Zanurzony w mrocznej przeszłości, niezdolny uciec od czarnego czasu. Jednak w głębi mojego serca, pochłoniętego ciemnością, w tak brudnym miejscu, istnieje niewiarygodna jasność.
Stałem na krawędzi ciemności, w milczeniu obserwując wasze towarzyszące sylwetki. W tamtej chwili powoli wyciągnąłem czekające dłonie, by dotknąć, lecz zostałem odizolowany przez przezroczystą powłokę. Gdybym mógł jeszcze raz zawołać, mógłbym tylko pogrążyć się w ciemności i stopniowo zostać pochłoniętym, aż całkowicie zniknę i wpadnę do piekła.
Na tym świecie niektóre drogi trzeba pokonać samotnie, trzeba brnąć w pojedynkę. Niezależnie od tego, jak długa jest droga, jak ciemna jest noc, trzeba iść samemu i w milczeniu.
Mój brat powiedział mi, żebym podczas lunchu zajął się Królem. Nasz specjalny klient, o którym mówi mój brat, to nikt inny jak właśnie Król. Okazuje się, że jego rozpieszczony syn nie mógł przyjść. Zresztą, zapewne jest kobieciarzem. Zostałam mianowana doradcą ds. bezpieczeństwa Króla i mam za zadanie określić, jakiego poziomu ochrony potrzebuje na bal księżycowej poświaty.
Jedną z najbardziej osobliwych rzeczy, które się dzieją podczas naszego lunchu, jest to, że Catherine Wilczyca szaleńczo tańczy wokół. Król nie może być naszym partnerem, skoro ma już swoją wybrankę. Moja wilczyca martwi się teraz, że zwariuje. Dobrze, pomyślałam, wspaniale. Możliwe, że Bogini Księżyca celowo mnie drażni, dając mojej wilczycy imię na literę "C".
Wchodząc do restauracji wyższej klasy, mój brat i ja znajdujemy Króla w prywatnej sali z jedną z omega z watahy. Widziałam, jak Omega wręcza mu kartę win, gdy wchodzę do pomieszczenia. By upić wilkołaka, potrzeba naprawdę dużo alkoholu, więc zamawia po sześć butelek najlepszego wina dla każdego z nas.
Dziękując mu za wino, siadam i profesjonalnie wyrażam zachwyt nad tym trunkiem, jeszcze raz dziękując za przyjemność degustacji. Król jest zadowolony i rzuca okiem na menu przystawek.
Gdy zakręcam kieliszkiem, aromat wina wypełnia powietrze i jest niebiański. Biorę łyk, podczas gdy moja wilczyca wciąż zachowuje się jak szalona. Po prostu ignoruję Catherine i dalej delektuję się winem.
Po przystawkach i daniach głównych zaczynamy rozmawiać o tym, jakiego zabezpieczenia Król będzie potrzebował na Bal Księżycowej Poświaty. Pod koniec rozmowy planuję odwiedzić tereny zamku, by sprawdzić, czego może potrzebować w kwestii bezpieczeństwa tej nocy. Następnie wrócę ze swoimi pomysłami i analizą dotyczącą wymaganej ochrony.
W niezręcznym zwrocie wydarzeń rozmowa schodzi na temat tego, dlaczego Król nie widział mnie na żadnym z tańców dla niepołączonych podczas Balów Księżycowych. Pod stołem kopię brata, nie chcąc, by komukolwiek powiedział, że nie chcę partnera.
Zmieniając temat, tłumaczę, że niedawno ukończyłam studia na uniwersytecie i uzyskałam tytuł magistra. Nie byłam w okolicy podczas balów, więc nie brałam w nich udziału.
To częściowo prawda. Gdy miałam szesnaście lat, skończyłam liceum, a właśnie ukończyłam studia wyższe. W moim przypadku i tak starałabym się unikać takich wydarzeń, gdybym tu była.
Moje wyjaśnienie zostaje przyjęte przez Króla, który potakująco kiwa głową. Mój brat zadaje pytanie: "Wasza Wysokość, nie przypominam sobie, by Pański syn też na nich bywał. Może go jakoś przeoczyłem?"
Król wygląda na melancholijnego, być może dlatego, że wypił dwie butelki jak lemoniadę. Jego oczy patrzą gdzieś daleko, jakby przeżywał bolesne wspomnienie. "Nie, mój syn od lat nie chodzi na te bale" – przyznaje. "Ma już 26 lat i wciąż nie znalazł swojej bratniej duszy. To nie znaczy, że jej szuka. Ostatni bal księżycowy, na którym był mój syn, odbył się ponad pięć lat temu. To tak, jakby przeklął Boginię Księżyca, odrzucając jej dar prawdziwej partnerki, zanim jeszcze ją poznał. Jednak w tym roku wszystko jest inne. Nie ustąpię. Nie zostanie Królem, jeśli nie znajdzie swojej partnerki. Udział w tegorocznym balu jest obowiązkowy dla wszystkich niepołączonych wilków."
Ciekawość bierze górę. Moje usta zawsze wpędzają mnie w kłopoty. „A co jeśli on ją odrzuci, albo ona odrzuci jego?” Król wyglądał na zszokowanego, że coś takiego mogłoby się wydarzyć. „Zapewniam panią, moja droga, mój syn nie zostanie królem, jeśli nie zaakceptuje swojej partnerki.” Posuwając rozmowę o krok dalej, pytam: „Załóżmy, że to ja jestem jego partnerką i odrzucam go. Co wtedy?” Król wygląda na rozgniewanego i wstaje, a jego oczy stają się czarne. Natychmiast wstaję i wyjaśniam królowi: „Nie zamierzam odrzucić pana syna. Pewnie nawet nie jesteśmy sobie przeznaczeni.
Po prostu jestem ciekawa i przepraszam, jeśli pana obraziłam, Wasza Wysokość.” Król siada z powrotem, już spokojniejszy. „A odpowiadając na twoje pytanie, Clair, zatrzymam ją w zamku, dopóki więź się nie umocni, a kiedy to się stanie, nie będzie chciała jej odrzucić.”
Mój brat wyczuwał, jak ogarnia mnie złość. W łączności myślowej brat karci mnie: „Clair, opanuj złość, król może i faktycznie wrzuciłby cię do lochu i zapomniał na bardzo długo.” Biorę głęboki oddech i uśmiecham się do króla. Unosząc kieliszek, wznoszę toast za Bal Księżycowy.
Król przeprasza i pyta, kiedy przyjadę do zamku. Zaskakuję go, mówiąc: teraz. Mój brat pyta mnie myślowo, czy zabieram także moich innych braci? Śmieję się: „Masz na myśli Beavisa i Buttheada? Absolutnie nie! Idziemy, Alfa!” Król już odjechał w swoim dobrze uzbrojonym SUV-ie.
Mój brat mówi: „Wiesz, że jestem bardzo zajętym Alfą!”
Śmieję się i robię usta w podkówkę oraz oczy szczeniaczka. „Proszę? Jesteś moim najukochańszym bratem.” On się śmieje: „Dobrze, pójdę z tobą, ale pamiętaj, że to ja jestem twoim ulubionym bratem.” Śmieję się i szczypię go w policzek. Jego wilk warczy z braku szacunku. Śmieję się. „Och Wilczku, wiesz, że też cię kocham.” Na to Wilczek prycha i milknie.
Podjeżdżając pod zamek, bramy otwierają się na nasze przybycie. Jakby na nas czekali. Jedziemy długim podjazdem, aż jesteśmy na półkolistym dziedzińcu, gdzie czekają parkingowi, aby zaparkować za nas samochód.
Wysiadam z auta, mówiąc: „ciężkie życie tu mają.”
Mój brat wydaje się zirytowany. „Jak myślisz, co robi król? Nie ma tylko jednej watahy do prowadzenia, ale musi ogarniać setki. Wiesz ilu wampirów, Łotrów i innych nadnaturalnych istot ciągle próbuje go zabić? Myślę, że możemy pozwolić mu na luksus parkingowego.”
Śmieję się: „Pokój, braciszku.” Unoszę znak pokoju zamiast białej flagi.
