Mireille weszła do salonu po spędzeniu wieczoru w swoim pokoju. Po drugiej stronie pomieszczenia stał Dante z mężczyzną w garniturze, który wydawał się kurczyć pod jego spojrzeniem.
„Czy podpisał kontrakt?” zapytał Dante.
„Tak, szefie.”
„Dobrze. Teraz ich puśćcie.”
„Tak, szefie. Poinformuję chłopaków, żeby ich wypuścili.”
„Możesz odejść.”
Mężczyzna pospiesznie odszedł, a Dante zwrócił się do Mireille. Surowość w jego wyrazie twarzy złagodniała niemal...
t natychmiast, jego rysy twarzy się rozluźniły.
„Czego potrzebujesz, Księżniczko?” zapytał, jego szare oczy utkwione w niej.
„Nie zamierzasz mnie zagłodzić, prawda?” powiedziała Mireille, unosząc brew.
Dante zaśmiał się. „Zwykle nie jem wcześnie obiadu, ale powinien być gotowy za kilka minut. Każę im dostosować harmonogram dla ciebie.” Uśmiechnął się złośliwie. „Nadal bardzo cenisz sobie jedzenie.”
„Przestań udawać, że wiesz o mnie wszystko. Minęło siedem lat.” Mireille sa
usiadła na jednej z pluszowych sof, zakładając nogę na nogę.
„Przyznaję, że już nie wiem *wszystkiego*,” odparł Dante, jego ton był ostrzejszy. „Na przykład tego, że masz chłopaka.” Słowo zawisło w powietrzu, a Mireille zauważyła migotanie czegoś w jego oczach — może irytacji.
„Jest wiele rzeczy, o których nie wiesz,” powiedziała, lekko się przesuwając. Jej suknia podwinęła się, gdy zakładała nogę na nogę, odsłaniając uda.
Wzrok Dantego podążył za ruchem, gdy usiadł naprzeciwko niej. H
jego oczy zatrzymały się, dopóki Mireille szybko nie pociągnęła za sukienkę, aby ją opuścić.
„Przestań się gapić.”
Uśmiechnął się leniwie. „Inne kobiety dałyby się zabić, żeby patrzyłem na nie w ten sposób.”
„Nie jestem 'innymi kobietami'. Wiem, jak brzydki naprawdę jesteś,” odparła Mireille.
„Brzydki?” Dante zaśmiał się. „Oboje wiemy, że to słowo do mnie nie pasuje.”
„Nie widzę nawet odrobiny piękna.”
„Może zobaczyłabyś je, gdybym zdjął te wszystkie ubrania,” zażartował. „Wiele o
f kobiety uważają mnie za bardziej... atrakcyjnego, gdy jestem nagi.”
Twarz Mireille zarumieniła się. „Co robisz?” zażądała, gdy Dante rozpiął górny guzik swojej koszuli.
„Pozwalam ci zobaczyć moje piękno.”
Mireille zerwała się na nogi. „Myślę, że wrócę do swojego pokoju. Nadal jesteś takim samym flirciarzem, jak zawsze byłeś.”
„Stare nawyki trudno wykorzenić, Księżniczko,” zażartował Dante, również wstając. W trzech długich krokach znalazł się przed nią.
„Usiądź z powrotem.”
Jego ręka musnęła jej ramię, gdy prowadził ją do kanapy. Mireille poczuła nagłe ciepło w swoim wnętrzu i instynktownie ścisnęła uda.
„Przyniosę ci lody,” powiedział Dante, wycofując się.
Mireille zadrżała, próbując przetrawić to, co właśnie się stało. Nie potrafiła zidentyfikować tego uczucia, ale wiedziała jedno — nigdy nie zdarzyło się to z Charlesem.
Dante wrócił po kilku minutach z kubeczkiem lodów. „Waniliowe. Nadal twoje ulubione?”
p>
„Tak,” powiedziała cicho Mireille.
Zaczęła jeść, używając łyżki przez kilka kęsów, zanim zaczęła lizać bezpośrednio z kubka. Dante wstrzymał oddech. Jego myśli stały się mroczniejsze, a wyobraźnia zaczęła szaleć z obrazami jej języka gdzie indziej—na nim.
„Cholera,” wymamrotał pod nosem, gdy jego ciało zareagowało.
„Co?” Mireille spojrzała w górę, zdezorientowana.
„Nic,” powiedział Dante, nagle się odwracając i wsuwając ręce do kieszeni, by ukryć swoją ar
ousal. „Po prostu dokończ swoje lody. Mam pracę do zrobienia.”
Mireille lekko zmarszczyła brwi, gdy odchodził, niepewna jego nagłej zmiany nastroju.
W swoim pokoju Dante zamknął drzwi i jęknął. „Co do cholery, Dante?” wymamrotał do siebie. Mireille nie była już małą dziewczynką - była kobietą i to piękną.
Ale nie mógł przekroczyć tej granicy.
„Nie,” powiedział stanowczo. Mireille miała chłopaka i nie była typem, który zdradza.
Jego ph
jeden zadzwonił, a on go odebrał.
„Hej,” powiedział, odbierając.
„Jest teraz z tobą, prawda?” Głos Jamesa przeszedł przez linię.
„Tak, jest ze mną bezpieczna.”
„Dzięki, stary.”
„To nic. Zawsze uwielbiałem moją Księżniczkę.”
James zaśmiał się. „Upewnij się tylko, że to uwielbienie się nie zmieni. Wiem, że nie możesz się powstrzymać od flirtowania z kobietami, ale nie posuwaj się za daleko z Mireille. Nie dotykaj jej. Nie mieszaj się z nią. Obiecaj mi, Dante.”
/p>
Dante spojrzał w dół na wypukłość w swoich spodniach i wziął ostry oddech.
„Obiecaj mi,” nalegał James.
„Dobrze. Obiecuję.”
„Prawdziwy mężczyzna nigdy—”
„Nigdy nie łamie obietnicy,” dokończył Dante niskim głosem.
„Bądź prawdziwym mężczyzną, Dante.”
Dante wpatrywał się w telefon przez chwilę po zakończeniu rozmowy, mrucząc: „Łatwiej powiedzieć niż zrobić.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Następnego dnia Mireille miała włosy związane w kok, gdy stała przed pełną szafą. Nie zdawała sobie sprawy, że Dante posunął się tak daleko, by ją wypełnić, dopóki nie otworzyła jej tego ranka.
Przestrzeń była wypełniona markowymi ubraniami — każdy pojedynczy element był absurdalnie drogi. Mireille zastanawiała się, ile na to wszystko wydał.
„Cokolwiek wydał... wątpię, żebym mogła to zarobić w trzy lata z pracami, które mi oferują.”
Westchnęła, kręcąc głową. Ostatni
nocą znów przeglądała internet i, jak wcześniej, wszystkie zamożne firmy odrzuciły jej aplikacje. Nieliczne odpowiedzi, które otrzymała, pochodziły z małych kawiarni, do których aplikowała w chwilach desperacji.
Z kolejnym westchnieniem w końcu wybrała czarną, puszystą bluzkę i niebieskie jeansy o luźnym kroju. Wracając do swojego pokoju, postanowiła zadzwonić do Jamesa, aby sprawdzić, co u niego słychać.
James odebrał natychmiast.
„Właśnie miałem do ciebie dzwonić,” powiedział.
„Ja b
„Wyprzedziłam cię,” odpowiedziała z chichotem.
„Więc... czujesz się tam komfortowo?” zapytał James.
„Raczej tak. Ale gdybym wiedziała, że to Dante, na pewno nie spakowałabym swoich rzeczy,” odpowiedziała.
„Dante jest niezawodny i dobrze cię potraktuje. Ale pamiętasz, jaki był w liceum. Wciąż jest trochę playboyem i nie chcę, żebyś się w nim zakochała czy coś w tym stylu.”
„Nie muszę ci przypominać, jak bardzo nie lubię Dantego, prawda? Jest dziki, irytujący
ing, i całkowity gracz. Nie mogę znieść kogoś, kto sypia z różnymi kobietami tylko dlatego, że może. Nienawidzę go, i wiesz o tym, więc nie martw się—nie zakocham się w nim. To się nigdy nie stanie.”
„Świetnie. Powiedz to jeszcze raz. Powiedz, że go nienawidzisz.”
„Nienawidzę Dantego Romano,” zadeklarowała Mireille.
„Nienawiść to mocne słowo, Księżniczko,” powiedział Dante, wchodząc do pokoju. Oczy Mireille rozszerzyły się, a James nagle zakończył rozmowę bez słowa.
Mireille upuściła telefo
jeden i odwróciła się, by spojrzeć na Dantego.
„Powiedziałam, co powiedziałam,” odparła ostro, ale jej uwaga skupiła się na jego wyglądzie.
Wyglądał oszałamiająco jak zawsze. Dante stał wysoki i dumny w drzwiach, a jego szerokie ramiona podkreślały męską sylwetkę. Jego perfekcyjnie skrojony garnitur idealnie przylegał do ciała. Śnieżnobiała koszula pod garniturem doskonale współgrała z szarością jego oczu, a starannie ułożone włosy dopełniały całości.
„Patrz dalej,
Księżniczko,” droczył się, rozkładając ramiona z wzruszeniem ramion.
„Nie gapiłam się,” skłamała Mireille.
„Opowiadasz najbardziej oczywiste kłamstwa,” powiedział Dante, kręcąc głową, gdy szedł w jej stronę.
„Dokąd idziesz?” zapytała.
„Do pracy. Nie myślisz, że wszystkie moje pieniądze pojawiły się magicznie, prawda?” Uśmiechnął się złośliwie, po czym dodał: „Chyba że nie chcesz, żebym odszedł?”
Mireille odwróciła wzrok od jego intensywnego spojrzenia. „Idź do pracy. Nie mogę się doczekać, aż wyjdziesz—ja
czuję się duszona, gdy jesteś w pobliżu.”
Dante uśmiechnął się lekko, cofając się o krok. „Jesteś jedyną kobietą, którą znam, która ma odwagę powiedzieć, że mnie nienawidzi. Może to dlatego...” Wyciągnął rękę, delikatnie unosząc jej twarz, by spotkać się z jego spojrzeniem.
„Co robisz?” zapytała, jej głos był stabilny mimo mrowienia w piersi.
„Może to dlatego, że nigdy cię nie przeleciałem,” powiedział z uśmiechem. Policzki Mireille zapłonęły, a jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia.
„Co do cholery robisz?”
ou saying?” she demanded, though her voice came out softer than she intended.
“Może całe to nienawiść można by rozwiązać dobrym pieprzeniem. Twój głupi chłopak cię nie zadowala, prawda?” Mrugnął, a Mireille odepchnęła go z całej siły.
“Czy ty oszalałeś? Czy to jest to, o co prosił cię James—flirtować ze mną cały dzień?”
“Żartowałem, Księżniczko,” powiedział Dante, jego ton był żartobliwy. “Uwielbiam flirtować, ale nie martw się—nie sypiam z dobrymi dziewczynami. Wolę moje
kobiety dzikie i doświadczone.”
Mireille powstrzymała się od riposty, zamiast tego mierząc go wzrokiem.
„To nie było śmieszne,” powiedziała w końcu. „Wyjaśnijmy sobie—jak mnie postrzegasz?”
Dante nie odpowiedział, jego wzrok przesuwał się po niej.
„Nie jestem jedną z twoich kobiet,” kontynuowała.
„Wiem o tym.”
„Mam być dla ciebie jak siostra, prawda? Nie powiedziałbyś takich rzeczy do swojej siostry, gdybyś ją miał, prawda?”
„Nie jesteś moją siostrą,” powiedział Dante po prostu.
Mireille mrugnęła. „Więc kim jestem dla ciebie?”
Wyraz twarzy Dantego stał się poważny. „Mniej niż kobietą, ale zdecydowanie nie siostrą.”
Z powodów, których nie potrafiła wyjaśnić, jego słowa zabolały. „Cokolwiek. Jesteś nierozsądny,” powiedziała, odwracając się i wracając do szafy.
W środku oparła się o ścianę, zaciskając mocno oczy. Lekko klepnęła się w policzek, próbując pozbyć się utrzymującego się gorąca z ciała.
dy.
„Weź się w garść,” mruknęła.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Dokąd się wybierasz, Panno?" Jeden z mężczyzn przy bramie zapytał Mireille.
"Wychodzę"
"W takim razie będziemy musieli cię śledzić"
Mireille odchyliła się, nieco zaskoczona odpowiedzią.
"Śledzić mnie? Mogę wyjść sama"
"To jest rozkaz szefa i musimy go przestrzegać. Nie możesz wyjść bez co najmniej dwóch strażników"
Mireille prychnęła i przewróciła oczami.
"Zamierzam po prostu do niego zadzwonić" Rzuciła.
sięgnęła do swojej czarnej torby i wyjęła telefon, i wtedy uświadomiła sobie, że nawet nie ma jego kontaktu w swoim telefonie.
"Czy masz jego kontakt?" Zapytała strażnika.
"Zwykły strażnik nie może posiadać kontaktu do szefa, ale możesz go uzyskać od szefa strażników"
Mireille nie mogła się nadziwić, jak bardzo Dante był czczony, jakby był bogiem.
"Dobrze"
Szef strażników już szedł w stronę th
e both of them.
"Cześć"
"Czy mogę prosić o kontakt do Dantego?"
"Oczywiście" odpowiedział mężczyzna, a Mireille podała mu swój telefon.
Wpisał kontakt do Dantego i oddał telefon Mireille.
"Dziękuję" szepnęła Mireille i wybrała kontakt, ale Dante nie odbierał.
Zirytowana, odeszła kilka kroków od sztywno wyglądających strażników.
Wybrała jego kontakt ponownie i tym razem odebrał.
przy drugim dzwonku.
"Witaj, Księżniczko" jego głos dobiegł z drugiej strony.
"Zaraz wychodzę i twoi ludzie mówią mi, że nie mogę opuścić domu bez ochrony. Dlaczego?"
"Twój brat poprosił mnie, żebym cię chronił. Nie mogę cię chronić, jeśli jesteś poza moim zasięgiem."
"Nic mi nie będzie, Dante. Nic mi się tam nie stanie, więc zatrzymaj swoich ludzi przy sobie."
"Dokąd się wybierasz?" zapytał Dante.
ed.
"Żeby zobaczyć mojego chłopaka, potrzebna byłaby prywatność" odpowiedziała, a linia ucichła na kilka sekund.
"Dante?" Musiała zawołać jego imię, żeby upewnić się, że nadal jest na linii.
"Moi ludzie będą cię śledzić i to jest ostateczna decyzja" jego głos był ostry.
"Dante! Ja..."
"Albo zostajesz w domu, albo pozwalasz moim ludziom cię śledzić, księżniczko"
Mireille zamierzała z nim dyskutować, ale rozmowa zakończyła się sygnałem. Spojrzała
na ekran swojego telefonu, zirytowana i wkurzona.
Spojrzała na swój zegarek na rękę. Było po 14:00, a niespodzianka, którą przygotowała dla Charlesa, była gotowa w restauracji.
Mieli tam zjeść obiad, a potem zaprowadziłaby go do hotelu, który udekorowała, i podarowałaby mu swój pierwszy raz wraz z mnóstwem innych prezentów.
"Czy chciałabyś zostać?" - zapytał mężczyzna, a Mireille odłożyła telefon z powrotem do torebki i wymusiła uśmiech.
"Tylko dwa gua
rds"
"Oczywiście, proszę pani"
Szef strażników wybrał dwóch mężczyzn, a Mireille nie mogła powstrzymać westchnienia, gdy jeden z nich otworzył drzwi czarnego samochodu dla niej.
Nie zamierzała nawet korzystać z żadnego samochodu Dantego, ale było oczywiste, że teraz nie miała wyboru.
Wsiadła na tylne siedzenie samochodu, a dwaj strażnicy wsiedli do innego samochodu za nią.
"Och, więc to właściwie dwóch strażników i kierowca" wymusiła uśmiech, aby
trzymać jej gniew na wodzy.
"Dokąd, Panno Mireille?"
"Restauracja Ravenna"
Podróż rozpoczęła się natychmiast, a Mireille patrzyła przez okno, zastanawiając się, czy tak właśnie będzie teraz wyglądało jej życie.
Nadmiernie chroniona przez przyjaciela swojego brata.
Przejazd był płynny i szybki, i wkrótce Mireille wchodziła do Restauracji Ravenna, z lekko pochyloną głową tak, że włosy częściowo zasłaniały jej twarz.
Czuła się zawstydzona, mając t
dwóch mężczyzn za nią. Rozejrzała się po restauracji i uśmiechnęła się lekko, gdy zobaczyła Charlesa.
Podeszła do niego i pocałowała go w policzek.
"Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, Charles"
"Dziękuję, Mireille" Charles spojrzał na dwóch mężczyzn za nią.
"Kim oni są?"
Jeden z nich odsunął krzesło dla Mireille, a ona usiadła, zanim spróbowała wyjaśnić sytuację Charlesowi.
"Bardzo mi przykro, ale wiesz, jaki potrafi być mój brat, i on wspierałby jego
przyjaciel robi to..." Mireille spojrzała na dwóch strażników.
"Czy możecie usiąść po drugiej stronie? Naprawdę niewygodnie się rozmawia, gdy się na mnie patrzycie"
"Przykro nam, pani Mireille, ale musimy być blisko pani przez cały czas"
Mireille chciała krzyczeć na całe gardło, ale postanowiła zachować spokój i użyć innej metody.
"Czy chcielibyście, żebym zadzwoniła do Dantego i powiedziała mu, że sprawiacie, że czuję się niekomfortowo?" Zapytała, a wyraz fe
ar przemykał po twarzach wcześniej beznamiętnych strażników.
Na pewno bali się swojego szefa.
"Będziemy tylko kilka stolików dalej" Dwóch strażników odeszło do innego stolika, a Mireille odetchnęła z ulgą.
Odwróciła się do Charlesa z przepraszającym wyrazem twarzy.
"Naprawdę mi przykro, Charles. Nie chciałam, żeby to się stało w twoje urodziny."
Charles wymusił uśmiech.
"Chyba w porządku?" Wzruszył ramionami.
"Mam coś dla ciebie, ale najpierw zjedzmy, dobrze?" Mireille miała zamiar podnieść rękę, żeby zawołać kelnera, ale Charles sięgnął do przodu, chwycił jej rękę i opuścił ją.
"Cokolwiek masz mi do przekazania, Mireille. Myślę, że powinnaś to zatrzymać"
Brwi Mireille uniosły się.
"Co masz na myśli?"
"Mam na myśli, że może my... Może powinniśmy to zakończyć i zostać przyjaciółmi?"
Twarz Mireille zbladła. Zerwanie? Ona najbardzi
zdecydowanie się tego nie spodziewała, a sama myśl o tym złamała jej serce.
"Nie chcę, żebyś była złamana, Mireille. Po prostu myślę, że związek nie zadziałałby dla nas, przyjaźń będzie lepsza, nie sądzisz?"
"Nie... Nie" szepnęła Mireille.
"Nie, Charles!" Jej głos lekko się podniósł i dwaj strażnicy natychmiast podeszli do niej.
"Czy on sprawia, że czujesz się nieswojo?"
"To wy! To wy sprawiacie, że czuję się niekomfortowo!"
mfortable!" Mireille krzyknęła do strażników i odwróciła się z powrotem do Charlesa.
"Chciałam ci to powiedzieć od tygodni, Mireille. Zrozumiałem, że nie jesteś jeszcze gotowa na związek. Twój brat ciągle cię osłania, chroni cię za każdym razem. Ledwo mam miejsce w twoim życiu, a teraz? Przyjaciel twojego brata też?"
"Nie jesteś gotowa na związek, Mireille" Charles wstał z krzesła, ale Mireille szybko złapała go za ramię.
"Proszę, Charles. Zrobię wszystko, tylko się ze mną nie rozstawaj. Uwolnię się z uścisku mojego brata. Proszę, nie rozstawaj się ze mną" błagała go ze łzami w oczach, ale Charles tylko pokręcił głową.
"To najlepsza decyzja dla nas. Mam nadzieję, że znajdziesz kogoś, kto będzie w stanie poradzić sobie z tym, z czym ja musiałem się zmagać przez te ostatnie lata" delikatnie ujął jej dłoń i strząsnął ją z ramienia.
Mireille poczuła, jak kilka łez spływa jej po policzkach, gdy
obserwowała, jak jedyny chłopak, którego kiedykolwiek miała, wychodzi z restauracji, z jej życia.
Była zraniona, smutna, a jednocześnie zła. To była wina Jamesa! Nie była małą dziewczynką, którą trzeba chronić i może mogłaby mu pokazać, jak bardzo dorosła.... Jak bardzo mogłaby być 'niegrzeczną dziewczynką'.
Przesuń w górę, aby kontynuować