Jeśli zostali sparowani, musiało to być z jakiegoś powodu.
Z smutnym westchnieniem Celeste wepchnęła ostatni kawałek ubrania do walizki. Nadszedł czas, by stanąć z nim twarzą w twarz, dwa dni, przez które była tak niespokojna, minęły i teraz nadszedł czas, by wprowadzić się do domu Zillona.
Chciała iść, mieszkanie blisko jej obiektu westchnień było spełnieniem marzeń, ale było w niej to zwątpienie. Co jeśli nadal będzie ją źle traktował? Będzie brutalnie przypominał, że nie jest tą, której naprawdę chciał?
To by ją złamało; fizycznie i psychicznie. Sprawiłoby, że czułaby się niewystarczająca i niechciana. Sprawiłoby, że czułaby się jeszcze bardziej samotna niż była.
Całe życie Celeste chodziła sama, jej rodzice nie zwracali na nią uwagi, bo całą poświęcali Celii, a w szkole nie miała przyjaciół. Wcześniej modliła się o partnera, z którym mogłaby swobodnie rozmawiać i który by... po prostu zawsze był.
Zillon był numerem jeden na jej liście, ale wydaje się, że nie był zdolny być partnerem, jakiego zawsze chciała. Zapinając walizkę, zaciągnęła ją do prostokątnej deski zawieszonej na grubym betonie.
Przekręciła gałkę i ze sfrustrowanym oddechem otworzyła drzwi, nie wahając się przez nie przejść. Jej kroki poprowadziły ją w dół skrzypiących, drewnianych schodów, a gdy tylko zeszła po ostatnim, została zasypana przez rodziców.
'Celeste, jesteś pewna, że chcesz się wprowadzić tak szybko?' Celeste spojrzała na mamę obojętnym wzrokiem. Brzmiała na zmartwioną, prawda? Cóż, prawda była taka, że martwiła się tylko o Celię.
'Tak mamo, powiedział mi, żebym się wprowadziła, pamiętasz?' 'Tak, ale... a-' odchrząknęła i spojrzała na swojego partnera; Williamsa. 'Kochanie, powiedz jej.'
Williams; ojciec Celeste i beta watahy westchnął. 'Dlaczego to zawsze ja muszę wszystko wyjaśniać?' 'Ponieważ kochanie, bardzo dobrze wyrażasz swoje zdanie, szczególnie w sprawach, które normalni ludzie mogliby uznać za trudne do powiedzenia.'
'Więc nie jestem normalny?' 'Ani trochę, więc powiedz jej.' Z kolejnym westchnieniem beta spojrzał na swoją córkę. 'Posłuchaj Celeste, myślimy, że to; twoje wprowadzenie się do partnera nie zadziała. Uważamy, że tylko bardziej oddali cię od siostry. Zillon jest chłopakiem twojej siostry i ponadto, twoim partnerem. Dzielenie się będzie niemożliwe.'
Celeste zmrużyła oczy, patrząc na niego pusto. 'Dlaczego mielibyśmy się dzielić?' Wzruszyła ramionami. 'On jest moim partnerem, zgodnie z tradycją watahy, musi wybrać mnie.'
'Ale czy on cię wybierze?' To pytanie ugodziło Celeste prosto w serce i udawana siła, która ją otaczała, szybko zniknęła. Czy by ją wybrał? Byli partnerami, ale niekoniecznie musiał ją wybrać. To rzadkie, ale czasami partnerzy odrzucają się nawzajem.
Procedura była bolesna, tak bardzo, że omegi jak Celeste nie mogą jej przeżyć, ale Celeste nie zostanie odrzucona, prawda? Nie umrze tylko dlatego, że była niechciana nie tylko przez swojego partnera, ale przez wszystkich, prawda?
Nic takiego jej się nie stanie... prawda? Tak. Bo Celeste na to nie pozwoli. Odda mu wszystko i w końcu nie będzie miał wyboru, tylko ją wybrać.
Kiwając pewnie głową, przeszła między rodzicami, ciągnąc za sobą walizkę. 'Nie jestem pewna, chyba będę musiała się wprowadzić, żeby się przekonać.'
'Celeste...' Celeste zignorowała matkę i kontynuowała swoją drogę, spotykając ostatniego mieszkańca domu przy drzwiach, swoją starszą siostrę. Uśmiechnęła się słabo, wyraźnie wymuszonym uśmiechem. 'Chyba do zobaczenia.'
'Zobaczysz mnie wkrótce,' odpowiedziała Celia. 'Kiedy mój Zillon cię wyrzuci.' Z brakiem energii, siły do walki... 'Tak, cóż, chyba masz rację Celia.' odpowiedziała Celeste.
'Powinien po prostu cię odrzucić, przynajmniej wtedy pozbyłabym się mojej repetycji.' Repetycja? Serce Celeste przyspieszyło, jej oczy powędrowały do matowych, białych ścian. 'Więc tym byłam? To zabawne, że dopiero teraz się dowiaduję.' Zaśmiała się, zaciskając palce mocno na uchwycie walizki. 'Powinnaś mi wcześniej powiedzieć.'
'Powinnam była, nie wiem, co mnie powstrzymało przed uświadomieniem ci, jak bardzo jesteś niechciana. Jesteś tylko dodatkiem dla mamy i taty, i kimś łatwo wymienialnym przez własnego partnera. Ale idź już, przekonasz się w swojej podróży, jak nieistotna możesz być.'
Oczy Celeste prawie się zaszkliły, gdy wychodziła na zewnątrz. Wiedziała, że jej siostra ma rację, bez względu na to, jak bardzo próbowała temu zaprzeczyć, naprawdę była nieistotna. Nikt jej nie chciał... Ale było w porządku... dopóki ona sama siebie chciała.
Przesuń w górę, aby kontynuować
—Uważaj... Są jak monety o dwóch twarzach. Nie dlatego, że się uśmiechają, są po twojej stronie.—Celeste chwiejnie wchodziła po schodach. Już dawno przekroczyła swoje granice, a teraz znajdowała się na ziemi Zillona; na jego terenie, na jego werandzie. Nie mogła zaprzeczyć nerwowości, która przez nią przepływała, czuła, jak serce mocno bije w jej piersi, wręcz słyszała je; szybkie i gęste uderzenia przypominały szybkie, uciekające kroki. W głębokim niepokoju jej oczy powędrowały do drzwi, które stały wysoko przed nią. Czy powinna zapukać? Powinna, prawda? Ale nie mogła. Jego zapach był tak samo silny jak tej nocy, kiedy ją naznaczył. Mocny zapach kwiatu lotosu i pociętego drewna. Był szaleńczy, budził w niej poczucie potrzeby; takiej, która sprawiała, że pragnęła go, jego ramion, które zapewniały bezpieczeństwo, i jego ust, które 'powinny' być w stanie dostarczyć jej słów zachęty, zwłaszcza po tym, co przeszła w drodze tutaj. Słowa jej siostry rosły jak pnącze w jej głowie, choć jej szyja została już zarezerwowana przez Zillona, Celeste nie mogła nie obawiać się, że postawi jej siostrę nad nią... w końcu, ona zdobyła jego znak, ale Celia zdobyła jego serce. To jeden z powodów, dla których nie mogła zdobyć się na zapukanie do drzwi. Zillon prawdopodobnie przypomniałby jej znowu, że jego oznaczenie jej było błędem, prawdopodobnie powiedziałby jej nawet, że to jej siostra jest tą, którą pragnie, z którą ostatecznie się złączy... a to rozerwałoby Celeste na kawałki. Zrobiła chwiejny krok w tył, jej oczy skierowały się w dół na jej stopy lub raczej na stare trampki, które je zakrywały. Towarzysz, jak długo pragnęła mieć jednego, ale niestety, jej towarzysz nie był całkowicie jej. Łzy, które powstrzymywała, kłuły jej oczy, jeszcze bardziej, gdy jego zapach stał się silniejszy, otulając ją swoim ciepłem. Zbliżające się kroki zza drzwi przywitały jej wrażliwe uszy, a w panice zrobiła kolejny krok w tył. Prawdopodobnie wyczuł jej zapach, prawdopodobnie usłyszał jej nerwowe kroki, prawdopodobnie—Serce Celeste podskoczyło, gdy drzwi się otworzyły, a przed nią stała jej miłość, jej towarzysz, jej wszystko. Jego oczy wędrowały w górę jej nóg, aż spotkały się z jej oczami, a jakoś ten kontakt wzrokowy sprawił, że jej nogi groziły, że ją zawiodą. To było więź towarzysza, wiedziała, czuła to przyciąganie, niewidzialną nić, która ciągle zmuszała ją do zbliżenia się, ale całym sercem ignorowała to i otarła łzy z oczu. "P-przyszłam." Uśmiechnęła się drżąco. Zillon skinął głową, zaszeregował ją wzrokiem z złośliwością. "Dobrze, wejdź." Otworzył szerzej drzwi, odsuwając się na bok, by mogła przejść obok niego. "Twój pokój jest najdalej od mojego. Wszystko, co z tobą związane, jest brudne, twój zapach sprawia, że mój smak staje się gorzki, proszę, trzymaj się z dala ode mnie. Nie rozmawiaj ze mną, nie patrz na mnie, po prostu zostań w swoim pokoju." Zamknął drzwi, gdy tylko jej walizka przekroczyła próg. "Możesz jeść, w lodówce jest jedzenie, a w piątki upoluję ci mięso jako twój towarzysz, ale nie jesteś niczym więcej; towarzyszem, który jest niechciany." Serce Celeste rozpadło się na dwie, nie, trzy, a może teraz roztrzaskało się na wiele kawałków. Jego słowa były ostre jak nóż, przecinając drogę w jej piersi. Jej wilk wył jak ranny pies w jej głowie, a ból przeszywał ją, jakby została wychłostana. "J-ja..." Łzy spływały po jej policzkach, jej kolana słabe, zmuszające ją do trzymania się ścian, by pozostać stabilną. "Ja...przepraszam..." Zillon patrzył na nią groźnie. "Za co?" "Za... za to, że nie jestem wystarczająca." "Nie musisz przepraszać, to nie twoja wina, to wina bogini księżyca, że w ogóle pomyślała o stworzeniu ciebie." Z tym, przeszedł obok niej, ręce w kieszeniach. "I pozwól mi być bardziej precyzyjnym." Zatrzymał się przy rogu. "Twój pokój jest ostatnim pokojem po prawej na górze, mój jest pierwszym, nie zbliżaj się do niego." I wtedy zniknął. Celeste osunęła się na ścianę, dłoń zaciśnięta na piersi. Więź towarzysza była wciąż silna, ale ból był silniejszy. Przepływał przez jej ciało, jakby to była krew w jej żyłach. Czuła się jak ogień, palący nieustannie, ale przetrwałaby, dla Zillona, mogła zrobić wszystko. Pokaże mu, upewni się, że zobaczy jej wysiłki, ukaże, jak silna jest jej miłość do niego, jak obfita. Na pewno to zmieni jego sposób myślenia o niej, niewątpliwie sprawi, że poczuje to samo. Odchodząc od ściany, ponownie otarła oczy i potknęła się dalej do domu. Zapach Zillona był w nim osadzony, był tak silny, że wydawało się, jakby zatykał jej nozdrza. To miało być oznaką poczucia bezpieczeństwa, w końcu był jej towarzyszem, ale czuła tylko nerwowość i uporczywy ból w piersi. Ale z czasem ustąpi, a pewnego dnia, niedaleko stąd, poczuje się bezpieczna w pokoju, który tylko zachowuje jego aromat. Okrążając róg, jej oczy wędrowały po tym, co wiedziała, że jest salonem. Składał się z kanap, szklanego stołu, telewizora, a na podłodze rozłożone były grube maty. Odwracając od nich wzrok, jej oczy przywitały schody, wędrując do pokoju, w którym mieszkał Zillon. Słyszała go, jego kroki, jego niespokojne oddechy... czuła go też, więź towarzysza sprawiała, że to było więcej niż tylko możliwe, ale mimo że przyciągała ją w jego stronę, przeszła obok jego pokoju i skierowała się do tego, do którego ją skierował. Tam rozpakowała swoje rzeczy w pustej szafie, którą znalazła, a potem położyła się dość zmęczona na łóżku wewnątrz. Poczeka, pewnego dnia będzie jej pragnął, i to będzie najszczęśliwszy dzień w jej życiu. Wynagrodzi jej ból w piersi, za niegrzeczne słowa, które jej powiedział, i za szorstki sposób, w jaki na nią patrzył... A tego dnia, jej Zillon też będzie szczęśliwy.
Przesuń w górę, aby kontynuować