passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Bad Boy and the Mermaid - Rozdział #3 - autor Kashmira Kamat

The Bad Boy and the Mermaid

/

Rozdział 3

Rozdział 1

Hunter

Trzeci tydzień na studiach, a moje pięści były już posiniaczone. Moje bagaże zostały wyrzucone z akademika, zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, a teraz byłem praktycznie pozostawiony sam sobie, bo mój ojciec nie chciał mi pomóc.

Jak łatwiejsze byłoby życie, gdyby zgodził się opłacić czynsz za małe studio i opłacić benzynę do mojego samochodu? Ale zamiast tego, drogi tatusiek zablokował moje karty kredytowe, skonfiskował kluczyki do samochodu (jeździłem czerwonym Maserati, więc to bolało jak diabli), a jeśli to nie wystarczyło, wyrzucił mnie z rezydencji i teraz oficjalnie wyrzucili mnie też z akademika.

Pozostało mi wynająć małe mieszkanie wielkości pudełka zapałek w obskurnej dzielnicy, gdzie słychać było nieustanne szczekanie bezpańskich psów i syreny policyjne, bo to miejsce wyglądało jak piekło.

Może narzekałem zbyt dużo, ale co innego miałem robić, gdy spadłem z piedestału.

Miałem tylko jednego prawdziwego przyjaciela, Fredericko, był moim człowiekiem (nie dosłownie), ale był moim bratem, hiszpańsko-włoskim bratem z innej matki. Kiedy mój tata nie chciał mi pożyczyć pieniędzy, Fred pozwalał mi pożyczyć trochę, kiedy tata wyrzucił mnie z domu, Fred przyjął mnie do swojego domu, kiedy moje jednonocne przygody próbowały zniszczyć mój samochód, Fred się tym zajął. Fred był definicją, jak powinien wyglądać najlepszy przyjaciel. A kiedy moje byłe próbowały choćby narzekać na niego, zrywałem z nimi od razu.

Bo dla mnie zawsze było bros before hoes.

Nie zrozumcie mnie źle. Nie miałem nic przeciwko kobiecej płci, tym bardziej, gdy były pode mną. Jeszcze raz, nie mam nic przeciwko kobietom, ale lubiłem wierzyć, że nie spotkałem żadnej szczególnie dobrej. Te, które znałem, pożądały prezentów, seksu i wykwintnych randek. Nigdy nie dbały o mnie ani nie chciały mnie lepiej poznać.

W każdym razie, skoro wyrzucili mnie z akademika, nie miałem innego miejsca, gdzie mógłbym się udać, więc zatrzymałem się u Freda na kilka dni, aż zasugerował mieszkanie-pudełko zapałek i kiedy poszedłem je zobaczyć, prawie dostałem ataku paniki. Czynsz był bardzo dobry, a ja miałem jedną kartę debetową, o której mój tata nie miał pojęcia, którą zamierzałem wykorzystać, biorąc pod uwagę fakt, że potrzebowałem trochę pieniędzy, aby dać zaliczkę właścicielowi.

Mój ojciec, Wyatt Brantley, miał wystarczająco dużo pieniędzy, by kupić pieprzoną wyspę i to miasto, gdyby chciał, ale uważał, że moja macocha rozpieściła mnie do granic możliwości i że gdyby moja prawdziwa matka wciąż była, byłbym na właściwej drodze. Wciąż miałem według niego do nauczenia się kilka lekcji, takich jak prawdziwa praca, płacenie czynszu za mieszkanie, bla bla.

Na tym etapie nienawidziłem swojego życia. Straciłem wielu tych luzackich znajomych, którzy teraz, kiedy nie byłem już bogatym chłopcem, odwrócili się ode mnie. Nie obchodziło mnie to zbytnio.

Unikanie kłopotów stało się moją życiową misją, ale to też schrzaniłem.

Był facet, który mnie obgadywał, mówiąc, że to kolejna z moich sztuczek, aby zdobyć sympatię profesorów na uczelni i dodatkowe punkty. Nie przejmowałem się tym, co o mnie mówiono, ale kiedy zaczął gadać bzdury o mojej małej przyrodniej siostrze, straciłem panowanie i roztrzaskałem jego głupią nerdowską głowę o ścianę.

Rozległy się krzyki, ktoś nazwał mnie potworem, a dziekan groził, że wezwie na mnie policję.

Poszedłem do gabinetu pielęgniarki, gdzie założono mi bandaż na rozwalone kostki. Pielęgniarka znała mnie na tyle dobrze, że śmiała się i żartowała z tego, w końcu byłem tu stałym bywalcem.

Tej nocy spojrzałem na swoje małe mieszkanie (które wcześniej było pokryte pajęczynami, jakby to był plan filmowy, który mogliby wykorzystać w horrorze) i doceniłem pracę, jaką Fred i ja wykonaliśmy przy malowaniu i przenoszeniu mebli z mojego starego pokoju. To wciąż mnie przygnębiało.

W tym momencie uświadomiłem sobie, że jestem tak samotny, poza czekoladowo-brązowym, puszystym Cocker-spanielem, którego znalazłem na ulicy. Leslie spał na swoim małym psim legowisku. Napełniłem jego miskę jedzeniem i wodą, wziąłem klucze do samochodu (stary Jeep Wrangler, który leżał w garażu w domu, a klucze do którego musiałem dosłownie błagać macochę, żeby przemyciła mi do rąk, gdy mój ojciec był zajęty czymś innym).

Samochód był prezentem od taty na moje szesnaste urodziny. Wtedy dużo go używałem, a później po prostu stał w garażu, bo kupiłem inne samochody; to znaczy, mój tata kupił dla mnie.

Udałem się do samochodu i usiadłem za kierownicą. Nie miałem żadnego planu, po prostu zamierzałem jechać jak najdalej, aby ochłonąć. Myślałem, że wrócę przed północą. Wiedziałem, że jeśli zdobędę trochę alkoholu, będę pijany do nieprzytomności, a reszta będzie historią. Jechałem przez około trzydzieści minut i zaparkowałem w pobliżu plaży. Zawsze przyjeżdżałem na plażę, bo to pomagało mi się uspokoić. Zaparkowałem samochód i wysiadłem z niego. Zdecydowałem się na spacer po plaży.

Zapach piasku zaatakował mój nos. Na plaży nie było dziś ludzi, ponieważ to był dzień roboczy. Księżyc świecił jasno, jego piękny srebrny cień oświetlał ciemne fale oceanu. Morze wyglądało spokojnie i nagle poczułem spokój, jakby te przygnębiające myśli mnie opuściły, jakbym nadal miał jakiś cel w życiu. Nie tylko jeździć drogimi samochodami, być traktowanym jak śmieć przez ojca czy pod presją dobrze się uczyć, by pewnego dnia przejąć firmę. Po prostu poczułem spokój.

Odwróciłem się i zacząłem wracać w stronę ścieżki, z której przyszedłem, gdy nagle moja noga utknęła na czymś. Martwa ryba? Spojrzałem w dół w ciemności, jedynym źródłem światła było światło księżyca. To nie była ryba. To była... To była... Dziewczyna? Piękna dziewczyna z błyszczącymi, akwamarynowymi włosami, które leżały wokół niej w niechlujnie splecionym warkoczu. Jej skóra była blada, a może to światło księżyca płatało figle, nie wiedziałem. Jej powieki były mocno zamknięte, rzęsy długie, a usta pełne i ponętne. Leżała na boku. Kucnąłem poniżej i delikatnie obróciłem jej ciało w moim kierunku. Była topless. Odważyłem się spojrzeć w dół i była całkowicie naga. Była po prostu pokryta dużą ilością piasku, więc musiało być trudno zauważyć ją w ciemności. Co się do cholery z nią stało? Czy została zgwałcona i zostawiona tutaj przez kogoś, by umrzeć?

Wypuściłem z siebie ciąg przekleństw. Kto mógłby zrobić coś takiego kobiecie? Nie widziałem żadnych ran na jej ciele. Odsunąłem kosmyki włosów z jej twarzy i kilka razy poklepałem ją po policzku. „Hej, obudź się!”

„Hej, dziewczyno z wody. Obudź się!” powiedziałem.

Odwróciłem ją twarzą do siebie, próbowałem i próbowałem zrobić jej resuscytację krążeniowo-oddechową, poczułem, jak jej klatka piersiowa się unosi, a potem otworzyła oczy na cholerne jedną sekundę.

Jasnoniebieskie oczy, kolor jej włosów i oceanu. Zamknęła oczy, jak tylko je otworzyła, niemal jak mrugnięcie.

Była żywa.

O, dzięki Bogu!

Dziewczyna z wody miała w sobie jakiś blask. Taki rodzaj promienności, jaki nigdy wcześniej nie widziałem. Dlaczego była taka promienna? Może moje oczy płatały mi figle, nadszedł czas, kiedy depresja dawała mi się we znaki i mogłem być na granicy schizofrenii. Może dziewczyna miała blond włosy i nawet była ubrana. Mogłem sobie wyobrażać niebieskie włosy i nagą część. Próbowałem poszukać portfela lub telefonu komórkowego lub czegoś, co do niej należało, ale jeśli została okradziona lub zaatakowana, szanse na znalezienie czegokolwiek były bliskie zeru.

Oczyściłem piasek z jej ud i zgadnij co? Ha!

Miała rybi ogon.

Cholerny rybi ogon!?

Tak. Sto jeden procent schizofrenia. Zdałem sobie sprawę, że muszę być na haju od narkotyków, których nawet nie brałem. No cóż.

Objąłem ją ramieniem wokół głowy, a drugie ramię wsunąłem pod jej kolana, podniosłem ją w stylu ślubnym i ruszyłem w stronę Jeepa. Nie mogłem jej tak po prostu zostawić leżącej na plaży. Aqua dziewczyna mogła przenocować u mnie, a jutro dam jej jakieś ubrania i odprowadzę do domu. Jeśli była narkomanką lub imprezowiczką i po prostu spała na piasku, to nie byłby mój problem.

Rybia opowieść nagle zniknęła, zastąpiona kończynami, i to był mój sygnał, że wcześniej miałem poważne halucynacje.

Rybia ogon? Pfft. Głupi ja.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Niebieski Kiedy otworzyłam oczy, zdałam sobie sprawę, że jestem w zupełnie innym miejscu. Gdzie byłam? Nagle przypomniało mi się to w błyskach. Koral, Oceana, mój dom, morze i Adrian. Odpłynęłam od nich, a potem złapali mnie w sieć rybacką jacyś źli ludzie. Udawałam martwą i dlatego zostawili mnie na brzegu. Wiedziałam, że jestem na ziemi ludzkiej. Zadrżałam i objęłam się ramionami, gdy szloch wstrząsnął moją klatką piersiową. Dotknęłam policzka, to był drugi raz, kiedy czułam mokrość łez na moich policzkach. Leżałam na czymś miękkim, łóżku. To właśnie było to, a koc mnie przykrywał. Czytałam o życiu ludzi i zawsze mnie to fascynowało. Teraz chciałam tylko wrócić do oceanu; mojego domu. Małe brązowe stworzenie wpatrywało się we mnie z okna. Wyglądało puszyście i uroczo. Jego duże oczy patrzyły, a on zbliżył się do mnie na czworakach. Na początku się przestraszyłam, więc odsunęłam się na łóżku. Małe stworzenie polizało moją rękę. Był uroczy. Na plakietce było napisane, Leslie. Rozejrzałam się wokół siebie, oglądając miejsce. To było jak mały pokój. Moje oczy przesunęły się tam, gdzie kiedyś była moja rybia płetwa, którą teraz zastąpiły ludzkie nogi. Gdy tylko wyszłam z wody, moje ciało przybrało ludzką formę. Szlochałam jeszcze bardziej. Tęskniłam za moją płetwą. Jak miałam popłynąć z powrotem do domu? Zaczęłam płakać jeszcze głośniej, a na zewnątrz nagle zagrzmiało, po czym nastąpił błyskawica. To mnie przestraszyło.

Co się dzieje? Czy miałem umrzeć? Może tym razem naprawdę? Wtedy coś innego się poruszyło. Moje oczy szukały tego, tylko po to, aby odkryć, że to był ludzki chłopiec. Patrzył na mnie z ciekawością i usiadł prosto na swoim małym łóżku. To było tego samego rodzaju łóżko, którego używaliśmy do siedzenia, jak łóżko z kamienia, ale to wydawało się miększe.

Obserwowałem, jak człowiek stanął na nogi i podszedł do mnie. Był tak wysoki, wyższy nawet niż Adrian. Jego oczy były srebrne, jak kolor połyskujących pereł, a włosy złotobrązowe. Jego twarz była bardzo przystojna; jego cechy były podobne do opisu mężczyzn, o których pisali autorzy. Czytałem o romansach w morzu, o syrenie ratującej mężczyznę z wraku statku i jak marynarz się zakochuje. Uwielbiałem tę książkę, moi przyjaciele i ja czytaliśmy ją w kółko i marzyliśmy o uratowaniu jakiegoś dzielnego marynarza z wraku statku, ale to były tylko opowieści, a teraz, gdy widziałem prawdziwego chłopca stojącego przede mną, byłem przerażony.

Zrobił kilka kroków w moją stronę, potrząsnąłem głową na jego widok. Nie krzywdź mnie!

Wziął potrząsanie moją głową za znak, żeby przestać się zbliżać i zatrzymał się. "Nie chciałem cię przestraszyć. Przepraszam. Słyszałem, jak płakałeś i pomyślałem, że może boisz się burzy. Próbowałem zamknąć okna, ale chyba naprawdę jest tam straszna burza." Podszedł do małego okna i zamknął je mówiąc. "Cholera, te głupie okna. Muszę je wkrótce naprawić."

Chłopiec znów zwrócił się do mnie, wydawał się zaniepokojony. "Czy czujesz się dobrze?"

Byłem wciąż tak wstrząśnięty wszystkim, co się dzisiaj wydarzyło, że nawet nie byłem w stanie odpowiedzieć.

"Pamiętasz, co ci się stało?"

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, na jego twarzy pojawiło się zrozumienie. „Och. Um, Czy. Ty. Mówisz?” Zapytał w powolny, celowy sposób, wyciągając jakiś wniosek.

„Czy. Ty. Rozumiesz. Angielski?” Przeliterował każde słowo dla mnie, co sprawiło, że wyglądałem jeszcze bardziej szalenie.

„Nie jestem głuchy,” powiedziałem.

„Och, dzięki Bogu.” Powiedział z ulgą. „Zacząłem się zastanawiać, czy jesteś.”

Pociągnąłem nosem, czując się trochę spokojniejszy niż wcześniej. „Kim jesteś?”

Podrapał się po głowie. „Um... Jestem Hunter.”

To wyjaśniało.

„Łowisz ryby?” Zapytałem go, a z moich oczu znowu popłynęły łzy.

Zaśmiał się. „Co?”

„Powiedziałeś, że jesteś łowcą. Czy dlatego mnie tu przyprowadziłeś? Jestem twoim dużym połowem?” Znowu zacząłem płakać.

"Whoa! Zwolnij, Tygrysie!"

"Nie jestem Tygrysem. Jeśli jesteś myśliwym, powinieneś przynajmniej to wiedzieć. Jestem syreną, mieszkam w oceanie."

"Dziewczyno, nie chcę być niegrzeczny, ale czy nadal jesteś na haju? Podejrzewałem, że byłaś pijana i zemdlałaś na plaży po jakiejś głupiej imprezie i prawdopodobnie nawet przespałaś się z kimś, kogo nie pamiętasz. Nie mogłem znaleźć twojego portfela ani telefonu, więc ktokolwiek zabrał cię na tę karuzelę, okradł cię."

Przełknęłam ślinę. Nie rozumiałam ani słowa z tego, co powiedział. "Co ty mówisz?" zapłakałam. "Nie rozumiem."

Mężczyzna, który był rybakiem lub myśliwym, wypuścił powietrze. "Pani, pojechałem dziś wieczorem na plażę i znalazłem cię nieprzytomną, leżącą na piasku. Byłaś nieprzytomna, więc zabrałem cię do domu."

Wytarłam łzy. "Więc nie jesteś jednym z ludzi, którzy złapali mnie w sieć?"

Pokręcił głową.

Poczułam ulgę. Nie był wśród rybaków. "Więc jesteś tylko myśliwym, który przypadkiem polował na plaży i znalazł mnie?"

Położył rękę na głowie i potarł ją. "Mam na imię Hunter. Moje zajęcie nie jest. Studiuję na uniwersytecie, pracuję na pół etatu jako barista i to jest mój dom."

****

Hunter
Patrzyłem na piękną dziewczynę z włosami w kolorze aqua blue leżącą w moim łóżku i poczułem falę litości i współczucia. Oczywiście, dziewczyna miała nierówno pod sufitem, trafiła na imprezę, stała się częścią jakiegoś kiepskiego kręgu znajomych, pewnie jakiś facet zauważył, jak bardzo była pijana i wykorzystał to.

Przypomniała mi siebie z czasów mojego buntowniczego etapu, pomijając szaleństwo.

"Więc..." powiedziała, "pomożesz mi wrócić do domu?"

"Oczywiście, że pomogę," zapewniłem ją. "Po prostu podaj mi adres, a jutro podrzucę cię do domu po drodze na studia. Żaden problem. Gdzie w ogóle mieszkasz?"

"Ocean."

Zamknąłem oczy i spojrzałem na sufit. Może jej kompleks mieszkalny nazywał się "Ocean". Miałem nadzieję, że tak jest, a jeśli naprawdę nie pamiętała swojego miejsca zamieszkania, byłem skazany.

Nie chciałem dalej się sprzeczać, po prostu skinąłem głową. "Jak masz na imię?"

"Blue."

To było dość nietypowe imię dla dziewczyny. Uśmiechnąłem się, musiała lubić swoje imię na tyle, żeby zafarbować swoje włosy na ten sam kolor.

"Idź spać, Blue. Porozmawiamy jutro rano."

Skinęła głową i nerwowo położyła się na łóżku, rozglądając się po pokoju z ciekawymi i przestraszonymi oczami. "W porządku," powiedziałem. "Jestem dobrym facetem. Nie dotknę cię, obiecuję."

Kogo ja oszukuję? Nigdy w życiu nie byłem dobrym facetem. W rzeczywistości, przyprowadzenie do domu takiego włóczęgi jak ona było jedyną najlepszą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobiłem, jeśli zignorujesz Leslie.

Znowu skinęła głową. Odwróciłem się i zacząłem iść w stronę kanapy, na której miałem dzisiaj spać. Kanapa była przytulna i nie była wystarczająco duża, aby pomieścić całe moje ciało, a mój kark już zaczął boleć, ale mogłem to znieść przez jeden dzień. Upewnię się, że znajdę jej dom do jutra.

Zanim zdążyłem dotrzeć do kanapy, usłyszałem cichy warkot. Spojrzałem na nią. To na pewno nie byłem ja. Złapałem ją, jak na mnie patrzyła. Zaśmiałem się. "Powinnaś mi powiedzieć, że jesteś głodna."

Blue nie odpowiedziała na to. Włączyłem światło w kuchni, spojrzała na mnie z łóżka swoimi ciekawymi, niebieskimi oczami. "Co... co robisz?"

Otworzyłem lodówkę i wyjąłem trochę szynki, warzyw i majonezu. "Robię ci kanapkę," powiedziałem.

"Co to jest?"

Podejrzewałem, że Blue może mieć jakieś problemy psychiczne lub po prostu jakąś chorobę, o której nie wiedziałem. Może myliłem się co do schizofrenii. Patrzyłem, jak sięga po stolik nocny i wstaje. Zrobiła jeden krok w moją stronę i przewróciła się na podłogę. A potem usłyszałem histeryczny krzyk o pomoc. Upuściłem warzywa i nóż i rzuciłem się, żeby jej pomóc.

Co się stało? Czy była jakaś kontuzja na jej nodze, której wcześniej nie zauważyłem?

„Blue, co się dzieje?” zapytałem ją. „Poślizgnęłaś się?”

Zaszlochała, koc był starannie owinięty wokół jej smukłego ciała, ale wiedziałem, że pod spodem jest naga. Dotknęła swojej nogi i pociągnęła nosem. „Nie mogę... nie wiem, jak chodzić.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Nienawidziłam, jak Hunter patrzył na mnie, jakbym była szalona. Dotknął moich kostek i delikatnie nacisnął. „Czy tu boli?”

„Nie.” Pokręciłam głową.

Dotknął innej części mojej nogi, jego wyraz twarzy był zaniepokojony. „Czy możesz opowiedzieć, co się stało na plaży?”

„Nic nie pamiętam,” przyznałam.

„Gdzie mieszkasz?”

„Mieszkam na zachodniej stronie Oceanu, niedaleko Palm Island. Miałam się zaręczyć z moim najlepszym przyjacielem, ale nie chciałam, żeby to się stało, więc odpłynęłam i... i zdałam sobie sprawę, że wpłynęłam na najgłębszy koniec. Myślałam, że goni mnie rekin, więc płynęłam szybciej, a potem...” Wiedziałam, że staję się histeryczna, ale nadal kontynuowałam. „Złapali mnie w sieć rybacy.”

„Uh-huh.” To wszystko, co powiedział Hunter.

Nie wierzył mi!

Mogłam to wyczytać z jego wyrazu twarzy.

Nawet nie oczekiwałam, że ludzie mnie zrozumieją, ale to wciąż mnie zraniło.

"Pomóżmy ci stanąć na nogi na razie, dobrze?" zasugerował Hunter. "Tutaj, pozwól, że przytrzymam cię za ramię."

Hunter objął mnie ramieniem wokół ramion, a drugie ramię przesunął wokół mojej talii, podciągając mnie do pozycji stojącej.

"Nie mogę. Nie mogę stać..." powiedziałem.

Ale nagle moje nogi miały dziwne, prawie magiczne uczucie, jakby wreszcie odzyskiwały kontakt z ziemią. Poczułem się lepiej, ból powoli opuszczał moje stopy i stanąłem na nogach bez większego wysiłku.

"Postaw prawą nogę do przodu, a potem lewą. Rób to dalej." Instruował.

Spróbowałem i znów byłem zachwycony, jak mogłem chodzić jak ludzie. Całe życie pływałem, a teraz mogłem chodzić jak oni.

Zaśmiałem się, czując się wspaniale. "Mogę teraz chodzić!"

Hunter skinął głową, a potem puścił mnie i poszedł w kierunku kuchni, krzyżując ramiona na piersi, przyglądał mi się. "Spróbuj chodzić. Złapię cię, zanim upadniesz. Nie pozwolę, żebyś się zranił."

"Obiecujesz?" zapytałem, przyklejony do miejsca, gdzie mnie zostawił.

"Oczywiście."

**** Hunter Blue wydawała się na początku niezdecydowana, a potem zaczęła iść w moją stronę powolnymi krokami. Małymi krokami, jeden po drugim i robiła to. Wiedziałem, że wszystko to było w jej głowie, wiesz, bo biedna dziewczyna miała jakieś zaburzenia psychiczne. To musiało być smutne być żywym na świecie i nie wiedzieć, co robić w danych okolicznościach. Na razie prawdopodobnie wyglądałem jak rodzic rocznego dziecka, czekający, aż moje dziecko postawi pierwsze kroki w moją stronę. Tata tu czeka, maleńka, chodź do taty! Jęknąłem. To brzmiało tak źle nawet w mojej głowie. Zastanawiałem się, na co się zgodziłem w chwili, gdy ją podniosłem z plaży. Powoli stawiała kroki w moją stronę, a kiedy dotarła do lady, uśmiechnęła się do mnie. Prawdziwy, szczery uśmiech. W jej oczach były łzy. "Dziękuję, Hunter." I w tym momencie coś we mnie się poruszyło. Dlaczego mi dziękowała? Nie powinna. Już wiedziała, jak chodzić, cokolwiek się z nią wcześniej stało, prawdopodobnie tylko zamgliło jej pamięć. "Zawsze do usług," powiedziałem. Blue usiadła na kuchennym stołku i w milczeniu zjadła swoją kanapkę. Zdejmowała najpierw górną część chleba i jadła ją, potem szynkę, a na końcu dolną część chleba. Jadła wszystko oddzielnie i starałem się nie śmiać, ale było to trudne. Następnego ranka obudziłem się i zobaczyłem, że Blue wciąż śpi w łóżku. Spała z lekko otwartymi ustami, cicho chrapiąc. Leżała pod kocem, w który była owinięta zeszłej nocy. Z jej świecącymi akwamarynowymi włosami i drobną posturą była po prostu urocza. Zdecydowanie byłaby do wzięcia, gdyby okoliczności były inne i gdyby była zdrowa na umyśle i spotkała mnie w jakimś przypadkowym barze. Ale Blue nie była normalna. Tyle się dowiedziałem i naprawdę było to wbrew mojej naturze mieć nieprzyzwoite myśli o kimś takim jak ona.

Ktoś tak niewinny i bezinteresowny. Nagle otworzyła oczy i spojrzała na mnie swoimi czystymi niebieskimi oczami. Teraz, gdy spojrzałem bliżej w świetle słonecznym, jej oczy miały fioletowy odcień, były mieszanką niebieskiego i fioletowego. Dlaczego wyglądała tak doskonale? „Czy dobrze spałaś?” zapytałem ją. Skinęła głową, uśmiechając się, a potem przejechała ręką po miękkim futrze Lesliego. „Jest naprawdę miły do przytulania.” „Tak. Uważaj, żebyś się jednak w nim nie zakochała. To kobieciarz.” Zachichotała, a potem usiadła prosto, a koc zakrywający jej przód zsunął się na jej talię. „Jezu Chryste! Zakryj się, Blue!” wrzasnąłem na nią. Drgnęła i pociągnęła koc do przodu. Jej wyraz twarzy mówił mi, że nie rozumie, o co tyle hałasu, jakby obnażanie się przed nieznajomymi było normalnym zachowaniem tak normalnym jak podawanie herbaty gościom. „Posłuchaj, Blue. Nie wiem, czego cię nauczono tam, skąd pochodzisz, ale nie pokazujesz swoich walorów mężczyznom, których dopiero poznałaś, dobrze? To prywatne. Bardzo prywatne.”

Blue wpatrywała się we mnie ze zdziwieniem. Przechyliła głowę. „Zasoby. Jakie zasoby?”

Och, daj spokój.

„Twoje piersi i twoje... twoje...”

Powiedziałbym cipka, pochwa lub inne podobne słowa, ale nie wydawało mi się to odpowiednie, bo to była ona.

„Twój ciemny trójkąt.”

„Mój co?”

„Nie pozwalasz po prostu ludziom oglądać cię nagą. To coś bardzo prywatnego dla ciebie. Rozumiesz?”

„Ale pływałam tak cały czas i mężczyźni nie mieli nic przeciwko.”

Z jakiej planety pochodzili ci mężczyźni? Planeta Małp?

Obstawiałem, że była niewolnicą seksualną jakiegoś zboczonego starca. To mogło być możliwe, uciekła od niego w jakichś paskudnych okolicznościach, a potem uderzyła głową o kamieniste dno i straciła pamięć. Wiedziałem, że wyciągam wnioski, ale musiało być jakieś wyjaśnienie tej tajemnicy. Nie mogłem zostawić jej tak rozebranej. Co, jeśli moja przyrodnia siostra lub któryś z moich przyjaciół postanowili mnie odwiedzić. Zobaczyliby nagą dziewczynę w moim łóżku i nazwaliby mnie jaskiniowcem.

Musiałem coś zrobić. Zadzwoniłem do mojego najlepszego przyjaciela, Freda. Miał rozwiązanie na każdy problem.

Po kilku sygnałach odebrał. "Hej, stary."

"Fred, potrzebuję twojej pomocy," powiedziałem, zakładając na siebie prostą koszulkę. Zrównoważyłem telefon na ramieniu, idąc do kuchni i wyjmując karton mleka, cukier i jajka.

"Potrzebujesz mojej pomocy o dziewiątej rano, co oznacza jakąś nagłą sytuację. Czy twoja była dziewczyna próbowała cię już zamordować?"

Wiedziałem, o kim mówił.

Parsknąłem. "Jestem już uzbrojony, jeśli spróbuje czegoś. Ostatnie, czego teraz potrzebuję, to zakaz zbliżania się przeciwko niej." Przygotowałem ciasto na gofry.

"Nie bądź zbyt pewny siebie. Więc co się dzieje?"

"Czy możesz załatwić mi pewną sprawę? Jest trochę pilna, a ja nie mogę opuścić domu, dopóki to nie zostanie załatwione."

"Powiedz mi, czego potrzebujesz."

Odchrząknąłem. Przygotowując się na jego dowcipny komentarz, który miał nastąpić. "Damska bielizna. Rozmiar biustonosza trzydzieści cztery i kilka innych rzeczy. Wyślę ci SMS-a."

"Nie jestem pewien, czy dobrze cię usłyszałem. Chcesz, żebym kupił ci stanik? Co? Czy jest coś, o czym mi nie mówisz, Hunt?"

"Wyjaśnię później. Po prostu kup mi te rzeczy."

Rozłączyłem się, zanim mógł zrobić więcej komentarzy.

***

Przygotowałem gofry i dodałem na nie dodatkową porcję bitej śmietany. Gofry były jedyną rzeczą, którą potrafiłem dobrze zrobić na śniadanie. Tęskniłem za kucharką Tiną z domu. Samo wspomnienie jej śniadań wpędzało mnie w głęboką depresję.

"Um, Hunter?"

Usłyszałem słodki głos, który mnie zawołał. Wydawała się niepewna czegoś i wierciła się. "Naprawdę chcę skorzystać z łazienki."

W jej głosie była pewna nagłość, więc szybko zaprowadziłem ją do przylegającej toalety. Bez względu na to, jak była piękna, nie chciałem, żeby zmoczyła moje łóżko. "Mam nadzieję, że nie potrzebujesz instrukcji, jak jej używać, prawda?" zapytałem ją, podając jej jedną z moich starych koszulek.

Na szczęście pokręciła głową, bo nie wiedziałbym, jak przetrwać upokorzenie, pokazując jej, jak to zrobić.

"Dobrze." Straciłem cierpliwość do nauczania zasad korzystania z toalety. Wskazałem na koszulkę. "Weź prysznic i załóż to." Pokazałem jej, jak działa prysznic, i poprosiłem, aby skorzystała z moich przyborów toaletowych, a następne dziesięć minut spędziłem, pokazując Blue, jak działa koszulka. Zastanawiałem się, jak długo mam to robić? Jak to możliwe, że dziewczyna niczego się nie nauczyła?

Kiedy spojrzałem na zegar, zdałem sobie sprawę, że jestem spóźniony na wykłady. No cóż, dziś sobie pośpię. Usłyszałem dźwięk roweru wjeżdżającego na ulicę. Od razu wiedziałem, że to Fredricko. Kilka minut później usłyszałem pukanie do drzwi. Ten drań poszedł na całość i kupił rzeczy z Victoria's Secret. "Co jest, stary?" Rzucił mi spojrzenie. "Cóż, pomyślałem, że wybierasz się na przedślubny miesiąc miodowy na Hawaje, więc pomyślałem, że mogę kupić kilka seksownych par." Potem rzucił dwie paczki prezerwatyw na podłogę. "Dureń," powiedziałem, wręczając mu pieniądze. "Już wiesz, jak jestem spłukany. I nie potrzebowałem prezerwatyw!" Fred zdobył wszystko, o co prosiłem. Majtki - Sprawdzone Biustonosz rozmiar trzydzieści cztery - Sprawdzone Tabletki antykoncepcyjne - Sprawdzone Zastanawiałem się, czy coś się stało z Blue, że może nie była gotowa mi powiedzieć. Tabletki z pewnością zapobiegłyby niechcianym ciążom i później mi podziękuje. Pytanie brzmiało, jak sprawić, żeby Blue je wzięła, nie zadając mi miliona pytań. Fred już rzucał mi pytające spojrzenie, a jego wyraz twarzy robił się coraz ciemniejszy. Wiedziałem, że już wyciąga wnioski, więc szybko streściłem Fredowi swoją obecną sytuację. Jego usta były w wyrazie zaskoczonego 'O'.

"Nie wierzysz mi, prawda?" zapytałem go.

"Nie możesz mnie winić. To wszystko brzmi niewiarygodnie. Jesteś pewien, że nie jest uciekinierką albo może włamywaczem? Sprawdź swoje szuflady w nocy i trzymaj noże schowane pod poduszką. Na wszelki wypadek..."

Zaśmiałem się. "Jesteś śmieszny. Jestem całkowicie bezpieczny w jej towarzystwie."

Blue wyszła z parującej łazienki kilka minut później i było to trochę dziwne widzieć ją ubraną w moją koszulkę, która sięgała jej tuż nad kolana, sprawiając, że wyglądała jak luźna sukienka. Jej włosy były mokre od prysznica i pachniały moim mydłem.

Pachniała jak ja.

Spojrzała pomiędzy Fredem a mną. "Kto to jest?" zapytała uprzejmie.

"Blue, to mój przyjaciel, Fredricko. A Fred, to Blue."

"Cześć." powiedziała, a potem jej wzrok przesunął się na coś, co leżało na podłodze. Podniosła to i przyjrzała się. "Co to jest?" Uśmiechnęła się. "Czy to jakaś przekąska?"

Pudełko prezerwatyw!

Wyrwałem jej pudełko z ręki szybciej, niż zdążysz powiedzieć słowo prezerwatywa. "Powiedzmy, że jeśli miałabyś zostać tutaj z Hunterem wystarczająco długo, byłby bardziej niż zadowolony, żeby nauczyć cię, jak to używać. Prawda, Hunter?"

Rzuciłem Fredowi mordercze spojrzenie. Ten drań.

"Wszystko, co musisz wiedzieć, to że to nie jest przekąska," powiedziałem z uśmiechem.

"To ma coś okrągłego w opakowaniu. Czy to cukierki?" zapytała ciekawie.

Powinieneś był zobaczyć wyraz twarzy Fredricko. Zaczął wyglądać jak manekin.

"Um, Hunt, mogę z tobą porozmawiać na osobności na chwilę?" Cokolwiek go wcześniej opętało, właśnie się z tego otrząsnął.

Pociągnął mnie w stronę okna, z dala od zasięgu słuchu Blue. Ona usiadła na łóżku i zaczęła głaskać Leslie, śmiejąc się przy tym. Pies bardzo szybko ją polubił.

"Co to, do diabła, miało być?" zapytał Fred.

"Uwierz mi, jestem tak samo zdezorientowany jak ty."

"Nie znam żadnej dorosłej kobiety, która nie słyszałaby o prezerwatywach. Czy ona może być autystyczna?"

Pokręciłem głową. "Nie. Nie autystyczna, ale z pewnością z jakimś innym zaburzeniem psychicznym." Kontynuowałem. "Słuchaj, to nie mój problem, ale nie jest bezpiecznie po prostu ją tak zostawić. A co, jeśli była maltretowana w domu, w którym była, albo może zaniedbywana?"

Fred skinął głową. "Wiem, do czego zmierzasz. Ona jest naprawdę ładna. Nie mogę sobie wyobrazić, żeby ktoś chciał skrzywdzić kogoś tak pięknego jak ona." "Na świecie są naprawdę obrzydliwi ludzie, więc tak, to możliwe." I wtedy usłyszeliśmy głośny krzyk przeszywający ściany. Blue zrobiła trochę własnych badań i dotknęła gorącej gofrownicy. "Moja ręka! Boli!" Zawołała. "O, cholera!" krzyknąłem i rzuciłem się w jej stronę. Wziąłem jej rękę w swoją i umieściłem ją pod strumieniem zimnej wody z kranu. Trochę się uspokoiła, ale płacz nie ustał. "Nie dotykaj niczego bez pytania mnie najpierw! Rozumiesz?" Nadal płakała jak małe dziecko. To było to, co robiła najczęściej. Płakała z każdego drobiazgu. Nie chciałem na nią krzyczeć, ale jej zbyt entuzjastyczne podejście działało mi na nerwy. Dlaczego nie mogła po prostu usiąść w jednym miejscu, nie sprawiając kłopotów? Miałem poważne problemy z gniewem i robiłem wszystko, co w mojej mocy, żeby nie krzyczeć ani nie rzucać czymś o ścianę. "Chciałam tylko tego spróbować." Zawodziła. Wyciągnąłem gofra z żelazka i położyłem go na talerzu, polewając syropem czekoladowym. "Usiądź tutaj i jedz." Ludzie mieli trudności z dogadywaniem się ze mną głównie z powodu mojego władczego charakteru. Dziewczyny lubiły być w moim towarzystwie, dopóki nie poznały mojego prawdziwego ja. Byłem kimś, kto ciągle miał temperament, rozkazywał i oczekiwał, że ktoś to zrobi. Fred był jedynym przyjacielem, jakiego miałem, ponieważ uważał, że mam dobre serce pod tą twardą powłoką (cokolwiek to znaczyło). Usiadła przy barze na wyspie, chwyciła gofra i zaczęła jeść go rękami, a syrop kapał jej po podbródku.

Fred odwrócił wzrok i zaśmiał się. Rzuciłem mu znaczące spojrzenie.

"Po prostu ją adoptuj," zasugerował Fred. "Jest urocza."

"Jeśli ci się podoba, możesz ją zabrać do domu," powiedziałem.

"To nie jest jakaś bezdomna kotka."

"Tak teraz wygląda. Jak pieprzona bezdomna kotka," powiedziałem. "Zabiorę ją do domu dziś wieczorem, nawet jeśli mieszka na innej planecie."

Obaj spojrzeliśmy wstecz, by zobaczyć, jak zlizuje czekoladowy syrop z ramion. Kilka minut później Fred opuścił miejsce, prosząc mnie, abym zadzwonił, jeśli będę go potrzebował. Blue spała na moim łóżku, Leslie tuż obok niej.

Godzinę później obudziłem ją i poprosiłem, aby założyła kolejny z moich t-shirtów.

Miałem zamiar odwieźć ją z powrotem do jej domu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Bad Boy and the Mermaid

The Bad Boy and the Mermaid

51 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

51

Treść

Aa