—Strzeż się tej podstępnej rzeczy zwanej szczęściem, bo jest ona bramą do smutku.—Świat przed oczami Celeste stanął do góry nogami. Jej życie... Jej wybory... Wszystko przechyliło się w lewo i Celeste nie była wdzięczna bogini księżyca za to.
Dostała to, czego pragnęła, ale los wcale nie był po jej stronie. Jej partner; Zillon Macre nie był tak anielski, jak się wydawał. Był bestią, człowiekiem bez sumienia, człowiekiem bez serca. Traktował ją jak śmiecia, ale mimo to jej serce wciąż biło dla niego.
Gdy był w pobliżu, jej płuca czuły się lekkie jak obłok, a jego zapach; jego wyjątkowość i słodycz koiły ją pilnie. Więź między nimi była bardzo wyraźna, ale przez dwa dni, odkąd Celeste poznała go jako swojego partnera, wszystko co mówił dotyczyło jej siostry.
Nie postrzegał jej jako swojej partnerki, wyraźnie to okazał w noc, kiedy ją naznaczył. Tej nocy, gdy pomarańczowy kolor w jego oczach rozproszył się do obsydianu, odepchnął ją od siebie, jakby była zaraźliwym wirusem.
Spojrzał na nią z pogardą, a słowa, które później wypowiedział, mogły ją zabić na miejscu. 'Żałosne... ty jesteś moją partnerką? Trudno mi nawet na ciebie patrzeć, jak na niebiosa miałbym z tobą żyć? Ten znak na twojej szyi, zapomnij o nim, mój wilk cię naznaczył, nie ja... mój znak należy do Celii.'
Serce Celeste prawie się zatrzymało. Trudno jej było oddychać, tym bardziej gdy z odrazą splunął na ziemię, po czym kontynuował ranienie jej swoimi ostrymi słowami.
'Jedynym powodem, dla którego cię nie odrzucę, jest to, że omegi umierają w tym procesie, a jako przyszły alfa, ochrona mojej watahy jest moim głównym priorytetem, nie ich zabijanie. Wprowadź się za dwa dni, nie mogę pozwolić, by członkowie watahy myśleli, że jestem w jakikolwiek sposób złym partnerem.'
I wtedy zostawił Celeste na terenie watahy ze złamanym sercem. Jej oczy śledziły go, dopóki nie zniknął z pola widzenia, a jej wilk wył w jej głowie.
To było bolesne; być związaną z kimś, kto cię nie chce, ale nawet po tym, jak ją odtrącił tymi słowami, wierzyła, że więź pomoże mu zrozumieć, że bogini księżyca nie popełnia błędów. Jeśli zostali sparowani, musiało to być z jakiegoś powodu.
Z smutnym westchnieniem Celeste wepchnęła ostatni kawałek ubrania do walizki. Nadszedł czas, by stanąć z nim twarzą w twarz, dwa dni, przez które była tak niespokojna, minęły i teraz nadszedł czas, by wprowadzić się do domu Zillona.
Chciała iść, mieszkanie blisko jej obiektu westchnień było spełnieniem marzeń, ale było w niej to zwątpienie. Co jeśli nadal będzie ją źle traktował? Będzie brutalnie przypominał, że nie jest tą, której naprawdę chciał?
To by ją złamało; fizycznie i psychicznie. Sprawiłoby, że czułaby się niewystarczająca i niechciana. Sprawiłoby, że czułaby się jeszcze bardziej samotna niż była.
Całe życie Celeste chodziła sama, jej rodzice nie zwracali na nią uwagi, bo całą poświęcali Celii, a w szkole nie miała przyjaciół. Wcześniej modliła się o partnera, z którym mogłaby swobodnie rozmawiać i który by... po prostu zawsze był.
Zillon był numerem jeden na jej liście, ale wydaje się, że nie był zdolny być partnerem, jakiego zawsze chciała. Zapinając walizkę, zaciągnęła ją do prostokątnej deski zawieszonej na grubym betonie.
Przekręciła gałkę i ze sfrustrowanym oddechem otworzyła drzwi, nie wahając się przez nie przejść. Jej kroki poprowadziły ją w dół skrzypiących, drewnianych schodów, a gdy tylko zeszła po ostatnim, została zasypana przez rodziców.
