Mireille wysiadła z samochodu, gdy Dante trzymał drzwi otwarte. Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, gdy spojrzała na wspaniałą rezydencję przed sobą.
Tak, była przyzwyczajona do widoku wielkich i pięknych domów, ale ten był na zupełnie innym poziomie — znacznie bardziej okazały, znacznie bardziej wyrafinowany niż cokolwiek, z czym się kiedykolwiek spotkała.
„Powinnaś zobaczyć swoją minę, Księżniczko.” Dante pstryknął palcami przed jej twarzą, przywracając ją do rzeczywistości.
“Czy zdobyłaś ri
bardziej niż wtedy?” zapytała, mrużąc na niego oczy.
Dante zaśmiał się, jego uśmiech był zadowolony. „Czy to nie jest oczywiste? I czy nie byłoby dziwne, gdyby tak się nie stało? James też stał się bogatszy, prawda?”
Zanim zdążyła odpowiedzieć, podeszło do nich dwóch elegancko ubranych mężczyzn.
„Witamy w domu, szefie,” powiedzieli, lekko się kłaniając, gdy zabrali bagaże od Dantego.
„Odejdźcie,” rozkazał Dante krótko, a mężczyźni bez wahania zniknęli wzdłuż podjazdu.
„Wejdźmy, Księżniczko,” powiedział, dając znak, by za nim poszła.
Mireille przewróciła oczami na jego nieustanne używanie tytułu, którego nienawidziła, ale mimo to poszła za nim.
Kiedy weszli do rezydencji, salon zaparł jej dech w piersiach. Sufity sięgały niebotycznych wysokości, ozdobione misternymi wzorami. Marmurowe podłogi lśniły, a wszystko—meble, armatura, dekoracje—świadczyło o bogactwie i nienagannym guście.
„Twoje miejsce jest... naprawdę piękne,”
Mireille przyznała, nie mogąc powstrzymać podziwu przed przeniknięciem do jej głosu.
„Piękne miejsce to jedyna rzecz, która pasuje do pięknej istoty takiej jak ja,” powiedział Dante z uśmiechem.
Mireille westchnęła cicho. „Proszę, pokaż mi mój pokój,” powiedziała, ignorując jego zadowoloną z siebie uwagę.
Dante poprowadził drogą na górę, idąc z zamierzoną swobodą. Przeszli długim, eleganckim korytarzem, w końcu zatrzymując się przed okazałymi drzwiami. Dante je otworzył i wszedł do środka.
na bok, gestykulując, by weszła.
„Wciąż pamiętam, że twój ulubiony kolor to niebieski, więc urządziłem pokój według twojego gustu,” powiedział.
Mireille weszła do środka i zatrzymała się, jej oczy skanujące pokój. Ściany były pomalowane na delikatny, uspokajający niebieski kolor, ozdobione luksusowymi srebrnymi akcentami. Łóżko było ogromne, pokryte pasującą niebieską pościelą. Każdy detal, aż po wazony ze świeżymi kwiatami, wydawał się starannie dobrany.
Była zachwycona, ale tym razem postanowiła nie
żeby to pokazać. Nie chciała dać Dantemu kolejnego powodu do nadmiernej dumy.
„Proszę bardzo. Będę w pobliżu. Zadzwoń do mnie, jeśli będziesz czegoś potrzebować... czegokolwiek.” Głos Dantego zniżył się przy ostatnich trzech słowach, a Mireille poczuła, jak jej policzki lekko się zarumieniły. Prawdopodobnie nie miał na myśli tego, co podpowiadała jej wyobraźnia, ale mimo to...
„Poradzę sobie,” powiedziała, szybko się opanowując. „Nie będę niczego potrzebować... czegokolwiek.”
Dante uśmiechnął się złośliwie, a następnie cofnął się z
pokój. "Zobaczymy," powiedział, zanim zamknął za sobą drzwi.
Mireille wypuściła oddech, którego nie zdawała sobie sprawy, że wstrzymywała. Podeszła do łóżka i usiadła na jego krawędzi. Zanim zdążyła w pełni zebrać myśli, zadzwonił jej telefon.
Jęcząc, wyciągnęła go z kieszeni i spojrzała na ekran: *Belinda.*
Odebrała, opadając z powrotem na łóżko. "Cześć, Belinda."
"Cześć! Cały dzień się do mnie nie odzywałaś," powiedziała Belinda, jej głos był głośny i
dramatycznie.
„To był dość szalony dzień” — odpowiedziała Mireille, pocierając skroń.
„Naprawdę? Cóż, jestem w drodze do ciebie. Jesteś w domu?”
„Nie, nie jestem. James miał coś do załatwienia i poprosił mnie, żebym została u przyjaciela.”
„Na jak długo?” — zapytała ciekawie Belinda.
„Na trzy miesiące” — burknęła Mireille.
„O mój Boże! To długo. Kto to jest ten przyjaciel? Kobieta?”
„Nie, mężczyzna.”
Belinda zamilkła
przez chwilę. „Czy on jest przystojny?” zapytała w końcu.
Mireille westchnęła. Obsesja Belindy na punkcie atrakcyjnych mężczyzn była niezachwiana. „Ja... cóż...” Mireille zawahała się. Dziwnie było przyznać komuś innemu, że nieznośny przyjaciel jej brata był, obiektywnie rzecz biorąc, niesamowicie przystojny.
„Czekaj,” naciskała Belinda. „Czy on jest brzydki?”
„Jest przystojny,” przyznała w końcu Mireille. „Bardzo przystojny.”
„O mój Boże! Czy ja go znam?”
„Nie wiem... On jest Dante Romano.”
/p>
„*Dante*?!” Belinda prawie krzyknęła. „Która dziewczyna w tym mieście nie zna cholernie Dantego?! Och, Mireille, mieszkasz z marzeniem tysięcy kobiet!”
„Nie jest taki wspaniały,” mruknęła Mireille, marszcząc brwi.
„Nie wiesz, o czym mówisz,” nalegała Belinda. „Masz szczęście, że możesz być w jego pobliżu. Zapomnij o swoim chłopaku i idź za Dantem, jeśli możesz.”
Mireille podniosła się z łóżka, jej irytacja sięgnęła zenitu. „Zrobię to
nigdy nie zostawiaj Charlesa dla nikogo—zwłaszcza nie dla takiego *fuckboya* jak Dante! Wiesz, jakim jest mężczyzną. Wykorzystuje kobiety.”
„Więc mówisz, że go w ogóle nie chcesz? Wcale?” zapytała Belinda sceptycznie.
„Wcale go nie chcę,” powiedziała stanowczo Mireille.
„Na pewno nie zakochasz się w nim w ciągu trzech miesięcy?”
Mireille zawahała się, przygryzając wargę. „Ja... nie zakocham się.”
„No dobrze,” powiedziała Belinda, choć jej ton zawierał nutę niedowierzania. „M
aybe kiedyś cię tam odwiedzę... żeby zobaczyć Dantego.” Zachichotała.
„Tak, jestem pewna, że jedynym powodem, dla którego byś przyszła, jest oglądanie Dantego,” powiedziała Mireille, przewracając oczami.
„Zgadza się,” odpowiedziała Belinda, śmiejąc się. „W każdym razie, jutro są urodziny Charlesa, prawda?”
„Tak,” powiedziała Mireille, jej głos zmiękł. Bawiła się brzegiem sukienki. „Myślę o... w końcu poddaniu się mu. Chcę, żeby był moim pierwszym.”
„O mój Boże, Mireille, nareszcie! Powinnaś
zrobiłabym to dawno temu. Ale... jesteś pewna, że Charles to ten jedyny? Nigdy go nie lubiłam.”
Mireille zmarszczyła brwi. “Na pewno jest dla mnie tym jedynym. Jesteśmy razem od trzech lat.”
“Trzy lata, a ja nadal nie widzę chemii między wami. Szczerze mówiąc, wyglądacie bardziej jak przyjaciele niż kochankowie.”
“Jest chemia!” Mireille zaprotestowała. “Po prostu go nie lubisz z jakiegoś powodu.”
“Dobrze, dobrze,” przyznała Belinda. “Rób, co chcesz ze swoim ciałem, ale przemyśl
to przejść.”
„Myślałam o tym,” upierała się Mireille.
„Dobrze więc. Zadzwonię później,” powiedziała Belinda przed rozłączeniem się.
Mireille przytuliła poduszkę do piersi, a słowa Belindy wciąż brzmiały jej w głowie.
*Brak chemii?* pomyślała.
Zmarszczyła brwi, gdy na powierzchnię wypłynęły wspomnienia jej czasu z Charlesem. Wiele osób komentowało, że wyglądali bardziej jak bliscy przyjaciele niż para. Ale czy miłość nie była ważniejsza niż przyciąganie?
>
*Kochamy się. To wystarczy,* powiedziała sobie. Ale gdy tam leżała, wątpliwość pozostała na skraju jej myśli.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mireille weszła do salonu po spędzeniu wieczoru w swoim pokoju. Po drugiej stronie pomieszczenia stał Dante z mężczyzną w garniturze, który wydawał się kurczyć pod jego spojrzeniem.
„Czy podpisał kontrakt?” zapytał Dante.
„Tak, szefie.”
„Dobrze. Teraz ich puśćcie.”
„Tak, szefie. Poinformuję chłopaków, żeby ich wypuścili.”
„Możesz odejść.”
Mężczyzna pospiesznie odszedł, a Dante zwrócił się do Mireille. Surowość w jego wyrazie twarzy złagodniała niemal...
t natychmiast, jego rysy twarzy się rozluźniły.
„Czego potrzebujesz, Księżniczko?” zapytał, jego szare oczy utkwione w niej.
„Nie zamierzasz mnie zagłodzić, prawda?” powiedziała Mireille, unosząc brew.
Dante zaśmiał się. „Zwykle nie jem wcześnie obiadu, ale powinien być gotowy za kilka minut. Każę im dostosować harmonogram dla ciebie.” Uśmiechnął się złośliwie. „Nadal bardzo cenisz sobie jedzenie.”
„Przestań udawać, że wiesz o mnie wszystko. Minęło siedem lat.” Mireille sa
usiadła na jednej z pluszowych sof, zakładając nogę na nogę.
„Przyznaję, że już nie wiem *wszystkiego*,” odparł Dante, jego ton był ostrzejszy. „Na przykład tego, że masz chłopaka.” Słowo zawisło w powietrzu, a Mireille zauważyła migotanie czegoś w jego oczach — może irytacji.
„Jest wiele rzeczy, o których nie wiesz,” powiedziała, lekko się przesuwając. Jej suknia podwinęła się, gdy zakładała nogę na nogę, odsłaniając uda.
Wzrok Dantego podążył za ruchem, gdy usiadł naprzeciwko niej. H
jego oczy zatrzymały się, dopóki Mireille szybko nie pociągnęła za sukienkę, aby ją opuścić.
„Przestań się gapić.”
Uśmiechnął się leniwie. „Inne kobiety dałyby się zabić, żeby patrzyłem na nie w ten sposób.”
„Nie jestem 'innymi kobietami'. Wiem, jak brzydki naprawdę jesteś,” odparła Mireille.
„Brzydki?” Dante zaśmiał się. „Oboje wiemy, że to słowo do mnie nie pasuje.”
„Nie widzę nawet odrobiny piękna.”
„Może zobaczyłabyś je, gdybym zdjął te wszystkie ubrania,” zażartował. „Wiele o
f kobiety uważają mnie za bardziej... atrakcyjnego, gdy jestem nagi.”
Twarz Mireille zarumieniła się. „Co robisz?” zażądała, gdy Dante rozpiął górny guzik swojej koszuli.
„Pozwalam ci zobaczyć moje piękno.”
Mireille zerwała się na nogi. „Myślę, że wrócę do swojego pokoju. Nadal jesteś takim samym flirciarzem, jak zawsze byłeś.”
„Stare nawyki trudno wykorzenić, Księżniczko,” zażartował Dante, również wstając. W trzech długich krokach znalazł się przed nią.
„Usiądź z powrotem.”
Jego ręka musnęła jej ramię, gdy prowadził ją do kanapy. Mireille poczuła nagłe ciepło w swoim wnętrzu i instynktownie ścisnęła uda.
„Przyniosę ci lody,” powiedział Dante, wycofując się.
Mireille zadrżała, próbując przetrawić to, co właśnie się stało. Nie potrafiła zidentyfikować tego uczucia, ale wiedziała jedno — nigdy nie zdarzyło się to z Charlesem.
Dante wrócił po kilku minutach z kubeczkiem lodów. „Waniliowe. Nadal twoje ulubione?”
p>
„Tak,” powiedziała cicho Mireille.
Zaczęła jeść, używając łyżki przez kilka kęsów, zanim zaczęła lizać bezpośrednio z kubka. Dante wstrzymał oddech. Jego myśli stały się mroczniejsze, a wyobraźnia zaczęła szaleć z obrazami jej języka gdzie indziej—na nim.
„Cholera,” wymamrotał pod nosem, gdy jego ciało zareagowało.
„Co?” Mireille spojrzała w górę, zdezorientowana.
„Nic,” powiedział Dante, nagle się odwracając i wsuwając ręce do kieszeni, by ukryć swoją ar
ousal. „Po prostu dokończ swoje lody. Mam pracę do zrobienia.”
Mireille lekko zmarszczyła brwi, gdy odchodził, niepewna jego nagłej zmiany nastroju.
W swoim pokoju Dante zamknął drzwi i jęknął. „Co do cholery, Dante?” wymamrotał do siebie. Mireille nie była już małą dziewczynką - była kobietą i to piękną.
Ale nie mógł przekroczyć tej granicy.
„Nie,” powiedział stanowczo. Mireille miała chłopaka i nie była typem, który zdradza.
Jego ph
jeden zadzwonił, a on go odebrał.
„Hej,” powiedział, odbierając.
„Jest teraz z tobą, prawda?” Głos Jamesa przeszedł przez linię.
„Tak, jest ze mną bezpieczna.”
„Dzięki, stary.”
„To nic. Zawsze uwielbiałem moją Księżniczkę.”
James zaśmiał się. „Upewnij się tylko, że to uwielbienie się nie zmieni. Wiem, że nie możesz się powstrzymać od flirtowania z kobietami, ale nie posuwaj się za daleko z Mireille. Nie dotykaj jej. Nie mieszaj się z nią. Obiecaj mi, Dante.”
/p>
Dante spojrzał w dół na wypukłość w swoich spodniach i wziął ostry oddech.
„Obiecaj mi,” nalegał James.
„Dobrze. Obiecuję.”
„Prawdziwy mężczyzna nigdy—”
„Nigdy nie łamie obietnicy,” dokończył Dante niskim głosem.
„Bądź prawdziwym mężczyzną, Dante.”
Dante wpatrywał się w telefon przez chwilę po zakończeniu rozmowy, mrucząc: „Łatwiej powiedzieć niż zrobić.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Następnego dnia Mireille miała włosy związane w kok, gdy stała przed pełną szafą. Nie zdawała sobie sprawy, że Dante posunął się tak daleko, by ją wypełnić, dopóki nie otworzyła jej tego ranka.
Przestrzeń była wypełniona markowymi ubraniami — każdy pojedynczy element był absurdalnie drogi. Mireille zastanawiała się, ile na to wszystko wydał.
„Cokolwiek wydał... wątpię, żebym mogła to zarobić w trzy lata z pracami, które mi oferują.”
Westchnęła, kręcąc głową. Ostatni
nocą znów przeglądała internet i, jak wcześniej, wszystkie zamożne firmy odrzuciły jej aplikacje. Nieliczne odpowiedzi, które otrzymała, pochodziły z małych kawiarni, do których aplikowała w chwilach desperacji.
Z kolejnym westchnieniem w końcu wybrała czarną, puszystą bluzkę i niebieskie jeansy o luźnym kroju. Wracając do swojego pokoju, postanowiła zadzwonić do Jamesa, aby sprawdzić, co u niego słychać.
James odebrał natychmiast.
„Właśnie miałem do ciebie dzwonić,” powiedział.
„Ja b
„Wyprzedziłam cię,” odpowiedziała z chichotem.
„Więc... czujesz się tam komfortowo?” zapytał James.
„Raczej tak. Ale gdybym wiedziała, że to Dante, na pewno nie spakowałabym swoich rzeczy,” odpowiedziała.
„Dante jest niezawodny i dobrze cię potraktuje. Ale pamiętasz, jaki był w liceum. Wciąż jest trochę playboyem i nie chcę, żebyś się w nim zakochała czy coś w tym stylu.”
„Nie muszę ci przypominać, jak bardzo nie lubię Dantego, prawda? Jest dziki, irytujący
ing, i całkowity gracz. Nie mogę znieść kogoś, kto sypia z różnymi kobietami tylko dlatego, że może. Nienawidzę go, i wiesz o tym, więc nie martw się—nie zakocham się w nim. To się nigdy nie stanie.”
„Świetnie. Powiedz to jeszcze raz. Powiedz, że go nienawidzisz.”
„Nienawidzę Dantego Romano,” zadeklarowała Mireille.
„Nienawiść to mocne słowo, Księżniczko,” powiedział Dante, wchodząc do pokoju. Oczy Mireille rozszerzyły się, a James nagle zakończył rozmowę bez słowa.
Mireille upuściła telefo
jeden i odwróciła się, by spojrzeć na Dantego.
„Powiedziałam, co powiedziałam,” odparła ostro, ale jej uwaga skupiła się na jego wyglądzie.
Wyglądał oszałamiająco jak zawsze. Dante stał wysoki i dumny w drzwiach, a jego szerokie ramiona podkreślały męską sylwetkę. Jego perfekcyjnie skrojony garnitur idealnie przylegał do ciała. Śnieżnobiała koszula pod garniturem doskonale współgrała z szarością jego oczu, a starannie ułożone włosy dopełniały całości.
„Patrz dalej,
Księżniczko,” droczył się, rozkładając ramiona z wzruszeniem ramion.
„Nie gapiłam się,” skłamała Mireille.
„Opowiadasz najbardziej oczywiste kłamstwa,” powiedział Dante, kręcąc głową, gdy szedł w jej stronę.
„Dokąd idziesz?” zapytała.
„Do pracy. Nie myślisz, że wszystkie moje pieniądze pojawiły się magicznie, prawda?” Uśmiechnął się złośliwie, po czym dodał: „Chyba że nie chcesz, żebym odszedł?”
Mireille odwróciła wzrok od jego intensywnego spojrzenia. „Idź do pracy. Nie mogę się doczekać, aż wyjdziesz—ja
czuję się duszona, gdy jesteś w pobliżu.”
Dante uśmiechnął się lekko, cofając się o krok. „Jesteś jedyną kobietą, którą znam, która ma odwagę powiedzieć, że mnie nienawidzi. Może to dlatego...” Wyciągnął rękę, delikatnie unosząc jej twarz, by spotkać się z jego spojrzeniem.
„Co robisz?” zapytała, jej głos był stabilny mimo mrowienia w piersi.
„Może to dlatego, że nigdy cię nie przeleciałem,” powiedział z uśmiechem. Policzki Mireille zapłonęły, a jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia.
„Co do cholery robisz?”
ou saying?” she demanded, though her voice came out softer than she intended.
“Może całe to nienawiść można by rozwiązać dobrym pieprzeniem. Twój głupi chłopak cię nie zadowala, prawda?” Mrugnął, a Mireille odepchnęła go z całej siły.
“Czy ty oszalałeś? Czy to jest to, o co prosił cię James—flirtować ze mną cały dzień?”
“Żartowałem, Księżniczko,” powiedział Dante, jego ton był żartobliwy. “Uwielbiam flirtować, ale nie martw się—nie sypiam z dobrymi dziewczynami. Wolę moje
kobiety dzikie i doświadczone.”
Mireille powstrzymała się od riposty, zamiast tego mierząc go wzrokiem.
„To nie było śmieszne,” powiedziała w końcu. „Wyjaśnijmy sobie—jak mnie postrzegasz?”
Dante nie odpowiedział, jego wzrok przesuwał się po niej.
„Nie jestem jedną z twoich kobiet,” kontynuowała.
„Wiem o tym.”
„Mam być dla ciebie jak siostra, prawda? Nie powiedziałbyś takich rzeczy do swojej siostry, gdybyś ją miał, prawda?”
„Nie jesteś moją siostrą,” powiedział Dante po prostu.
Mireille mrugnęła. „Więc kim jestem dla ciebie?”
Wyraz twarzy Dantego stał się poważny. „Mniej niż kobietą, ale zdecydowanie nie siostrą.”
Z powodów, których nie potrafiła wyjaśnić, jego słowa zabolały. „Cokolwiek. Jesteś nierozsądny,” powiedziała, odwracając się i wracając do szafy.
W środku oparła się o ścianę, zaciskając mocno oczy. Lekko klepnęła się w policzek, próbując pozbyć się utrzymującego się gorąca z ciała.
dy.
„Weź się w garść,” mruknęła.
Przesuń w górę, aby kontynuować