Przed drzwiami zamku stoi Maserati, a do jego okna pochyla się wilczyca, pokazując dekolt. Szepczę do brata: „Wiem, że rzuca się na tego, kto siedzi w samochodzie. Ale chodzi o powód, dla którego to robi. Wiele takich dziewczyn czuje się niepewnie i myśli, że może zdobyć faceta tylko przez seks. Czują się zobowiązane, by tak postępować. To ma sens. W szkole to zawsze popularne dziewczyny, które się oddają, zdobywają popularnych chłopaków. Te dziewczyny nie zdają sobie sprawy, że nie czeka je żadne szczęśliwe zakończenie. Jak każda istota czująca, są złamane, gdy zostają wyrzucone jak śmieci.”
Mój brat krzywi się, przypominając sobie młodsze lata. Mój brat jest jednym z tych facetów, którzy wykorzystują kobiety do zaspokojenia własnych pragnień, nie zważając na konsekwencje.
Gość w samochodzie to najpewniej rozpieszczony książę, myślę sobie. Książę odwraca wzrok od dziewczyny i patrzy na mnie; szybko udaję, że nie analizowałam ich psychologicznie.
Książę Xander –
Patrzę na dziewczynę wchodzącą po schodach do drzwi zamku; jest gorąca! Przynajmniej jej tyłek taki jest, bo odwróciła się za szybko, żebym widział jej twarz czy oczy. Obok mnie siedzi mój najlepszy przyjaciel Zach, zauważając, na kogo patrzę. „Stary, ona nie jest w twojej lidze!”
Książę śmieje się: „Jestem księciem, to ona nie jest w mojej lidze!”
Zach wzdycha zrezygnowany: „Widzisz tego Alfę? To jej najstarszy brat, a ona ma sześciu starszych braci, WSZYSCY SĄ ALFAMI. Jej bracia są nadopiekuńczy i niemal niemożliwe jest się do niej zbliżyć. Poza tym Xander, ona jest kujonem, nie umawia się i uwielbia czytać.”
Xander się śmieje: „Daj spokój, musisz mieć kolorowe obrazki w książkach, żeby zrozumieć, co właśnie przeczytałeś?”
„Mówię ci, daj tej rybce spokój. Ona to kłopoty przez wielkie 'K'.”
Xander podnosi szybę, zapominając, że seksowna wilczyca nadal opiera się o okno. Słyszy jej przeszywający głos i zatrzymuje auto, jak tylko rusza. Ona odciąga głowę, gdy Xander podnosi szybę, odjeżdżając.
Xander kpi z przyjaciela: „Czy kiedykolwiek odpuściłem wyzwanie?” Zach wzdycha: „Stary, ta dziewczyna cię zrani, gwarantuję to.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie chcąc, by moi bracia, Beavis i Butthead, pomagali mi przygotowywać się do balu Księżycowego, proszę o pomoc moje najlepsze przyjaciółki z domu watahy.
Jak to bywa, gdy wchodzę do domu watahy, widzę moich braci Beavisa i Buttheada siedzących z kolejną parą bliźniaczek. Spoglądają na mnie i uśmiechają się, jakby wygrali na loterii. Patrzę na nich podejrzliwie, mając nadzieję, że nie wykorzystują tych dziewczyn. Chłopcy musieli wyczytać mi to z twarzy, bo zapewniają mnie, że te dziewczyny są ich bratnimi duszami.
Śmieję się z ulgą i podchodzę, by przytulić całą czwórkę. Z ciekawości pytam: „Chłopaki, czy wasze bratnie dusze przeprowadzą się tutaj?”. Chłopcy śmieją się: „Nie ma mowy, siostra, to my przeprowadzamy się do ich watahy we Włoszech. Nie mają żadnych braci, więc ich tata szkoli nas na swoich przyszłych alfów”. Następnie przybijają sobie piątkę. Staram się nie skrzywić – ich ojciec nie ma pojęcia, w co się pakuje. Uśmiecham się, gratuluję im i idę poszukać moich dziewczyn.
Ubrana w jednoczęściowy strój kąpielowy wychodzę na basen. Najwyraźniej wszystkie inne wilczyce noszą skąpe bikini. Jednoczęściowy strój jest dla mnie idealny. Nie przyciąga zbytnio uwagi.
Rzucam ręcznik na leżak, rozpuszczam włosy z niedbałego koczka. Siadam i sączę mrożoną herbatę. Przesuwam leżak do tyłu i zakładam okulary przeciwsłoneczne, żeby się zrelaksować. Jestem w swoim świecie, gdy dostrzegam chłopaka siedzącego obok mnie. Przechylam okulary, patrząc na niego w słońcu. Chyba przedstawił mi się jako Zach. Nagle dociera do mnie, co mówi: „Wow, Clair, jesteś taka piękna! Od kiedy wróciłaś z college’u!”
Zakładam z powrotem okulary i mówię: „Dziękuję, ale nie jestem zainteresowana”. Przede mną siedzi bezradny, zraniony wilk, ale ja nie szukam miłości. Jestem tu, bo moje dziewczyny bawią się w basenie. Zamykam oczy i ignoruję Zacha. Nie mogę być miła – to dawałoby mu złudną nadzieję.
Kiedy Zach odchodzi, słyszę, jak pod nosem mruczy: „Książę myśli, że uda mu się ją uwieść. Powodzenia, może ona nie lubi facetów”.
Wszyscy wiecie, że mam problem z opanowaniem złości. „Co powiedziałeś, szczeniaku?”
„Powiedziałeś, że książę chce mnie uwieść?” Kim on sobie myśli, że jest? Książę nigdy mnie nawet nie spotkał. Już trzymam Zacha w duszeniu. Zach łapie powietrze: „Mówi, że widział cię niedawno na zamku”.
Kiedy Zach mdleje, upuszczam go na cement. Wtedy dociera do mnie, że miałam rację. Książę siedzi w tym samochodzie. W głowie przewijają mi się plany zemsty. Dochodząc do biura Alfy, proszę o telefon na kartę. Kręcę głową, gdy brat patrzy na mnie podejrzliwie. Daję mu do zrozumienia, że lepiej, żeby nie wiedział, co zamierzam – wtedy będzie mógł udawać, że nic o tym nie wiedział.
Wracam na basen i wołam Becky i Samanthę. „Chodźcie, dziewczyny, idziemy do ogrodu”. Siadamy we trzy na ławce w ogrodzie. Tłumaczę im, co zamierzam zrobić. Z ich ust opadają szczęki. „Clair, każdemu innemu facetowi kibicowałabym w tej walce. Ale to nie jest zwykły facet, to książę”.
Uśmiecham się szelmowsko, a dziewczyny gorąco kręcą głowami, że nie. Biorę telefon i wybieram numer księcia, który znalazłam w książce telefonicznej brata. Tak, podkradłam telefon brata.
Wybieram numer; słyszę, jak książę odbiera. Nie będę kłamać, ma seksowny głos. „Kto mówi? Skąd masz mój numer?”
Duszona wewnętrznie, zaczynam swoją grę: „Ojej, przepraszam, chyba wybrałam zły numer, proszę o wybaczenie. Ale skoro już mam cię na linii – Zach, twój przyjaciel, jest na naszym pool party i mówił, że chciałbyś mnie poznać”.
Książę wyczuwa, że coś jest nie tak. Jedno, czego nikt nie powiedział o tej dziewczynie, to że jest łatwa. Idzie w to: „Może i powiedziałem, że masz zgrabny tyłek, ale serio, nigdy cię nie spotkałem”.
Książę, nie masz nic przeciwko, że tak cię nazywam? Jadę właśnie na zamek pomóc w sprawach bezpieczeństwa. Może się spotkamy, chyba że jesteś zbyt zajęty?”
Książę myśli przez chwilę, potem zgadza się spotkać pod schodami za parę godzin. Clair rozłącza się i śmieje tak mocno, że musi się położyć na ziemi.
„Dobra dziewczyny, czas zapoznać Claire z księciem. Becky, niech twój brat przywiezie przyczepę dla bydła i niech spotka się z nami w starym gospodarstwie Millera. Daję znać rolnikowi, że pożyczamy Claire, jego krowę mleczną. Na farmie krowa Claire jest uparta, rolnik i brat Becky pchają ją od tyłu, a my ciągniemy na smyczy. Trochę to trwa, ale w końcu udaje nam się zaprowadzić Claire do klatki. Dziewczyny jadą ze mną w samochodzie, a brat Becky jedzie za nami ciężarówką do przewozu zwierząt.
Kiedy docieramy do zamku, razem wyciągamy krowę Claire i przywiązujemy ją do słupa, a potem uciekamy do samochodów i odjeżdżamy, zanim ktoś nas złapie. Zostawiam na krowie kartkę: „Cześć, jestem Claire. Gotowy, by oczarować mnie do tego stopnia, że zdejmę majtki, jak to powiedział Zach? Powodzenia z Claire!”
Wybieram numer Xandera na telefonie na kartę, nie dając mu szansy się odezwać, gdy odbiera. „Cześć Xander, nie mogę się doczekać spotkania, czekam na zewnątrz, gotowa.” Odkładam telefon i wyrzucam go przez okno, słysząc jak rozbija się o cement.
Odwożę dziewczyny do domu watahy i się żegnam, po czym udaję się do swojego biura – chcę dowiedzieć się, kto kradnie nasze dane.
Siadam w moim wielkim, wygodnym fotelu biurowym, robię sobie wygodnie – po prawej kubek gorącej herbaty, po lewej paczka Mike and Ike’s.
Zająwszy wygodną pozycję, otwieram laptopa, nie zauważając od razu, że kamera jest włączona.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Książę Xander–
Mam dziwne przeczucie, coś w środku mówi mi, żeby nie wychodzić na zewnątrz. Nigdy nie bałem się zwykłej dziewczyny i nie zamierzam zacząć teraz.
Ostrożnie wychodzę na dwór, patrząc z niedowierzaniem. Rozglądam się na strażników i pytam: „Dlaczego stoi tu krowa?”
„Wasza wysokość, młoda dziewczyna i jej przyjaciele twierdzą, że to prezent dla was i zostawili notatkę przywieszoną do krowy. Pod krową zostawili też wiadro, jeśli zechcecie świeżego mleka, jak powiedzieli.”
Podchodzę i odpinam list od krowy, przewrotnie nazwanej Claire. W liście jest napisane, że krowa jest gotowa na naszą randkę. Krowa przyniosła mi nawet świeże mleko. W liście żartują, że mógłbym oczarować Claire, krowę, aż do majtek, a nie, czekaj, ona nie ma majtek – wygląda na to, że odniosłem sukces, wasza wysokość. List kończy się słowami: „Baw się dobrze na randce, wasza wysokość.”
Parskam śmiechem sam do siebie; strażnicy wyglądają na przerażonych, że mogę stracić panowanie nad sobą. Zaskakuję ich, a także siebie – nie jestem zły. To oczywiście brak szacunku, ale uważam to za zabawne.
Odwracam się do strażników, a oni wciąż są w szoku z powodu mojego braku złości. „Niech ktoś, kto zna się na dojeniu krów, przyjdzie tutaj. Chcę, aby wiadro z mlekiem zostało napełnione i dostarczone do biura Claire w firmie ochroniarskiej, którą wynajęliśmy. A i niech zwrócą jej też krowę.” Odchodzę i dopiero wtedy uświadamiam sobie, że muszę się z nią skontaktować. Jej bracia dbają o to, by jej imię nie pojawiało się w żadnym rejestrze wilkołaków.
„Zanim zapomnę, niech osoba, która dostarczy krowę, przyjdzie do mojego gabinetu po telefon na kartę dla pani Claire.”
Wracając do zamku, myślę: „Gra się rozpoczęła, Claire!”
Claire –
Jestem pogrążona w myślach, próbując znaleźć adresy IP odpowiedzialne za wyciek danych. Jestem tak blisko rozwiązania tej sprawy.
Słyszę pukanie do drzwi; jest godzina 19:00. Zastanawiam się, kto mógłby być w moim biurze o tej porze, patrząc na drzwi i rozważając, czy powinnam je otworzyć. Tym razem pukanie jest głośniejsze. Odsuwam krzesło i otwieram drzwi.
Przeklinam: „Ten syn psa. #@#@#!” Przede mną stoi Claire, krowa, i świeże mleko. Mężczyzna wręcza mi telefon komórkowy, odwraca się plecami i odchodzi. Wołam za nim, żeby wrócił i zabrał krowę, ale on zachowuje się, jakbym nie istniała.” Stoję w tym samym miejscu, patrząc w stronę windy, do której właśnie wszedł mężczyzna. Nie dociera do mnie, że dali mi telefon na kartę i że dzwoni.
Wyrywając się z otępienia, pytam samą siebie, co wibruje w mojej ręce? Unoszę dłoń i widzę telefon na kartę, oczywiście, że to on. Biorę głęboki oddech, by się uspokoić, zanim odbiorę telefon.
„Co??” pytam niegrzecznie.
Mój wilk znów podskakuje na dźwięk głosu Xandera.
„Claire, dziękuję za twój wyjątkowy prezent. Chciałbym się odwdzięczyć. W końcu kto by nie chciał szklanki świeżego mleka.”
Claire –
Jestem tak wściekła, że milczę, gdy Xander mówi.
„Claire? Słyszę, jak oddychasz. Słuchaj, Claire, jutro przyślę dwudziestu pięciu kandydatów na rozmowę kwalifikacyjną na wiele stanowisk lokajów, które mamy otwarte na noc balu. Potrzebuję, żebyś przeprowadziła z nimi rozmowy.”
Claire –
Nie mogę uwierzyć w tupet tego mężczyzny! „Jestem twoją doradczynią ds. bezpieczeństwa, NIE działem kadr!”
Słyszę w tle głos Catherine: „Możemy go zatrzymać? Chcę go, chcę go.”
Odpowiadam: „Słuchaj! Ty rozpustnico! On nie jest w naszym typie!” Catherine mruczy: „Jest w moim typie!”
Słyszę, jak Xander cicho się śmieje, „ponieważ przybędzie wiele watah, muszę mieć pewność, że każdy pracownik zostanie sprawdzony, a to twoja działka, bo to ciebie zatrudniamy do ochrony.”
Warczę i mówię, że będę w biurze bladym świtem.
Xander –
„Och, Claire, pamiętaj, że w grze za grę zawsze wygrywam.”
Claire –
Rozłączam się, mając już dość słuchania zadufania Xandera. Biorę telefon i wyrzucam go przez okno na siódmym piętrze. „PLASK” – telefon roztrzaskał się na milion kawałków.
Wracam do mojego jednopokojowego mieszkania, żeby się zrelaksować po dniu, i zapadam w głęboki sen.
Rano biorę prysznic i ubieram się na dzień. Gdybym tylko wiedziała, na co trafię, nie opuściłabym ciepła mojej pościeli.
Zatrzymując się w pobliskiej kawiarni, biorę swoje zwykłe duże Gorące Latte Chai Tea. Kasjerka zna mnie już po imieniu, a śmieszne jest to, że ma gotowy mój napój, kiedy wchodzę. Nadal jestem zmęczona po tym, jak wczoraj późno wróciliśmy z Becky, jej bratem i mną, oddając Krowę Claire na farmę Millerów.
Wchodząc do swojego biura, siadam, a wtedy wszyscy moi bracia wpadają do środka. Ledwo się obudziłam i patrzę na nich spode łba.
Camden –
„Clair! Co się tu działo wczoraj w nocy? Dufus” – wskazuje na mojego brata, którego nazywam Beavis. – „Wdepnął w ogromną kupę gnoju, wiesz coś o tym?”
Mój brat Cameron wchodzi: „Czy ktoś wie, co się dzieje w pokoju przesłuchań?”
Ogarnia mnie przerażenie; ledwo pamiętam, jak książę mówił, że będą u mnie ludzie na rozmowie o posadę kamerdynera. Wyskakuję i biegnę do pokoju przesłuchań, a tam cała sala pingwinów. Zamorduję go… W pokoju przesłuchań stoi basen wypełniony lodowatą wodą dla pingwinów.
Patrzę i zauważam list: „Hej, księżniczko, niech ci ci kamerdynerzy zrobią rozmowę od razu!” Uświadamiam sobie, że pewnie znowu zepsułam ostatni telefon na kartę, więc patrzę do pudełka. Otwieram pudełko z telefonem w środku. Gdy dzwoni, odbieram, nie pozwalając dupkowi się odezwać. „Ty @@@!!!!, przeprowadzę rozmowę z pingwinami i przygotuję ich na przyjęcie. Gramy dalej! Xander!”
