passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Bad Boy and the Mermaid - Rozdział #4 - autor Kashmira Kamat

The Bad Boy and the Mermaid

/

Rozdział 4

Rozdział 2

Niebieski Kiedy otworzyłam oczy, zdałam sobie sprawę, że jestem w zupełnie innym miejscu. Gdzie byłam? Nagle przypomniało mi się to w błyskach. Koral, Oceana, mój dom, morze i Adrian. Odpłynęłam od nich, a potem złapali mnie w sieć rybacką jacyś źli ludzie. Udawałam martwą i dlatego zostawili mnie na brzegu. Wiedziałam, że jestem na ziemi ludzkiej. Zadrżałam i objęłam się ramionami, gdy szloch wstrząsnął moją klatką piersiową. Dotknęłam policzka, to był drugi raz, kiedy czułam mokrość łez na moich policzkach. Leżałam na czymś miękkim, łóżku. To właśnie było to, a koc mnie przykrywał. Czytałam o życiu ludzi i zawsze mnie to fascynowało. Teraz chciałam tylko wrócić do oceanu; mojego domu. Małe brązowe stworzenie wpatrywało się we mnie z okna. Wyglądało puszyście i uroczo. Jego duże oczy patrzyły, a on zbliżył się do mnie na czworakach. Na początku się przestraszyłam, więc odsunęłam się na łóżku. Małe stworzenie polizało moją rękę. Był uroczy. Na plakietce było napisane, Leslie. Rozejrzałam się wokół siebie, oglądając miejsce. To było jak mały pokój. Moje oczy przesunęły się tam, gdzie kiedyś była moja rybia płetwa, którą teraz zastąpiły ludzkie nogi. Gdy tylko wyszłam z wody, moje ciało przybrało ludzką formę. Szlochałam jeszcze bardziej. Tęskniłam za moją płetwą. Jak miałam popłynąć z powrotem do domu? Zaczęłam płakać jeszcze głośniej, a na zewnątrz nagle zagrzmiało, po czym nastąpił błyskawica. To mnie przestraszyło.

Co się dzieje? Czy miałem umrzeć? Może tym razem naprawdę? Wtedy coś innego się poruszyło. Moje oczy szukały tego, tylko po to, aby odkryć, że to był ludzki chłopiec. Patrzył na mnie z ciekawością i usiadł prosto na swoim małym łóżku. To było tego samego rodzaju łóżko, którego używaliśmy do siedzenia, jak łóżko z kamienia, ale to wydawało się miększe.

Obserwowałem, jak człowiek stanął na nogi i podszedł do mnie. Był tak wysoki, wyższy nawet niż Adrian. Jego oczy były srebrne, jak kolor połyskujących pereł, a włosy złotobrązowe. Jego twarz była bardzo przystojna; jego cechy były podobne do opisu mężczyzn, o których pisali autorzy. Czytałem o romansach w morzu, o syrenie ratującej mężczyznę z wraku statku i jak marynarz się zakochuje. Uwielbiałem tę książkę, moi przyjaciele i ja czytaliśmy ją w kółko i marzyliśmy o uratowaniu jakiegoś dzielnego marynarza z wraku statku, ale to były tylko opowieści, a teraz, gdy widziałem prawdziwego chłopca stojącego przede mną, byłem przerażony.

Zrobił kilka kroków w moją stronę, potrząsnąłem głową na jego widok. Nie krzywdź mnie!

Wziął potrząsanie moją głową za znak, żeby przestać się zbliżać i zatrzymał się. "Nie chciałem cię przestraszyć. Przepraszam. Słyszałem, jak płakałeś i pomyślałem, że może boisz się burzy. Próbowałem zamknąć okna, ale chyba naprawdę jest tam straszna burza." Podszedł do małego okna i zamknął je mówiąc. "Cholera, te głupie okna. Muszę je wkrótce naprawić."

Chłopiec znów zwrócił się do mnie, wydawał się zaniepokojony. "Czy czujesz się dobrze?"

Byłem wciąż tak wstrząśnięty wszystkim, co się dzisiaj wydarzyło, że nawet nie byłem w stanie odpowiedzieć.

"Pamiętasz, co ci się stało?"

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, na jego twarzy pojawiło się zrozumienie. „Och. Um, Czy. Ty. Mówisz?” Zapytał w powolny, celowy sposób, wyciągając jakiś wniosek.

„Czy. Ty. Rozumiesz. Angielski?” Przeliterował każde słowo dla mnie, co sprawiło, że wyglądałem jeszcze bardziej szalenie.

„Nie jestem głuchy,” powiedziałem.

„Och, dzięki Bogu.” Powiedział z ulgą. „Zacząłem się zastanawiać, czy jesteś.”

Pociągnąłem nosem, czując się trochę spokojniejszy niż wcześniej. „Kim jesteś?”

Podrapał się po głowie. „Um... Jestem Hunter.”

To wyjaśniało.

„Łowisz ryby?” Zapytałem go, a z moich oczu znowu popłynęły łzy.

Zaśmiał się. „Co?”

„Powiedziałeś, że jesteś łowcą. Czy dlatego mnie tu przyprowadziłeś? Jestem twoim dużym połowem?” Znowu zacząłem płakać.

"Whoa! Zwolnij, Tygrysie!"

"Nie jestem Tygrysem. Jeśli jesteś myśliwym, powinieneś przynajmniej to wiedzieć. Jestem syreną, mieszkam w oceanie."

"Dziewczyno, nie chcę być niegrzeczny, ale czy nadal jesteś na haju? Podejrzewałem, że byłaś pijana i zemdlałaś na plaży po jakiejś głupiej imprezie i prawdopodobnie nawet przespałaś się z kimś, kogo nie pamiętasz. Nie mogłem znaleźć twojego portfela ani telefonu, więc ktokolwiek zabrał cię na tę karuzelę, okradł cię."

Przełknęłam ślinę. Nie rozumiałam ani słowa z tego, co powiedział. "Co ty mówisz?" zapłakałam. "Nie rozumiem."

Mężczyzna, który był rybakiem lub myśliwym, wypuścił powietrze. "Pani, pojechałem dziś wieczorem na plażę i znalazłem cię nieprzytomną, leżącą na piasku. Byłaś nieprzytomna, więc zabrałem cię do domu."

Wytarłam łzy. "Więc nie jesteś jednym z ludzi, którzy złapali mnie w sieć?"

Pokręcił głową.

Poczułam ulgę. Nie był wśród rybaków. "Więc jesteś tylko myśliwym, który przypadkiem polował na plaży i znalazł mnie?"

Położył rękę na głowie i potarł ją. "Mam na imię Hunter. Moje zajęcie nie jest. Studiuję na uniwersytecie, pracuję na pół etatu jako barista i to jest mój dom."

****

Hunter
Patrzyłem na piękną dziewczynę z włosami w kolorze aqua blue leżącą w moim łóżku i poczułem falę litości i współczucia. Oczywiście, dziewczyna miała nierówno pod sufitem, trafiła na imprezę, stała się częścią jakiegoś kiepskiego kręgu znajomych, pewnie jakiś facet zauważył, jak bardzo była pijana i wykorzystał to.

Przypomniała mi siebie z czasów mojego buntowniczego etapu, pomijając szaleństwo.

"Więc..." powiedziała, "pomożesz mi wrócić do domu?"

"Oczywiście, że pomogę," zapewniłem ją. "Po prostu podaj mi adres, a jutro podrzucę cię do domu po drodze na studia. Żaden problem. Gdzie w ogóle mieszkasz?"

"Ocean."

Zamknąłem oczy i spojrzałem na sufit. Może jej kompleks mieszkalny nazywał się "Ocean". Miałem nadzieję, że tak jest, a jeśli naprawdę nie pamiętała swojego miejsca zamieszkania, byłem skazany.

Nie chciałem dalej się sprzeczać, po prostu skinąłem głową. "Jak masz na imię?"

"Blue."

To było dość nietypowe imię dla dziewczyny. Uśmiechnąłem się, musiała lubić swoje imię na tyle, żeby zafarbować swoje włosy na ten sam kolor.

"Idź spać, Blue. Porozmawiamy jutro rano."

Skinęła głową i nerwowo położyła się na łóżku, rozglądając się po pokoju z ciekawymi i przestraszonymi oczami. "W porządku," powiedziałem. "Jestem dobrym facetem. Nie dotknę cię, obiecuję."

Kogo ja oszukuję? Nigdy w życiu nie byłem dobrym facetem. W rzeczywistości, przyprowadzenie do domu takiego włóczęgi jak ona było jedyną najlepszą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobiłem, jeśli zignorujesz Leslie.

Znowu skinęła głową. Odwróciłem się i zacząłem iść w stronę kanapy, na której miałem dzisiaj spać. Kanapa była przytulna i nie była wystarczająco duża, aby pomieścić całe moje ciało, a mój kark już zaczął boleć, ale mogłem to znieść przez jeden dzień. Upewnię się, że znajdę jej dom do jutra.

Zanim zdążyłem dotrzeć do kanapy, usłyszałem cichy warkot. Spojrzałem na nią. To na pewno nie byłem ja. Złapałem ją, jak na mnie patrzyła. Zaśmiałem się. "Powinnaś mi powiedzieć, że jesteś głodna."

Blue nie odpowiedziała na to. Włączyłem światło w kuchni, spojrzała na mnie z łóżka swoimi ciekawymi, niebieskimi oczami. "Co... co robisz?"

Otworzyłem lodówkę i wyjąłem trochę szynki, warzyw i majonezu. "Robię ci kanapkę," powiedziałem.

"Co to jest?"

Podejrzewałem, że Blue może mieć jakieś problemy psychiczne lub po prostu jakąś chorobę, o której nie wiedziałem. Może myliłem się co do schizofrenii. Patrzyłem, jak sięga po stolik nocny i wstaje. Zrobiła jeden krok w moją stronę i przewróciła się na podłogę. A potem usłyszałem histeryczny krzyk o pomoc. Upuściłem warzywa i nóż i rzuciłem się, żeby jej pomóc.

Co się stało? Czy była jakaś kontuzja na jej nodze, której wcześniej nie zauważyłem?

„Blue, co się dzieje?” zapytałem ją. „Poślizgnęłaś się?”

Zaszlochała, koc był starannie owinięty wokół jej smukłego ciała, ale wiedziałem, że pod spodem jest naga. Dotknęła swojej nogi i pociągnęła nosem. „Nie mogę... nie wiem, jak chodzić.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Nienawidziłam, jak Hunter patrzył na mnie, jakbym była szalona. Dotknął moich kostek i delikatnie nacisnął. „Czy tu boli?”

„Nie.” Pokręciłam głową.

Dotknął innej części mojej nogi, jego wyraz twarzy był zaniepokojony. „Czy możesz opowiedzieć, co się stało na plaży?”

„Nic nie pamiętam,” przyznałam.

„Gdzie mieszkasz?”

„Mieszkam na zachodniej stronie Oceanu, niedaleko Palm Island. Miałam się zaręczyć z moim najlepszym przyjacielem, ale nie chciałam, żeby to się stało, więc odpłynęłam i... i zdałam sobie sprawę, że wpłynęłam na najgłębszy koniec. Myślałam, że goni mnie rekin, więc płynęłam szybciej, a potem...” Wiedziałam, że staję się histeryczna, ale nadal kontynuowałam. „Złapali mnie w sieć rybacy.”

„Uh-huh.” To wszystko, co powiedział Hunter.

Nie wierzył mi!

Mogłam to wyczytać z jego wyrazu twarzy.

Nawet nie oczekiwałam, że ludzie mnie zrozumieją, ale to wciąż mnie zraniło.

"Pomóżmy ci stanąć na nogi na razie, dobrze?" zasugerował Hunter. "Tutaj, pozwól, że przytrzymam cię za ramię."

Hunter objął mnie ramieniem wokół ramion, a drugie ramię przesunął wokół mojej talii, podciągając mnie do pozycji stojącej.

"Nie mogę. Nie mogę stać..." powiedziałem.

Ale nagle moje nogi miały dziwne, prawie magiczne uczucie, jakby wreszcie odzyskiwały kontakt z ziemią. Poczułem się lepiej, ból powoli opuszczał moje stopy i stanąłem na nogach bez większego wysiłku.

"Postaw prawą nogę do przodu, a potem lewą. Rób to dalej." Instruował.

Spróbowałem i znów byłem zachwycony, jak mogłem chodzić jak ludzie. Całe życie pływałem, a teraz mogłem chodzić jak oni.

Zaśmiałem się, czując się wspaniale. "Mogę teraz chodzić!"

Hunter skinął głową, a potem puścił mnie i poszedł w kierunku kuchni, krzyżując ramiona na piersi, przyglądał mi się. "Spróbuj chodzić. Złapię cię, zanim upadniesz. Nie pozwolę, żebyś się zranił."

"Obiecujesz?" zapytałem, przyklejony do miejsca, gdzie mnie zostawił.

"Oczywiście."

**** Hunter Blue wydawała się na początku niezdecydowana, a potem zaczęła iść w moją stronę powolnymi krokami. Małymi krokami, jeden po drugim i robiła to. Wiedziałem, że wszystko to było w jej głowie, wiesz, bo biedna dziewczyna miała jakieś zaburzenia psychiczne. To musiało być smutne być żywym na świecie i nie wiedzieć, co robić w danych okolicznościach. Na razie prawdopodobnie wyglądałem jak rodzic rocznego dziecka, czekający, aż moje dziecko postawi pierwsze kroki w moją stronę. Tata tu czeka, maleńka, chodź do taty! Jęknąłem. To brzmiało tak źle nawet w mojej głowie. Zastanawiałem się, na co się zgodziłem w chwili, gdy ją podniosłem z plaży. Powoli stawiała kroki w moją stronę, a kiedy dotarła do lady, uśmiechnęła się do mnie. Prawdziwy, szczery uśmiech. W jej oczach były łzy. "Dziękuję, Hunter." I w tym momencie coś we mnie się poruszyło. Dlaczego mi dziękowała? Nie powinna. Już wiedziała, jak chodzić, cokolwiek się z nią wcześniej stało, prawdopodobnie tylko zamgliło jej pamięć. "Zawsze do usług," powiedziałem. Blue usiadła na kuchennym stołku i w milczeniu zjadła swoją kanapkę. Zdejmowała najpierw górną część chleba i jadła ją, potem szynkę, a na końcu dolną część chleba. Jadła wszystko oddzielnie i starałem się nie śmiać, ale było to trudne. Następnego ranka obudziłem się i zobaczyłem, że Blue wciąż śpi w łóżku. Spała z lekko otwartymi ustami, cicho chrapiąc. Leżała pod kocem, w który była owinięta zeszłej nocy. Z jej świecącymi akwamarynowymi włosami i drobną posturą była po prostu urocza. Zdecydowanie byłaby do wzięcia, gdyby okoliczności były inne i gdyby była zdrowa na umyśle i spotkała mnie w jakimś przypadkowym barze. Ale Blue nie była normalna. Tyle się dowiedziałem i naprawdę było to wbrew mojej naturze mieć nieprzyzwoite myśli o kimś takim jak ona.

Ktoś tak niewinny i bezinteresowny. Nagle otworzyła oczy i spojrzała na mnie swoimi czystymi niebieskimi oczami. Teraz, gdy spojrzałem bliżej w świetle słonecznym, jej oczy miały fioletowy odcień, były mieszanką niebieskiego i fioletowego. Dlaczego wyglądała tak doskonale? „Czy dobrze spałaś?” zapytałem ją. Skinęła głową, uśmiechając się, a potem przejechała ręką po miękkim futrze Lesliego. „Jest naprawdę miły do przytulania.” „Tak. Uważaj, żebyś się jednak w nim nie zakochała. To kobieciarz.” Zachichotała, a potem usiadła prosto, a koc zakrywający jej przód zsunął się na jej talię. „Jezu Chryste! Zakryj się, Blue!” wrzasnąłem na nią. Drgnęła i pociągnęła koc do przodu. Jej wyraz twarzy mówił mi, że nie rozumie, o co tyle hałasu, jakby obnażanie się przed nieznajomymi było normalnym zachowaniem tak normalnym jak podawanie herbaty gościom. „Posłuchaj, Blue. Nie wiem, czego cię nauczono tam, skąd pochodzisz, ale nie pokazujesz swoich walorów mężczyznom, których dopiero poznałaś, dobrze? To prywatne. Bardzo prywatne.”

Blue wpatrywała się we mnie ze zdziwieniem. Przechyliła głowę. „Zasoby. Jakie zasoby?”

Och, daj spokój.

„Twoje piersi i twoje... twoje...”

Powiedziałbym cipka, pochwa lub inne podobne słowa, ale nie wydawało mi się to odpowiednie, bo to była ona.

„Twój ciemny trójkąt.”

„Mój co?”

„Nie pozwalasz po prostu ludziom oglądać cię nagą. To coś bardzo prywatnego dla ciebie. Rozumiesz?”

„Ale pływałam tak cały czas i mężczyźni nie mieli nic przeciwko.”

Z jakiej planety pochodzili ci mężczyźni? Planeta Małp?

Obstawiałem, że była niewolnicą seksualną jakiegoś zboczonego starca. To mogło być możliwe, uciekła od niego w jakichś paskudnych okolicznościach, a potem uderzyła głową o kamieniste dno i straciła pamięć. Wiedziałem, że wyciągam wnioski, ale musiało być jakieś wyjaśnienie tej tajemnicy. Nie mogłem zostawić jej tak rozebranej. Co, jeśli moja przyrodnia siostra lub któryś z moich przyjaciół postanowili mnie odwiedzić. Zobaczyliby nagą dziewczynę w moim łóżku i nazwaliby mnie jaskiniowcem.

Musiałem coś zrobić. Zadzwoniłem do mojego najlepszego przyjaciela, Freda. Miał rozwiązanie na każdy problem.

Po kilku sygnałach odebrał. "Hej, stary."

"Fred, potrzebuję twojej pomocy," powiedziałem, zakładając na siebie prostą koszulkę. Zrównoważyłem telefon na ramieniu, idąc do kuchni i wyjmując karton mleka, cukier i jajka.

"Potrzebujesz mojej pomocy o dziewiątej rano, co oznacza jakąś nagłą sytuację. Czy twoja była dziewczyna próbowała cię już zamordować?"

Wiedziałem, o kim mówił.

Parsknąłem. "Jestem już uzbrojony, jeśli spróbuje czegoś. Ostatnie, czego teraz potrzebuję, to zakaz zbliżania się przeciwko niej." Przygotowałem ciasto na gofry.

"Nie bądź zbyt pewny siebie. Więc co się dzieje?"

"Czy możesz załatwić mi pewną sprawę? Jest trochę pilna, a ja nie mogę opuścić domu, dopóki to nie zostanie załatwione."

"Powiedz mi, czego potrzebujesz."

Odchrząknąłem. Przygotowując się na jego dowcipny komentarz, który miał nastąpić. "Damska bielizna. Rozmiar biustonosza trzydzieści cztery i kilka innych rzeczy. Wyślę ci SMS-a."

"Nie jestem pewien, czy dobrze cię usłyszałem. Chcesz, żebym kupił ci stanik? Co? Czy jest coś, o czym mi nie mówisz, Hunt?"

"Wyjaśnię później. Po prostu kup mi te rzeczy."

Rozłączyłem się, zanim mógł zrobić więcej komentarzy.

***

Przygotowałem gofry i dodałem na nie dodatkową porcję bitej śmietany. Gofry były jedyną rzeczą, którą potrafiłem dobrze zrobić na śniadanie. Tęskniłem za kucharką Tiną z domu. Samo wspomnienie jej śniadań wpędzało mnie w głęboką depresję.

"Um, Hunter?"

Usłyszałem słodki głos, który mnie zawołał. Wydawała się niepewna czegoś i wierciła się. "Naprawdę chcę skorzystać z łazienki."

W jej głosie była pewna nagłość, więc szybko zaprowadziłem ją do przylegającej toalety. Bez względu na to, jak była piękna, nie chciałem, żeby zmoczyła moje łóżko. "Mam nadzieję, że nie potrzebujesz instrukcji, jak jej używać, prawda?" zapytałem ją, podając jej jedną z moich starych koszulek.

Na szczęście pokręciła głową, bo nie wiedziałbym, jak przetrwać upokorzenie, pokazując jej, jak to zrobić.

"Dobrze." Straciłem cierpliwość do nauczania zasad korzystania z toalety. Wskazałem na koszulkę. "Weź prysznic i załóż to." Pokazałem jej, jak działa prysznic, i poprosiłem, aby skorzystała z moich przyborów toaletowych, a następne dziesięć minut spędziłem, pokazując Blue, jak działa koszulka. Zastanawiałem się, jak długo mam to robić? Jak to możliwe, że dziewczyna niczego się nie nauczyła?

Kiedy spojrzałem na zegar, zdałem sobie sprawę, że jestem spóźniony na wykłady. No cóż, dziś sobie pośpię. Usłyszałem dźwięk roweru wjeżdżającego na ulicę. Od razu wiedziałem, że to Fredricko. Kilka minut później usłyszałem pukanie do drzwi. Ten drań poszedł na całość i kupił rzeczy z Victoria's Secret. "Co jest, stary?" Rzucił mi spojrzenie. "Cóż, pomyślałem, że wybierasz się na przedślubny miesiąc miodowy na Hawaje, więc pomyślałem, że mogę kupić kilka seksownych par." Potem rzucił dwie paczki prezerwatyw na podłogę. "Dureń," powiedziałem, wręczając mu pieniądze. "Już wiesz, jak jestem spłukany. I nie potrzebowałem prezerwatyw!" Fred zdobył wszystko, o co prosiłem. Majtki - Sprawdzone Biustonosz rozmiar trzydzieści cztery - Sprawdzone Tabletki antykoncepcyjne - Sprawdzone Zastanawiałem się, czy coś się stało z Blue, że może nie była gotowa mi powiedzieć. Tabletki z pewnością zapobiegłyby niechcianym ciążom i później mi podziękuje. Pytanie brzmiało, jak sprawić, żeby Blue je wzięła, nie zadając mi miliona pytań. Fred już rzucał mi pytające spojrzenie, a jego wyraz twarzy robił się coraz ciemniejszy. Wiedziałem, że już wyciąga wnioski, więc szybko streściłem Fredowi swoją obecną sytuację. Jego usta były w wyrazie zaskoczonego 'O'.

"Nie wierzysz mi, prawda?" zapytałem go.

"Nie możesz mnie winić. To wszystko brzmi niewiarygodnie. Jesteś pewien, że nie jest uciekinierką albo może włamywaczem? Sprawdź swoje szuflady w nocy i trzymaj noże schowane pod poduszką. Na wszelki wypadek..."

Zaśmiałem się. "Jesteś śmieszny. Jestem całkowicie bezpieczny w jej towarzystwie."

Blue wyszła z parującej łazienki kilka minut później i było to trochę dziwne widzieć ją ubraną w moją koszulkę, która sięgała jej tuż nad kolana, sprawiając, że wyglądała jak luźna sukienka. Jej włosy były mokre od prysznica i pachniały moim mydłem.

Pachniała jak ja.

Spojrzała pomiędzy Fredem a mną. "Kto to jest?" zapytała uprzejmie.

"Blue, to mój przyjaciel, Fredricko. A Fred, to Blue."

"Cześć." powiedziała, a potem jej wzrok przesunął się na coś, co leżało na podłodze. Podniosła to i przyjrzała się. "Co to jest?" Uśmiechnęła się. "Czy to jakaś przekąska?"

Pudełko prezerwatyw!

Wyrwałem jej pudełko z ręki szybciej, niż zdążysz powiedzieć słowo prezerwatywa. "Powiedzmy, że jeśli miałabyś zostać tutaj z Hunterem wystarczająco długo, byłby bardziej niż zadowolony, żeby nauczyć cię, jak to używać. Prawda, Hunter?"

Rzuciłem Fredowi mordercze spojrzenie. Ten drań.

"Wszystko, co musisz wiedzieć, to że to nie jest przekąska," powiedziałem z uśmiechem.

"To ma coś okrągłego w opakowaniu. Czy to cukierki?" zapytała ciekawie.

Powinieneś był zobaczyć wyraz twarzy Fredricko. Zaczął wyglądać jak manekin.

"Um, Hunt, mogę z tobą porozmawiać na osobności na chwilę?" Cokolwiek go wcześniej opętało, właśnie się z tego otrząsnął.

Pociągnął mnie w stronę okna, z dala od zasięgu słuchu Blue. Ona usiadła na łóżku i zaczęła głaskać Leslie, śmiejąc się przy tym. Pies bardzo szybko ją polubił.

"Co to, do diabła, miało być?" zapytał Fred.

"Uwierz mi, jestem tak samo zdezorientowany jak ty."

"Nie znam żadnej dorosłej kobiety, która nie słyszałaby o prezerwatywach. Czy ona może być autystyczna?"

Pokręciłem głową. "Nie. Nie autystyczna, ale z pewnością z jakimś innym zaburzeniem psychicznym." Kontynuowałem. "Słuchaj, to nie mój problem, ale nie jest bezpiecznie po prostu ją tak zostawić. A co, jeśli była maltretowana w domu, w którym była, albo może zaniedbywana?"

Fred skinął głową. "Wiem, do czego zmierzasz. Ona jest naprawdę ładna. Nie mogę sobie wyobrazić, żeby ktoś chciał skrzywdzić kogoś tak pięknego jak ona." "Na świecie są naprawdę obrzydliwi ludzie, więc tak, to możliwe." I wtedy usłyszeliśmy głośny krzyk przeszywający ściany. Blue zrobiła trochę własnych badań i dotknęła gorącej gofrownicy. "Moja ręka! Boli!" Zawołała. "O, cholera!" krzyknąłem i rzuciłem się w jej stronę. Wziąłem jej rękę w swoją i umieściłem ją pod strumieniem zimnej wody z kranu. Trochę się uspokoiła, ale płacz nie ustał. "Nie dotykaj niczego bez pytania mnie najpierw! Rozumiesz?" Nadal płakała jak małe dziecko. To było to, co robiła najczęściej. Płakała z każdego drobiazgu. Nie chciałem na nią krzyczeć, ale jej zbyt entuzjastyczne podejście działało mi na nerwy. Dlaczego nie mogła po prostu usiąść w jednym miejscu, nie sprawiając kłopotów? Miałem poważne problemy z gniewem i robiłem wszystko, co w mojej mocy, żeby nie krzyczeć ani nie rzucać czymś o ścianę. "Chciałam tylko tego spróbować." Zawodziła. Wyciągnąłem gofra z żelazka i położyłem go na talerzu, polewając syropem czekoladowym. "Usiądź tutaj i jedz." Ludzie mieli trudności z dogadywaniem się ze mną głównie z powodu mojego władczego charakteru. Dziewczyny lubiły być w moim towarzystwie, dopóki nie poznały mojego prawdziwego ja. Byłem kimś, kto ciągle miał temperament, rozkazywał i oczekiwał, że ktoś to zrobi. Fred był jedynym przyjacielem, jakiego miałem, ponieważ uważał, że mam dobre serce pod tą twardą powłoką (cokolwiek to znaczyło). Usiadła przy barze na wyspie, chwyciła gofra i zaczęła jeść go rękami, a syrop kapał jej po podbródku.

Fred odwrócił wzrok i zaśmiał się. Rzuciłem mu znaczące spojrzenie.

"Po prostu ją adoptuj," zasugerował Fred. "Jest urocza."

"Jeśli ci się podoba, możesz ją zabrać do domu," powiedziałem.

"To nie jest jakaś bezdomna kotka."

"Tak teraz wygląda. Jak pieprzona bezdomna kotka," powiedziałem. "Zabiorę ją do domu dziś wieczorem, nawet jeśli mieszka na innej planecie."

Obaj spojrzeliśmy wstecz, by zobaczyć, jak zlizuje czekoladowy syrop z ramion. Kilka minut później Fred opuścił miejsce, prosząc mnie, abym zadzwonił, jeśli będę go potrzebował. Blue spała na moim łóżku, Leslie tuż obok niej.

Godzinę później obudziłem ją i poprosiłem, aby założyła kolejny z moich t-shirtów.

Miałem zamiar odwieźć ją z powrotem do jej domu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Hunter Kiedy poinformowałem Blue, że zabieram ją do domu, była podekscytowana i od razu usiadła na łóżku, przecierając oczy. Była gotowa do drogi. Leslie dalej szczekał, jakby miał przeczucie, że Blue nie wróci do domu, gdy już wyjdzie. Głupi pies. Przywiązywał się do każdej osoby, która wchodziła do domu, ale Blue była pierwszą, do której tak szybko się przywiązał. Uśmiechnęła się do niego z miłością i poczochrała mu uszy. "On cię bardzo kocha." Skinąłem głową. "Tak, widzę to." Pokręciła głową. "Czuję to, a Les sam mi to powiedział. On cię kocha i troszczy się o ciebie, ale chciałby, żebyś nie spotykał się z sukami." Patrzyłem na nią z niedowierzaniem. "Co?" "Powiedział, że wszystkie dziewczyny, z którymi się spotykałeś, były kłamliwymi sukami." Spojrzałem na Lesliego, patrzącego na mnie z rozmarzonymi oczami, z różowym językiem wystającym na zewnątrz. Jak Blue mogła wymyślać takie rzeczy? I co do cholery? Wyglądała tak niewinnie, a jednak powiedziała coś takiego bez mrugnięcia okiem.

"Leslie to pies. On nie umie mówić!" powiedziałem, nie mogąc ukryć frustracji w głosie. "Ale on rozmawia ze mną," powiedziała Blue obronnie. "Co?" Skrzyżowałem ramiona na piersi. "Dobrze. Udowodnij mi to wtedy. Powiedz mu, żeby powiedział ci coś, czego nie wiesz." Blue dotknęła go, a sposób, w jaki Leslie na nią patrzył, był podejrzany. Spojrzała na mnie i powiedziała. "Powiedział mi, że jesteś naprawdę nieostrożny i zostawiłeś pełen karton mleka na blacie na dwa dni, aż się zepsuło." "To coś, co można zgadnąć. Powiedz mi coś innego, co tylko Leslie i ja byśmy wiedzieli." "Mówi, że w zeszłym miesiącu, kiedy umówiłeś się na randkę z inną dziewczyną, on siedział na przednim siedzeniu i myślałeś, że śpi, ale widział, jak źle poszło ci z tą dziewczyną na tylnym siedzeniu." A jakby tego było mało, Blue dodała. "Mówi, że naprawdę gładko." "Dobrze! Dobrze, wystarczy. Czy Leslie wie coś jeszcze, co nie jest explicite? Coś, co nie dotyczy mnie i przypadkowych dziewczyn." Zaczynałem się zastanawiać, czy ona w ogóle rozumie, co to znaczy. Z tego, co widziałem, na pewno nie rozumiała. Spojrzała na Lesliego i z powrotem na mnie, jej palce głaskały psa. Jej oczy nagle zrobiły się smutne. "Mówi, że... mimo że jesteś kobieciarzem, jest naprawdę wdzięczny, że go wtedy wyciągnąłeś z kontenera. Padało, a jego poprzedni właściciel wyrzucił go tam, bo był chory." Kilka łez spłynęło po jej policzku. "Mówi, że umarłby, gdyby nie ty, Hunter. Mówi, dziękuję." A jakby Leslie słyszał, co Blue właśnie powiedziała, podszedł do mnie i stanął na tylnych łapach, drapiąc mnie łapkami po nogach. Kiedy wyciągnąłem do niego rękę, polizał mnie po dłoni.

Nie było możliwości, żeby Blue dowiedziała się o tej informacji w zaledwie jeden dzień, a byłem dość pewien, że nie powiedziałem ani słowa o tym, jak spotkałem psa.

"O Boże!" szepnąłem, wkładając ręce za głowę i patrząc na sufit. Miałem zamiar płakać.

Czy to oznaczało, że Blue miała jakieś supermoce do rozmowy ze zwierzętami? Jak to w ogóle było możliwe?

Pogłaskałem Lesliego i założyłem mu smycz. Blue patrzyła na mnie ciekawie. "Czy mi wierzysz?"

Kiwnąłem głową. "Z jakiegoś powodu, tak."

Blue wsiadła na miejsce pasażera w samochodzie, podczas gdy Leslie usiadł na tylnym siedzeniu. Zwykle lubił jeździć z przodu, ale chyba kochał dziewczynę na tyle, by poświęcić swoje zwykłe miejsce.

"Gotowa?"

****

Blue znowu poprowadziła mnie na plażę, tę samą plażę, na której ją znalazłem. Nalegała, żebyśmy poszli na plażę, więc poszedłem za nią, Leslie szedł za nią na smyczy, brodząc w miękkim piasku. Rozszalał się i zaczął się w nim tarzać, jak zawsze.

Szliśmy kilka minut, a potem Blue odwróciła się do mnie. "To chyba wszystko. Dziękuję za wszystko, Hunter."

Miałem złe przeczucie, mimo że była ze mną zaledwie od ponad dwudziestu czterech godzin. Miło było mieć kogoś w domu. Poza tym, czworonożna futrzana kulka ją uwielbiała.

„Nie ma problemu,” powiedziałem. „Ale nie widzę tutaj żadnego domku na plaży. Gdzie mieszkasz? Mogę cię tam odprowadzić.”

Pokręciła głową. „Będę musiała tam dopłynąć. Ty zostań tutaj w sklepie, dobrze? Nie idź za mną do wody.”

Zanim mogłem powiedzieć cokolwiek więcej, sięgnęła po brzeg mojej koszulki, ściągnęła ją przez głowę i upuściła na piasek, przyciskając dłonie do piersi i zaczęła powoli wchodzić do oceanu. Fale z impetem uderzały.

Wpatrywałem się w koszulkę z niedowierzaniem.

Co ona, do diabła, myślała, że robi?

Obserwowałem ją przez kilka sekund, myśląc, że blefuje, a potem, kiedy się nie zatrzymała, poszedłem za nią, ale ona nadal szła głębiej w ciemność. Złapałem ją za nadgarstek. „Jesteś samobójczynią, prawda?”

Byłem taki głupi. Powinienem był wiedzieć. Ciągle mówiła o wchodzeniu do oceanu, to, co widziałem wczoraj, nie było jej szaleństwem na imprezie, ale prawdopodobnie próbowała się zabić, wchodząc do oceanu i jakimś cudem przetrwała.

„Co robisz, Hunter? Mówiłam ci, żebyś nie szedł za mną do wody! Puść mnie!” Blue błagała cicho.

Nawet nie myślałem o tym, co robię, kiedy przyciągnąłem ją do siebie, obejmując. Może wszystko, czego potrzebowała, to trochę pewności, że jej życie ma znaczenie. Nic na tym świecie nie jest warte umierania.

"W porządku jest być smutnym, Blue. Wszyscy przez to przechodzimy w pewnym momencie naszego życia, ale śmierć nie jest na to odpowiedzią. To tylko faza."

"Co ty—"

Kontynuowałem. "Nie rób tego sobie. Wiem, że nie jesteśmy ze sobą aż tak zaznajomieni, ale poddanie się w ten sposób jest bardzo złe. Jest więcej w życiu niż depresja."

"Ale ja się nie zabijam!" wykrzyknęła, prawie zbyt sfrustrowana.

"Posłuchaj mnie. Jeśli uciekłaś z domu lub ktoś cię źle traktował, mogę coś zorganizować. Możesz zostać u mnie lub u mojego ojca. Moja siostra to miła dziewczyna, pomoże ci znaleźć dobre miejsce i stabilną pracę. Ale nie rób po prostu..."

"Hunter! Jesteś śmieszny." krzyknęła. "Jestem syreną, mogę popłynąć do domu."

Byłem po kolana w wodzie, ale nie obchodziło mnie to, nie mogłem pozwolić jej tego zrobić. Jeśli Blue poszłaby dalej, byłaby po szyję w wodzie i to byłaby tylko kwestia czasu, zanim poziom wody podniesie się do jej ust. W końcu przestałaby oddychać. Wtedy poczułem coś muskające moje stopy. Puściłem rękę trzymającą jej włosy i zanurzyłem ją w wodzie. Moje ręce trzęsły się, gdy dotknąłem jej talii, a moje palce musnęły łuski.

Cholerne rybie łuski.

Wyciągnąłem rękę, jakbym dotknął gorącej patelni. Blue nadal patrzyła na mnie, gdy zanurzyłem głowę w wodzie i zobaczyłem to na własne oczy.

Srebrno-niebieski rybi ogon świecący pod wodą. Wypłynąłem na powierzchnię, całkowicie przerażony. Totalnie spanikowałem i pobiegłem w przeciwnym kierunku, dysząc. Leslie krążyła w kółko na piasku i wyła w oddali, skomląc przy falach, gdzie była syrena. Usiadłem prosto i próbowałem zobaczyć przez moje załzawione oczy. Blue nie była w zasięgu wzroku. Z daleka zobaczyłem, jak ogon poruszył się raz, zanim zniknął w ciemnych falach oceanu.

Zniknęła w pieprzonym oceanie! Uderzyłem się. Obudź się, Hunter! To sen. Uderzyłem się jeszcze mocniej. Obudź się, do cholery! Ale to była rzeczywistość. To wcale nie był sen. Cokolwiek zobaczyłem kilka minut temu, naprawdę się wydarzyło, co dowodziło, że Blue nie kłamała. To także oznaczało, że nie była psychicznie chora. Nie znała tych prostych ludzkich zasad, ponieważ nie była stąd. Naprawdę była syreną. Tymi pięknymi pół rybami, pół kobietami, o których zawsze słyszeliśmy i myśleliśmy, że to mit. Nic dziwnego, że wczoraj widziałem ten rybi ogon, kiedy ją podnosiłem, zanim zniknął i zamienił się w ludzkie nogi. Nic dziwnego, że nie mogła chodzić. To wszystko teraz miało sens.

Nie mogłem już zobaczyć Blue, więc założyłem, że płynie z powrotem do domu. Leslie nadal szczekał w kierunku oceanu, jakby wołał Blue, prosząc ją, żeby wróciła. Pociągnąłem za jego smycz. "Chodź, Les. Ona poszła do domu, nie wróci i czas, żebyśmy my też wrócili do domu." Zaskomlał, gdy szedł za mną, wciąż oglądając się za siebie, czy Blue magicznie się nie pojawi. Jechałem do domu czując się dziwnie i dość sfrustrowany sobą. Spotkałem rzadkie mityczne stworzenie i traktowałem ją jakby była zwykłą dziewczyną. Tak, to było naprawdę chamskie posunięcie. Chciałem się uderzyć. Jeśli syreny istnieją, to istnieją też kosmici, jednorożce czy Bigfoot. Być może nawet potwór z Loch Ness. Nawet nie byłem głodny, kiedy wróciłem do domu, więc zrobiłem sobie szklankę gorącego kakao i poszedłem prosto do łóżka. Nie mogłem zasnąć przez około godzinę, wciąż zmieniałem strony. Moje myśli wciąż krążyły wokół syreny z wodnistymi włosami. Nie mogłem przestać o niej myśleć. Ciągle się zastanawiałem, czy bezpiecznie wróciła do domu, czy może mogła zgubić drogę w oceanie? Już wcześniej była zagubiona, mogła zgubić się znowu.

Przypomniałem sobie, że wspomniała o jakichś rybakach, którzy złapali ją w sieć. Mogłem sobie tylko wyobrazić, co by się stało z Blue, gdyby ktoś taki jak ona został znaleziony. Ludzie mogliby zobaczyć jej rybi ogon i poinformować policję albo, co gorsza, zrobić zdjęcia i przekazać je do muzeów i naukowców, żądając absurdalnej sumy pieniędzy. Wyobrażałem sobie Blue zamkniętą w szklanym zbiorniku, otoczoną ludźmi analizującymi ją, obserwującymi ją. Torturującą ją. Trzymającą ją zamkniętą. Wyskoczyłem prosto z łóżka, chwyciłem kurtkę i klucze i zszedłem prosto na dół do samochodu. Tym razem upewniłem się, że Leslie została w domu. Jechałem szybko, jak zawsze, co zwykle kończyło się mandatem, spojrzałem w lusterko wsteczne i upewniłem się, że nie ma żadnych radiowozów, bo ostatnią rzeczą, której teraz potrzebowałem, było zatrzymanie i marnowanie czasu. Byłem pewien, że Blue bezpiecznie dotarła do domu, ale była we mnie mała część, która zastanawiała się, co jeśli? Co jeśli znowu się zgubiła i postanowiła wrócić? Zaparkowałem samochód dokładnie tam, gdzie ją zostawiłem, i poszedłem w stronę plaży. Na plaży nie było nikogo. Ani żywej duszy. "Hej Blue!" zawołałem do niej, chociaż wiedziałem, że nie dostanę odpowiedzi. "Blue!"

Domyślam się, że dotarła do domu. Odwróciłem się, aby opuścić dom, gdy kątem oka zobaczyłem coś w pobliżu ciemnych skał. Niebieskie włosy. Powoli zbliżam się w stronę skał. Była skulona przy skale, obejmując się ramionami. Słyszałem znajome ciche szlochy. Stanąłem za nią. Dzięki Bogu, że wróciłem.

„Blue?” zawołałem do niej.

Nagle przestała szlochać i odwróciła swoje zapłakane oczy w moją stronę, zaskoczona. „Hunter?”

„Chodźmy do domu,” powiedziałem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Bad Boy and the Mermaid

The Bad Boy and the Mermaid

51 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

51

Treść

Aa