'Celeste, jesteś pewna, że chcesz się wprowadzić tak szybko?' Celeste spojrzała na mamę obojętnym wzrokiem. Brzmiała na zmartwioną, prawda? Cóż, prawda była taka, że martwiła się tylko o Celię.
'Tak mamo, powiedział mi, żebym się wprowadziła, pamiętasz?' 'Tak, ale... a-' odchrząknęła i spojrzała na swojego partnera; Williamsa. 'Kochanie, powiedz jej.'
Williams; ojciec Celeste i beta watahy westchnął. 'Dlaczego to zawsze ja muszę wszystko wyjaśniać?' 'Ponieważ kochanie, bardzo dobrze wyrażasz swoje zdanie, szczególnie w sprawach, które normalni ludzie mogliby uznać za trudne do powiedzenia.'
'Więc nie jestem normalny?' 'Ani trochę, więc powiedz jej.' Z kolejnym westchnieniem beta spojrzał na swoją córkę. 'Posłuchaj Celeste, myślimy, że to; twoje wprowadzenie się do partnera nie zadziała. Uważamy, że tylko bardziej oddali cię od siostry. Zillon jest chłopakiem twojej siostry i ponadto, twoim partnerem. Dzielenie się będzie niemożliwe.'
Celeste zmrużyła oczy, patrząc na niego pusto. 'Dlaczego mielibyśmy się dzielić?' Wzruszyła ramionami. 'On jest moim partnerem, zgodnie z tradycją watahy, musi wybrać mnie.'
'Ale czy on cię wybierze?' To pytanie ugodziło Celeste prosto w serce i udawana siła, która ją otaczała, szybko zniknęła. Czy by ją wybrał? Byli partnerami, ale niekoniecznie musiał ją wybrać. To rzadkie, ale czasami partnerzy odrzucają się nawzajem.
Procedura była bolesna, tak bardzo, że omegi jak Celeste nie mogą jej przeżyć, ale Celeste nie zostanie odrzucona, prawda? Nie umrze tylko dlatego, że była niechciana nie tylko przez swojego partnera, ale przez wszystkich, prawda?
Nic takiego jej się nie stanie... prawda? Tak. Bo Celeste na to nie pozwoli. Odda mu wszystko i w końcu nie będzie miał wyboru, tylko ją wybrać.
Kiwając pewnie głową, przeszła między rodzicami, ciągnąc za sobą walizkę. 'Nie jestem pewna, chyba będę musiała się wprowadzić, żeby się przekonać.'
'Celeste...' Celeste zignorowała matkę i kontynuowała swoją drogę, spotykając ostatniego mieszkańca domu przy drzwiach, swoją starszą siostrę. Uśmiechnęła się słabo, wyraźnie wymuszonym uśmiechem. 'Chyba do zobaczenia.'
'Zobaczysz mnie wkrótce,' odpowiedziała Celia. 'Kiedy mój Zillon cię wyrzuci.' Z brakiem energii, siły do walki... 'Tak, cóż, chyba masz rację Celia.' odpowiedziała Celeste.
'Powinien po prostu cię odrzucić, przynajmniej wtedy pozbyłabym się mojej repetycji.' Repetycja? Serce Celeste przyspieszyło, jej oczy powędrowały do matowych, białych ścian. 'Więc tym byłam? To zabawne, że dopiero teraz się dowiaduję.' Zaśmiała się, zaciskając palce mocno na uchwycie walizki. 'Powinnaś mi wcześniej powiedzieć.'
'Powinnam była, nie wiem, co mnie powstrzymało przed uświadomieniem ci, jak bardzo jesteś niechciana. Jesteś tylko dodatkiem dla mamy i taty, i kimś łatwo wymienialnym przez własnego partnera. Ale idź już, przekonasz się w swojej podróży, jak nieistotna możesz być.'
Oczy Celeste prawie się zaszkliły, gdy wychodziła na zewnątrz. Wiedziała, że jej siostra ma rację, bez względu na to, jak bardzo próbowała temu zaprzeczyć, naprawdę była nieistotna. Nikt jej nie chciał... Ale było w porządku... dopóki ona sama siebie chciała.
Przesuń w górę, aby kontynuować
—Uważaj... Są jak monety o dwóch twarzach. Nie dlatego, że się uśmiechają, są po twojej stronie.—Celeste chwiejnie wchodziła po schodach. Już dawno przekroczyła swoje granice, a teraz znajdowała się na ziemi Zillona; na jego terenie, na jego werandzie. Nie mogła zaprzeczyć nerwowości, która przez nią przepływała, czuła, jak serce mocno bije w jej piersi, wręcz słyszała je; szybkie i gęste uderzenia przypominały szybkie, uciekające kroki. W głębokim niepokoju jej oczy powędrowały do drzwi, które stały wysoko przed nią. Czy powinna zapukać? Powinna, prawda? Ale nie mogła. Jego zapach był tak samo silny jak tej nocy, kiedy ją naznaczył. Mocny zapach kwiatu lotosu i pociętego drewna. Był szaleńczy, budził w niej poczucie potrzeby; takiej, która sprawiała, że pragnęła go, jego ramion, które zapewniały bezpieczeństwo, i jego ust, które 'powinny' być w stanie dostarczyć jej słów zachęty, zwłaszcza po tym, co przeszła w drodze tutaj. Słowa jej siostry rosły jak pnącze w jej głowie, choć jej szyja została już zarezerwowana przez Zillona, Celeste nie mogła nie obawiać się, że postawi jej siostrę nad nią... w końcu, ona zdobyła jego znak, ale Celia zdobyła jego serce. To jeden z powodów, dla których nie mogła zdobyć się na zapukanie do drzwi. Zillon prawdopodobnie przypomniałby jej znowu, że jego oznaczenie jej było błędem, prawdopodobnie powiedziałby jej nawet, że to jej siostra jest tą, którą pragnie, z którą ostatecznie się złączy... a to rozerwałoby Celeste na kawałki. Zrobiła chwiejny krok w tył, jej oczy skierowały się w dół na jej stopy lub raczej na stare trampki, które je zakrywały. Towarzysz, jak długo pragnęła mieć jednego, ale niestety, jej towarzysz nie był całkowicie jej. Łzy, które powstrzymywała, kłuły jej oczy, jeszcze bardziej, gdy jego zapach stał się silniejszy, otulając ją swoim ciepłem. Zbliżające się kroki zza drzwi przywitały jej wrażliwe uszy, a w panice zrobiła kolejny krok w tył. Prawdopodobnie wyczuł jej zapach, prawdopodobnie usłyszał jej nerwowe kroki, prawdopodobnie—Serce Celeste podskoczyło, gdy drzwi się otworzyły, a przed nią stała jej miłość, jej towarzysz, jej wszystko. Jego oczy wędrowały w górę jej nóg, aż spotkały się z jej oczami, a jakoś ten kontakt wzrokowy sprawił, że jej nogi groziły, że ją zawiodą. To było więź towarzysza, wiedziała, czuła to przyciąganie, niewidzialną nić, która ciągle zmuszała ją do zbliżenia się, ale całym sercem ignorowała to i otarła łzy z oczu. "P-przyszłam." Uśmiechnęła się drżąco. Zillon skinął głową, zaszeregował ją wzrokiem z złośliwością. "Dobrze, wejdź." Otworzył szerzej drzwi, odsuwając się na bok, by mogła przejść obok niego. "Twój pokój jest najdalej od mojego. Wszystko, co z tobą związane, jest brudne, twój zapach sprawia, że mój smak staje się gorzki, proszę, trzymaj się z dala ode mnie. Nie rozmawiaj ze mną, nie patrz na mnie, po prostu zostań w swoim pokoju." Zamknął drzwi, gdy tylko jej walizka przekroczyła próg. "Możesz jeść, w lodówce jest jedzenie, a w piątki upoluję ci mięso jako twój towarzysz, ale nie jesteś niczym więcej; towarzyszem, który jest niechciany." Serce Celeste rozpadło się na dwie, nie, trzy, a może teraz roztrzaskało się na wiele kawałków. Jego słowa były ostre jak nóż, przecinając drogę w jej piersi. Jej wilk wył jak ranny pies w jej głowie, a ból przeszywał ją, jakby została wychłostana. "J-ja..." Łzy spływały po jej policzkach, jej kolana słabe, zmuszające ją do trzymania się ścian, by pozostać stabilną. "Ja...przepraszam..." Zillon patrzył na nią groźnie. "Za co?" "Za... za to, że nie jestem wystarczająca." "Nie musisz przepraszać, to nie twoja wina, to wina bogini księżyca, że w ogóle pomyślała o stworzeniu ciebie." Z tym, przeszedł obok niej, ręce w kieszeniach. "I pozwól mi być bardziej precyzyjnym." Zatrzymał się przy rogu. "Twój pokój jest ostatnim pokojem po prawej na górze, mój jest pierwszym, nie zbliżaj się do niego." I wtedy zniknął. Celeste osunęła się na ścianę, dłoń zaciśnięta na piersi. Więź towarzysza była wciąż silna, ale ból był silniejszy. Przepływał przez jej ciało, jakby to była krew w jej żyłach. Czuła się jak ogień, palący nieustannie, ale przetrwałaby, dla Zillona, mogła zrobić wszystko. Pokaże mu, upewni się, że zobaczy jej wysiłki, ukaże, jak silna jest jej miłość do niego, jak obfita. Na pewno to zmieni jego sposób myślenia o niej, niewątpliwie sprawi, że poczuje to samo. Odchodząc od ściany, ponownie otarła oczy i potknęła się dalej do domu. Zapach Zillona był w nim osadzony, był tak silny, że wydawało się, jakby zatykał jej nozdrza. To miało być oznaką poczucia bezpieczeństwa, w końcu był jej towarzyszem, ale czuła tylko nerwowość i uporczywy ból w piersi. Ale z czasem ustąpi, a pewnego dnia, niedaleko stąd, poczuje się bezpieczna w pokoju, który tylko zachowuje jego aromat. Okrążając róg, jej oczy wędrowały po tym, co wiedziała, że jest salonem. Składał się z kanap, szklanego stołu, telewizora, a na podłodze rozłożone były grube maty. Odwracając od nich wzrok, jej oczy przywitały schody, wędrując do pokoju, w którym mieszkał Zillon. Słyszała go, jego kroki, jego niespokojne oddechy... czuła go też, więź towarzysza sprawiała, że to było więcej niż tylko możliwe, ale mimo że przyciągała ją w jego stronę, przeszła obok jego pokoju i skierowała się do tego, do którego ją skierował. Tam rozpakowała swoje rzeczy w pustej szafie, którą znalazła, a potem położyła się dość zmęczona na łóżku wewnątrz. Poczeka, pewnego dnia będzie jej pragnął, i to będzie najszczęśliwszy dzień w jej życiu. Wynagrodzi jej ból w piersi, za niegrzeczne słowa, które jej powiedział, i za szorstki sposób, w jaki na nią patrzył... A tego dnia, jej Zillon też będzie szczęśliwy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Celeste zsunęła się z materaca, gdy zmęczyło ją głodne wycie żołądka. Noc już zapadła, a ona nie jadła nic od rana.
Jej gardło było suche, ciało puste, nawet jej wilk czuł się słaby, ale wciąż bała się zejść po schodach, by Zillon znów mógł ją poniżyć. Wiedziała, że w końcu będzie musiała to zrobić, szczególnie jeśli chciała, by się do niej przyzwyczaił, by ją pokochał, ale bała... Celeste potrząsnęła głową. Nie mogła bać się słów własnego partnera ani spojrzenia w jego oczach. Musiała to wytrzymać, musiała to przezwyciężyć z kwitnącym uśmiechem.
Była głodna, zejdzie na dół i ugotuje coś dla siebie, a także dla niego. Nie słyszała, by otwierał drzwi swojego pokoju od czasu, gdy je zamknął. Może spał, ale nawet jeśli, on też musiał być głodny.
Robiąc krok do przodu, Celeste westchnęła. Musiała być odważniejsza, on był jej, ona była jego. Mimo wszystkich rzeczy, które jej powiedział, byli połączeni więzią, musiała się nim opiekować, nawet jeśli on nie opiekował się nią. Więc ugotuje mu najlepiej jak potrafi, będzie mu dobrze życzyć, będzie go kochać, aż nauczy się ją kochać.
Zbierając całą odwagę, jaką mogła, w końcu wyszła ze swojego pokoju i ruszyła korytarzem. Gdy szła, jego zapach stawał się silniejszy, otaczając ją ciepłem, które ze sobą niósł. Słyszała każdy oddech opuszczający jego usta, gdy mijała jego pokój, słyszała nawet jak stuka w biurko, komodę, stół czy cokolwiek innego o twardej powierzchni w swoim pokoju.
Nie spał, teraz to wiedziała, a ta świadomość sprawiła, że jej serce biło nieco szybciej. Nie przestała jednak iść, zamiast tego jej kroki zaprowadziły ją na dół, a wrażliwy zmysł węchu doprowadził do kuchni.
Tam zrobiła to, co obiecała - przygotowała mięso, spaghetti i ryż, na wypadek gdyby miał duży apetyt. Gdy skończyła, nałożyła porcję dla siebie i dla niego.
Swój talerz postawiła na stole, a jego umieściła na tacy wraz ze szklanką wody i sztućcami. Powiedział jej, żeby nie zbliżała się do jego pokoju, ale musiała być odważna, prawda?
Wychodząc z kuchni, weszła z powrotem po schodach i stanęła nerwowo przed jego pokojem. Słyszała bicie swojego serca głośniejsze niż ciągłe szuranie dobiegające ze środka. On prawdopodobnie też je słyszał, ale odkładając to na bok, drżącą ręką sięgnęła do przodu, pukając tylko raz.
Każdy jego krok w jej stronę przerażał ją, ale trzymała się dzielnie, mimo jak bardzo trzęsła się taca w jej dłoni. Drzwi się otworzyły i powoli, nieśmiało Celeste spojrzała w oczy swojego partnera.
Znów się na nią gapił, tym razem jeszcze intensywniej niż za pierwszym razem. "Co ty tu robisz Celes...Cele—?"
"C-Celeste... To... To moje imię."
"Nie pytałem o twoje imię, co ty ku*wa tu robisz? Mówiłem ci, żebyś tu nie przychodziła, a jednak miałaś czelność zapukać. Czego chcesz?"
"B-byłam głodna, więc ugotowałam. Pomyślałam, że ty też możesz być głodny, więc przynios—"
Taca została gwałtownie wytrącona z rąk Celeste i upadła na podłogę. Spojrzała na nią, brudną i rozrzuconą, a potem z powrotem na niego. "Dlaczego—"
"Nakarm tym psy. Nie jestem głodny, a nawet gdybym był, nie chcę niczego od kogoś takiego jak ty. Pewnie smakuje równie obrzydliwie jak ty śmierdzisz. Zostaw mnie w spokoju, nie próbuj mnie przekupywać jedzeniem, nie chcę ciebie."
Łzy napłynęły do oczu Celeste, a ból przeszył jej serce. Dlaczego musiał jej przypominać o tym fakcie za każdym razem, gdy mówił? Dlaczego musiał ranić ją, jej wilka, dlaczego...?
Odwracając się od niego, Celeste trzymała się za klatkę piersiową, jakby to miało powstrzymać nieustający ból wewnątrz. "J-jest więcej w kuchni, jeśli zmienisz zdanie. Posprzątam to, i przepraszam, t-tym razem za to, że ci przeszkodziłam."
"Nie zmienię zdania, ani co do jedzenia, ani co do ciebie. Powinnaś się wstydzić, jestem chłopakiem twojej siostry, a ty próbujesz się zakraść do mojego pokoju z jedzeniem."
Celeste nie odpowiedziała, jego słowa były wystarczająco bolesne, odpowiadanie mu tylko zachęciłoby go do powiedzenia więcej. Zamiast tego, powlokła się z powrotem na dół w poszukiwaniu miotły.
Zajęło jej to trochę czasu, ale w końcu znalazła jedną, i za jej pomocą posprzątała jego podłogę, po czym wyszła prosto przez frontowe drzwi.
Nie miała już ochoty jeść, nie miała ochoty robić niczego poza płaczem. Nie musiał być tak surowy, nie musiał traktować jej tak źle. Próbowała tylko być miła, być dobrą partnerką, a jednak on zrozumiał to źle.
Kucając na jego ganku, przywołała dziką część siebie, wewnętrzną bestię, która była jeszcze słabsza niż ona. Omega, wilk zbyt słaby, by wytrzymać ból fizyczny i emocjonalny.
Jeden po drugim, jej kości trzaskały podczas transformacji. Włosy wyrosły z porów, ramiona zamieniły się w łapy, ubrania rozdarły się na strzępy, a twarz zmieniła się w wilczą.
W pełni okryta skórą swojej bestii, pobiegła do lasu obok jego domu, zdeterminowana, by zapomnieć słowa, które jej powiedział i spojrzenie w jego oczach, ale czy kiedykolwiek mogła zapomnieć o byciu niechcianą?
Przesuń w górę, aby kontynuować