Za moimi plecami stoi sześciu braci, niektórzy z rozdziawionymi ustami, inni kręcą głowami. Oczywiście, najstarszy brat Cameron, surowym tonem, wzywa mnie do swojego biura. Każe mi usiąść tonem Alfa. Brat patrzy przez okno, nie odwracając się do mnie. Widzę, że próbuje się uspokoić. Usiadłam na krześle przed biurkiem, wiedząc, że nie wolno mi ani się odezwać, ani oddychać. Wpatruję się w swoje dłonie na kolanach i nerwowo się nimi bawię. Nigdy nie widziałam brata tak wściekłego.
Brat wzdycha i odwraca się, wracając do biurka. „Clair.”
Myślę: to już koniec, gdybym była małą dziewczynką, uziemiliby mnie do końca życia.
Nie mówię ani słowa, pozwalam mu mówić.
„Clair, musisz dorosnąć! Nie pozwalaliśmy ci mieszkać poza stadem bez nadzoru, bo zawsze wpadasz w kłopoty. Zwykle to jakieś zemsty. Zastanawiam się, czy nie ściągnąć cię z powrotem do domu stada.”
Clair –
Teraz jestem wściekła. „Wiesz co? Nie wracam, jestem dorosła, choć czasem może tak nie wyglądam. Ten książę-dupek opowiadał swoim kolegom, że chce się dostać do moich majtek.” Rzucam rękami, chodząc po pokoju. „Nie rozumiesz, jak to jest być kobietą i słuchać, jak faceci bezczelnie sugerują seks.
Więc wysłałam mu krowę imieniem Claire, żeby myślał, że to randka ze mną. Dobrze mu tak – niech nie gada w ten sposób o kobietach, a tym bardziej o mnie. Zasłużył sobie, ale niestety potraktował to jako grę. Dlatego skończyłam z pingwinami.”
Cameron –
„Alfowie potrafią być rywalizujący, to pewne. Ale on jest przyszłym Królem Alf i możesz mieć przez to kłopoty.”
Clair –
„Cameron, jak mam dorosnąć, skoro nie mogę spróbować ponieść porażki i nauczyć się na swoich decyzjach? Musicie się ode mnie odczepić. Dorosnę tylko wtedy, gdy mi pozwolicie. Teraz jestem waszą małą siostrzyczką i widzicie mnie jakbym miała pięć lat. Nie mogę dorosnąć. Nie pozwalacie mi na to. A jeśli o rywalizacji mowa, zapomnieliście, że ja też jestem Alfą, dlatego jestem taką upartą babą.” Śmieję się.
Cameron zamyśla się głęboko. „Clair, nigdy nie patrzyłem na to w ten sposób. Dziękuję, że mi to powiedziałaś. Muszę to przemyśleć, ale najpierw pozbądź się tych pingwinów i TRZYMAJ SIĘ z dala od księcia.”
Śmieję się. „Wiesz, co jest zabawne, Cameron? Nigdy nie widziałam księcia, a on nigdy nie widział mnie. A jednak jesteśmy na wojnie.”
Cameron wzdycha, niechętnie poruszając temat partnera, ale musi to zrobić. „Clair, jeszcze jedno zanim pójdziesz. Jeśli twój partner będzie na balu, ma pełne prawo cię sobie rościć i zabrać ze sobą. To prawo stad. Nie możemy temu zapobiec, Clair. Musisz się pogodzić z tym, że jesteś czyjąś Alfową partnerką i to zaakceptować.”
Clair –
Mam wrażenie, jakbym zaraz miała zwymiotować, dlaczego, pytam siebie, nie mam wolności do własnych wyborów? Odwracam się, starając się nie płakać, idę do pingwinów i dzwonię do zoo, żeby je odebrali.
Musiałam stamtąd natychmiast wyjść. Biegnę do pobliskiego lasu i biegnę dalej, nie oglądając się za siebie. Przemieniam się w wilka, nie myśląc o niczym, po prostu biegnę jak najdalej.
Przesuń w górę, aby kontynuować