passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alphas' Younger Sister's Rebellion - Rozdział #5 - autor MorningDew

The Alphas' Younger Sister's Rebellion

/

Rozdział 5

Rozdział Czwarty

Nie chcąc, by moi bracia, Beavis i Butthead, pomagali mi przygotowywać się do balu Księżycowego, proszę o pomoc moje najlepsze przyjaciółki z domu watahy.

Jak to bywa, gdy wchodzę do domu watahy, widzę moich braci Beavisa i Buttheada siedzących z kolejną parą bliźniaczek. Spoglądają na mnie i uśmiechają się, jakby wygrali na loterii. Patrzę na nich podejrzliwie, mając nadzieję, że nie wykorzystują tych dziewczyn. Chłopcy musieli wyczytać mi to z twarzy, bo zapewniają mnie, że te dziewczyny są ich bratnimi duszami.

Śmieję się z ulgą i podchodzę, by przytulić całą czwórkę. Z ciekawości pytam: „Chłopaki, czy wasze bratnie dusze przeprowadzą się tutaj?”. Chłopcy śmieją się: „Nie ma mowy, siostra, to my przeprowadzamy się do ich watahy we Włoszech. Nie mają żadnych braci, więc ich tata szkoli nas na swoich przyszłych alfów”. Następnie przybijają sobie piątkę. Staram się nie skrzywić – ich ojciec nie ma pojęcia, w co się pakuje. Uśmiecham się, gratuluję im i idę poszukać moich dziewczyn.

Ubrana w jednoczęściowy strój kąpielowy wychodzę na basen. Najwyraźniej wszystkie inne wilczyce noszą skąpe bikini. Jednoczęściowy strój jest dla mnie idealny. Nie przyciąga zbytnio uwagi.

Rzucam ręcznik na leżak, rozpuszczam włosy z niedbałego koczka. Siadam i sączę mrożoną herbatę. Przesuwam leżak do tyłu i zakładam okulary przeciwsłoneczne, żeby się zrelaksować. Jestem w swoim świecie, gdy dostrzegam chłopaka siedzącego obok mnie. Przechylam okulary, patrząc na niego w słońcu. Chyba przedstawił mi się jako Zach. Nagle dociera do mnie, co mówi: „Wow, Clair, jesteś taka piękna! Od kiedy wróciłaś z college’u!”

Zakładam z powrotem okulary i mówię: „Dziękuję, ale nie jestem zainteresowana”. Przede mną siedzi bezradny, zraniony wilk, ale ja nie szukam miłości. Jestem tu, bo moje dziewczyny bawią się w basenie. Zamykam oczy i ignoruję Zacha. Nie mogę być miła – to dawałoby mu złudną nadzieję.

Kiedy Zach odchodzi, słyszę, jak pod nosem mruczy: „Książę myśli, że uda mu się ją uwieść. Powodzenia, może ona nie lubi facetów”.

Wszyscy wiecie, że mam problem z opanowaniem złości. „Co powiedziałeś, szczeniaku?”

„Powiedziałeś, że książę chce mnie uwieść?” Kim on sobie myśli, że jest? Książę nigdy mnie nawet nie spotkał. Już trzymam Zacha w duszeniu. Zach łapie powietrze: „Mówi, że widział cię niedawno na zamku”.

Kiedy Zach mdleje, upuszczam go na cement. Wtedy dociera do mnie, że miałam rację. Książę siedzi w tym samochodzie. W głowie przewijają mi się plany zemsty. Dochodząc do biura Alfy, proszę o telefon na kartę. Kręcę głową, gdy brat patrzy na mnie podejrzliwie. Daję mu do zrozumienia, że lepiej, żeby nie wiedział, co zamierzam – wtedy będzie mógł udawać, że nic o tym nie wiedział.

Wracam na basen i wołam Becky i Samanthę. „Chodźcie, dziewczyny, idziemy do ogrodu”. Siadamy we trzy na ławce w ogrodzie. Tłumaczę im, co zamierzam zrobić. Z ich ust opadają szczęki. „Clair, każdemu innemu facetowi kibicowałabym w tej walce. Ale to nie jest zwykły facet, to książę”.

Uśmiecham się szelmowsko, a dziewczyny gorąco kręcą głowami, że nie. Biorę telefon i wybieram numer księcia, który znalazłam w książce telefonicznej brata. Tak, podkradłam telefon brata.

Wybieram numer; słyszę, jak książę odbiera. Nie będę kłamać, ma seksowny głos. „Kto mówi? Skąd masz mój numer?”

Duszona wewnętrznie, zaczynam swoją grę: „Ojej, przepraszam, chyba wybrałam zły numer, proszę o wybaczenie. Ale skoro już mam cię na linii – Zach, twój przyjaciel, jest na naszym pool party i mówił, że chciałbyś mnie poznać”.

Książę wyczuwa, że coś jest nie tak. Jedno, czego nikt nie powiedział o tej dziewczynie, to że jest łatwa. Idzie w to: „Może i powiedziałem, że masz zgrabny tyłek, ale serio, nigdy cię nie spotkałem”.

Książę, nie masz nic przeciwko, że tak cię nazywam? Jadę właśnie na zamek pomóc w sprawach bezpieczeństwa. Może się spotkamy, chyba że jesteś zbyt zajęty?”

Książę myśli przez chwilę, potem zgadza się spotkać pod schodami za parę godzin. Clair rozłącza się i śmieje tak mocno, że musi się położyć na ziemi.

„Dobra dziewczyny, czas zapoznać Claire z księciem. Becky, niech twój brat przywiezie przyczepę dla bydła i niech spotka się z nami w starym gospodarstwie Millera. Daję znać rolnikowi, że pożyczamy Claire, jego krowę mleczną. Na farmie krowa Claire jest uparta, rolnik i brat Becky pchają ją od tyłu, a my ciągniemy na smyczy. Trochę to trwa, ale w końcu udaje nam się zaprowadzić Claire do klatki. Dziewczyny jadą ze mną w samochodzie, a brat Becky jedzie za nami ciężarówką do przewozu zwierząt.

Kiedy docieramy do zamku, razem wyciągamy krowę Claire i przywiązujemy ją do słupa, a potem uciekamy do samochodów i odjeżdżamy, zanim ktoś nas złapie. Zostawiam na krowie kartkę: „Cześć, jestem Claire. Gotowy, by oczarować mnie do tego stopnia, że zdejmę majtki, jak to powiedział Zach? Powodzenia z Claire!”

Wybieram numer Xandera na telefonie na kartę, nie dając mu szansy się odezwać, gdy odbiera. „Cześć Xander, nie mogę się doczekać spotkania, czekam na zewnątrz, gotowa.” Odkładam telefon i wyrzucam go przez okno, słysząc jak rozbija się o cement.

Odwożę dziewczyny do domu watahy i się żegnam, po czym udaję się do swojego biura – chcę dowiedzieć się, kto kradnie nasze dane.

Siadam w moim wielkim, wygodnym fotelu biurowym, robię sobie wygodnie – po prawej kubek gorącej herbaty, po lewej paczka Mike and Ike’s.

Zająwszy wygodną pozycję, otwieram laptopa, nie zauważając od razu, że kamera jest włączona.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział Piąty

Książę Xander–

Mam dziwne przeczucie, coś w środku mówi mi, żeby nie wychodzić na zewnątrz. Nigdy nie bałem się zwykłej dziewczyny i nie zamierzam zacząć teraz.

Ostrożnie wychodzę na dwór, patrząc z niedowierzaniem. Rozglądam się na strażników i pytam: „Dlaczego stoi tu krowa?”

„Wasza wysokość, młoda dziewczyna i jej przyjaciele twierdzą, że to prezent dla was i zostawili notatkę przywieszoną do krowy. Pod krową zostawili też wiadro, jeśli zechcecie świeżego mleka, jak powiedzieli.”

Podchodzę i odpinam list od krowy, przewrotnie nazwanej Claire. W liście jest napisane, że krowa jest gotowa na naszą randkę. Krowa przyniosła mi nawet świeże mleko. W liście żartują, że mógłbym oczarować Claire, krowę, aż do majtek, a nie, czekaj, ona nie ma majtek – wygląda na to, że odniosłem sukces, wasza wysokość. List kończy się słowami: „Baw się dobrze na randce, wasza wysokość.”

Parskam śmiechem sam do siebie; strażnicy wyglądają na przerażonych, że mogę stracić panowanie nad sobą. Zaskakuję ich, a także siebie – nie jestem zły. To oczywiście brak szacunku, ale uważam to za zabawne.

Odwracam się do strażników, a oni wciąż są w szoku z powodu mojego braku złości. „Niech ktoś, kto zna się na dojeniu krów, przyjdzie tutaj. Chcę, aby wiadro z mlekiem zostało napełnione i dostarczone do biura Claire w firmie ochroniarskiej, którą wynajęliśmy. A i niech zwrócą jej też krowę.” Odchodzę i dopiero wtedy uświadamiam sobie, że muszę się z nią skontaktować. Jej bracia dbają o to, by jej imię nie pojawiało się w żadnym rejestrze wilkołaków.

„Zanim zapomnę, niech osoba, która dostarczy krowę, przyjdzie do mojego gabinetu po telefon na kartę dla pani Claire.”

Wracając do zamku, myślę: „Gra się rozpoczęła, Claire!”

Claire –

Jestem pogrążona w myślach, próbując znaleźć adresy IP odpowiedzialne za wyciek danych. Jestem tak blisko rozwiązania tej sprawy.

Słyszę pukanie do drzwi; jest godzina 19:00. Zastanawiam się, kto mógłby być w moim biurze o tej porze, patrząc na drzwi i rozważając, czy powinnam je otworzyć. Tym razem pukanie jest głośniejsze. Odsuwam krzesło i otwieram drzwi.

Przeklinam: „Ten syn psa. #@#@#!” Przede mną stoi Claire, krowa, i świeże mleko. Mężczyzna wręcza mi telefon komórkowy, odwraca się plecami i odchodzi. Wołam za nim, żeby wrócił i zabrał krowę, ale on zachowuje się, jakbym nie istniała.” Stoję w tym samym miejscu, patrząc w stronę windy, do której właśnie wszedł mężczyzna. Nie dociera do mnie, że dali mi telefon na kartę i że dzwoni.

Wyrywając się z otępienia, pytam samą siebie, co wibruje w mojej ręce? Unoszę dłoń i widzę telefon na kartę, oczywiście, że to on. Biorę głęboki oddech, by się uspokoić, zanim odbiorę telefon.

„Co??” pytam niegrzecznie.

Mój wilk znów podskakuje na dźwięk głosu Xandera.

„Claire, dziękuję za twój wyjątkowy prezent. Chciałbym się odwdzięczyć. W końcu kto by nie chciał szklanki świeżego mleka.”

Claire –

Jestem tak wściekła, że milczę, gdy Xander mówi.

„Claire? Słyszę, jak oddychasz. Słuchaj, Claire, jutro przyślę dwudziestu pięciu kandydatów na rozmowę kwalifikacyjną na wiele stanowisk lokajów, które mamy otwarte na noc balu. Potrzebuję, żebyś przeprowadziła z nimi rozmowy.”

Claire –

Nie mogę uwierzyć w tupet tego mężczyzny! „Jestem twoją doradczynią ds. bezpieczeństwa, NIE działem kadr!”

Słyszę w tle głos Catherine: „Możemy go zatrzymać? Chcę go, chcę go.”

Odpowiadam: „Słuchaj! Ty rozpustnico! On nie jest w naszym typie!” Catherine mruczy: „Jest w moim typie!”

Słyszę, jak Xander cicho się śmieje, „ponieważ przybędzie wiele watah, muszę mieć pewność, że każdy pracownik zostanie sprawdzony, a to twoja działka, bo to ciebie zatrudniamy do ochrony.”

Warczę i mówię, że będę w biurze bladym świtem.

Xander –

„Och, Claire, pamiętaj, że w grze za grę zawsze wygrywam.”

Claire –

Rozłączam się, mając już dość słuchania zadufania Xandera. Biorę telefon i wyrzucam go przez okno na siódmym piętrze. „PLASK” – telefon roztrzaskał się na milion kawałków.

Wracam do mojego jednopokojowego mieszkania, żeby się zrelaksować po dniu, i zapadam w głęboki sen.

Rano biorę prysznic i ubieram się na dzień. Gdybym tylko wiedziała, na co trafię, nie opuściłabym ciepła mojej pościeli.

Zatrzymując się w pobliskiej kawiarni, biorę swoje zwykłe duże Gorące Latte Chai Tea. Kasjerka zna mnie już po imieniu, a śmieszne jest to, że ma gotowy mój napój, kiedy wchodzę. Nadal jestem zmęczona po tym, jak wczoraj późno wróciliśmy z Becky, jej bratem i mną, oddając Krowę Claire na farmę Millerów.

Wchodząc do swojego biura, siadam, a wtedy wszyscy moi bracia wpadają do środka. Ledwo się obudziłam i patrzę na nich spode łba.

Camden –

„Clair! Co się tu działo wczoraj w nocy? Dufus” – wskazuje na mojego brata, którego nazywam Beavis. – „Wdepnął w ogromną kupę gnoju, wiesz coś o tym?”

Mój brat Cameron wchodzi: „Czy ktoś wie, co się dzieje w pokoju przesłuchań?”

Ogarnia mnie przerażenie; ledwo pamiętam, jak książę mówił, że będą u mnie ludzie na rozmowie o posadę kamerdynera. Wyskakuję i biegnę do pokoju przesłuchań, a tam cała sala pingwinów. Zamorduję go… W pokoju przesłuchań stoi basen wypełniony lodowatą wodą dla pingwinów.

Patrzę i zauważam list: „Hej, księżniczko, niech ci ci kamerdynerzy zrobią rozmowę od razu!” Uświadamiam sobie, że pewnie znowu zepsułam ostatni telefon na kartę, więc patrzę do pudełka. Otwieram pudełko z telefonem w środku. Gdy dzwoni, odbieram, nie pozwalając dupkowi się odezwać. „Ty @@@!!!!, przeprowadzę rozmowę z pingwinami i przygotuję ich na przyjęcie. Gramy dalej! Xander!”

Za moimi plecami stoi sześciu braci, niektórzy z rozdziawionymi ustami, inni kręcą głowami. Oczywiście, najstarszy brat Cameron, surowym tonem, wzywa mnie do swojego biura. Każe mi usiąść tonem Alfa. Brat patrzy przez okno, nie odwracając się do mnie. Widzę, że próbuje się uspokoić. Usiadłam na krześle przed biurkiem, wiedząc, że nie wolno mi ani się odezwać, ani oddychać. Wpatruję się w swoje dłonie na kolanach i nerwowo się nimi bawię. Nigdy nie widziałam brata tak wściekłego.

Brat wzdycha i odwraca się, wracając do biurka. „Clair.”

Myślę: to już koniec, gdybym była małą dziewczynką, uziemiliby mnie do końca życia.

Nie mówię ani słowa, pozwalam mu mówić.

„Clair, musisz dorosnąć! Nie pozwalaliśmy ci mieszkać poza stadem bez nadzoru, bo zawsze wpadasz w kłopoty. Zwykle to jakieś zemsty. Zastanawiam się, czy nie ściągnąć cię z powrotem do domu stada.”

Clair –

Teraz jestem wściekła. „Wiesz co? Nie wracam, jestem dorosła, choć czasem może tak nie wyglądam. Ten książę-dupek opowiadał swoim kolegom, że chce się dostać do moich majtek.” Rzucam rękami, chodząc po pokoju. „Nie rozumiesz, jak to jest być kobietą i słuchać, jak faceci bezczelnie sugerują seks.

Więc wysłałam mu krowę imieniem Claire, żeby myślał, że to randka ze mną. Dobrze mu tak – niech nie gada w ten sposób o kobietach, a tym bardziej o mnie. Zasłużył sobie, ale niestety potraktował to jako grę. Dlatego skończyłam z pingwinami.”

Cameron –

„Alfowie potrafią być rywalizujący, to pewne. Ale on jest przyszłym Królem Alf i możesz mieć przez to kłopoty.”

Clair –

„Cameron, jak mam dorosnąć, skoro nie mogę spróbować ponieść porażki i nauczyć się na swoich decyzjach? Musicie się ode mnie odczepić. Dorosnę tylko wtedy, gdy mi pozwolicie. Teraz jestem waszą małą siostrzyczką i widzicie mnie jakbym miała pięć lat. Nie mogę dorosnąć. Nie pozwalacie mi na to. A jeśli o rywalizacji mowa, zapomnieliście, że ja też jestem Alfą, dlatego jestem taką upartą babą.” Śmieję się.

Cameron zamyśla się głęboko. „Clair, nigdy nie patrzyłem na to w ten sposób. Dziękuję, że mi to powiedziałaś. Muszę to przemyśleć, ale najpierw pozbądź się tych pingwinów i TRZYMAJ SIĘ z dala od księcia.”

Śmieję się. „Wiesz, co jest zabawne, Cameron? Nigdy nie widziałam księcia, a on nigdy nie widział mnie. A jednak jesteśmy na wojnie.”

Cameron wzdycha, niechętnie poruszając temat partnera, ale musi to zrobić. „Clair, jeszcze jedno zanim pójdziesz. Jeśli twój partner będzie na balu, ma pełne prawo cię sobie rościć i zabrać ze sobą. To prawo stad. Nie możemy temu zapobiec, Clair. Musisz się pogodzić z tym, że jesteś czyjąś Alfową partnerką i to zaakceptować.”

Clair –

Mam wrażenie, jakbym zaraz miała zwymiotować, dlaczego, pytam siebie, nie mam wolności do własnych wyborów? Odwracam się, starając się nie płakać, idę do pingwinów i dzwonię do zoo, żeby je odebrali.

Musiałam stamtąd natychmiast wyjść. Biegnę do pobliskiego lasu i biegnę dalej, nie oglądając się za siebie. Przemieniam się w wilka, nie myśląc o niczym, po prostu biegnę jak najdalej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział Szósty

Mam dla ciebie radę: kiedy uciekasz i przemieniasz się w wilka, nie zapomnij zabrać ze sobą dodatkowego kompletu ubrań.

Nie wiem, jak daleko biegłam; wiem tylko, że aż do momentu, gdy padłam na ziemię ze zmęczenia. Przemieniłam się z powrotem, a jestem naga, bez żadnych ubrań. Wilki, my jesteśmy przyzwyczajeni do nagości; jesteśmy nadzy za każdym razem, gdy wracamy do ludzkiej postaci z naszej wilczej formy.

Upadłam na ziemię, płacząc z całych sił; nawet nie zauważyłam pięknego jeziora z wodospadami. Płakałam, aż zasnęłam, wciąż wołając do Bogini Księżyca: "Dlaczego?"

We śnie czuję zapach róż i bzu zmieszany ze stokrotkami. Zauważam, że mam na sobie piękną, białą, zwiewną sukienkę, która powiewa tuż nad kolanami. Dotykam głowy i mam na sobie wianek z kwiatów; kręcę się, patrząc jak sukienka wiruje ze mną. Śmieję się i padam na ziemię, przeciągając palcami po aksamitnej trawie. Zastanawiam się, czy umarłam – to byłby mój raj.

Słyszę cichy głos wołający mnie po imieniu: "Clair, moja córko. Jak miło, że mnie odwiedzasz." Szukam, skąd dobiega ten delikatny głos, niczego nie widząc, aż spoglądam na jezioro. Sunie po nim w moją stronę najpiękniejsza istota, jaką kiedykolwiek widziałam. Myślę, że to Bogini Księżyca, i właściwie mam kilka spraw, które chciałabym z nią omówić.

Bogini Księżyca siada obok mnie na trawie i milczy. Wydaje się, że wie, iż chcę z nią porozmawiać. Jednak prawie boję się odezwać.

Bogini Księżyca bierze tę ciszę jako znak, by mówić. "Clair. Od lat narzekasz, jak niesprawiedliwe jest dla ciebie życie, a teraz masz moją pełną uwagę i milczysz?"

"Dlaczego mamy przeznaczonych partnerów, gdy wcale tego nie chcemy? Ludzie mogą sami wybierać swoich partnerów i żyć tak, jak im się podoba. Nam jednak narzuca się partnera, a on może nas zabrać bez zgody kobiety. W porównaniu do ludzi żyjemy jakby w średniowieczu."

Bogini Księżyca patrzy na mnie z kamienną twarzą. "Czy jesteś człowiekiem?" Kręcę przecząco głową. "To dlaczego porównujesz swoje życie do ludzkiego? Chciałabyś być człowiekiem? Mogłabym oddać twojego pięknego wilka komuś innemu."

Bez urazy, bogini księżyca. Zawsze kocham swojego wilka, nawet jeśli bywa irytujący. Jednak wiem, że moi bracia sypiają z tyloma kobietami, że mogliby zapełnić stadion NFL, i nie obchodzi ich, jak ranią moją drugą połówkę. Nie chcę tego bałaganu. Mój partner jest Alfą i jestem pewna, że miał już tyle seksu z tyloma kobietami, że mógłby napisać książkę o tym, jak przekonać kobietę do seksu w 30 sekund lub mniej."

Pokazuje mi, gdy miałam dziesięć lat i byłam niemiła wobec chłopców, ponieważ byłam zła na moich braci. Pokazała mi ból, jaki sprawiłam chłopcom, którzy stanęli mi na drodze, przez boginię księżyca. Chociaż wielu nie chciało mnie zirytować, nie miałam dla nich litości. Biłam nawet ofiary na oczach ich kolegów. Potem byli wyśmiewani, a jeden z tych chłopców nigdy nie otrząsnął się z drwin. Wielu chłopców modliło się do bogini księżyca, bym była milsza.

Zobaczyłam watahę, którą przejęto, a dzieci teraz nie miały nic do jedzenia, modliły się do bogini księżyca o pokarm. A teraz zobaczmy, jak modlisz się: "Dlaczego litera C?" Proszę, niech moi bracia dadzą mi spokój. Kiedy nie chcę partnera, dlaczego muszę go mieć, bogini księżyca? Na pewno mnie nienawidzisz?"

Uświadamiam sobie, że rzeczywiście ciągle narzekam na drobnostki, podczas gdy na świecie dzieje się tyle poważnych rzeczy. Bogini księżyca pokazuje mi dobro, które uczynię jako Luna, oraz co się stanie, jeśli Luną nie zostanę.

Widzę kobietę, która umiera przy porodzie, bo nie jestem tam, by ją uratować jako jej Luna. Widzę wojnę, która nigdy by się nie zaczęła, gdybym pomogła powstrzymać ją, zanim w ogóle się pojawiła.

Na końcu bogini księżyca pokazuje mi, jak bardzo mój partner będzie mnie kochał i jak go złamie, jeśli go odrzucę. Pokazuje mi, jak Królestwo się rozpada, bo Alfa przestaje się troszczyć, gdy odchodzę. Luna nigdy nie pokazuje mi, kim jest mój partner, ale jestem ważna w jego życiu i w Królestwach w tym wszystkim.

Nie często brakuje mi słów, ale teraz tak jest; płaczę już nie nad sobą, lecz nad wszystkimi wilkami, które cierpią, podczas gdy ja myślę o naprawdę błahych sprawach. Patrząc na płaczącą boginię księżyca, przepraszam ją za swoją samolubność, rozpuszczenie i obiecuję, że będę lepszym człowiekiem.

Bogini księżyca podchodzi i obejmuje mnie, "Pamiętaj, dziecko, że tytuł i bogactwo nie oznaczają, iż ktoś nie cierpi." Kiwnęłam głową bogini księżyca, a ona uśmiechnęła się do mnie. "A teraz, córko, odsyłam cię do domu."

Gdy się budzę, leżę w swoim łóżku. Przysięgam, że mój sen był jak remake "To wspaniałe życie".

Budzę się i widzę telefon na kartę – świetnie, zapomniałam go wyrzucić. Widzę też swój smartfon i zauważam mnóstwo nieodebranych wiadomości od braci. Zamiast dzwonić do każdego z osobna, wybieram grupowy czat wideo. "Chłopaki, wszystko ze mną w porządku, wczoraj uciekłam, nie uwierzycie w moją historię, ale bogini księżyca mnie sprowadziła z powrotem i nie jestem szalona. Szykuję się i spotkam się z wami w biurze." Nie dając im szansy na kazania, rozłączam się.

Następnie dzwonię do mojego dręczyciela: "Wysokość, ogłośmy rozejm. Skończyłam zakładać system zabezpieczeń na zamku ostatnio. Moi księgowi prześlą ci rachunek, miłego dnia, wysokość." Rozłączam się, zanim zdąży odpowiedzieć.

Telefon na kartę oddzwania, odbieram: "Wasza wysokość, w czym mogę pomóc?" Słyszę, że próbuje coś powiedzieć, wydaje się zdenerwowany, jakby chciał mnie o coś zapytać. Czekam cierpliwie, aż się odezwie. "Clair, tak na poważnie, byłbym zaszczycony, gdybym mógł cię gdzieś zaprosić."

Clair -

Moje serce przeskakuje chyba z dziesięć uderzeń. "Choć bardzo bym tego chciała, wasza wysokość, nie możemy, bo oboje mamy gdzieś tam partnera, który nas kocha, niezależnie od wszystkiego. Miłego dnia, wasza wysokość."

Xander –

Potrzebuję terapeuty. Ta dziewczyna doprowadza mnie do szału. Muszę iść poćwiczyć, bo potrafię myśleć tylko o dziewczynie, której nigdy nie widziałem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alphas' Younger Sister's Rebellion

The Alphas' Younger Sister's Rebellion

119 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

119

Treść

Aa