passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Beast Prince and the Girl He Kissed - Rozdział #2 - autor Yan Stellar

The Beast Prince and the Girl He Kissed

/

Rozdział 2

ROZDZIAŁ 1

Świece płonęły zbyt jasno jak na dom, który udawał, że nic się nie stało. Złote światło tańczyło na kryształach i porcelanie, na twarzach, które kiedyś, jak sądziłam, znałam. Moje ręce drżały, gdy nalewałam wino do kielichów, a w piersi płonęło uczucie dezorientacji. Dlaczego usługiwałam na własnym przyjęciu zaręczynowym? Dlaczego Matka zmusiła mnie do założenia fartucha zamiast jedwabnej sukni wiszącej w szafie?

"Więcej wina, Lady Thornwick?" zapytałam, ledwo panując nad głosem.

"Och, jak uprzejmie," zagruchała Lady Thornwick, nie fatygując się nawet, by na mnie spojrzeć. "Dziś obsługa jest doskonała."

Riven siedział obok mojej siostry Clarissy przy głównym stole - na moim miejscu. Jego oczy spotkały się z moimi na ułamek sekundy, zanim odwrócił wzrok, jakbym była jedynie meblem. W zeszłym tygodniu całował moje palce i mówił o wiosennym ślubie. Dziś zachowywał się, jakbyśmy nigdy nie rozmawiali.

"Kochanie," głos Clarissy zabrzmiał słodko, "opowiedz wszystkim o planach ślubnych."

Krew mi zamarzła. Planach ślubnych?

"Ceremonia w katedrze będzie wspaniała," odpowiedział Riven ciepłym, intymnym głosem. "Cokolwiek zapragniesz, moja miłości."

"Jakie to romantyczne!" zachwyciła się Lady Ashford. "Kiedy ten błogosławiony dzień?"

"W przyszłym miesiącu," zaśmiała się Clarissa, znajdując dłoń Rivena. "Po prostu nie możemy dłużej czekać."

Butelka wina wyślizgnęła się z mojego uścisku. W przyszłym miesiącu? Ale my - Riven i ja - mieliśmy pobrać się wiosną. Co się działo?

"Uśmiechnij się, Marianne," wysyczała Matka, pojawiając się przy mnie niczym sęp. "Nikt nie chce oglądać kwaśnej miny podczas świętowania."

"Świętowania czego?" wyszeptałam rozpaczliwie. "Matko, co się dzieje? Dlaczego ja-"

"Usługujesz tam, gdzie twoje miejsce," przerwała mi, ściskając mój nadgarstek do bólu. "Nie rób scen."

Ojciec wstał, unosząc kieliszek szampana. "Wznieśmy toast za przyszłego Lorda i Lady Grellan - niech ich związek przyniesie radość i dobrobyt obu naszym rodom!"

"Za Lorda Grellana i Lady Clarissę!" Sala wybuchła wiwatami.

Mój świat się zachwiał. Lady Clarissa? Ale to ja byłam zaręczona z Rivenem. To ja miałam zostać jego Lady. Nogi się pode mną ugięły.

"Dziękuję wszystkim," Riven wstał, podnosząc Clarissę. "Jestem najszczęśliwszym człowiekiem, mogąc poślubić tak doskonałą kobietę."

"Istotnie doskonałą," zawołał Lord Ashford. "Jesteście dla siebie stworzeni!"

"O tak, jesteśmy," promieniała Clarissa, znajdując moje oczy przez pokój z rozmyślnym okrucieństwem. "Niektóre rzeczy są po prostu przeznaczone, prawda?"

Goście śmiali się i klaskali. Potknęłam się, cofając w stronę kuchni, serce waliło mi w żebrach. Nic z tego nie miało sensu. Trzy dni temu Riven trzymał mnie w ogrodzie i obiecywał, że pobierzemy się przed końcem lata. Teraz był zaręczony z moją siostrą?

"Przynieś danie główne," rozkazała Matka, popychając mnie w stronę drzwi kuchni. "I przestań robić taką zdezorientowaną minę. Przynosisz rodzinie wstyd."

W kuchni ściskałam marmurowy blat, aż knykcie mi zbielały. Pieczony bażant czekał na srebrnej tacy, złocisty i doskonały. Ręce mi drżały, gdy podnosiłam ciężką tacę.

Musiałam wiedzieć. Musiałam zrozumieć, co się dzieje.

Gdy zbliżałam się do jadalni, przez drzwi dobiegały głosy.

"Jest naprawdę urocza," mówiła Lady Thornwick. "Taka pełna wdzięku i piękna."

"Clarissa zawsze była klejnotem naszej rodziny," odpowiedział dumnie Ojciec. "Jesteśmy zachwyceni, że Lord Grellan wybrał właśnie ją."

Wybrał ją. Te słowa ugodziły jak sztylety.

"A co z waszą drugą córką?" zapytał Lord Ashford. "Tą, która dziś usługuje?"

"Marianne?" Śmiech Matki był ostry jak rozbite szkło. "Och, jest dokładnie tam, gdzie jej miejsce. Niektóre dziewczęta rodzą się, by poślubić lordów. Inne, by szorować podłogi."

"Jak fortunnie, że macie oba typy," zachichotała Lady Ashford.

Przepchnęłam się przez drzwi, taca ciążyła w drżących dłoniach. Potrzebowałam odpowiedzi. Musiałam zobaczyć twarz Rivena, gdy ja-

Zastygłam w miejscu.

Przez koronkową zasłonę oddzielającą jadalnię od salonu zobaczyłam ich. Clarissa przyciśnięta do ściany, ręce Rivena wplątane w jej włosy, ich usta złączone w desperackim głodzie. Jej noga owinięta wokół jego talii. Jego ciało przypierające ją do ściany, tak jak robił to ze mną zaledwie kilka dni temu.

Taca runęła na marmurową podłogę z hukiem jak grzmot. Kryształy się potłukły. Srebro zadzwoniło o kamień. Bażant i sos rozprysnęły się po nieskazitelnie białym marmurze w groteskowe arcydzieło.

W jadalni zapadła cisza.

"Och," głos Clarissy popłynął z salonu, słodki jak trucizna. "To brzmiało kosztownie."

Wyszła pierwsza, wygładzając spódnice, jej usta podejrzanie czerwone. Riven pojawił się sekundy później, poprawiając krawat, bez śladu wstydu na twarzy.

"Coś ty zrobiła?" głos Matki mógłby zamrozić ogień.

Nie mogłam mówić. Nie mogłam oddychać. Nie mogłam myśleć poza obrazem wypalonym w mojej pamięci.

"Upuściła tacę," powiedziała Clarissa z udawaną troską. "Biedactwo. Zawsze była taka niezgrabna pod presją."

"To niedopuszczalne," zagrzmiał Ojciec, wstając z krzesła. "Spójrz na ten bałagan!"

"Ja-" Głos mi się załamał. "Riven, co- dlaczego ty-"

"Zwracasz się do mnie tak poufale?" Jego głos był lodowaty. "Chyba zapomniałaś swojego miejsca, dziewczyno."

Dziewczyno. Nie Marianne. Nie moja miłości. Dziewczyno.

"Ale jesteśmy zaręczeni," wyszeptałam. "Obiecałeś-"

Pokój wybuchnął śmiechem. Okrutnym, rozkosznym śmiechem, który odbijał się od ścian jak świętujące demony.

"Zaręczeni?" Clarissa przycisnęła dłoń do piersi, oczy szeroko otwarte w udawanym zdziwieniu. "Och, słodka siostrzyczko, chyba nie masz na myśli tej małej przyjaźni z moim narzeczonym?"

"On nie jest twoim-"

Policzek zapiekł od uderzenia jak od bata. Głowa odskoczyła mi w bok, w uszach dzwoniło.

"Jak śmiesz," warknęła Matka. "Jak śmiesz próbować ukraść szczęście swojej siostry swoimi żałosnymi fantazjami."

"To nie były fantazje!" krzyknęłam. "On mi się oświadczył! Dał mi pierścionek!"

"Jaki pierścionek?" zaśmiała się Clarissa, unosząc lewą dłoń. Diament złapał światło świec - mój diament, ten sam, który Riven wsunął wcześniej na mój palec. "Ten pierścionek? Ten, który mój ukochany dał mi w zeszłym tygodniu?"

Świat rozsypał się pod moimi stopami.

"Dość tego szaleństwa," ryknął Ojciec. "Straże! Usuńcie tę obłąkaną dziewczynę, zanim całkowicie zrujnuje wieczór."

Silne ręce chwyciły moje ramiona. Zostałam wywleczona z pokoju jak przestępca, jak wariatka, jak nic.

"Proszę!" krzyczałam, gdy ciągnęli mnie po schodach. "Riven, powiedz im! Powiedz im, że byliśmy zaręczeni!"

Jego głos podążył za mną, zimny i ostateczny: "Nigdy nie byłem zaręczony z nikim poza Lady Clarissą."

Drzwi na strych zatrzasnęły się. Klucz przekręcił się z dźwiękiem kończącego się życia.

Ale w tej ciemności zaczęła rozkwitać wściekłość jak trujący kwiat. Myśleli, że mnie zniszczyli. Mylili się.

"Pewnego dnia," wyszeptałam do cieni, "sprawię, że wszyscy zapłacą za tę zdradę."

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 2

Rogi rozdarły poranną ciszę niczym królewski okrzyk wojenny. Zerwałam się z łóżka na poddaszu, drobinki kurzu tańczyły w promieniach światła wpadających przez szczeliny. Na dole drzwi otworzyły się z hukiem. Pisk radości Clarissy przeszył powietrze.

"Królewski wysłannik! Przybyli z dekretem!"

Jej obcasy dudniły po deskach podłogi w szaleńczym rytmie. Głos matki dołączył do chaosu, ostry z podekscytowania. "Clarissa! Twoje włosy! Twoja suknia! Szybko!"

Wypuścili mnie tylko po to, bym wyczyściła palenisko przed królewskim ogłoszeniem. Ojciec wepchnął mi wiadro z wodą popiołową, jego oczy zimne jak zimowy kamień. "Bądź wreszcie do czegoś przydatna. Kominek musi lśnić."

Zawsze byłam tą przydatną. Tą, która sprzątała, podczas gdy Clarissa się stroiła. Tą, która gotowała, podczas gdy Matka rozpieszczała swoją złotą córkę. Od dzieciństwa jasno okazywali swoje preferencje - Clarissa była słońcem, a ja cieniem, który rzucała.

"Jest zbyt piękna dla własnego dobra," podsłuchałam jak Matka mówiła Lady Thornwick lata temu. "Ludzie patrzą na Marianne i zapominają, że Clarissa istnieje. To... niestosowne."

"Może gdybyś ją bardziej skromnie ubierała," zasugerowała Lady Thornwick.

"Och, robię to. Fartuchy i sadza czynią cuda."

Teraz, gdy szorowałam kamienny kominek aż do krwi na kostkach, Clarissa przemknęła obok w karmazynowym jedwabiu, który kosztował więcej niż większość rodzin widziała w ciągu roku. Jej ciemne włosy opadały w idealnych lokach, ozdobione perłami, które łapały poranne światło. Nie moimi perłami - te zwróciła po katastrofie zaręczyn. Nowymi. Droższymi.

"Nie pozwól, żeby popiół się zapalił, gdy mnie nie będzie," zagruchała, wygładzając spódnice. "Chociaż przypuszczam, że tylko do tego się nadajesz."

Przytyk trafił w cel, ale ja dalej szorowałam. Wczorajsza zdrada wciąż paliła świeżym bólem - usta Rivena na jej ustach, śmiech, kłamstwa. Ale od tamtej pory nauczyłam się czegoś kluczowego. Clarissa nawet go nie zatrzymała. Odrzuciła go w momencie, gdy goście wyszli, jak zabawkę, którą się znudziła.

"Nawet go nie chciałaś," wyszeptałam.

Jej śmiech uniósł się w górę. "Chciałam go? Och, słodka siostrzyczko. Chciałam patrzeć, jak się załamujesz. Misja wykonana."

Na zewnątrz cała wioska tłoczyła się na placu, szlachta i kupcy przepychali się o lepsze miejsca. Przemknęłam przez tłum, ręce wciąż czarne od sadzy, i znalazłam miejsce za stoiskiem piekarza.

Królewski posłaniec stał na platformie, wspaniały w szatach przetykanych złotem. Jego głos zagrzmiał nad placem. "Z rozkazu Jego Wysokości Króla Aldrica i na prośbę Jego Królewskiej Wysokości Księcia Alexandra, niniejszym ogłasza się Wybór!"

Tłum wybuchnął. Matki chwytały swoje córki. Ojcowie przeliczali w głowach posagi.

"Każdy szlachecki dom może zgłosić odpowiednie córki do rozważenia jako przyszłą Księżniczkę Solmaru. Kandydatki zostaną wybrane w ciągu dwóch tygodni i wezwane do królewskiego pałacu."

Głos Clarissy przeciął hałas jak dzwon. "Nareszcie! Czekałam na to całe życie." Odwróciła się do grupki dziewcząt wokół niej, wszystkie zdesperowane, by ogrzać się w jej odbitej chwale. "Podobno Książę Alexander jest niewiarygodnie przystojny. I niewyobrażalnie bogaty."

"Będziesz startować?" zapytała najmłodsza córka Lorda Ashforda, jej głos bez tchu z zazdrości.

"Startować?" Clarissa zaśmiała się, odrzucając loki. "Kochanie, ja zamierzam wygrać."

Lady Thornwick nachyliła się bliżej. "A co z twoją siostrą? Czy ona-"

"Marianne?" Imię skapnęło z ust Clarissy. "Książę chce narzeczonej, nie pokojówki."

Tłum się zaśmiał. Dźwięk odbił się od kamiennych budynków jak fizyczny cios.

Tego wieczoru, gdy dom pogrążył się w swoim znajomym rytmie triumfu Clarissy i mojej niewidzialności, zakradłam się do starego biurka w służbowej sali. Moje ręce drżały, gdy zapalałam ukradzioną świecę.

Pergamin wydawał się ciężki pod moimi palcami - pozostałość z lat minionych, kiedy wciąż wolno mi było mieć książki i listy, zanim Ojciec uznał, że edukacja jest "zmarnowana na dziewczętach bez perspektyw."

Nie robiłam tego, by wygrać. Clarissa miała rację w jednej kwestii - Książę wybierze kogoś z tytułami, posagami, politycznymi koneksjami. Ale i tak robiłam to, by uciec. By opuścić ten dom wykalkulowanego okrucieństwa.

Pióro wydawało się obce w moim uścisku po tak długim czasie. Przycisnęłam końcówkę do opuszka palca, aż krew wypłynęła, ciemna i buntownicza. Mój podpis rozkwitł na stronie karmazynowym atramentem.

Marianne Alder.

Bez tytułów. Bez rodzinnego herbu. Bez kłamstw. Tylko moje imię napisane krwią.

Zapieczętowałam list ukradzionym woskiem, mój odcisk kciuka rozmazał królewską pieczęć.

Skrzynka kuriera stała przy krawędzi rynku, już przepełniona jedwabnymi kopertami i pozłacanymi zgłoszeniami. List Clarissy dotarł godziny temu - dostarczony osobiście przez Matkę, owinięty złotą wstążką i perfumowany importowanymi różami.

Mój wsunął się ledwie szeptem. Bez świadków. Bez ceremonii. Tylko ja i ciemność, i modlitwa, której nawet nie śmiałam wypowiedzieć na głos.

Pokaże im. Pokaże jej.

Z powrotem w domu Clarissa przewodziła w salonie, już planując swoją koronacyjną garderobę.

"Czerwony aksamit na ceremonię," ogłosiła swoim wielbicielom. "Z diamentami na szyi. Będę wyglądać wspaniale obok Księcia Alexandra."

Podczas gdy ona kąpała się w przedwczesnej chwale, ja wróciłam do kuchni. Szorowałam podłogi, aż moje ramiona krzyczały i kolana zdrętwiały. Dom nad głową brzęczał od marzeń, które nie były moimi.

Ale szeptałam moją tajemnicę jak modlitwę, raz za razem, aż wydała się rzeczywista.

Nie zależało mi na wygranej. Chciałam tylko się wydostać. I może... może chciałam zobaczyć, kim naprawdę jest Książę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

Szorowałam, aż skóra mi pękła.

Moje kłykcie były zdarte, opuszki paliły, a wiadro obok pachniało starym mydłem i gorszymi decyzjami. Marmur zawsze wyglądał tak samo, kiedy kończyłam—lśniący, doskonały, niewzruszony. W przeciwieństwie do mnie.

Korytarz za wielkim salonem był paradą drogich butów. Obcasy Clarissy. Buty Rivena.

Riven.

Nienawidziłam, że wciąż rozpoznaję dźwięk jego kroków. Jedną piętę lekko ciągnął, zauważalne tylko, jeśli znało się go tak jak ja kiedyś. Zanim uznał, że lepiej pocałować moją siostrę niż powiedzieć mi prawdę.

Nie widziałam go od ogrodu. Tak naprawdę. Nie od chwili, gdy zobaczyłam jego ręce na jej talii. Nie od chwili, gdy spojrzał na nią tak, jak kiedyś patrzył na mnie. A ona się uśmiechnęła—uśmiechnęła się, jakby wygrała zakład.

Wciąż mnie mdliło, gdy o tym myślałam. Nie o samym pocałunku. O tym, jak pozwolił jej się pocałować. Jakby to nic nie znaczyło. Jakby to ja nic nie znaczyła.

Kroki powyżej. Dwa głosy. Zatrzymałam się, wciąż na kolanach.

— Naprawdę chcesz to robić teraz? — To był Riven. Sfrustrowany. Nadal brzmiał jak chłopak, który pomagał mi podkradać jedzenie ze spiżarni, kiedy Clarissa dbała, bym nie zjadła kolacji.

— Mówiłam ci, Riven. Skończyliśmy — odparła Clarissa. Nie musiałam widzieć jej twarzy, by wyobrazić sobie ten uśmieszek.

— Powiedziałaś mi wiele rzeczy — warknął.

— Uwierzyłeś im. To nie moja wina. — Jej głos był teraz ostrzejszy, zimniejszy. — Naprawdę, co myślałeś, że to jest? Wielka romantyczna chwila?

— Powiedziałaś, że mnie chcesz.

— Powiedziałam, że chciałam sprawdzić, czy mogę cię zdobyć. I zdobyłam. Odciągnęłam cię od niej. Wzięłam twoją lojalność. Wzięłam twoją uwagę. To było łatwe.

Zaschło mi w gardle.

— Wykorzystałaś mnie, by jej dokopać.

— A ty mi na to pozwoliłeś. — Nie brzmiała na skruszoną. Była wręcz rozbawiona.

Riven nie odpowiedział od razu. Jego milczenie było głośne.

— Ona zawsze lubiła popsute rzeczy — dodała Clarissa. — Chyba odziedziczyła to po naszej głupiej, martwej babci. Ona zawsze miała słabość do Marianne.

Przestałam oddychać.

— Jesteś obrzydliwa — powiedział.

Clarissa zaśmiała się—krótko, cicho. — Nie udawaj, że to dla ciebie nowe. Podobało ci się. Uwaga. Dramat. Uwielbiałeś być powodem kłótni.

— Nigdy tego nie chciałem.

— To trzeba było trzymać język z dala od moich ust.

Jej obcasy stuknęły w stronę schodów. — Powinieneś iść. Czeka dorożka. Jeśli nie słyszałeś, odbywa się Królewski Wybór. A do tego muszę być singielką.

Drzwi na górze trzasnęły.

Nie zauważyłam, że moje ręce wciąż tkwią w wiadrze, dopóki woda nie zachlupotała. Zimna. Brudna. Dłonie mi drżały.

Więc to wszystko.

Riven pocałował mnie. Potem ją. A potem został wyrzucony jak śmieć.

A Clarissa dostała dokładnie to, czego chciała. Nie miłość. Po prostu mnie—upokorzoną.

***

Godzinę później szłam sama wzdłuż alejki. Ulice były ciche. Większość dziewcząt już spała, śniąc o sukniach z złotymi nićmi i księciu, który nigdy nawet na nie nie spojrzy. Ja już nawet nie myślałam o Aleksandrze.

Myślałam o tym, by nie wracać.

— Marianne!

Głos zatrzymał mnie jak z zimnej wody.

Wyszedł z zaułka jak duch z koszmaru—Riven, w płaszczu zbyt cienkim na wiatr, oczy zmęczone.

— Poczekaj—proszę.

Szłam dalej.

— Proszę, porozmawiaj ze mną.

— Nie.

— Tylko pięć minut.

— Nie, Riven.

I tak szedł za mną. — Nie chciałem, żeby tak się stało. Przysięgam. Byłem... zdezorientowany. Zły. Oddalałaś się ode mnie. Nie wiedziałem, gdzie stoimy.

— Nawet nie próbuj zrzucać tego na mnie.

— Nie—ja tylko—

— Nie potknąłeś się i nie wpadłeś jej w usta. Wybrałeś ją.

Jego twarz się załamała. — Nie wiedziałem, że ona—

— Jest taka, jaka zawsze była. Myślisz, że byłam zaskoczona? Po prostu byłeś dość głupi, żeby sądzić, że tobie tego nie zrobi.

— Przepraszam.

— To za mało.

Staliśmy tam w ciszy. Gdzieś za nami zaszczekał pies. Zapłakało dziecko. Życie toczyło się dalej, jakby nic z tego nie miało znaczenia.

— Zraniłeś mnie — powiedziałam chłodno. — Pozwoliłeś jej zrobić ze mnie żart. Z nas.

— Wciąż cię kocham.

— Nie — powiedziałam. — Kochasz to, jak sprawiałam, że się czujesz. To nie to samo.

Wyciągnął rękę. Nie ruszyłam się.

— Proszę — wyszeptał.

Cofnęłam się.

— Wybrałeś. Żyj z tym.

Odwróciłam się i nie przestałam iść, nawet gdy znów usłyszałam, jak woła moje imię.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Beast Prince and the Girl He Kissed

The Beast Prince and the Girl He Kissed

31 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

31

Treść

Aa