PUNKT WIDZENIA XANDERA
Powoli odrywam się od pocałunku, obserwując jej twarz w przyciemnionym świetle parku. Jej oczy są wciąż czerwone od płaczu, ale teraz jest w nich coś innego. Coś, czego wcześniej tam nie było.
– Chcesz pójść do mnie do mieszkania? – pytam łagodnym głosem.
Nie waha się ani chwili. Natychmiast kiwa głową, jakby tylko czekała, aż zapytam.
– Jesteś pewna? – Muszę wiedzieć, że nie ucieka tylko przed tym, co zrobił tamten dupek.
– Tak – szepcze. – Jestem pewna.
Droga do mojego mieszkania upływa w ciszy, ale co chwilę zerkam na nią ukradkiem. Przestała płakać, ale widzę, że wciąż wszystko przetwarza. Jej dłonie lekko się trzęsą i co kilka kroków spogląda na mnie, jakby nie mogła uwierzyć, że to naprawdę się dzieje.
Nie dziwię się jej. Kilka godzin temu ledwo się znaliśmy. Teraz zabieram ją do domu po tym, jak znalazłem ją rozbitą w parku.
Moja kamienica nie jest luksusowa, ale porządna. Otwieram drzwi i wpuszczam ją pierwszą.
– Wow – mówi, rozglądając się. – Jest tu naprawdę ładnie.
– Dzięki. – Obserwuję, jak ogląda wnętrze. Salon z ciemnymi meblami, kuchnia, która wyjątkowo tym razem jest posprzątana, ściany pokryte fotografiami, które zbierałem przez lata.
Zatrzymuje się przy jednym ze zdjęć, czarno-białym ujęciu miasta nocą.
– Sam to zrobiłeś?
– Tak. Fotografia to trochę moje hobby.
– Piękne.
Podchodzę za nią, tak blisko, że czuję jej szampon do włosów. Coś kwiatowego, słodkiego, przez co mam ochotę zanurzyć twarz w jej włosach.
– Więc – mówię, obejmując ją w talii od tyłu – o tej propozycji, którą złożyłem wcześniej…
Sztywnieje lekko w moich ramionach. – O co chodzi?
– Jesteś gotowa ją przyjąć?
Odwraca się w moich objęciach, jej brązowe oczy szukają mojej twarzy. – Naprawdę to miałeś na myśli? Że pomożesz mi z moją listą?
– Każde słowo.
– Dlaczego?
To uczciwe pytanie. Dlaczego miałbym pomóc dziewczynie, którą ledwo znam, odhaczać punkty z jej listy fantazji? Prawda jest skomplikowana. Po części chodziło o zakład z kumplami, ale to już nie jest prawdziwy powód. Prawdziwy powód stoi w moich ramionach, patrząc na mnie jak na kogoś, kto może być naprawdę coś wart.
– Bo zasługujesz na to, żeby doświadczyć wszystkiego, czego chcesz – mówię jej. – I dlatego, że ten dupek dziś sprawił, że poczułaś się beznadziejnie, a ja chcę ci pokazać, jak bardzo się mylił.
– A jeśli miał rację?
– Nie miał.
– Nie możesz tego wiedzieć.
– Wiem. – Obejmuję jej twarz dłońmi. – Zaufaj mi.
Patrzy na mnie długo, po czym powoli kiwa głową. – Dobrze.
– Dobrze?
– Przyjmuję twoją propozycję.
Coś gorącego i pierwotnego przebiega przeze mnie na dźwięk tych słów. – Od czego chcesz zacząć?
Zamiast odpowiedzieć, podnosi się na palcach i mnie całuje. Tym razem to już nie ten sam pocałunek, co w parku. Ten jest desperacki, głodny, jakby próbowała wymazać to, co się wydarzyło wcześniej, zastępując to czymś lepszym.
Całuję ją z tą samą desperacją, prowadząc ją w stronę sypialni. Moje dłonie odnajdują brzeg jej sukienki, a ona nie powstrzymuje mnie, gdy zaczynam ją podciągać.
Gdy docieramy do łóżka, sukienki już nie ma, a ona stoi przede mną w samym staniku i majtkach. Prosta, zwyczajna bielizna, która na niej wygląda bardziej seksownie niż jakiekolwiek koronkowe pranie, które kiedykolwiek widziałem.
Ale kiedy patrzę jej w twarz, widzę, jak wkrada się zwątpienie. Zakrywa się ramionami i odwraca wzrok.
– Hej – mówię cicho. – Co się stało?
– Nic. Ja po prostu… – urywa, wciąż na mnie nie patrząc.
– Po prostu co?
– Ciągle myślę o tym, co powiedział Miles. O tym, jak wyglądam. O tym, że jestem zbyt… – przełyka ślinę. – Zbyt miękka.
Wściekłość, która mnie wypełnia, jest natychmiastowa i przytłaczająca. Chciałbym znaleźć tego gnoja i sprawić, by zapłacił za każde okrutne słowo, które jej powiedział.
– Spójrz na mnie – mówię.
Kręci głową.
– Ari. Spójrz na mnie.
Niechętnie spotyka moje spojrzenie.
– Mylił się – mówię jej. – We wszystkim.
– Nie musisz kłamać, żeby poprawić mi humor.
– Nie kłamię. – Podchodzę bliżej, składając delikatny pocałunek na jej ramieniu. – Jesteś piękna.
– Nie… – mówi ledwo słyszalnym głosem.
– Nie co?
– Nie kłam. Nie jestem dziewczyną, którą chłopcy się chwalą. Nie jestem dziewczyną, o której mówią z dumą, że z nią są. Ja po prostu… – bierze drżący oddech – po prostu jestem sobą.
Odsuwam się, żeby spojrzeć na nią naprawdę. W jej oczach widzę całą jej bezbronność, to, jak bardzo stara się być odważna, choć w środku się rozpada. To robi ze mną coś, czego się nie spodziewałem.
– Masz rację – mówię cicho.
Na jej twarzy pojawia się zawód, jakby spodziewała się, że będę się sprzeczał.
– Nie jesteś dziewczyną, którą chłopcy się chwalą – kontynuuję. – Jesteś dziewczyną, którą należy wielbić.
Jej oczy rozszerzają się ze zdziwienia.
– Jesteś dziewczyną, której ktoś powinien codziennie mówić, jaka jest niesamowita. Jesteś dziewczyną, która nigdy nie powinna wątpić w swoją wartość, bo ludzie wokół niej jasno pokażą, jak bardzo mają szczęście, że ją mają.
– Xander…
– Nie jesteś tylko piękna, Ari. Jesteś niezwykła. I każdy chłopak, który nie potrafi tego dostrzec, nie zasługuje nawet na to, by oddychać tym samym powietrzem co ty.
Zanim zdąży zaprzeczyć, zanim powie mi, że się mylę, pochylam się i całuję ją tak, żeby przekazać wszystko, czego nie potrafię ubrać w słowa.
Topnieje w moich ramionach, jej dłonie zaciskają się na mojej koszuli i wiem, że dotarłem do niej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV ARII
Kiedy Xander oderwał się od naszego pocałunku, myślałam, że położy mnie na łóżku i wspiął się na mnie.
Zamiast tego wstał i pociągnął mnie za sobą.
„Gdzie idziemy?” zapytałam, wciąż łapiąc oddech.
„Po prostu chodź tu”, powiedział, ciągnąc mnie za rękę przez pokój.
Zatrzymał się przed lustrem w pełnej długości, zamontowanym na jego komodzie. Odbicie było natychmiastowe—ja, zarumieniona i rozczochrana, on stojący za mną z ręką na mojej talii.
„Spójrz na siebie”, powiedział.
Rzuciłam okiem w lustro i od razu chciałam odwrócić wzrok. „Wyglądam okropnie.”
„Nie. Nie wyglądasz.” Jego uścisk lekko się wzmocnił. „Patrz dalej.”
„Xander—”
„Co widzisz?”
Westchnęłam. „Dziewczynę, która płakała. Dziewczynę, która nie powinna być w takim pokoju. Z tobą.”
„To nie to, co ja widzę.”
Poczułam, jak podchodzi bliżej. Jego usta musnęły muszlę mojego ucha.
„Pozwól, że pokażę ci, co widzę.”
Lekko się pochylił i ściągnął mi majtki. Zamarłam.
„Spokojnie”, wymamrotał. „Zaufaj mi.”
Przykucnął, powoli zsuwając materiał z moich nóg, przesuwając dłońmi po moich udach, gdy się podnosił. Potem podszedł do komody, otworzył szufladę i wyjął kawałek czerwonej bielizny—cienkie ramiączka, przezroczysta koronka, prawie nic.
Patrzyłam na to. „Chcesz, żebym to założyła?”
„Chcę, żebyś zobaczyła siebie w tym.”
Zanim zdążyłam zaprotestować, już mi pomagał ją założyć. Podciągał ją w górę moich nóg, przesuwał ramiączka na ramiona, wygładzał ją na moim ciele. Jego dłonie nie były nieśmiałe—obejmowały, muskały, sunęły po każdej krzywiźnie, jakby miał do tego prawo. Całował moje plecy, jego usta były gorące na mojej skórze.
Moje sutki stwardniały. Uda już przylegały do siebie.
Gdy się cofnął, w końcu spojrzałam.
I nie poznałam siebie.
Czerwona koronka opinała moje ciało, jakby została stworzona dla mnie. Moja skóra wyglądała na ciepłą, zarumienioną. Klata unosiła mi się gwałtownie. Wyglądałam… seksownie. Jak ktoś, na kogo sama zwróciłabym uwagę.
„Powiedz, co widzisz”, powiedział Xander.
„Ja—” Głos mi ugrzązł w gardle. „Nie wiem.”
„Wiesz. Powiedz to.”
Spojrzałam jeszcze raz. „Wyglądam… seksownie.”
Uśmiechnął się za mną, zębami muskając tył mojej szyi. „Tak, wyglądasz.”
Puls bił mi w gardle. „To prawie nic nie zakrywa.”
„O to chodzi.”
Przyciągnął mnie mocniej do siebie. Poczułam jego kutasa, twardego i grubego, napierającego na moje dolne plecy. Jego dłonie zsunęły się na mój brzuch, tak nisko, że zaczęłam się wiercić.
„Czujesz to?” wyszeptał. „To właśnie robisz ze mną.”
Wypuściłam drżący oddech. Moje uda były mokre. Wszystko we mnie krzyczało jeszcze bardziej.
Wtedy usłyszałam kliknięcie. Podniosłam wzrok—jego telefon był w jego dłoni.
„Robisz zdjęcie?” Mój głos podskoczył.
„Tylko jedno. W lustrze. Ty w tym.” Jego wolna ręka wróciła na mój bok. „Dla mnie. Dla ciebie. Na wypadek, gdybyś zapomniała, jak zajebiście wyglądasz.”
Wahałam się. Ale się nie ruszyłam.
Podniósł telefon. Zobaczyłam nasze odbicie na ekranie—jego klatka piersiowa przyciśnięta do moich pleców, jego dłoń na mojej talii, ja w samej czerwonej koronce, zarumieniona i spragniona.
„Kurwa”, powiedział. „To moje nowe ulubione zdjęcie.”
Nie powstrzymałam go. Nie czułam wstydu.
Czułam się pożądana.
Jego dłoń wsunęła się między moje nogi, palce musnęły miejsce, gdzie byłam już cała mokra. Zajęczałam.
„To cię podnieca?” zapytał. „Widząc to, co ja widzę?”
Pokiwałam głową, zbyt bez tchu, by mówić.
„Dobrze. Bo jeszcze z tobą nie skończyłem.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA ARII
Wciąż patrzyłam w lustro, oszołomiona tym, jak inaczej wyglądam w jego oczach, kiedy Xander wsunął telefon do kieszeni i zbliżył się tuż za mną.
„Wiesz, co się właśnie stało, prawda?” wyszeptał mi do ucha, głosem niskim, rozpalonym żarem.
„Co masz na myśli?”
„Oficjalnie zostałaś pocałowana…” Jego dłoń ścisnęła moją talię. „Naprawdę pocałowana. I…” stuknął palcem w kieszeń z kpiącym uśmiechem. „Twoje nagie zdjęcia zostały udostępnione.”
Oczy mi się rozszerzyły. „Xander!”
Zachichotał, muskając ustami mój policzek. „Spokojnie. Tylko jedno. Tylko ja. I mi pozwoliłaś.”
Przygryzłam wargę, serce waliło jak oszalałe. Miał rację. To zdjęcie. Ta bielizna. To napięcie między nami. Nie czułam wstydu.
Czułam się potężna.
„To już dwie rzeczy z twojej listy,” powiedział, obracając mnie twarzą do siebie. „Robimy postępy.”
„A następna?” zapytałam, głosem cichszym, niż zamierzałam.
„Cierpliwości,” odparł, całując mnie powoli, drażniąco. „Wracaj do łóżka.”
Chwycił mnie za rękę i poprowadził przez pokój, ale tym razem nie popchnął mnie ani nie położył się na mnie.
Zamiast tego usiadł na krawędzi łóżka, oparł się na łokciach i spojrzał na mnie, jakbym była jedyną rzeczą, którą chce wielbić.
„Wejdź na górę,” powiedział.
Mrugnęłam. „Czekaj, co?”
„Chcę, żebyś to ty przejęła kontrolę.” Jego oczy przesuwały się po moim ciele w tej ledwie widocznej czerwonej koronce. „Chcę poczuć, jak mnie dosiadasz.”
Zaschło mi w ustach.
„Jesteś pewny?”
„Nie pytałbym, gdybym nie był.”
Moja skóra zapiekła od oczekiwania. Wspięłam się powoli na jego biodra, kolana po obu stronach jego ciała, cienka tkanina bielizny wcale nie ukrywała, jak bardzo byłam mokra. Przyciągnął mnie do siebie, aż usiadłam na nim okrakiem, nasze ciała ściśle się przylgnęły.
Czułam jego kutasa przez bokserki—gorący, twardy, pulsujący pod spodem. Moje biodra poruszyły się instynktownie, pocierając o niego. Jego oddech przyspieszył.
„Kurwa, Aria…” jęknął. „Właśnie tak.”
Pochylił się, całując mój dekolt, przesuwając językiem po koronce, aż była wilgotna. Jęknęłam, poruszając się mocniej. Jego dłonie zacisnęły się na moich biodrach, prowadząc ruch, ale pozwalając mi prowadzić.
„Nie przestawaj,” powiedział, głosem napiętym. „Weź, czego potrzebujesz.”
Wzięłam. Kręciłam biodrami w powolnych, nieprzyzwoitych okręgach, przeciągając swoją wilgoć po nim raz za razem. To tarcie było rozkoszne, doprowadzało do szaleństwa.
„Boże, to takie dobre,” sapnęłam.
Objął moją pupę, przyciągając mnie bliżej, dociskając mocniej do swojego członka. Odchyliłam głowę do tyłu, goniąc za każdym impulsem przyjemności, uczucie narastało zbyt szybko, by nad nim panować.
„Zaraz—o mój Boże—Xander—”
Złapał mnie w talii i przyciągnął mocno do siebie, trzymając ciasno, gdy zadrżałam i doszłam na jego kolanach, krzycząc w zgięcie jego szyi. Całe ciało mi drżało, uda były napięte, mięśnie pulsowały wokół niczego poza desperackim żarem i przesiąkniętą koronką.
Opadłam na jego pierś, dysząc, oszołomiona. Gładził powoli moje plecy, jego usta muskały mój skroń.
„To było...” zaczęłam, wciąż łapiąc oddech.
„Cholernie gorące,” dokończył. „Byłaś niesamowita.”
Spojrzałam na niego, zarumieniona, bez tchu. „Chcę cię.”
Uniósł lekko brew. „Już mnie masz.”
„Nie, ja...”, zawahałam się. „Chcę, żebyś był moim pierwszym. Teraz.”
Jego dłonie znieruchomiały. Szczęka się zacisnęła.
„Nie.”
Mrugnęłam. „Nie?”
Gładził moje włosy, oczy poważne, ale czułe. „Jeszcze nie.”
„Dlaczego?” wyszeptałam.
„Bo robimy to na twoich warunkach. A twoja lista nie kończy się seksem. Kończy się przed nim.” Przesunął palcem po moim policzku. „Nie pozwolę ci pominąć reszty, tylko po to, żeby rzucić się w coś, co wszystko zmienia.”
„Ale jestem gotowa—”
Ujął moją twarz. „Myślisz, że jesteś. Ale kiedy ten moment nadejdzie, chcę, żeby to było zakończenie czegoś pięknego, nie tylko odhaczenie punktu z listy.”
Przełknęłam ślinę. Moje ciało bolało, rwało do niego, ale rozumiałam. W głębi duszy wiedziałam, że ma rację.
„Ale to nie znaczy, że skończyłem z tobą na dziś,” dodał, jego głos się obniżył.
Położył mnie z powrotem na łóżku i uklęknął między moimi udami, odsuwając bieliznę z przewrotnym uśmiechem.
„Nie zaśniesz, dopóki nie usłyszę, jak ponownie krzyczysz moje imię.”
„Xander—”
Jego język zastąpił palce, zanim zdążyłam dokończyć zdanie.
Gorący. Mokry. Niepowstrzymany.
Lizał mnie, jakby próbował zapamiętać każdy dźwięk, jaki wydaję, każdy drżący ruch moich ud, każde urwane jęknięcie. Wczepiłam się w pościel, biodra mi falowały, głowa rzucała się na boki, gdy delektował się mną bez pośpiechu.
„Kurwa, właśnie tam—Xander—”
Jęknął przeciwko mnie, wibracja pchnęła mnie prosto przez krawędź. Doszłam ponownie, tym razem mocniej, nogi drżały nie do opanowania.
Ledwo czułam, jak przysunął się obok mnie.
Jedyne, co pamiętam, to ciężar jego ramienia na mojej talii, dłoń odgarniającą włosy z twarzy i niski pomruk jego głosu, gdy odpływałam w sen.
„Odpocznij, Aria. Zasłużyłaś.”
Przesuń w górę, aby kontynuować