—Uważaj... Są jak monety o dwóch twarzach. Nie dlatego, że się uśmiechają, są po twojej stronie.—Celeste chwiejnie wchodziła po schodach. Już dawno przekroczyła swoje granice, a teraz znajdowała się na ziemi Zillona; na jego terenie, na jego werandzie. Nie mogła zaprzeczyć nerwowości, która przez nią przepływała, czuła, jak serce mocno bije w jej piersi, wręcz słyszała je; szybkie i gęste uderzenia przypominały szybkie, uciekające kroki. W głębokim niepokoju jej oczy powędrowały do drzwi, które stały wysoko przed nią. Czy powinna zapukać? Powinna, prawda? Ale nie mogła. Jego zapach był tak samo silny jak tej nocy, kiedy ją naznaczył. Mocny zapach kwiatu lotosu i pociętego drewna. Był szaleńczy, budził w niej poczucie potrzeby; takiej, która sprawiała, że pragnęła go, jego ramion, które zapewniały bezpieczeństwo, i jego ust, które 'powinny' być w stanie dostarczyć jej słów zachęty, zwłaszcza po tym, co przeszła w drodze tutaj. Słowa jej siostry rosły jak pnącze w jej głowie, choć jej szyja została już zarezerwowana przez Zillona, Celeste nie mogła nie obawiać się, że postawi jej siostrę nad nią... w końcu, ona zdobyła jego znak, ale Celia zdobyła jego serce. To jeden z powodów, dla których nie mogła zdobyć się na zapukanie do drzwi. Zillon prawdopodobnie przypomniałby jej znowu, że jego oznaczenie jej było błędem, prawdopodobnie powiedziałby jej nawet, że to jej siostra jest tą, którą pragnie, z którą ostatecznie się złączy... a to rozerwałoby Celeste na kawałki. Zrobiła chwiejny krok w tył, jej oczy skierowały się w dół na jej stopy lub raczej na stare trampki, które je zakrywały. Towarzysz, jak długo pragnęła mieć jednego, ale niestety, jej towarzysz nie był całkowicie jej. Łzy, które powstrzymywała, kłuły jej oczy, jeszcze bardziej, gdy jego zapach stał się silniejszy, otulając ją swoim ciepłem. Zbliżające się kroki zza drzwi przywitały jej wrażliwe uszy, a w panice zrobiła kolejny krok w tył. Prawdopodobnie wyczuł jej zapach, prawdopodobnie usłyszał jej nerwowe kroki, prawdopodobnie—Serce Celeste podskoczyło, gdy drzwi się otworzyły, a przed nią stała jej miłość, jej towarzysz, jej wszystko. Jego oczy wędrowały w górę jej nóg, aż spotkały się z jej oczami, a jakoś ten kontakt wzrokowy sprawił, że jej nogi groziły, że ją zawiodą. To było więź towarzysza, wiedziała, czuła to przyciąganie, niewidzialną nić, która ciągle zmuszała ją do zbliżenia się, ale całym sercem ignorowała to i otarła łzy z oczu. "P-przyszłam." Uśmiechnęła się drżąco. Zillon skinął głową, zaszeregował ją wzrokiem z złośliwością. "Dobrze, wejdź." Otworzył szerzej drzwi, odsuwając się na bok, by mogła przejść obok niego. "Twój pokój jest najdalej od mojego. Wszystko, co z tobą związane, jest brudne, twój zapach sprawia, że mój smak staje się gorzki, proszę, trzymaj się z dala ode mnie. Nie rozmawiaj ze mną, nie patrz na mnie, po prostu zostań w swoim pokoju." Zamknął drzwi, gdy tylko jej walizka przekroczyła próg. "Możesz jeść, w lodówce jest jedzenie, a w piątki upoluję ci mięso jako twój towarzysz, ale nie jesteś niczym więcej; towarzyszem, który jest niechciany." Serce Celeste rozpadło się na dwie, nie, trzy, a może teraz roztrzaskało się na wiele kawałków. Jego słowa były ostre jak nóż, przecinając drogę w jej piersi. Jej wilk wył jak ranny pies w jej głowie, a ból przeszywał ją, jakby została wychłostana. "J-ja..." Łzy spływały po jej policzkach, jej kolana słabe, zmuszające ją do trzymania się ścian, by pozostać stabilną. "Ja...przepraszam..." Zillon patrzył na nią groźnie. "Za co?" "Za... za to, że nie jestem wystarczająca." "Nie musisz przepraszać, to nie twoja wina, to wina bogini księżyca, że w ogóle pomyślała o stworzeniu ciebie." Z tym, przeszedł obok niej, ręce w kieszeniach. "I pozwól mi być bardziej precyzyjnym." Zatrzymał się przy rogu. "Twój pokój jest ostatnim pokojem po prawej na górze, mój jest pierwszym, nie zbliżaj się do niego." I wtedy zniknął. Celeste osunęła się na ścianę, dłoń zaciśnięta na piersi. Więź towarzysza była wciąż silna, ale ból był silniejszy. Przepływał przez jej ciało, jakby to była krew w jej żyłach. Czuła się jak ogień, palący nieustannie, ale przetrwałaby, dla Zillona, mogła zrobić wszystko. Pokaże mu, upewni się, że zobaczy jej wysiłki, ukaże, jak silna jest jej miłość do niego, jak obfita. Na pewno to zmieni jego sposób myślenia o niej, niewątpliwie sprawi, że poczuje to samo. Odchodząc od ściany, ponownie otarła oczy i potknęła się dalej do domu. Zapach Zillona był w nim osadzony, był tak silny, że wydawało się, jakby zatykał jej nozdrza. To miało być oznaką poczucia bezpieczeństwa, w końcu był jej towarzyszem, ale czuła tylko nerwowość i uporczywy ból w piersi. Ale z czasem ustąpi, a pewnego dnia, niedaleko stąd, poczuje się bezpieczna w pokoju, który tylko zachowuje jego aromat. Okrążając róg, jej oczy wędrowały po tym, co wiedziała, że jest salonem. Składał się z kanap, szklanego stołu, telewizora, a na podłodze rozłożone były grube maty. Odwracając od nich wzrok, jej oczy przywitały schody, wędrując do pokoju, w którym mieszkał Zillon. Słyszała go, jego kroki, jego niespokojne oddechy... czuła go też, więź towarzysza sprawiała, że to było więcej niż tylko możliwe, ale mimo że przyciągała ją w jego stronę, przeszła obok jego pokoju i skierowała się do tego, do którego ją skierował. Tam rozpakowała swoje rzeczy w pustej szafie, którą znalazła, a potem położyła się dość zmęczona na łóżku wewnątrz. Poczeka, pewnego dnia będzie jej pragnął, i to będzie najszczęśliwszy dzień w jej życiu. Wynagrodzi jej ból w piersi, za niegrzeczne słowa, które jej powiedział, i za szorstki sposób, w jaki na nią patrzył... A tego dnia, jej Zillon też będzie szczęśliwy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Celeste zsunęła się z materaca, gdy zmęczyło ją głodne wycie żołądka. Noc już zapadła, a ona nie jadła nic od rana.
Jej gardło było suche, ciało puste, nawet jej wilk czuł się słaby, ale wciąż bała się zejść po schodach, by Zillon znów mógł ją poniżyć. Wiedziała, że w końcu będzie musiała to zrobić, szczególnie jeśli chciała, by się do niej przyzwyczaił, by ją pokochał, ale bała... Celeste potrząsnęła głową. Nie mogła bać się słów własnego partnera ani spojrzenia w jego oczach. Musiała to wytrzymać, musiała to przezwyciężyć z kwitnącym uśmiechem.
Była głodna, zejdzie na dół i ugotuje coś dla siebie, a także dla niego. Nie słyszała, by otwierał drzwi swojego pokoju od czasu, gdy je zamknął. Może spał, ale nawet jeśli, on też musiał być głodny.
Robiąc krok do przodu, Celeste westchnęła. Musiała być odważniejsza, on był jej, ona była jego. Mimo wszystkich rzeczy, które jej powiedział, byli połączeni więzią, musiała się nim opiekować, nawet jeśli on nie opiekował się nią. Więc ugotuje mu najlepiej jak potrafi, będzie mu dobrze życzyć, będzie go kochać, aż nauczy się ją kochać.
Zbierając całą odwagę, jaką mogła, w końcu wyszła ze swojego pokoju i ruszyła korytarzem. Gdy szła, jego zapach stawał się silniejszy, otaczając ją ciepłem, które ze sobą niósł. Słyszała każdy oddech opuszczający jego usta, gdy mijała jego pokój, słyszała nawet jak stuka w biurko, komodę, stół czy cokolwiek innego o twardej powierzchni w swoim pokoju.
Nie spał, teraz to wiedziała, a ta świadomość sprawiła, że jej serce biło nieco szybciej. Nie przestała jednak iść, zamiast tego jej kroki zaprowadziły ją na dół, a wrażliwy zmysł węchu doprowadził do kuchni.
Tam zrobiła to, co obiecała - przygotowała mięso, spaghetti i ryż, na wypadek gdyby miał duży apetyt. Gdy skończyła, nałożyła porcję dla siebie i dla niego.
Swój talerz postawiła na stole, a jego umieściła na tacy wraz ze szklanką wody i sztućcami. Powiedział jej, żeby nie zbliżała się do jego pokoju, ale musiała być odważna, prawda?
Wychodząc z kuchni, weszła z powrotem po schodach i stanęła nerwowo przed jego pokojem. Słyszała bicie swojego serca głośniejsze niż ciągłe szuranie dobiegające ze środka. On prawdopodobnie też je słyszał, ale odkładając to na bok, drżącą ręką sięgnęła do przodu, pukając tylko raz.
Każdy jego krok w jej stronę przerażał ją, ale trzymała się dzielnie, mimo jak bardzo trzęsła się taca w jej dłoni. Drzwi się otworzyły i powoli, nieśmiało Celeste spojrzała w oczy swojego partnera.
Znów się na nią gapił, tym razem jeszcze intensywniej niż za pierwszym razem. "Co ty tu robisz Celes...Cele—?"
"C-Celeste... To... To moje imię."
"Nie pytałem o twoje imię, co ty ku*wa tu robisz? Mówiłem ci, żebyś tu nie przychodziła, a jednak miałaś czelność zapukać. Czego chcesz?"
"B-byłam głodna, więc ugotowałam. Pomyślałam, że ty też możesz być głodny, więc przynios—"
Taca została gwałtownie wytrącona z rąk Celeste i upadła na podłogę. Spojrzała na nią, brudną i rozrzuconą, a potem z powrotem na niego. "Dlaczego—"
"Nakarm tym psy. Nie jestem głodny, a nawet gdybym był, nie chcę niczego od kogoś takiego jak ty. Pewnie smakuje równie obrzydliwie jak ty śmierdzisz. Zostaw mnie w spokoju, nie próbuj mnie przekupywać jedzeniem, nie chcę ciebie."
Łzy napłynęły do oczu Celeste, a ból przeszył jej serce. Dlaczego musiał jej przypominać o tym fakcie za każdym razem, gdy mówił? Dlaczego musiał ranić ją, jej wilka, dlaczego...?
Odwracając się od niego, Celeste trzymała się za klatkę piersiową, jakby to miało powstrzymać nieustający ból wewnątrz. "J-jest więcej w kuchni, jeśli zmienisz zdanie. Posprzątam to, i przepraszam, t-tym razem za to, że ci przeszkodziłam."
"Nie zmienię zdania, ani co do jedzenia, ani co do ciebie. Powinnaś się wstydzić, jestem chłopakiem twojej siostry, a ty próbujesz się zakraść do mojego pokoju z jedzeniem."
Celeste nie odpowiedziała, jego słowa były wystarczająco bolesne, odpowiadanie mu tylko zachęciłoby go do powiedzenia więcej. Zamiast tego, powlokła się z powrotem na dół w poszukiwaniu miotły.
Zajęło jej to trochę czasu, ale w końcu znalazła jedną, i za jej pomocą posprzątała jego podłogę, po czym wyszła prosto przez frontowe drzwi.
Nie miała już ochoty jeść, nie miała ochoty robić niczego poza płaczem. Nie musiał być tak surowy, nie musiał traktować jej tak źle. Próbowała tylko być miła, być dobrą partnerką, a jednak on zrozumiał to źle.
Kucając na jego ganku, przywołała dziką część siebie, wewnętrzną bestię, która była jeszcze słabsza niż ona. Omega, wilk zbyt słaby, by wytrzymać ból fizyczny i emocjonalny.
Jeden po drugim, jej kości trzaskały podczas transformacji. Włosy wyrosły z porów, ramiona zamieniły się w łapy, ubrania rozdarły się na strzępy, a twarz zmieniła się w wilczą.
W pełni okryta skórą swojej bestii, pobiegła do lasu obok jego domu, zdeterminowana, by zapomnieć słowa, które jej powiedział i spojrzenie w jego oczach, ale czy kiedykolwiek mogła zapomnieć o byciu niechcianą?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Celeste wślizgnęła się zdyszana na podwórko Zillona, wciąż w wilczej skórze. Noc stała się ciemniejsza, słońce zaszło, a choć biegała do woli, wciąż czuła, że to nie wystarczy.
Słowa Zillona wciąż brzmiały w jej głowie. Z jednej strony utrudniały jej skrócenie biegu, ale niestety musiała to zrobić - nie z powodu więzi partnerskiej, lecz ze względu na to, czego starszyzna nauczyła ją i inne młode wilczyce w watasze.
Niezależnie od okoliczności, świeżo sparowana samica powinna wrócić do partnera przed 19:00. Mówiono, że wilkołaki były bardzo zaborczymi partnerami, szczególnie te wysokiej rangi. Starszyzna nie wyjaśniała dokładnie 'dlaczego' ani 'co' by się stało, ale ona wcale nie chciała wiedzieć, bo przecież nic by się nie stało, zwłaszcza jeśli chodziło o jej partnera.
Powiedział wcześniej, że nie chce mieć z nią nic wspólnego, więc dlaczego miałby reagować lub stać się zaborczy, gdy nie wróci na czas? Właśnie, nie zrobiłby tego.
Biorąc głęboki oddech, Celeste przykucnęła przed werandą, rozpoczynając przemianę z wilka w człowieka. Najpierw zniknęły jej uszy, potem sierść pokrywająca skórę. Wkrótce stała naga w otaczającej ją ciemności.
Wiatr, którym wcześniej się delektowała w wilczej formie, teraz lizał jej skórę ze zdwojoną siłą, bezlitośnie popędzając ją do środka. Księżyc świecił jasno nad głową, oświetlając jej drogę, gdy podchodziła do schodów prowadzących do drzwi.
Zdążyła postawić stopę tylko na pierwszym stopniu, gdy drzwi przed nią gwałtownie się otworzyły, ukazując Zillona. Tak jak w noc, gdy ją naznaczył, jego oczy płonęły jasnym pomarańczem, patrząc prosto w jej duszę. Wydychał powietrze, tworząc widoczną mgiełkę. "Gdzie byłaś?"
Jego głos był głęboki... mocno zachrypnięty, potwierdzając, że to jego wilk przejął kontrolę. "Ja... poszłam pobiegać," odpowiedziała.
"Chodź tutaj." Jego słowa były przeciągane rozkazująco, nie pozostawiając Celeste wyboru.
Jej ruchy były powolne i niechętne, ale nie zatrzymała się, dopóki nie stanęła przed nim. Nagość była czymś normalnym dla wilkołaków, więc mimo zdenerwowania i niepewności, trzymała się dzielnie i nieśmiało spojrzała na bestię, z którą była związana. "Ja... czego ty-?"
"Ciii..." Usta Celeste natychmiast się zamknęły, gdy cicho obserwowała, jak pochyla się i opiera głowę o jej szyję. Wciągnął powietrze, wdychając jej zapach. "Lawenda i świeżo zerwane liście mięty, zmieszane tylko z zapachem lasu... nic więcej, a raczej nikt inny."
Jego ramiona owinęły się wokół jej nagiego ciała, przyciągając ją do jego piersi. "Moja..." zanucił jego głęboki głos. "Nie mogę się doczekać, aż będziesz w rui. Całkowicie cię zawłaszczę, wezmę, naznaczę, pokocham..."
Ogień, którego Celeste nie przywołała, rozpalił się między jej nogami, gdy słuchała jego słów. Słysząc, jak mówi, że jest jego, czując jego dotyk na swojej skórze... czuła się jakby żyła w błogości.
Jego dłonie były zimne, a jednak przynosiły jej ciepło, tak delikatne, tak łagodne, sprawiając, że więź partnerska, wcześniej ledwo wyczuwalna, teraz stała się silniejsza.
Było między nimi magnetycznie, połączenie było tak intensywne, że nogi Celeste zadrżały, gdy jego dłonie pieściły jej krzyż, by powoli zsunąć się i chwycić nagie półkule jej pośladków.
Jęknęła prawie bez tchu przy jego piersi, wtulając głowę w jego klatkę piersiową, gdy przyjemność ją zalała. "Ja... proszę..."
Nawet nie była pewna, o co błaga, ale czegoś pragnęła. Może jego, po prostu jego... Zillona.
Zillon, a raczej jego wilk uśmiechnął się złośliwie, okrutnie ją puszczając. "To jeszcze nie czas, moja miłości, w dniu twojej rui, który nie jest daleko, wezmę cię, dam ci to, czego pragniesz."
Cofnął się, pozbawiając ją bezpieczeństwa, które czuła w jego ramionach. "Twój zapach mnie uspokaja, twoja obecność również, proszę nie odchodź bez mojego pozwolenia."
"Ale ja-" Pomarańczowy kolor w jego oczach powoli przygasł do obsydianu, a spokój na jego twarzy zmienił się w gniew. "O nie..."
Celeste objęła się ramionami, czując teraz potrzebę ukrycia przed nim tego, co mogła. To nie była ta strona jego osobowości, która ją naznaczyła i obiecała zawłaszczyć, to był Zillon, który całkowicie jej nienawidził. "Ja... przepraszam..."
"I zgaduję, że tym razem przepraszasz za zachowywanie się jak dziwka?"
"Ja..." Celeste potrząsnęła głową. "Ja po prostu..."
"Idź do środka i się ubierz. Przestań przyprawiać mnie o mdłości swoją obecnością, a tym bardziej swoją nagością." Odsunął się, zostawiając otwarte drzwi. "Mój wilk był przed chwilą u sterów, na pewno o tym wiedziałaś. To był kolejny błąd, którego żałuję."
Celeste przeszła obok niego z kolejną dziurą w sercu. Jej klatka piersiowa znów była ciężka, oczy zaszły łzami, czuła się żałośnie.
Czy ona też była błędem, którego żałowali nawet jej rodzice? Celia urodziła się betą, a Celeste, mimo że była jej bliźniaczką, urodziła się omegą. To nie było sprawiedliwe, bogini księżyca ciągle ją oszukiwała, ciągle dawała Celii wszystko, czego chciała.
Krew bety... Miłość rodziców... Popularność... A nawet jej własnego partnera... Co jeszcze Celia ukradnie? Jej życie?
Łzy spływały po jej policzkach, gdy wchodziła po schodach, czując się równie przygnębiona jak wtedy, gdy wychodziła.
Gdyby tylko była ładniejsza, bardziej seksowna, wyższej rangi... może wtedy Zillon zobaczyłby w niej swoją partnerkę. Ale czy istniał sposób, by zdobyć takie piękno i moc?
Czy istniał sposób, by zdobyć jego miłość?
Może nie, ale skąd miałaby wiedzieć bez próbowania?
Minął dopiero jeden dzień, z pewnością nie mogła osiągnąć tego w tak krótkim czasie. Jutro postara się bardziej, a następnego dnia też da z siebie wszystko.
Nie pozwoli Celii już nic więcej ukraść, Zillon należał do niej.
Przesuń w górę, aby kontynuować