passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Bad Boy Who Found My Sex List - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

The Bad Boy Who Found My Sex List

/

Rozdział 3

ROZDZIAŁ 2

POV ARII

Moje serce przestaje bić.

Ze wszystkich ludzi w tej szkole, którzy mogli znaleźć moją listę, to musiał być Xander Reed. Wytatuowany zły chłopak, który sprawia, że nauczyciele są spięci, a dziewczyny rumienią się tylko wtedy, gdy przechodzi korytarzem.

Rzucam się po kartkę, ale jest już za późno. Przeczytał wystarczająco dużo.

– „Całować się z nieznajomym” – mówi, opierając się niedbale o moje biurko z tym swoim leniwym uśmieszkiem. – Naprawdę to napisałaś?

Gardło mam ściśnięte, jakby ktoś je ściskał. – To nie twoja…

– „Zostać na tym przyłapaną” – ciągnie, ewidentnie cytując z pamięci. Jego ciemne oczy spotykają się z moimi. – Masz poważne ambicje, Carson.

Gorąco zalewa moją twarz. Próbuję chwycić rzeczy i uciec, ale on kładzie dłoń na moim krześle, blokując drogę ucieczki.

– Przesuń się – mówię przez zaciśnięte zęby.

– Będziesz potrzebować pomocy przy tych punktach – jego głos staje się niższy. – Na twoje szczęście, jestem naprawdę dobry w łamaniu zasad.

– Nie potrzebuję twojej pomocy.

– Jeszcze jak. – Przechyla głowę, przyglądając mi się, jakby próbował rozwiązać jakąś zagadkę. – Połowy rzeczy z tej listy nie dasz rady zrobić sama.

Zawsze widywałam Xandera tylko z daleka – na korytarzach czy w stołówce, zawsze otoczonego przez równie onieśmielających kumpli. Ale z bliska jest jeszcze przystojniejszy, niż myślałam. Ciemne włosy idealnie opadają mu na czoło, a spod podwiniętego rękawa wystaje fragment tatuażu.

Przez chwilę mam ochotę się zgodzić. Ale wtedy rzeczywistość wraca z hukiem.

– Mam chłopaka – mówię chłodno.

Nawet nie mruga. – Na pewno?

– Co to ma znaczyć?

– Chodzi mi o to, że gdybyś miała chłopaka, który dba o sprawy jak należy, musiałabyś pisać taką listę?

Moja twarz płonie jeszcze bardziej. – Nic nie wiesz o moim związku.

– Wiem tylko tyle, że siedzisz tu i piszesz listy marzeń, zamiast je przeżywać. – Wzrusza ramionami. – Tylko tyle mówię.

– Jesteś nie do wiary.

– Jestem szczery. Jest różnica.

Wstaję gwałtownie, a krzesło zgrzyta o podłogę. – Oddaj mi moją listę.

– Jakie jest magiczne słowo?

– Oddaj. Ją. Teraz.

– To trzy słowa. I żadne z nich nie było "proszę".

Właśnie dlatego nienawidzę takich facetów jak Xander Reed. Uważają, że wszystko to gra, mogą bawić się ludźmi dla własnej rozrywki. Słyszałam o nim historie – imprezy, dziewczyny, kłopoty. Dokładnie przed takimi typami ostrzegała mnie mama.

– Posłuchaj – mówię, starając się utrzymać głos w ryzach – wiem, że to cię bawi. Biedna Ari Carson z żałosną listą fantazji. Śmiało, powiedz wszystkim. Dodaj to do tych wszystkich rzeczy, które ludzie o mnie mówią.

Coś miga na jego twarzy. – Jakich rzeczy?

– Nie udawaj, że nie wiesz. Gruba dziewczyna. Dziwna dziewczyna. Dziewczyna, która je lunch sama. – Krzyżuję ramiona. – Więc śmiało, żartuj sobie. Ale najpierw oddaj mi listę.

– Kto cię tak nazywa?

– Wszyscy. Pewnie też ty.

– Nigdy cię tak nie nazwałem.

– Jasne. Bo nigdy wcześniej nawet mnie nie zauważyłeś.

– Tu się mylisz.

Mrugam. – Co?

– Mówię, że się mylisz. Zauważyłem cię.

Moje serce dziwnie przeskakuje, ale to ignoruję. – Nieważne. Mogę już dostać moją listę?

– Oczywiście, możesz ją odzyskać. – Unosi kartkę wysoko nad głowę. – Wystarczy, że ją sobie odbierzesz.

Patrzę na niego. Jest przynajmniej o piętnaście centymetrów wyższy ode mnie. Nie mam szans jej dosięgnąć.

– Żartujesz chyba.

– Wyglądam na żartownisia?

– To absurd.

– Pomagam ci. Pomyśl o tym jak o motywacji, żeby sięgnąć po to, czego chcesz.

Wbrew rozsądkowi wyciągam rękę, sięgając najwyżej jak potrafię. Opuszki palców ledwo muskają spód kartki.

– Dalej, Carson. Stać cię na więcej.

Podskakuję trochę, sięgam jeszcze wyżej. Nadal nic.

– To głupie – mruczę, ale próbuję jeszcze raz.

Tym razem muszę podejść bliżej, żeby sięgnąć wyżej. Dużo bliżej. Tak blisko, że kiedy wspinam się na palce, jego twarz jest zaledwie kilka centymetrów od mojej.

Tak blisko, że czuję jego perfumy – coś drzewnego i ciepłego, co aż kręci mi się w głowie.

Tak blisko, że kiedy patrzy na mnie z góry, jego oddech muska moją twarz i naprawdę dostaję dreszczy.

Przez chwilę tylko się sobie przyglądamy. Jego oczy mają niesamowity odcień zieleni, z drobnymi złotymi plamkami, których wcześniej nie zauważyłam. Usta ma wygięte w lekki uśmiech, jakby dokładnie wiedział, jakie wrażenie na mnie robi.

Wtedy przypominam sobie, kim jestem, kim on jest, i rzeczywistość wraca z całą siłą.

Wyrywam mu kartkę z opuszczonej ręki i szybko się odsuwam.

– Dzięki – mówię sztywno.

– Zawsze do usług.

Wpycham listę z powrotem do zeszytu i jak najszybciej zbieram resztę rzeczy.

– Ari – woła, gdy kieruję się do drzwi.

Zatrzymuję się, ale nie odwracam. – Co?

– Oferta jest aktualna. Kiedy zmęczysz się pisaniem o tym, a zechcesz zacząć to przeżywać... wiesz, gdzie mnie znaleźć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

PUNKT WIDZENIA XANDERA

Patrzę, jak Aria odchodzi korytarzem, jej policzki wciąż czerwone ze wstydu. Jest coś w tym, jak się porusza, kiedy jest zła, co wywołuje u mnie uśmiech. Większość ludzi się rozkleja, kiedy są zaskoczeni, ale ona trzyma się swojego. Interesujące.

Czyjaś dłoń opada mi na plecy, zmuszając mnie do odwrócenia się.

— Stary, co ty robiłeś z tą grubą laską? — pyta Caleb, szczerząc się, jakby właśnie opowiedział najzabawniejszy żart na świecie.

Unoszę brew. — Grubą laską?

— No, Arią. Tak ją wszyscy nazywają. — Śmieje się, ale to rodzaj śmiechu, który sprawia, że zaciskam szczękę. — Daj spokój, jesteś tu już wystarczająco długo, żeby wiedzieć.

Zawsze zauważałem Arię. Ona jest w klasie A, ja w B, ale nasze drogi przecinają się na tyle często, że widywałem ją już nie raz. Mądra, cicha, trzyma się na uboczu. Nigdy nie wiedziałem, że ludzie tak ją nazywają.

— Dlaczego ją tak nazywacie? — pytam, starając się, by mój głos brzmiał neutralnie.

Caleb wzrusza ramionami. — Bo jest gruba? No, spójrz na nią. To przecież żadna tajemnica.

Do naszej zwykłej ekipy zaczynają dołączać kolejni. Jake, Marcus, Tyler — cała paczka, która myśli, że rządzi tym miejscem.

— O kim gadacie? — pyta Jake, podchodząc do nas.

— O Arii, — odpowiada Caleb. — Xander tutaj prowadził z nią jakąś pogadankę od serca.

— A, ta gruba? — śmieje się Marcus. — O co chodzi, Reed?

Sposób, w jaki to mówią, sprawia, że moje dłonie zaciskają się w pięści. Jakby nie była nawet osobą, tylko jakimś wspólnym żartem. Słyszałem już wcześniej takie gówno, ale coś w tym, że teraz dotyczy to właśnie jej, sprawia, że aż gotuje mi się krew.

— A tak właściwie, — wtrąca Tyler, a w oczach pojawia mu się ten błysk, który ma zawsze, kiedy uważa, że wpadł na genialny pomysł, — powinniśmy uczynić to ciekawszym.

— Co masz na myśli? — pyta Caleb.

— Zakład. O Arię. — Uśmiech Tylera się poszerza. — Kto pierwszy ją poderwie? Namówi na randkę, może nawet zaciągnie do łóżka.

Reszta zaczyna się śmiać, ale mnie robi się niedobrze. To dokładnie ten rodzaj gówna, przez który czasem nienawidzę tej szkoły.

— Daj spokój, to za łatwe, — mówi Jake. — Ona jest pewnie zdesperowana. Każdy z nas mógłby ją mieć.

— Więc to rywalizacja, — wtrąca Marcus. — Kto pierwszy zaliczy, wygrywa.

— Wygrywa co? — pyta Caleb.

— Pięć stówek, — bez wahania odpowiada Tyler. — Od każdego z pozostałych.

Myśli mi pędzą. Chcę im wszystkim powiedzieć, żeby się odwalili, żeby zostawili ją w spokoju, ale znam tych gości. Nie przestaną tylko dlatego, że im każę. Wręcz przeciwnie — wtedy jeszcze bardziej by się na niej skupili. Uznaliby za zabawne, że jej bronię.

Ale jest inny sposób. Jeśli to ja mam się do niej zbliżyć, mogę dopilnować, żeby była bezpieczna. Nikt inny nie będzie jej się czepiał, jeśli pomyślą, że jest moja.

— Zgłaszam się, — mówi Caleb, prostując się. — Przyda mi się trochę kasy.

— Proszę cię, — prycha Jake. — Ona od razu by cię przejrzała. Jesteś za bardzo oczywisty.

— To kto? — pyta Marcus.

Wszystkie spojrzenia kierują się na mnie. Czuję ich wzrok, czekają.

— Xander to oczywisty wybór, — mówi powoli Tyler. — Już zwrócił jej uwagę.

— Tak, ale czy naprawdę da radę? — pyta Caleb, a w jego głosie słychać nutę zwątpienia. — Bez urazy, stary, ale nie jesteś znany ze swoich… umiejętności towarzyskich.

— Co to niby ma znaczyć? — pytam.

— Wiesz, o co chodzi. Jesteś raczej typem, który siedzi w kącie i ponuro się gapi. Do tego potrzeba prawdziwej rozmowy.

Chłopaki śmieją się, a ja czuję znajome ukłucie irytacji. Zawsze myślą, że wszystko o mnie wiedzą.

— Poza tym, — dodaje Jake, — to nie jest twój typ. Zazwyczaj wybierasz te najładniejsze, najłatwiejsze. Ta jest inna.

— Inna jak? — pytam, choć wiem, że nie powinienem dać się sprowokować.

— Po pierwsze, musiałbyś się naprawdę postarać, — mówi Marcus. — Nie wystarczą ci tym razem twój wygląd i reputacja.

— Jest bystra, — dodaje Tyler. — Pewnie od razu przejrzy całą tę gadkę o złym chłopaku.

— Więc co sugerujecie? — pytam, krzyżując ramiona.

— Sugerujemy, że może być dla ciebie za trudna, — mówi Caleb z drwiącym uśmiechem. — Nie ma wstydu przyznać się do porażki, zanim w ogóle spróbujesz.

Cisza rozciąga się między nami. Czuję, jak czekają, aż się wycofam, udowodnię im, że nie potrafię poradzić sobie z czymś, co wymaga prawdziwego wysiłku.

Ale oni tego nie rozumieją. Tu nie chodzi o udowadnianie czegokolwiek im. Chodzi o to, żeby Aria nie stała się ich kolejnym celem. Jeśli nie przyjmę tego zakładu, któryś z nich i tak się za nią zabierze. Przynajmniej w ten sposób mogę mieć nad tym kontrolę.

— Kiedy zaczynamy? — pytam.

Chłopaki wymieniają spojrzenia, zaskoczeni.

— Serio? — pyta Jake.

— Naprawdę to zrobisz? — dodaje Marcus.

— Czemu nie? — wzruszam ramionami, starając się wyglądać na wyluzowanego. — Pięć stówek to pięć stówek.

— Ile potrzebujesz czasu? — pyta Tyler.

Zastanawiam się. Jeśli mam to zrobić dobrze, jeśli naprawdę mam ją ochronić przed tymi idiotami, potrzebuję czasu, żeby wymyślić, jak do niej podejść, nie pogarszając sytuacji.

— Dajcie mi miesiąc, — mówię.

— Miesiąc? — śmieje się Caleb. — Hojnie. Ja bym to ogarnął w tydzień.

— To trzeba było się bardziej postarać, żeby się zgłosić, — odpowiadam mu.

Chłopaki aż podskakują z ekscytacji. Uwielbiają takie dramaty, takie wyzwania.

— Xander Reed podrywa grubą laskę, — mówi Tyler, kręcąc głową jakby nie mógł w to uwierzyć. — Nigdy nie myślałem, że tego doczekam.

— To będzie legendarne, — dodaje Jake.

— Dobra, oficjalnie, — ogłasza Marcus. — Xander ma miesiąc, żeby zdobyć Arię. Pięć stówek dla zwycięzcy.

Wszyscy wiwatują i poklepują mnie po plecach, jakbym właśnie zgodził się wspiąć na Mount Everest.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

PERSPEKTYWA ARII

"Przestań się wiercić!" Camile śmieje się, próbując zapiąć mi zamek w sukience, podczas gdy ja walczę z ramiączkami. "Jesteś teraz jak dżdżownica."

"Nie mogę się powstrzymać," mówię, wpatrując się w swoje odbicie w jej lustrze w sypialni. "Wyglądam idiotycznie."

"Wyglądasz seksownie. To różnica." Odsuwa się i uśmiecha szeroko. "Miles oszaleje, gdy cię zobaczy."

Pociągam za dół mojej czarnej sukienki. Jest krótsza niż cokolwiek, co zwykle noszę, pożyczona z szafy Camile, bo najwyraźniej cała moja garderoba krzyczy "dziewica, której nikt nigdy porządnie nie pocałował".

"Wciąż uważam, że to przesada," mruczę.

"Ari, kochanie, to nie jest przesada. Jest idealnie." Podchodzi do komody i wyciąga małą torbę Victoria's Secret. "A propos idealnie..."

Czuję, jak palę się na twarzy. "Naprawdę to kupiłaś?"

"Oczywiście, że kupiłam! Mówiłam, że to zrobię." Rzuca mi torbę, którą łapię drżącymi rękami. "No dalej, zobacz."

Zaglądam do środka i natychmiast mam ochotę zapaść się pod ziemię. Czerwone koronki. Tyle czerwonej koronki. I tak mało materiału.

"Camile, to jest... to są właściwie same sznurki."

"Jest sexy! O to chodzi!" Wskakuje na łóżko, uśmiechając się, jakby wygrała na loterii. "Zaufaj mi, kiedy Miles cię w tym zobaczy, zapomni, jak się mówi."

"A jeśli się zaśmieje?"

"Nie będzie się śmiał. To nastolatek, Ari. Oni nie śmieją się z nagich dziewczyn w bieliźnie."

Unoszę biustonosz – jeśli w ogóle można to tak nazwać. "A gdzie reszta?"

"To jest całość. No powiedz, chcesz być zapamiętana, czy nie?"

Chcę być zapamiętana. Przez osiemnaście lat byłam niezauważalna, dziewczyną, która stapia się z tłem. Może czas to zmienić.

"Okej," mówię, chowając bieliznę z powrotem do torby. "Okej, dam radę."

"No i moja dziewczyna!" Camile podskakuje i przytula mnie. "Będziesz miała niesamowitą noc. Tak ci zazdroszczę."

"Ty już to robiłaś. Nawet kilka razy."

"Tak, ale nigdy z kimś, na kim mi zależy. Ty i Miles jesteście razem już sześć miesięcy. To już poważny związek."

Sześć miesięcy. Naprawdę minęło już tyle? Czasem wydaje się, że dopiero zaczęliśmy się spotykać, a czasem, że jesteśmy razem od zawsze. Dzisiejsza noc na pewno sprawi, że to stanie się bardziej realne.

Mój telefon wibruje. Aplikacja Uber pokazuje, że kierowca jest za dwie minuty.

"To mój transport," mówię, chwytając torebkę i małą torbę Victoria's Secret.

"Napisz, jak dojedziesz. I napisz potem. Chcę szczegółów. Nie obrzydliwych, tylko... fajnych."

"Nie dam ci żadnych szczegółów!"

"No dobrze, ale przynajmniej powiedz mi, jak było. W skali od jeden do dziesięciu."

Kręcę głową, ale się uśmiecham. "Jesteś niemożliwa."

"Jestem wspierająca. To różnica." Odprowadza mnie do drzwi. "Ale poważnie, Ari, jeśli zmienisz zdanie albo coś będzie nie tak, po prostu zadzwoń. Przyjadę po ciebie, o której by nie było."

"Dzięki, Cam. Naprawdę."

"Po to są najlepsze przyjaciółki. Teraz idź i strac dziewictwo!"

Droga do mieszkania Milesa trwa wieczność i jednocześnie mija w mgnieniu oka. Całe wnętrzności mam wywrócone na drugą stronę, a przez całą drogę sprawdzam swoje odbicie w kamerce telefonu. Wyglądam dobrze? Wyglądam jak ktoś, kto zaraz pierwszy raz będzie uprawiał seks?

Kierowca co chwilę zerka na mnie w lusterku, pewnie zastanawiając się, czemu wyglądam, jakbym miała zaraz zwymiotować.

Kiedy podjeżdżamy pod blok Milesa, siedzę jeszcze chwilę w samochodzie, gapiąc się na jego okno na trzecim piętrze. Widać, że pali się światło. Czeka na mnie.

"To tutaj, prawda?" pyta kierowca.

"Tak. Dziękuję."

Wysiadam i powoli idę do wejścia. Miles podał mi kod do domofonu już kilka tygodni temu, kiedy po raz pierwszy zaczęliśmy rozmawiać o tym, że mogłabym go odwiedzać, gdy współlokator będzie poza domem. Wpisuję cyfry i drzwi otwierają się z kliknięciem.

Jazda windą wydaje się trwać godzinę. Jeszcze raz sprawdzam się w lustrzanych ścianach. Ręce mi się trzęsą, gdy ściskam torbę Victoria's Secret.

To już. To naprawdę się dzieje.

Idę korytarzem do mieszkania 3B i zatrzymuję się przed drzwiami. Słyszę muzykę w środku, coś nastrojowego, jazzowego. Naprawdę zadbał o klimat.

Pukam delikatnie, ale nikt nie odpowiada. Pukam ponownie, tym razem głośniej.

Nadal nic.

Może nie słyszy przez muzykę? Próbuję klamki, która łatwo się obraca. Drzwi się otwierają.

"Miles?" wołam, wchodząc do środka. "To ja."

Pierwsze, co zauważam, to ubrania na podłodze. Dużo ubrań. Męskie ubrania i...

Żołądek mi się zaciska.

Są też damskie ubrania.

"Miles?" wołam jeszcze raz, ale mój głos jest już cichszy.

Idę dalej w głąb mieszkania, serce bije mi tak mocno, że słyszę je ponad muzyką. Salon jest pusty, ale na stoliku stoi butelka wina. Dwa kieliszki. Na obu ślady szminki.

"Miles, jesteś—"

Drzwi w korytarzu się otwierają i Miles wychodzi ze swojej sypialni.

Kompletnie nagi.

Widząc mnie, szeroko otwiera oczy, a twarz mu blednie.

"Ari? Co ty... Myślałem, że przyjdziesz jutro—"

"Dziś," szepczę. "Umawialiśmy się na dziś."

Zanim zdąży cokolwiek powiedzieć, próbować tłumaczyć się czy kłamać, w drzwiach za nim pojawia się kolejna postać.

I to dziewczyna, również całkiem naga. Torba Victoria's Secret wypada mi z ręki i z miękkim stukiem ląduje na podłodze.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Bad Boy Who Found My Sex List

The Bad Boy Who Found My Sex List

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa