passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Bad Boy Who Found My Sex List - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

The Bad Boy Who Found My Sex List

/

Rozdział 4

ROZDZIAŁ 3

PUNKT WIDZENIA XANDERA

Patrzę, jak Aria odchodzi korytarzem, jej policzki wciąż czerwone ze wstydu. Jest coś w tym, jak się porusza, kiedy jest zła, co wywołuje u mnie uśmiech. Większość ludzi się rozkleja, kiedy są zaskoczeni, ale ona trzyma się swojego. Interesujące.

Czyjaś dłoń opada mi na plecy, zmuszając mnie do odwrócenia się.

— Stary, co ty robiłeś z tą grubą laską? — pyta Caleb, szczerząc się, jakby właśnie opowiedział najzabawniejszy żart na świecie.

Unoszę brew. — Grubą laską?

— No, Arią. Tak ją wszyscy nazywają. — Śmieje się, ale to rodzaj śmiechu, który sprawia, że zaciskam szczękę. — Daj spokój, jesteś tu już wystarczająco długo, żeby wiedzieć.

Zawsze zauważałem Arię. Ona jest w klasie A, ja w B, ale nasze drogi przecinają się na tyle często, że widywałem ją już nie raz. Mądra, cicha, trzyma się na uboczu. Nigdy nie wiedziałem, że ludzie tak ją nazywają.

— Dlaczego ją tak nazywacie? — pytam, starając się, by mój głos brzmiał neutralnie.

Caleb wzrusza ramionami. — Bo jest gruba? No, spójrz na nią. To przecież żadna tajemnica.

Do naszej zwykłej ekipy zaczynają dołączać kolejni. Jake, Marcus, Tyler — cała paczka, która myśli, że rządzi tym miejscem.

— O kim gadacie? — pyta Jake, podchodząc do nas.

— O Arii, — odpowiada Caleb. — Xander tutaj prowadził z nią jakąś pogadankę od serca.

— A, ta gruba? — śmieje się Marcus. — O co chodzi, Reed?

Sposób, w jaki to mówią, sprawia, że moje dłonie zaciskają się w pięści. Jakby nie była nawet osobą, tylko jakimś wspólnym żartem. Słyszałem już wcześniej takie gówno, ale coś w tym, że teraz dotyczy to właśnie jej, sprawia, że aż gotuje mi się krew.

— A tak właściwie, — wtrąca Tyler, a w oczach pojawia mu się ten błysk, który ma zawsze, kiedy uważa, że wpadł na genialny pomysł, — powinniśmy uczynić to ciekawszym.

— Co masz na myśli? — pyta Caleb.

— Zakład. O Arię. — Uśmiech Tylera się poszerza. — Kto pierwszy ją poderwie? Namówi na randkę, może nawet zaciągnie do łóżka.

Reszta zaczyna się śmiać, ale mnie robi się niedobrze. To dokładnie ten rodzaj gówna, przez który czasem nienawidzę tej szkoły.

— Daj spokój, to za łatwe, — mówi Jake. — Ona jest pewnie zdesperowana. Każdy z nas mógłby ją mieć.

— Więc to rywalizacja, — wtrąca Marcus. — Kto pierwszy zaliczy, wygrywa.

— Wygrywa co? — pyta Caleb.

— Pięć stówek, — bez wahania odpowiada Tyler. — Od każdego z pozostałych.

Myśli mi pędzą. Chcę im wszystkim powiedzieć, żeby się odwalili, żeby zostawili ją w spokoju, ale znam tych gości. Nie przestaną tylko dlatego, że im każę. Wręcz przeciwnie — wtedy jeszcze bardziej by się na niej skupili. Uznaliby za zabawne, że jej bronię.

Ale jest inny sposób. Jeśli to ja mam się do niej zbliżyć, mogę dopilnować, żeby była bezpieczna. Nikt inny nie będzie jej się czepiał, jeśli pomyślą, że jest moja.

— Zgłaszam się, — mówi Caleb, prostując się. — Przyda mi się trochę kasy.

— Proszę cię, — prycha Jake. — Ona od razu by cię przejrzała. Jesteś za bardzo oczywisty.

— To kto? — pyta Marcus.

Wszystkie spojrzenia kierują się na mnie. Czuję ich wzrok, czekają.

— Xander to oczywisty wybór, — mówi powoli Tyler. — Już zwrócił jej uwagę.

— Tak, ale czy naprawdę da radę? — pyta Caleb, a w jego głosie słychać nutę zwątpienia. — Bez urazy, stary, ale nie jesteś znany ze swoich… umiejętności towarzyskich.

— Co to niby ma znaczyć? — pytam.

— Wiesz, o co chodzi. Jesteś raczej typem, który siedzi w kącie i ponuro się gapi. Do tego potrzeba prawdziwej rozmowy.

Chłopaki śmieją się, a ja czuję znajome ukłucie irytacji. Zawsze myślą, że wszystko o mnie wiedzą.

— Poza tym, — dodaje Jake, — to nie jest twój typ. Zazwyczaj wybierasz te najładniejsze, najłatwiejsze. Ta jest inna.

— Inna jak? — pytam, choć wiem, że nie powinienem dać się sprowokować.

— Po pierwsze, musiałbyś się naprawdę postarać, — mówi Marcus. — Nie wystarczą ci tym razem twój wygląd i reputacja.

— Jest bystra, — dodaje Tyler. — Pewnie od razu przejrzy całą tę gadkę o złym chłopaku.

— Więc co sugerujecie? — pytam, krzyżując ramiona.

— Sugerujemy, że może być dla ciebie za trudna, — mówi Caleb z drwiącym uśmiechem. — Nie ma wstydu przyznać się do porażki, zanim w ogóle spróbujesz.

Cisza rozciąga się między nami. Czuję, jak czekają, aż się wycofam, udowodnię im, że nie potrafię poradzić sobie z czymś, co wymaga prawdziwego wysiłku.

Ale oni tego nie rozumieją. Tu nie chodzi o udowadnianie czegokolwiek im. Chodzi o to, żeby Aria nie stała się ich kolejnym celem. Jeśli nie przyjmę tego zakładu, któryś z nich i tak się za nią zabierze. Przynajmniej w ten sposób mogę mieć nad tym kontrolę.

— Kiedy zaczynamy? — pytam.

Chłopaki wymieniają spojrzenia, zaskoczeni.

— Serio? — pyta Jake.

— Naprawdę to zrobisz? — dodaje Marcus.

— Czemu nie? — wzruszam ramionami, starając się wyglądać na wyluzowanego. — Pięć stówek to pięć stówek.

— Ile potrzebujesz czasu? — pyta Tyler.

Zastanawiam się. Jeśli mam to zrobić dobrze, jeśli naprawdę mam ją ochronić przed tymi idiotami, potrzebuję czasu, żeby wymyślić, jak do niej podejść, nie pogarszając sytuacji.

— Dajcie mi miesiąc, — mówię.

— Miesiąc? — śmieje się Caleb. — Hojnie. Ja bym to ogarnął w tydzień.

— To trzeba było się bardziej postarać, żeby się zgłosić, — odpowiadam mu.

Chłopaki aż podskakują z ekscytacji. Uwielbiają takie dramaty, takie wyzwania.

— Xander Reed podrywa grubą laskę, — mówi Tyler, kręcąc głową jakby nie mógł w to uwierzyć. — Nigdy nie myślałem, że tego doczekam.

— To będzie legendarne, — dodaje Jake.

— Dobra, oficjalnie, — ogłasza Marcus. — Xander ma miesiąc, żeby zdobyć Arię. Pięć stówek dla zwycięzcy.

Wszyscy wiwatują i poklepują mnie po plecach, jakbym właśnie zgodził się wspiąć na Mount Everest.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

PERSPEKTYWA ARII

"Przestań się wiercić!" Camile śmieje się, próbując zapiąć mi zamek w sukience, podczas gdy ja walczę z ramiączkami. "Jesteś teraz jak dżdżownica."

"Nie mogę się powstrzymać," mówię, wpatrując się w swoje odbicie w jej lustrze w sypialni. "Wyglądam idiotycznie."

"Wyglądasz seksownie. To różnica." Odsuwa się i uśmiecha szeroko. "Miles oszaleje, gdy cię zobaczy."

Pociągam za dół mojej czarnej sukienki. Jest krótsza niż cokolwiek, co zwykle noszę, pożyczona z szafy Camile, bo najwyraźniej cała moja garderoba krzyczy "dziewica, której nikt nigdy porządnie nie pocałował".

"Wciąż uważam, że to przesada," mruczę.

"Ari, kochanie, to nie jest przesada. Jest idealnie." Podchodzi do komody i wyciąga małą torbę Victoria's Secret. "A propos idealnie..."

Czuję, jak palę się na twarzy. "Naprawdę to kupiłaś?"

"Oczywiście, że kupiłam! Mówiłam, że to zrobię." Rzuca mi torbę, którą łapię drżącymi rękami. "No dalej, zobacz."

Zaglądam do środka i natychmiast mam ochotę zapaść się pod ziemię. Czerwone koronki. Tyle czerwonej koronki. I tak mało materiału.

"Camile, to jest... to są właściwie same sznurki."

"Jest sexy! O to chodzi!" Wskakuje na łóżko, uśmiechając się, jakby wygrała na loterii. "Zaufaj mi, kiedy Miles cię w tym zobaczy, zapomni, jak się mówi."

"A jeśli się zaśmieje?"

"Nie będzie się śmiał. To nastolatek, Ari. Oni nie śmieją się z nagich dziewczyn w bieliźnie."

Unoszę biustonosz – jeśli w ogóle można to tak nazwać. "A gdzie reszta?"

"To jest całość. No powiedz, chcesz być zapamiętana, czy nie?"

Chcę być zapamiętana. Przez osiemnaście lat byłam niezauważalna, dziewczyną, która stapia się z tłem. Może czas to zmienić.

"Okej," mówię, chowając bieliznę z powrotem do torby. "Okej, dam radę."

"No i moja dziewczyna!" Camile podskakuje i przytula mnie. "Będziesz miała niesamowitą noc. Tak ci zazdroszczę."

"Ty już to robiłaś. Nawet kilka razy."

"Tak, ale nigdy z kimś, na kim mi zależy. Ty i Miles jesteście razem już sześć miesięcy. To już poważny związek."

Sześć miesięcy. Naprawdę minęło już tyle? Czasem wydaje się, że dopiero zaczęliśmy się spotykać, a czasem, że jesteśmy razem od zawsze. Dzisiejsza noc na pewno sprawi, że to stanie się bardziej realne.

Mój telefon wibruje. Aplikacja Uber pokazuje, że kierowca jest za dwie minuty.

"To mój transport," mówię, chwytając torebkę i małą torbę Victoria's Secret.

"Napisz, jak dojedziesz. I napisz potem. Chcę szczegółów. Nie obrzydliwych, tylko... fajnych."

"Nie dam ci żadnych szczegółów!"

"No dobrze, ale przynajmniej powiedz mi, jak było. W skali od jeden do dziesięciu."

Kręcę głową, ale się uśmiecham. "Jesteś niemożliwa."

"Jestem wspierająca. To różnica." Odprowadza mnie do drzwi. "Ale poważnie, Ari, jeśli zmienisz zdanie albo coś będzie nie tak, po prostu zadzwoń. Przyjadę po ciebie, o której by nie było."

"Dzięki, Cam. Naprawdę."

"Po to są najlepsze przyjaciółki. Teraz idź i strac dziewictwo!"

Droga do mieszkania Milesa trwa wieczność i jednocześnie mija w mgnieniu oka. Całe wnętrzności mam wywrócone na drugą stronę, a przez całą drogę sprawdzam swoje odbicie w kamerce telefonu. Wyglądam dobrze? Wyglądam jak ktoś, kto zaraz pierwszy raz będzie uprawiał seks?

Kierowca co chwilę zerka na mnie w lusterku, pewnie zastanawiając się, czemu wyglądam, jakbym miała zaraz zwymiotować.

Kiedy podjeżdżamy pod blok Milesa, siedzę jeszcze chwilę w samochodzie, gapiąc się na jego okno na trzecim piętrze. Widać, że pali się światło. Czeka na mnie.

"To tutaj, prawda?" pyta kierowca.

"Tak. Dziękuję."

Wysiadam i powoli idę do wejścia. Miles podał mi kod do domofonu już kilka tygodni temu, kiedy po raz pierwszy zaczęliśmy rozmawiać o tym, że mogłabym go odwiedzać, gdy współlokator będzie poza domem. Wpisuję cyfry i drzwi otwierają się z kliknięciem.

Jazda windą wydaje się trwać godzinę. Jeszcze raz sprawdzam się w lustrzanych ścianach. Ręce mi się trzęsą, gdy ściskam torbę Victoria's Secret.

To już. To naprawdę się dzieje.

Idę korytarzem do mieszkania 3B i zatrzymuję się przed drzwiami. Słyszę muzykę w środku, coś nastrojowego, jazzowego. Naprawdę zadbał o klimat.

Pukam delikatnie, ale nikt nie odpowiada. Pukam ponownie, tym razem głośniej.

Nadal nic.

Może nie słyszy przez muzykę? Próbuję klamki, która łatwo się obraca. Drzwi się otwierają.

"Miles?" wołam, wchodząc do środka. "To ja."

Pierwsze, co zauważam, to ubrania na podłodze. Dużo ubrań. Męskie ubrania i...

Żołądek mi się zaciska.

Są też damskie ubrania.

"Miles?" wołam jeszcze raz, ale mój głos jest już cichszy.

Idę dalej w głąb mieszkania, serce bije mi tak mocno, że słyszę je ponad muzyką. Salon jest pusty, ale na stoliku stoi butelka wina. Dwa kieliszki. Na obu ślady szminki.

"Miles, jesteś—"

Drzwi w korytarzu się otwierają i Miles wychodzi ze swojej sypialni.

Kompletnie nagi.

Widząc mnie, szeroko otwiera oczy, a twarz mu blednie.

"Ari? Co ty... Myślałem, że przyjdziesz jutro—"

"Dziś," szepczę. "Umawialiśmy się na dziś."

Zanim zdąży cokolwiek powiedzieć, próbować tłumaczyć się czy kłamać, w drzwiach za nim pojawia się kolejna postać.

I to dziewczyna, również całkiem naga. Torba Victoria's Secret wypada mi z ręki i z miękkim stukiem ląduje na podłodze.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

POV ARII

Podnoszę torbę i rzucam się w stronę drzwi, widząc wszystko przez mgłę łez, których nie pozwolę sobie uronić przy nich.

„Ari, zaczekaj!” – woła za mną Miles.

Jego dłoń chwyta mnie za nadgarstek, gdy już sięgam do klamki, ale wyrywam się tak gwałtownie, że prawie się przewracam.

„Nie dotykaj mnie!”

„Pozwól mi wyjaśnić—”

„Co wyjaśnić?” Mój głos się łamie. „Wyjaśnić dlaczego jesteś nagi z inną dziewczyną, skoro to ja miałam dziś do ciebie przyjść?”

„Powiedziałaś, że nie jesteś gotowa! Cały czas wymyślałaś wymówki—”

„Więc postanowiłeś znaleźć kogoś, kto jest?”

Przy nim pojawia się ta blondynka, wciąż całkowicie naga, zupełnie tym nieporuszona. Wygląda na rozbawioną, jakby to wszystko było jakimś żartem.

„Ari, słuchaj...” Miles przeczesuje dłonią włosy. „Nie wiem, czy mogę to dalej ciągnąć.”

„Co?”

„To. Nas. No popatrz na siebie.” Jego spojrzenie przesuwa się po moim ciele, ale nie w miły sposób. „Jesteś... miękka.”

To słowo uderza mnie jak policzek. Miękka. Jakby to było coś obrzydliwego.

„Co to ma niby znaczyć?”

„Wiesz dobrze, o co chodzi. Starałem się być cierpliwy, naprawdę, ale mam swoje potrzeby. A ty...” Bezradnie gestykuluje w moją stronę. „Jesteś za gruba, Ari. Przykro mi, ale po prostu mnie to nie pociąga.”

W pokoju zapada cisza, przerywana tylko dźwiękiem łamanego mi serca.

Torba z Victoria’s Secret znów wypada mi z ręki, ląduje na podłodze. Czerwone koronkowe pranie rozsypuje się, całe z obietnic, które teraz wydają się śmieszne.

Miles to zauważa i naprawdę się śmieje.

„O boże, naprawdę miałaś to dzisiaj założyć?” Podnosi stanik i przygląda mu się. „To byłaby katastrofa.”

Blondynka chichocze. „To z działu dziecięcego? Jest takie małe.”

„No właśnie? Naprawdę myślała, że to się zmieści?” Miles rzuca stanik z powrotem na podłogę. „Doceniam starania, ale...”

„Ale co?” – pyta dziewczyna, dalej chichocząc.

„Ale nie ma tylu materiału na świecie,” kończy Miles.

Oboje wybuchają śmiechem, a we mnie coś umiera.

Nie mówię już nic. Nie mogę. Odwracam się tylko i uciekam.

„Ari, no weź, nie bądź taka dramatyczna!” – woła za mną Miles, ale ja już jestem na korytarzu, już wciskam przycisk windy raz za razem, jakby to miało ją przyspieszyć.

Gdy drzwi w końcu się otwierają, wskakuję do środka i wciskam parter. Ręce trzęsą mi się tak bardzo, że ledwo mogę trafić w przycisk.

Łzy spływają w sekundzie, gdy drzwi się zamykają.

Wszystkie słowa, które przez lata słyszałam szeptane za moimi plecami, w końcu wypowiedziane wprost przez kogoś, kto miał mnie kochać.

Wybiegam z budynku prosto na chodnik. Jest już ciemno i nie wiem, gdzie iść. Nie mogę wrócić do domu i mierzyć się z pytaniami mamy. Nie pójdę do Camile i nie przyznam się, co się stało.

Więc po prostu idę.

I idę.

I idę.

Łzy nie przestają płynąć. Pewnie wyglądam okropnie, makijaż mam na pewno zrujnowany, ale nie obchodzi mnie to. Idę, aż bolą mnie stopy, aż trafiam w część miasta, której nie znam.

Nagle orientuję się, że jestem w małym parku, pustym poza kilkoma latarniami i ławką pod wielkim dębem. Opadam na nią i w końcu pozwalam sobie zupełnie się rozpaść.

Sześć miesięcy. Sześć miesięcy myślenia, że to miłość, planowania swojego pierwszego razu, wiary, że ktoś naprawdę mnie chce. A on przez cały czas po prostu mnie znosił, czekając, aż znajdzie kogoś lepszego.

Kogoś chudszego.

Kogoś ładniejszego.

Kogoś nie-miękkiego.

Płaczę, aż boli mnie gardło, aż oczy mam spuchnięte, aż myślę, że już nie mam łez. Ale one i tak płyną dalej.

„Ari?”

Podnoszę wzrok, wycierając twarz grzbietem dłoni. Przez zamglone oczy widzę sylwetkę stojącą kilka kroków ode mnie.

Xander Reed.

Oczywiście. Z wszystkich osób, które mogły mnie znaleźć w najgorszym możliwym momencie, akurat on.

„Co tu robisz?” – pytam, głosem zachrypniętym od płaczu.

„Mógłbym spytać o to samo.” Podchodzi bliżej i widzę troskę na jego twarzy. „Wyglądasz...”

„Jak gówno. Wiem.”

„Chciałem powiedzieć: na zmartwioną.” Siada obok mnie na ławce, zostawiając trochę miejsca między nami. „Co się stało?”

Śmieję się, ale wychodzi z tego tylko szloch. „Naprawdę chcesz wiedzieć?”

„Tak.”

„Mój chłopak mnie zdradził. A raczej już były chłopak.” Wycieram nos w rękaw. „Z jakąś blondynką, która faktycznie ma fajną figurę.”

„Ari—”

„Nie, w porządku. Powiedział mi dokładnie, czemu to zrobił. Najwyraźniej jestem za gruba i za miękka, żeby ktokolwiek chciał ze mną spać.” Słowa mają w ustach gorzki smak. „No i tyle. Taka żałosna historia.”

Xander przez dłuższą chwilę milczy. Kiedy na niego zerkam, jego szczęka jest mocno zaciśnięta.

„On ci to powiedział?”

„Między innymi, tak.”

„Co za dupek.”

„Ale przecież ma rację.” Patrzę na swoje ręce. „No spójrz na mnie. Oszukiwałam się, że ktoś mógłby naprawdę—”

„Przestań.”

„Przestać co?”

„Przestań tak o sobie mówić.” Jego głos jest ostry, pełen złości. „Ten koleś to skończony palant i nie ma prawa decydować o twojej wartości.”

„Łatwo ci mówić. To nie ty—”

„Co? To nie ty słyszysz wyzwiska? To nie tobą ktoś pomiata?” Odwraca się do mnie całkowicie. „Myślisz, że tylko ty czułaś się kiedyś niewystarczająca?”

Patrzę na niego, naprawdę patrzę. Xander Reed, z tą swoją perfekcyjną twarzą, opinią i życiem.

„Nie zrozumiałbyś.”

„Może nie. Ale wiem, jak to jest być zranionym przez kogoś, komu ufałaś.”

W jego głosie jest coś, co sprawia, że mu wierzę.

„Dlaczego jesteś dla mnie miły?” – pytam.

„A dlaczego miałbym nie być?”

„Bo ledwo się znamy. Bo masz tę całą reputację złego chłopca. Bo...”

„Bo co?”

„Bo jestem dokładnie tym, kim Miles mówi, że jestem.”

Zanim zdążę powiedzieć coś jeszcze, zanim znowu się sama poniżę, Xander pochyla się bliżej.

„Nie jesteś,” mówi cicho.

I wtedy mnie całuje.

Delikatnie, łagodnie, zupełnie nie tak, jak mogłabym się spodziewać po kimś o jego reputacji. Jego dłoń obejmuje moją twarz, kciukiem ocierając łzę, o której nie miałam pojęcia, że jeszcze płynęła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Bad Boy Who Found My Sex List

The Bad Boy Who Found My Sex List

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa