passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Bad Boy Who Found My Sex List - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

The Bad Boy Who Found My Sex List

/

Rozdział 5

ROZDZIAŁ 4

PERSPEKTYWA ARII

"Przestań się wiercić!" Camile śmieje się, próbując zapiąć mi zamek w sukience, podczas gdy ja walczę z ramiączkami. "Jesteś teraz jak dżdżownica."

"Nie mogę się powstrzymać," mówię, wpatrując się w swoje odbicie w jej lustrze w sypialni. "Wyglądam idiotycznie."

"Wyglądasz seksownie. To różnica." Odsuwa się i uśmiecha szeroko. "Miles oszaleje, gdy cię zobaczy."

Pociągam za dół mojej czarnej sukienki. Jest krótsza niż cokolwiek, co zwykle noszę, pożyczona z szafy Camile, bo najwyraźniej cała moja garderoba krzyczy "dziewica, której nikt nigdy porządnie nie pocałował".

"Wciąż uważam, że to przesada," mruczę.

"Ari, kochanie, to nie jest przesada. Jest idealnie." Podchodzi do komody i wyciąga małą torbę Victoria's Secret. "A propos idealnie..."

Czuję, jak palę się na twarzy. "Naprawdę to kupiłaś?"

"Oczywiście, że kupiłam! Mówiłam, że to zrobię." Rzuca mi torbę, którą łapię drżącymi rękami. "No dalej, zobacz."

Zaglądam do środka i natychmiast mam ochotę zapaść się pod ziemię. Czerwone koronki. Tyle czerwonej koronki. I tak mało materiału.

"Camile, to jest... to są właściwie same sznurki."

"Jest sexy! O to chodzi!" Wskakuje na łóżko, uśmiechając się, jakby wygrała na loterii. "Zaufaj mi, kiedy Miles cię w tym zobaczy, zapomni, jak się mówi."

"A jeśli się zaśmieje?"

"Nie będzie się śmiał. To nastolatek, Ari. Oni nie śmieją się z nagich dziewczyn w bieliźnie."

Unoszę biustonosz – jeśli w ogóle można to tak nazwać. "A gdzie reszta?"

"To jest całość. No powiedz, chcesz być zapamiętana, czy nie?"

Chcę być zapamiętana. Przez osiemnaście lat byłam niezauważalna, dziewczyną, która stapia się z tłem. Może czas to zmienić.

"Okej," mówię, chowając bieliznę z powrotem do torby. "Okej, dam radę."

"No i moja dziewczyna!" Camile podskakuje i przytula mnie. "Będziesz miała niesamowitą noc. Tak ci zazdroszczę."

"Ty już to robiłaś. Nawet kilka razy."

"Tak, ale nigdy z kimś, na kim mi zależy. Ty i Miles jesteście razem już sześć miesięcy. To już poważny związek."

Sześć miesięcy. Naprawdę minęło już tyle? Czasem wydaje się, że dopiero zaczęliśmy się spotykać, a czasem, że jesteśmy razem od zawsze. Dzisiejsza noc na pewno sprawi, że to stanie się bardziej realne.

Mój telefon wibruje. Aplikacja Uber pokazuje, że kierowca jest za dwie minuty.

"To mój transport," mówię, chwytając torebkę i małą torbę Victoria's Secret.

"Napisz, jak dojedziesz. I napisz potem. Chcę szczegółów. Nie obrzydliwych, tylko... fajnych."

"Nie dam ci żadnych szczegółów!"

"No dobrze, ale przynajmniej powiedz mi, jak było. W skali od jeden do dziesięciu."

Kręcę głową, ale się uśmiecham. "Jesteś niemożliwa."

"Jestem wspierająca. To różnica." Odprowadza mnie do drzwi. "Ale poważnie, Ari, jeśli zmienisz zdanie albo coś będzie nie tak, po prostu zadzwoń. Przyjadę po ciebie, o której by nie było."

"Dzięki, Cam. Naprawdę."

"Po to są najlepsze przyjaciółki. Teraz idź i strac dziewictwo!"

Droga do mieszkania Milesa trwa wieczność i jednocześnie mija w mgnieniu oka. Całe wnętrzności mam wywrócone na drugą stronę, a przez całą drogę sprawdzam swoje odbicie w kamerce telefonu. Wyglądam dobrze? Wyglądam jak ktoś, kto zaraz pierwszy raz będzie uprawiał seks?

Kierowca co chwilę zerka na mnie w lusterku, pewnie zastanawiając się, czemu wyglądam, jakbym miała zaraz zwymiotować.

Kiedy podjeżdżamy pod blok Milesa, siedzę jeszcze chwilę w samochodzie, gapiąc się na jego okno na trzecim piętrze. Widać, że pali się światło. Czeka na mnie.

"To tutaj, prawda?" pyta kierowca.

"Tak. Dziękuję."

Wysiadam i powoli idę do wejścia. Miles podał mi kod do domofonu już kilka tygodni temu, kiedy po raz pierwszy zaczęliśmy rozmawiać o tym, że mogłabym go odwiedzać, gdy współlokator będzie poza domem. Wpisuję cyfry i drzwi otwierają się z kliknięciem.

Jazda windą wydaje się trwać godzinę. Jeszcze raz sprawdzam się w lustrzanych ścianach. Ręce mi się trzęsą, gdy ściskam torbę Victoria's Secret.

To już. To naprawdę się dzieje.

Idę korytarzem do mieszkania 3B i zatrzymuję się przed drzwiami. Słyszę muzykę w środku, coś nastrojowego, jazzowego. Naprawdę zadbał o klimat.

Pukam delikatnie, ale nikt nie odpowiada. Pukam ponownie, tym razem głośniej.

Nadal nic.

Może nie słyszy przez muzykę? Próbuję klamki, która łatwo się obraca. Drzwi się otwierają.

"Miles?" wołam, wchodząc do środka. "To ja."

Pierwsze, co zauważam, to ubrania na podłodze. Dużo ubrań. Męskie ubrania i...

Żołądek mi się zaciska.

Są też damskie ubrania.

"Miles?" wołam jeszcze raz, ale mój głos jest już cichszy.

Idę dalej w głąb mieszkania, serce bije mi tak mocno, że słyszę je ponad muzyką. Salon jest pusty, ale na stoliku stoi butelka wina. Dwa kieliszki. Na obu ślady szminki.

"Miles, jesteś—"

Drzwi w korytarzu się otwierają i Miles wychodzi ze swojej sypialni.

Kompletnie nagi.

Widząc mnie, szeroko otwiera oczy, a twarz mu blednie.

"Ari? Co ty... Myślałem, że przyjdziesz jutro—"

"Dziś," szepczę. "Umawialiśmy się na dziś."

Zanim zdąży cokolwiek powiedzieć, próbować tłumaczyć się czy kłamać, w drzwiach za nim pojawia się kolejna postać.

I to dziewczyna, również całkiem naga. Torba Victoria's Secret wypada mi z ręki i z miękkim stukiem ląduje na podłodze.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

POV ARII

Podnoszę torbę i rzucam się w stronę drzwi, widząc wszystko przez mgłę łez, których nie pozwolę sobie uronić przy nich.

„Ari, zaczekaj!” – woła za mną Miles.

Jego dłoń chwyta mnie za nadgarstek, gdy już sięgam do klamki, ale wyrywam się tak gwałtownie, że prawie się przewracam.

„Nie dotykaj mnie!”

„Pozwól mi wyjaśnić—”

„Co wyjaśnić?” Mój głos się łamie. „Wyjaśnić dlaczego jesteś nagi z inną dziewczyną, skoro to ja miałam dziś do ciebie przyjść?”

„Powiedziałaś, że nie jesteś gotowa! Cały czas wymyślałaś wymówki—”

„Więc postanowiłeś znaleźć kogoś, kto jest?”

Przy nim pojawia się ta blondynka, wciąż całkowicie naga, zupełnie tym nieporuszona. Wygląda na rozbawioną, jakby to wszystko było jakimś żartem.

„Ari, słuchaj...” Miles przeczesuje dłonią włosy. „Nie wiem, czy mogę to dalej ciągnąć.”

„Co?”

„To. Nas. No popatrz na siebie.” Jego spojrzenie przesuwa się po moim ciele, ale nie w miły sposób. „Jesteś... miękka.”

To słowo uderza mnie jak policzek. Miękka. Jakby to było coś obrzydliwego.

„Co to ma niby znaczyć?”

„Wiesz dobrze, o co chodzi. Starałem się być cierpliwy, naprawdę, ale mam swoje potrzeby. A ty...” Bezradnie gestykuluje w moją stronę. „Jesteś za gruba, Ari. Przykro mi, ale po prostu mnie to nie pociąga.”

W pokoju zapada cisza, przerywana tylko dźwiękiem łamanego mi serca.

Torba z Victoria’s Secret znów wypada mi z ręki, ląduje na podłodze. Czerwone koronkowe pranie rozsypuje się, całe z obietnic, które teraz wydają się śmieszne.

Miles to zauważa i naprawdę się śmieje.

„O boże, naprawdę miałaś to dzisiaj założyć?” Podnosi stanik i przygląda mu się. „To byłaby katastrofa.”

Blondynka chichocze. „To z działu dziecięcego? Jest takie małe.”

„No właśnie? Naprawdę myślała, że to się zmieści?” Miles rzuca stanik z powrotem na podłogę. „Doceniam starania, ale...”

„Ale co?” – pyta dziewczyna, dalej chichocząc.

„Ale nie ma tylu materiału na świecie,” kończy Miles.

Oboje wybuchają śmiechem, a we mnie coś umiera.

Nie mówię już nic. Nie mogę. Odwracam się tylko i uciekam.

„Ari, no weź, nie bądź taka dramatyczna!” – woła za mną Miles, ale ja już jestem na korytarzu, już wciskam przycisk windy raz za razem, jakby to miało ją przyspieszyć.

Gdy drzwi w końcu się otwierają, wskakuję do środka i wciskam parter. Ręce trzęsą mi się tak bardzo, że ledwo mogę trafić w przycisk.

Łzy spływają w sekundzie, gdy drzwi się zamykają.

Wszystkie słowa, które przez lata słyszałam szeptane za moimi plecami, w końcu wypowiedziane wprost przez kogoś, kto miał mnie kochać.

Wybiegam z budynku prosto na chodnik. Jest już ciemno i nie wiem, gdzie iść. Nie mogę wrócić do domu i mierzyć się z pytaniami mamy. Nie pójdę do Camile i nie przyznam się, co się stało.

Więc po prostu idę.

I idę.

I idę.

Łzy nie przestają płynąć. Pewnie wyglądam okropnie, makijaż mam na pewno zrujnowany, ale nie obchodzi mnie to. Idę, aż bolą mnie stopy, aż trafiam w część miasta, której nie znam.

Nagle orientuję się, że jestem w małym parku, pustym poza kilkoma latarniami i ławką pod wielkim dębem. Opadam na nią i w końcu pozwalam sobie zupełnie się rozpaść.

Sześć miesięcy. Sześć miesięcy myślenia, że to miłość, planowania swojego pierwszego razu, wiary, że ktoś naprawdę mnie chce. A on przez cały czas po prostu mnie znosił, czekając, aż znajdzie kogoś lepszego.

Kogoś chudszego.

Kogoś ładniejszego.

Kogoś nie-miękkiego.

Płaczę, aż boli mnie gardło, aż oczy mam spuchnięte, aż myślę, że już nie mam łez. Ale one i tak płyną dalej.

„Ari?”

Podnoszę wzrok, wycierając twarz grzbietem dłoni. Przez zamglone oczy widzę sylwetkę stojącą kilka kroków ode mnie.

Xander Reed.

Oczywiście. Z wszystkich osób, które mogły mnie znaleźć w najgorszym możliwym momencie, akurat on.

„Co tu robisz?” – pytam, głosem zachrypniętym od płaczu.

„Mógłbym spytać o to samo.” Podchodzi bliżej i widzę troskę na jego twarzy. „Wyglądasz...”

„Jak gówno. Wiem.”

„Chciałem powiedzieć: na zmartwioną.” Siada obok mnie na ławce, zostawiając trochę miejsca między nami. „Co się stało?”

Śmieję się, ale wychodzi z tego tylko szloch. „Naprawdę chcesz wiedzieć?”

„Tak.”

„Mój chłopak mnie zdradził. A raczej już były chłopak.” Wycieram nos w rękaw. „Z jakąś blondynką, która faktycznie ma fajną figurę.”

„Ari—”

„Nie, w porządku. Powiedział mi dokładnie, czemu to zrobił. Najwyraźniej jestem za gruba i za miękka, żeby ktokolwiek chciał ze mną spać.” Słowa mają w ustach gorzki smak. „No i tyle. Taka żałosna historia.”

Xander przez dłuższą chwilę milczy. Kiedy na niego zerkam, jego szczęka jest mocno zaciśnięta.

„On ci to powiedział?”

„Między innymi, tak.”

„Co za dupek.”

„Ale przecież ma rację.” Patrzę na swoje ręce. „No spójrz na mnie. Oszukiwałam się, że ktoś mógłby naprawdę—”

„Przestań.”

„Przestać co?”

„Przestań tak o sobie mówić.” Jego głos jest ostry, pełen złości. „Ten koleś to skończony palant i nie ma prawa decydować o twojej wartości.”

„Łatwo ci mówić. To nie ty—”

„Co? To nie ty słyszysz wyzwiska? To nie tobą ktoś pomiata?” Odwraca się do mnie całkowicie. „Myślisz, że tylko ty czułaś się kiedyś niewystarczająca?”

Patrzę na niego, naprawdę patrzę. Xander Reed, z tą swoją perfekcyjną twarzą, opinią i życiem.

„Nie zrozumiałbyś.”

„Może nie. Ale wiem, jak to jest być zranionym przez kogoś, komu ufałaś.”

W jego głosie jest coś, co sprawia, że mu wierzę.

„Dlaczego jesteś dla mnie miły?” – pytam.

„A dlaczego miałbym nie być?”

„Bo ledwo się znamy. Bo masz tę całą reputację złego chłopca. Bo...”

„Bo co?”

„Bo jestem dokładnie tym, kim Miles mówi, że jestem.”

Zanim zdążę powiedzieć coś jeszcze, zanim znowu się sama poniżę, Xander pochyla się bliżej.

„Nie jesteś,” mówi cicho.

I wtedy mnie całuje.

Delikatnie, łagodnie, zupełnie nie tak, jak mogłabym się spodziewać po kimś o jego reputacji. Jego dłoń obejmuje moją twarz, kciukiem ocierając łzę, o której nie miałam pojęcia, że jeszcze płynęła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

PUNKT WIDZENIA XANDERA

Powoli odrywam się od pocałunku, obserwując jej twarz w przyciemnionym świetle parku. Jej oczy są wciąż czerwone od płaczu, ale teraz jest w nich coś innego. Coś, czego wcześniej tam nie było.

– Chcesz pójść do mnie do mieszkania? – pytam łagodnym głosem.

Nie waha się ani chwili. Natychmiast kiwa głową, jakby tylko czekała, aż zapytam.

– Jesteś pewna? – Muszę wiedzieć, że nie ucieka tylko przed tym, co zrobił tamten dupek.

– Tak – szepcze. – Jestem pewna.

Droga do mojego mieszkania upływa w ciszy, ale co chwilę zerkam na nią ukradkiem. Przestała płakać, ale widzę, że wciąż wszystko przetwarza. Jej dłonie lekko się trzęsą i co kilka kroków spogląda na mnie, jakby nie mogła uwierzyć, że to naprawdę się dzieje.

Nie dziwię się jej. Kilka godzin temu ledwo się znaliśmy. Teraz zabieram ją do domu po tym, jak znalazłem ją rozbitą w parku.

Moja kamienica nie jest luksusowa, ale porządna. Otwieram drzwi i wpuszczam ją pierwszą.

– Wow – mówi, rozglądając się. – Jest tu naprawdę ładnie.

– Dzięki. – Obserwuję, jak ogląda wnętrze. Salon z ciemnymi meblami, kuchnia, która wyjątkowo tym razem jest posprzątana, ściany pokryte fotografiami, które zbierałem przez lata.

Zatrzymuje się przy jednym ze zdjęć, czarno-białym ujęciu miasta nocą.

– Sam to zrobiłeś?

– Tak. Fotografia to trochę moje hobby.

– Piękne.

Podchodzę za nią, tak blisko, że czuję jej szampon do włosów. Coś kwiatowego, słodkiego, przez co mam ochotę zanurzyć twarz w jej włosach.

– Więc – mówię, obejmując ją w talii od tyłu – o tej propozycji, którą złożyłem wcześniej…

Sztywnieje lekko w moich ramionach. – O co chodzi?

– Jesteś gotowa ją przyjąć?

Odwraca się w moich objęciach, jej brązowe oczy szukają mojej twarzy. – Naprawdę to miałeś na myśli? Że pomożesz mi z moją listą?

– Każde słowo.

– Dlaczego?

To uczciwe pytanie. Dlaczego miałbym pomóc dziewczynie, którą ledwo znam, odhaczać punkty z jej listy fantazji? Prawda jest skomplikowana. Po części chodziło o zakład z kumplami, ale to już nie jest prawdziwy powód. Prawdziwy powód stoi w moich ramionach, patrząc na mnie jak na kogoś, kto może być naprawdę coś wart.

– Bo zasługujesz na to, żeby doświadczyć wszystkiego, czego chcesz – mówię jej. – I dlatego, że ten dupek dziś sprawił, że poczułaś się beznadziejnie, a ja chcę ci pokazać, jak bardzo się mylił.

– A jeśli miał rację?

– Nie miał.

– Nie możesz tego wiedzieć.

– Wiem. – Obejmuję jej twarz dłońmi. – Zaufaj mi.

Patrzy na mnie długo, po czym powoli kiwa głową. – Dobrze.

– Dobrze?

– Przyjmuję twoją propozycję.

Coś gorącego i pierwotnego przebiega przeze mnie na dźwięk tych słów. – Od czego chcesz zacząć?

Zamiast odpowiedzieć, podnosi się na palcach i mnie całuje. Tym razem to już nie ten sam pocałunek, co w parku. Ten jest desperacki, głodny, jakby próbowała wymazać to, co się wydarzyło wcześniej, zastępując to czymś lepszym.

Całuję ją z tą samą desperacją, prowadząc ją w stronę sypialni. Moje dłonie odnajdują brzeg jej sukienki, a ona nie powstrzymuje mnie, gdy zaczynam ją podciągać.

Gdy docieramy do łóżka, sukienki już nie ma, a ona stoi przede mną w samym staniku i majtkach. Prosta, zwyczajna bielizna, która na niej wygląda bardziej seksownie niż jakiekolwiek koronkowe pranie, które kiedykolwiek widziałem.

Ale kiedy patrzę jej w twarz, widzę, jak wkrada się zwątpienie. Zakrywa się ramionami i odwraca wzrok.

– Hej – mówię cicho. – Co się stało?

– Nic. Ja po prostu… – urywa, wciąż na mnie nie patrząc.

– Po prostu co?

– Ciągle myślę o tym, co powiedział Miles. O tym, jak wyglądam. O tym, że jestem zbyt… – przełyka ślinę. – Zbyt miękka.

Wściekłość, która mnie wypełnia, jest natychmiastowa i przytłaczająca. Chciałbym znaleźć tego gnoja i sprawić, by zapłacił za każde okrutne słowo, które jej powiedział.

– Spójrz na mnie – mówię.

Kręci głową.

– Ari. Spójrz na mnie.

Niechętnie spotyka moje spojrzenie.

– Mylił się – mówię jej. – We wszystkim.

– Nie musisz kłamać, żeby poprawić mi humor.

– Nie kłamię. – Podchodzę bliżej, składając delikatny pocałunek na jej ramieniu. – Jesteś piękna.

– Nie… – mówi ledwo słyszalnym głosem.

– Nie co?

– Nie kłam. Nie jestem dziewczyną, którą chłopcy się chwalą. Nie jestem dziewczyną, o której mówią z dumą, że z nią są. Ja po prostu… – bierze drżący oddech – po prostu jestem sobą.

Odsuwam się, żeby spojrzeć na nią naprawdę. W jej oczach widzę całą jej bezbronność, to, jak bardzo stara się być odważna, choć w środku się rozpada. To robi ze mną coś, czego się nie spodziewałem.

– Masz rację – mówię cicho.

Na jej twarzy pojawia się zawód, jakby spodziewała się, że będę się sprzeczał.

– Nie jesteś dziewczyną, którą chłopcy się chwalą – kontynuuję. – Jesteś dziewczyną, którą należy wielbić.

Jej oczy rozszerzają się ze zdziwienia.

– Jesteś dziewczyną, której ktoś powinien codziennie mówić, jaka jest niesamowita. Jesteś dziewczyną, która nigdy nie powinna wątpić w swoją wartość, bo ludzie wokół niej jasno pokażą, jak bardzo mają szczęście, że ją mają.

– Xander…

– Nie jesteś tylko piękna, Ari. Jesteś niezwykła. I każdy chłopak, który nie potrafi tego dostrzec, nie zasługuje nawet na to, by oddychać tym samym powietrzem co ty.

Zanim zdąży zaprzeczyć, zanim powie mi, że się mylę, pochylam się i całuję ją tak, żeby przekazać wszystko, czego nie potrafię ubrać w słowa.

Topnieje w moich ramionach, jej dłonie zaciskają się na mojej koszuli i wiem, że dotarłem do niej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Bad Boy Who Found My Sex List

The Bad Boy Who Found My Sex List

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa