Następnego dnia Mireille miała włosy związane w kok, gdy stała przed pełną szafą. Nie zdawała sobie sprawy, że Dante posunął się tak daleko, by ją wypełnić, dopóki nie otworzyła jej tego ranka.
Przestrzeń była wypełniona markowymi ubraniami — każdy pojedynczy element był absurdalnie drogi. Mireille zastanawiała się, ile na to wszystko wydał.
„Cokolwiek wydał... wątpię, żebym mogła to zarobić w trzy lata z pracami, które mi oferują.”
Westchnęła, kręcąc głową. Ostatni
nocą znów przeglądała internet i, jak wcześniej, wszystkie zamożne firmy odrzuciły jej aplikacje. Nieliczne odpowiedzi, które otrzymała, pochodziły z małych kawiarni, do których aplikowała w chwilach desperacji.
Z kolejnym westchnieniem w końcu wybrała czarną, puszystą bluzkę i niebieskie jeansy o luźnym kroju. Wracając do swojego pokoju, postanowiła zadzwonić do Jamesa, aby sprawdzić, co u niego słychać.
James odebrał natychmiast.
„Właśnie miałem do ciebie dzwonić,” powiedział.
„Ja b
„Wyprzedziłam cię,” odpowiedziała z chichotem.
„Więc... czujesz się tam komfortowo?” zapytał James.
„Raczej tak. Ale gdybym wiedziała, że to Dante, na pewno nie spakowałabym swoich rzeczy,” odpowiedziała.
„Dante jest niezawodny i dobrze cię potraktuje. Ale pamiętasz, jaki był w liceum. Wciąż jest trochę playboyem i nie chcę, żebyś się w nim zakochała czy coś w tym stylu.”
„Nie muszę ci przypominać, jak bardzo nie lubię Dantego, prawda? Jest dziki, irytujący
ing, i całkowity gracz. Nie mogę znieść kogoś, kto sypia z różnymi kobietami tylko dlatego, że może. Nienawidzę go, i wiesz o tym, więc nie martw się—nie zakocham się w nim. To się nigdy nie stanie.”
„Świetnie. Powiedz to jeszcze raz. Powiedz, że go nienawidzisz.”
„Nienawidzę Dantego Romano,” zadeklarowała Mireille.
„Nienawiść to mocne słowo, Księżniczko,” powiedział Dante, wchodząc do pokoju. Oczy Mireille rozszerzyły się, a James nagle zakończył rozmowę bez słowa.
Mireille upuściła telefo
jeden i odwróciła się, by spojrzeć na Dantego.
„Powiedziałam, co powiedziałam,” odparła ostro, ale jej uwaga skupiła się na jego wyglądzie.
Wyglądał oszałamiająco jak zawsze. Dante stał wysoki i dumny w drzwiach, a jego szerokie ramiona podkreślały męską sylwetkę. Jego perfekcyjnie skrojony garnitur idealnie przylegał do ciała. Śnieżnobiała koszula pod garniturem doskonale współgrała z szarością jego oczu, a starannie ułożone włosy dopełniały całości.
„Patrz dalej,
Księżniczko,” droczył się, rozkładając ramiona z wzruszeniem ramion.
„Nie gapiłam się,” skłamała Mireille.
„Opowiadasz najbardziej oczywiste kłamstwa,” powiedział Dante, kręcąc głową, gdy szedł w jej stronę.
„Dokąd idziesz?” zapytała.
„Do pracy. Nie myślisz, że wszystkie moje pieniądze pojawiły się magicznie, prawda?” Uśmiechnął się złośliwie, po czym dodał: „Chyba że nie chcesz, żebym odszedł?”
Mireille odwróciła wzrok od jego intensywnego spojrzenia. „Idź do pracy. Nie mogę się doczekać, aż wyjdziesz—ja
czuję się duszona, gdy jesteś w pobliżu.”
Dante uśmiechnął się lekko, cofając się o krok. „Jesteś jedyną kobietą, którą znam, która ma odwagę powiedzieć, że mnie nienawidzi. Może to dlatego...” Wyciągnął rękę, delikatnie unosząc jej twarz, by spotkać się z jego spojrzeniem.
„Co robisz?” zapytała, jej głos był stabilny mimo mrowienia w piersi.
„Może to dlatego, że nigdy cię nie przeleciałem,” powiedział z uśmiechem. Policzki Mireille zapłonęły, a jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia.
„Co do cholery robisz?”
ou saying?” she demanded, though her voice came out softer than she intended.
“Może całe to nienawiść można by rozwiązać dobrym pieprzeniem. Twój głupi chłopak cię nie zadowala, prawda?” Mrugnął, a Mireille odepchnęła go z całej siły.
“Czy ty oszalałeś? Czy to jest to, o co prosił cię James—flirtować ze mną cały dzień?”
“Żartowałem, Księżniczko,” powiedział Dante, jego ton był żartobliwy. “Uwielbiam flirtować, ale nie martw się—nie sypiam z dobrymi dziewczynami. Wolę moje
kobiety dzikie i doświadczone.”
Mireille powstrzymała się od riposty, zamiast tego mierząc go wzrokiem.
„To nie było śmieszne,” powiedziała w końcu. „Wyjaśnijmy sobie—jak mnie postrzegasz?”
Dante nie odpowiedział, jego wzrok przesuwał się po niej.
„Nie jestem jedną z twoich kobiet,” kontynuowała.
„Wiem o tym.”
„Mam być dla ciebie jak siostra, prawda? Nie powiedziałbyś takich rzeczy do swojej siostry, gdybyś ją miał, prawda?”
„Nie jesteś moją siostrą,” powiedział Dante po prostu.
Mireille mrugnęła. „Więc kim jestem dla ciebie?”
Wyraz twarzy Dantego stał się poważny. „Mniej niż kobietą, ale zdecydowanie nie siostrą.”
Z powodów, których nie potrafiła wyjaśnić, jego słowa zabolały. „Cokolwiek. Jesteś nierozsądny,” powiedziała, odwracając się i wracając do szafy.
W środku oparła się o ścianę, zaciskając mocno oczy. Lekko klepnęła się w policzek, próbując pozbyć się utrzymującego się gorąca z ciała.
dy.
„Weź się w garść,” mruknęła.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Dokąd się wybierasz, Panno?" Jeden z mężczyzn przy bramie zapytał Mireille.
"Wychodzę"
"W takim razie będziemy musieli cię śledzić"
Mireille odchyliła się, nieco zaskoczona odpowiedzią.
"Śledzić mnie? Mogę wyjść sama"
"To jest rozkaz szefa i musimy go przestrzegać. Nie możesz wyjść bez co najmniej dwóch strażników"
Mireille prychnęła i przewróciła oczami.
"Zamierzam po prostu do niego zadzwonić" Rzuciła.
sięgnęła do swojej czarnej torby i wyjęła telefon, i wtedy uświadomiła sobie, że nawet nie ma jego kontaktu w swoim telefonie.
"Czy masz jego kontakt?" Zapytała strażnika.
"Zwykły strażnik nie może posiadać kontaktu do szefa, ale możesz go uzyskać od szefa strażników"
Mireille nie mogła się nadziwić, jak bardzo Dante był czczony, jakby był bogiem.
"Dobrze"
Szef strażników już szedł w stronę th
e both of them.
"Cześć"
"Czy mogę prosić o kontakt do Dantego?"
"Oczywiście" odpowiedział mężczyzna, a Mireille podała mu swój telefon.
Wpisał kontakt do Dantego i oddał telefon Mireille.
"Dziękuję" szepnęła Mireille i wybrała kontakt, ale Dante nie odbierał.
Zirytowana, odeszła kilka kroków od sztywno wyglądających strażników.
Wybrała jego kontakt ponownie i tym razem odebrał.
przy drugim dzwonku.
"Witaj, Księżniczko" jego głos dobiegł z drugiej strony.
"Zaraz wychodzę i twoi ludzie mówią mi, że nie mogę opuścić domu bez ochrony. Dlaczego?"
"Twój brat poprosił mnie, żebym cię chronił. Nie mogę cię chronić, jeśli jesteś poza moim zasięgiem."
"Nic mi nie będzie, Dante. Nic mi się tam nie stanie, więc zatrzymaj swoich ludzi przy sobie."
"Dokąd się wybierasz?" zapytał Dante.
ed.
"Żeby zobaczyć mojego chłopaka, potrzebna byłaby prywatność" odpowiedziała, a linia ucichła na kilka sekund.
"Dante?" Musiała zawołać jego imię, żeby upewnić się, że nadal jest na linii.
"Moi ludzie będą cię śledzić i to jest ostateczna decyzja" jego głos był ostry.
"Dante! Ja..."
"Albo zostajesz w domu, albo pozwalasz moim ludziom cię śledzić, księżniczko"
Mireille zamierzała z nim dyskutować, ale rozmowa zakończyła się sygnałem. Spojrzała
na ekran swojego telefonu, zirytowana i wkurzona.
Spojrzała na swój zegarek na rękę. Było po 14:00, a niespodzianka, którą przygotowała dla Charlesa, była gotowa w restauracji.
Mieli tam zjeść obiad, a potem zaprowadziłaby go do hotelu, który udekorowała, i podarowałaby mu swój pierwszy raz wraz z mnóstwem innych prezentów.
"Czy chciałabyś zostać?" - zapytał mężczyzna, a Mireille odłożyła telefon z powrotem do torebki i wymusiła uśmiech.
"Tylko dwa gua
rds"
"Oczywiście, proszę pani"
Szef strażników wybrał dwóch mężczyzn, a Mireille nie mogła powstrzymać westchnienia, gdy jeden z nich otworzył drzwi czarnego samochodu dla niej.
Nie zamierzała nawet korzystać z żadnego samochodu Dantego, ale było oczywiste, że teraz nie miała wyboru.
Wsiadła na tylne siedzenie samochodu, a dwaj strażnicy wsiedli do innego samochodu za nią.
"Och, więc to właściwie dwóch strażników i kierowca" wymusiła uśmiech, aby
trzymać jej gniew na wodzy.
"Dokąd, Panno Mireille?"
"Restauracja Ravenna"
Podróż rozpoczęła się natychmiast, a Mireille patrzyła przez okno, zastanawiając się, czy tak właśnie będzie teraz wyglądało jej życie.
Nadmiernie chroniona przez przyjaciela swojego brata.
Przejazd był płynny i szybki, i wkrótce Mireille wchodziła do Restauracji Ravenna, z lekko pochyloną głową tak, że włosy częściowo zasłaniały jej twarz.
Czuła się zawstydzona, mając t
dwóch mężczyzn za nią. Rozejrzała się po restauracji i uśmiechnęła się lekko, gdy zobaczyła Charlesa.
Podeszła do niego i pocałowała go w policzek.
"Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, Charles"
"Dziękuję, Mireille" Charles spojrzał na dwóch mężczyzn za nią.
"Kim oni są?"
Jeden z nich odsunął krzesło dla Mireille, a ona usiadła, zanim spróbowała wyjaśnić sytuację Charlesowi.
"Bardzo mi przykro, ale wiesz, jaki potrafi być mój brat, i on wspierałby jego
przyjaciel robi to..." Mireille spojrzała na dwóch strażników.
"Czy możecie usiąść po drugiej stronie? Naprawdę niewygodnie się rozmawia, gdy się na mnie patrzycie"
"Przykro nam, pani Mireille, ale musimy być blisko pani przez cały czas"
Mireille chciała krzyczeć na całe gardło, ale postanowiła zachować spokój i użyć innej metody.
"Czy chcielibyście, żebym zadzwoniła do Dantego i powiedziała mu, że sprawiacie, że czuję się niekomfortowo?" Zapytała, a wyraz fe
ar przemykał po twarzach wcześniej beznamiętnych strażników.
Na pewno bali się swojego szefa.
"Będziemy tylko kilka stolików dalej" Dwóch strażników odeszło do innego stolika, a Mireille odetchnęła z ulgą.
Odwróciła się do Charlesa z przepraszającym wyrazem twarzy.
"Naprawdę mi przykro, Charles. Nie chciałam, żeby to się stało w twoje urodziny."
Charles wymusił uśmiech.
"Chyba w porządku?" Wzruszył ramionami.
"Mam coś dla ciebie, ale najpierw zjedzmy, dobrze?" Mireille miała zamiar podnieść rękę, żeby zawołać kelnera, ale Charles sięgnął do przodu, chwycił jej rękę i opuścił ją.
"Cokolwiek masz mi do przekazania, Mireille. Myślę, że powinnaś to zatrzymać"
Brwi Mireille uniosły się.
"Co masz na myśli?"
"Mam na myśli, że może my... Może powinniśmy to zakończyć i zostać przyjaciółmi?"
Twarz Mireille zbladła. Zerwanie? Ona najbardzi
zdecydowanie się tego nie spodziewała, a sama myśl o tym złamała jej serce.
"Nie chcę, żebyś była złamana, Mireille. Po prostu myślę, że związek nie zadziałałby dla nas, przyjaźń będzie lepsza, nie sądzisz?"
"Nie... Nie" szepnęła Mireille.
"Nie, Charles!" Jej głos lekko się podniósł i dwaj strażnicy natychmiast podeszli do niej.
"Czy on sprawia, że czujesz się nieswojo?"
"To wy! To wy sprawiacie, że czuję się niekomfortowo!"
mfortable!" Mireille krzyknęła do strażników i odwróciła się z powrotem do Charlesa.
"Chciałam ci to powiedzieć od tygodni, Mireille. Zrozumiałem, że nie jesteś jeszcze gotowa na związek. Twój brat ciągle cię osłania, chroni cię za każdym razem. Ledwo mam miejsce w twoim życiu, a teraz? Przyjaciel twojego brata też?"
"Nie jesteś gotowa na związek, Mireille" Charles wstał z krzesła, ale Mireille szybko złapała go za ramię.
"Proszę, Charles. Zrobię wszystko, tylko się ze mną nie rozstawaj. Uwolnię się z uścisku mojego brata. Proszę, nie rozstawaj się ze mną" błagała go ze łzami w oczach, ale Charles tylko pokręcił głową.
"To najlepsza decyzja dla nas. Mam nadzieję, że znajdziesz kogoś, kto będzie w stanie poradzić sobie z tym, z czym ja musiałem się zmagać przez te ostatnie lata" delikatnie ujął jej dłoń i strząsnął ją z ramienia.
Mireille poczuła, jak kilka łez spływa jej po policzkach, gdy
obserwowała, jak jedyny chłopak, którego kiedykolwiek miała, wychodzi z restauracji, z jej życia.
Była zraniona, smutna, a jednocześnie zła. To była wina Jamesa! Nie była małą dziewczynką, którą trzeba chronić i może mogłaby mu pokazać, jak bardzo dorosła.... Jak bardzo mogłaby być 'niegrzeczną dziewczynką'.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Gdzie ona jest?" zapytał Dante, gdy tylko wysiadł z samochodu.
"Panna Mireille jest w środku, szefie"
"Czy ten drań, jej chłopak, coś jej zrobił?"
"Zerwał z nią i zostawił pannę Mireille zranioną i ze złamanym sercem. Zgodnie z twoimi rozkazami, by nie pozwolić nikomu, kto ją skrzywdzi, ujść bezkarnie, schwytaliśmy go i czekamy na twoje dalsze polecenia"
Usta Dantego na krótki moment zacisnęły się w cienką linię. Chłopak nie...
nie zrobił nic złego. Po prostu zerwał z Mireille, a to nie było złe, to było właściwe.
Dante nie potrafił powiedzieć dlaczego, ale wiedział, że cieszy się, że Mireille jest teraz singielką.
"Pozwól mu odejść"
"Zgodnie z twoimi rozkazami"
Dante przeszedł obok mężczyzn do domu i jak tylko dotarł do salonu, poczuł zapach alkoholu.
Mireille siedziała na tej samej sofie, na której siedziała poprzedniego dnia, a wokół niej na podłodze stały cztery puste butelki.
Były trzy inne nietknięte butelki.
"Księżniczko" zawołał Dante, a ona spojrzała na niego, zanim obdarzyła go pijanym uśmiechem.
"Wiesz, że nie tolerujesz alkoholu" Dante podszedł do niej i sięgnął, by zabrać butelkę, którą trzymała w rękach, ale Mireille przytuliła butelkę mocno.
"Nie! Nie dam ci tego" Pokręciła głową, a następnie ponownie spojrzała na jego twarz.
Dante pokręcił głową na jej pijackie zachowanie i również wziął butelkę alkoholu.
Podszedł do drugiej kanapy i usiadł na niej, otwierając butelkę.
"Przejdziesz przez to szybko. Jestem pewien, że twój chłopak nie jest wart ani jednej twojej łzy" Dante podniósł butelkę do ust.
"Dlaczego?" Mireille nagle wykrzyknęła.
"Dlaczego James nie pozwoli mi żyć własnym życiem? Wiesz, dlaczego ze mną zerwał? Wiesz, dlaczego Charles ze mną zerwał?! To przez Jamesa, a teraz jeszcze ty." Przełknęła jeszcze trochę płynu.
"Jestem pewien, że twój były chłopak nie był dla ciebie wystarczająco dobry. James zostawi cię w spokoju, kiedy zobaczy, że jesteś bezpieczna, Księżniczko"
"Jestem bezpieczna! Nic niebezpiecznego mi się nie dzieje! Nie chcę już być tą dobrą dziewczyną" - zapłakała.
"A Charles! Ja... miałam zamiar dać mu się po raz pierwszy dzisiaj wieczorem"
Na twarzy Dantego pojawiła się ulga... Jej pierwszy raz, Mireille była wciąż nietknięta.
"Nigdy nie uprawiałaś seksu?" Zapytał
chciała się upewnić.
"Nigdy nie! Myślałam, że dzisiejsza noc będzie..." Wytarła łzy.
"Będzie moją pierwszą"
"Dobra dziewczyna" Dante nie miał zamiaru powiedzieć tego na głos, ale zrobił to, a Mireille go usłyszała.
"Nie jestem dobrą dziewczyną!!" Nagle wstała z kanapy i rzuciła butelką w stronę Dantego.
Butelka przeleciała obok ramienia Dantego i rozbiła się na podłodze.
Mireille westchnęła, odzyskując na chwilę zmysły.
d, podczas gdy Dante patrzył na nią twardym, niewzruszonym spojrzeniem, które niemal przestraszyło Mireille.
Podbiegła do niego.
"Czy... Czy jesteś ranny? Przepraszam. Ja...." Jąkała się w pijacki sposób.
"Po prostu nie chcę być nazywana dobrą dziewczynką" Załamała się i usiadła na jego udach.
Dante poczuł, jak ciepło przepływa przez jego ciało i napływa do jego członka, gdy tylko na nim usiadła. Mireille objęła jego twarz swoimi małymi dłońmi i odwróciła jego twarz do swojej.
"Co
Co muszę zrobić, żeby być złą dziewczyną?"
"Bycie dobrą dziewczyną to jednak ładny tytuł. Dlaczego ci się nie podoba?" zapytał Dante, jego głos był szorstki i powściągliwy, gdy starał się nie patrzeć na jej pełne usta, które były zaledwie kilka cali od niego, i starał się nie zwracać uwagi na ciepło, które przepływało przez niego za każdym razem, gdy nazywał ją swoją "dobrą dziewczyną".
"W ogóle mi się to nie podoba" Mireille ukryła głowę w jego piersi i przez kilka sekund szlochała, zanim
re podnosząc głowę z jego piersi z nagłym ruchem.
"Jesteś naprawdę bardzo seksowny, Dante," powiedziała szczerze, jej oczy podziwiały jego wygląd z bliska.
"Cholera"
"Nie używaj słowa seksowny w odniesieniu do mnie, gdy siedzisz na mnie, księżniczko" powiedział do niej Dante.
"Ale to prawda. Jesteś gorący i seksowny, i chociaż powiedziałam ci, że jesteś brzydki, to naprawdę widzę, jak seksowny jesteś i chcę też poczuć twoje ciało"
Opuściła swoją h
rzymał na jego klatce piersiowej i delikatnie masował.
Dante jęknął, gdy jego penis stwardniał i naciskał na tyłek Mireille, dając jej znać o swoim podnieceniu.
"Jesteś twardy" oczy Mireille rozszerzyły się z przyjemnym zaskoczeniem.
"Czy to nie jest coś, co robią złe dziewczyny? Sprawiając, że przyjaciel mojego brata ma erekcję... Czy teraz jestem złą dziewczyną?" zapytała Mireille, pocierając tyłkiem o jego erekcję.
"Księżniczko, lepiej przestań" ostatnie słowo Dantego tra
jęknął, gdy Mireille ponownie przycisnęła się do niego.
Mireille zachichotała cicho i sięgnęła po jego guziki.
"Jestem niegrzeczną dziewczynką" uśmiechnęła się, a Dante próbował odzyskać zmysły i przypomnieć sobie, że robiła to wszystko pod wpływem, a poza tym była jego obietnica z Jamesem, ale w tej chwili jego zmysły wydawały się być przytłoczone przez obecność Mireille.
Mireille rozpięła pierwsze dwa guziki jego koszuli i spojrzała głęboko w
wbił się w jej oczy. Jej hipnotyzujące orzechowe oczy sprawiły, że Dante stracił głowę.
"Nie, Mireille. Jesteś teraz dla mnie dobrą dziewczyną" ręka Dantego przyciągnęła ją, sprawiając, że ich usta zderzyły się w natychmiastowym, dzikim pocałunku.
Dante zdominował pocałunek, ssąc jej usta do swoich i smakując alkohol na jej wargach. Zawarczał na upajający smak jej ust zmieszany z alkoholem.
Do diabła! Ten smak był naprawdę uzależniający!
Jego język wsunął się w usta Mireille i h
Jego język całował ją, splatając się z językiem Mireille w dzikiej pasji.
Jego lewa ręka była na jej talii, naciskając na nią i sprawiając, że wygięła plecy, zanim lepiej uchwycił jej talię i sprawił, że znowu się o niego ocierała.
Mireille natychmiast zrozumiała i wdzięcznie otarła się o niego, czując jego ogromną erekcję naciskającą na jej pośladki. Uczucie było niebiańskie i cichy jęk opuścił jej gardło, ginąc w pocałunku i jego ustach.
Jej ciało zadrżało przeciwko niemu
jest i nagle przestała czuć swoje nogi.
Była pijana, ale wiedziała, że ten pocałunek był najlepszym pocałunkiem w jej życiu. Żaden pocałunek z Charlesem nie sprawił, że poczuła się w ten sposób, ani nawet w połowie w ten sposób.
Ciepło rozprzestrzeniło się po całym jej ciele i wydawało się osiadać w jej cipce, która teraz była mokra od podniecenia.
Jej ciało drżało z pożądania, gdy przerwała pocałunek, patrząc na jego mokre usta. Wpatrywała się w jego usta łapczywie, pragnąc więcej jego smaku, choć teraz brakowało jej tchu.
Mirei
lle sięgnęła po jego kołnierz i chwyciła go.
"Naprawdę chcę poczuć twoje ciało tej nocy, Dante. Dobra dziewczyna czy zła dziewczyna; zrób ze mnie, co chcesz, ale spraw, żebym cię poczuła tej nocy."
Przesuń w górę, aby kontynuować