passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Beast Prince and the Girl He Kissed - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

The Beast Prince and the Girl He Kissed

/

Rozdział 3

ROZDZIAŁ 2

Rogi rozdarły poranną ciszę niczym królewski okrzyk wojenny. Zerwałam się z łóżka na poddaszu, drobinki kurzu tańczyły w promieniach światła wpadających przez szczeliny. Na dole drzwi otworzyły się z hukiem. Pisk radości Clarissy przeszył powietrze.

"Królewski wysłannik! Przybyli z dekretem!"

Jej obcasy dudniły po deskach podłogi w szaleńczym rytmie. Głos matki dołączył do chaosu, ostry z podekscytowania. "Clarissa! Twoje włosy! Twoja suknia! Szybko!"

Wypuścili mnie tylko po to, bym wyczyściła palenisko przed królewskim ogłoszeniem. Ojciec wepchnął mi wiadro z wodą popiołową, jego oczy zimne jak zimowy kamień. "Bądź wreszcie do czegoś przydatna. Kominek musi lśnić."

Zawsze byłam tą przydatną. Tą, która sprzątała, podczas gdy Clarissa się stroiła. Tą, która gotowała, podczas gdy Matka rozpieszczała swoją złotą córkę. Od dzieciństwa jasno okazywali swoje preferencje - Clarissa była słońcem, a ja cieniem, który rzucała.

"Jest zbyt piękna dla własnego dobra," podsłuchałam jak Matka mówiła Lady Thornwick lata temu. "Ludzie patrzą na Marianne i zapominają, że Clarissa istnieje. To... niestosowne."

"Może gdybyś ją bardziej skromnie ubierała," zasugerowała Lady Thornwick.

"Och, robię to. Fartuchy i sadza czynią cuda."

Teraz, gdy szorowałam kamienny kominek aż do krwi na kostkach, Clarissa przemknęła obok w karmazynowym jedwabiu, który kosztował więcej niż większość rodzin widziała w ciągu roku. Jej ciemne włosy opadały w idealnych lokach, ozdobione perłami, które łapały poranne światło. Nie moimi perłami - te zwróciła po katastrofie zaręczyn. Nowymi. Droższymi.

"Nie pozwól, żeby popiół się zapalił, gdy mnie nie będzie," zagruchała, wygładzając spódnice. "Chociaż przypuszczam, że tylko do tego się nadajesz."

Przytyk trafił w cel, ale ja dalej szorowałam. Wczorajsza zdrada wciąż paliła świeżym bólem - usta Rivena na jej ustach, śmiech, kłamstwa. Ale od tamtej pory nauczyłam się czegoś kluczowego. Clarissa nawet go nie zatrzymała. Odrzuciła go w momencie, gdy goście wyszli, jak zabawkę, którą się znudziła.

"Nawet go nie chciałaś," wyszeptałam.

Jej śmiech uniósł się w górę. "Chciałam go? Och, słodka siostrzyczko. Chciałam patrzeć, jak się załamujesz. Misja wykonana."

Na zewnątrz cała wioska tłoczyła się na placu, szlachta i kupcy przepychali się o lepsze miejsca. Przemknęłam przez tłum, ręce wciąż czarne od sadzy, i znalazłam miejsce za stoiskiem piekarza.

Królewski posłaniec stał na platformie, wspaniały w szatach przetykanych złotem. Jego głos zagrzmiał nad placem. "Z rozkazu Jego Wysokości Króla Aldrica i na prośbę Jego Królewskiej Wysokości Księcia Alexandra, niniejszym ogłasza się Wybór!"

Tłum wybuchnął. Matki chwytały swoje córki. Ojcowie przeliczali w głowach posagi.

"Każdy szlachecki dom może zgłosić odpowiednie córki do rozważenia jako przyszłą Księżniczkę Solmaru. Kandydatki zostaną wybrane w ciągu dwóch tygodni i wezwane do królewskiego pałacu."

Głos Clarissy przeciął hałas jak dzwon. "Nareszcie! Czekałam na to całe życie." Odwróciła się do grupki dziewcząt wokół niej, wszystkie zdesperowane, by ogrzać się w jej odbitej chwale. "Podobno Książę Alexander jest niewiarygodnie przystojny. I niewyobrażalnie bogaty."

"Będziesz startować?" zapytała najmłodsza córka Lorda Ashforda, jej głos bez tchu z zazdrości.

"Startować?" Clarissa zaśmiała się, odrzucając loki. "Kochanie, ja zamierzam wygrać."

Lady Thornwick nachyliła się bliżej. "A co z twoją siostrą? Czy ona-"

"Marianne?" Imię skapnęło z ust Clarissy. "Książę chce narzeczonej, nie pokojówki."

Tłum się zaśmiał. Dźwięk odbił się od kamiennych budynków jak fizyczny cios.

Tego wieczoru, gdy dom pogrążył się w swoim znajomym rytmie triumfu Clarissy i mojej niewidzialności, zakradłam się do starego biurka w służbowej sali. Moje ręce drżały, gdy zapalałam ukradzioną świecę.

Pergamin wydawał się ciężki pod moimi palcami - pozostałość z lat minionych, kiedy wciąż wolno mi było mieć książki i listy, zanim Ojciec uznał, że edukacja jest "zmarnowana na dziewczętach bez perspektyw."

Nie robiłam tego, by wygrać. Clarissa miała rację w jednej kwestii - Książę wybierze kogoś z tytułami, posagami, politycznymi koneksjami. Ale i tak robiłam to, by uciec. By opuścić ten dom wykalkulowanego okrucieństwa.

Pióro wydawało się obce w moim uścisku po tak długim czasie. Przycisnęłam końcówkę do opuszka palca, aż krew wypłynęła, ciemna i buntownicza. Mój podpis rozkwitł na stronie karmazynowym atramentem.

Marianne Alder.

Bez tytułów. Bez rodzinnego herbu. Bez kłamstw. Tylko moje imię napisane krwią.

Zapieczętowałam list ukradzionym woskiem, mój odcisk kciuka rozmazał królewską pieczęć.

Skrzynka kuriera stała przy krawędzi rynku, już przepełniona jedwabnymi kopertami i pozłacanymi zgłoszeniami. List Clarissy dotarł godziny temu - dostarczony osobiście przez Matkę, owinięty złotą wstążką i perfumowany importowanymi różami.

Mój wsunął się ledwie szeptem. Bez świadków. Bez ceremonii. Tylko ja i ciemność, i modlitwa, której nawet nie śmiałam wypowiedzieć na głos.

Pokaże im. Pokaże jej.

Z powrotem w domu Clarissa przewodziła w salonie, już planując swoją koronacyjną garderobę.

"Czerwony aksamit na ceremonię," ogłosiła swoim wielbicielom. "Z diamentami na szyi. Będę wyglądać wspaniale obok Księcia Alexandra."

Podczas gdy ona kąpała się w przedwczesnej chwale, ja wróciłam do kuchni. Szorowałam podłogi, aż moje ramiona krzyczały i kolana zdrętwiały. Dom nad głową brzęczał od marzeń, które nie były moimi.

Ale szeptałam moją tajemnicę jak modlitwę, raz za razem, aż wydała się rzeczywista.

Nie zależało mi na wygranej. Chciałam tylko się wydostać. I może... może chciałam zobaczyć, kim naprawdę jest Książę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

Szorowałam, aż skóra mi pękła.

Moje kłykcie były zdarte, opuszki paliły, a wiadro obok pachniało starym mydłem i gorszymi decyzjami. Marmur zawsze wyglądał tak samo, kiedy kończyłam—lśniący, doskonały, niewzruszony. W przeciwieństwie do mnie.

Korytarz za wielkim salonem był paradą drogich butów. Obcasy Clarissy. Buty Rivena.

Riven.

Nienawidziłam, że wciąż rozpoznaję dźwięk jego kroków. Jedną piętę lekko ciągnął, zauważalne tylko, jeśli znało się go tak jak ja kiedyś. Zanim uznał, że lepiej pocałować moją siostrę niż powiedzieć mi prawdę.

Nie widziałam go od ogrodu. Tak naprawdę. Nie od chwili, gdy zobaczyłam jego ręce na jej talii. Nie od chwili, gdy spojrzał na nią tak, jak kiedyś patrzył na mnie. A ona się uśmiechnęła—uśmiechnęła się, jakby wygrała zakład.

Wciąż mnie mdliło, gdy o tym myślałam. Nie o samym pocałunku. O tym, jak pozwolił jej się pocałować. Jakby to nic nie znaczyło. Jakby to ja nic nie znaczyła.

Kroki powyżej. Dwa głosy. Zatrzymałam się, wciąż na kolanach.

— Naprawdę chcesz to robić teraz? — To był Riven. Sfrustrowany. Nadal brzmiał jak chłopak, który pomagał mi podkradać jedzenie ze spiżarni, kiedy Clarissa dbała, bym nie zjadła kolacji.

— Mówiłam ci, Riven. Skończyliśmy — odparła Clarissa. Nie musiałam widzieć jej twarzy, by wyobrazić sobie ten uśmieszek.

— Powiedziałaś mi wiele rzeczy — warknął.

— Uwierzyłeś im. To nie moja wina. — Jej głos był teraz ostrzejszy, zimniejszy. — Naprawdę, co myślałeś, że to jest? Wielka romantyczna chwila?

— Powiedziałaś, że mnie chcesz.

— Powiedziałam, że chciałam sprawdzić, czy mogę cię zdobyć. I zdobyłam. Odciągnęłam cię od niej. Wzięłam twoją lojalność. Wzięłam twoją uwagę. To było łatwe.

Zaschło mi w gardle.

— Wykorzystałaś mnie, by jej dokopać.

— A ty mi na to pozwoliłeś. — Nie brzmiała na skruszoną. Była wręcz rozbawiona.

Riven nie odpowiedział od razu. Jego milczenie było głośne.

— Ona zawsze lubiła popsute rzeczy — dodała Clarissa. — Chyba odziedziczyła to po naszej głupiej, martwej babci. Ona zawsze miała słabość do Marianne.

Przestałam oddychać.

— Jesteś obrzydliwa — powiedział.

Clarissa zaśmiała się—krótko, cicho. — Nie udawaj, że to dla ciebie nowe. Podobało ci się. Uwaga. Dramat. Uwielbiałeś być powodem kłótni.

— Nigdy tego nie chciałem.

— To trzeba było trzymać język z dala od moich ust.

Jej obcasy stuknęły w stronę schodów. — Powinieneś iść. Czeka dorożka. Jeśli nie słyszałeś, odbywa się Królewski Wybór. A do tego muszę być singielką.

Drzwi na górze trzasnęły.

Nie zauważyłam, że moje ręce wciąż tkwią w wiadrze, dopóki woda nie zachlupotała. Zimna. Brudna. Dłonie mi drżały.

Więc to wszystko.

Riven pocałował mnie. Potem ją. A potem został wyrzucony jak śmieć.

A Clarissa dostała dokładnie to, czego chciała. Nie miłość. Po prostu mnie—upokorzoną.

***

Godzinę później szłam sama wzdłuż alejki. Ulice były ciche. Większość dziewcząt już spała, śniąc o sukniach z złotymi nićmi i księciu, który nigdy nawet na nie nie spojrzy. Ja już nawet nie myślałam o Aleksandrze.

Myślałam o tym, by nie wracać.

— Marianne!

Głos zatrzymał mnie jak z zimnej wody.

Wyszedł z zaułka jak duch z koszmaru—Riven, w płaszczu zbyt cienkim na wiatr, oczy zmęczone.

— Poczekaj—proszę.

Szłam dalej.

— Proszę, porozmawiaj ze mną.

— Nie.

— Tylko pięć minut.

— Nie, Riven.

I tak szedł za mną. — Nie chciałem, żeby tak się stało. Przysięgam. Byłem... zdezorientowany. Zły. Oddalałaś się ode mnie. Nie wiedziałem, gdzie stoimy.

— Nawet nie próbuj zrzucać tego na mnie.

— Nie—ja tylko—

— Nie potknąłeś się i nie wpadłeś jej w usta. Wybrałeś ją.

Jego twarz się załamała. — Nie wiedziałem, że ona—

— Jest taka, jaka zawsze była. Myślisz, że byłam zaskoczona? Po prostu byłeś dość głupi, żeby sądzić, że tobie tego nie zrobi.

— Przepraszam.

— To za mało.

Staliśmy tam w ciszy. Gdzieś za nami zaszczekał pies. Zapłakało dziecko. Życie toczyło się dalej, jakby nic z tego nie miało znaczenia.

— Zraniłeś mnie — powiedziałam chłodno. — Pozwoliłeś jej zrobić ze mnie żart. Z nas.

— Wciąż cię kocham.

— Nie — powiedziałam. — Kochasz to, jak sprawiałam, że się czujesz. To nie to samo.

Wyciągnął rękę. Nie ruszyłam się.

— Proszę — wyszeptał.

Cofnęłam się.

— Wybrałeś. Żyj z tym.

Odwróciłam się i nie przestałam iść, nawet gdy znów usłyszałam, jak woła moje imię.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

Dzwony rozbrzmiewały przez wioskę niczym weselna procesja. Piskliwy okrzyk radości Clarissy przeszył poranne powietrze.

"To się dzieje! Nareszcie się dzieje!" Zakręciła się w swoich aksamitnych spódnicach, już wyobrażając sobie siebie ukoronowaną. "Wiedziałam, że ten dzień nadejdzie!"

Plac tętnił nerwową energią. Matki prostowały postawę swoich córek. Ojcowie przeliczali monety w głowach. Stałam z tyłu, z rękawami poplamionymi sadzą, przylegającymi do ramion.

Herold rozwinął swój złoty zwój z ceremonią. "Na mocy królewskiego dekretu, następujące damy zostały wybrane do Wyboru."

Clarissa podskakiwała na palcach. Matka ścisnęła jej ramię, oczy płonęły oczekiwaniem.

"Lady Catherine Thornwick."

Grzeczne oklaski przetoczyły się przez tłum.

"Lady Eleanor Ashford."

Więcej oklasków. Uśmiech Clarissy rozszerzył się jeszcze bardziej.

"Panna Clarissa Alder."

"TAK!" pisnęła Clarissa, wyrzucając ręce w górę. Matka klaskała jak grzmot, łzy spływały po jej policzkach.

"Moja córka!" oznajmiła Matka wszystkim w zasięgu słuchu. "Moja piękna, doskonała córka!"

Clarissa dygnęła przed tłumem, wyćwiczona i nieskazitelna. Rozdawała pocałunki, jakby już zdobyła koronę.

Herold odchrząknął, prosząc o ciszę. Jego oczy ponownie przeskanowały pergamin, brwi się zmarszczyły. Pauza przeciągnęła się zbyt długo. Szepty zaczęły wirować w powietrzu.

"Czy to wszystko?" ktoś zawołał.

"Czekajcie." Głos herolda lekko się załamał. Spojrzał ponownie na zwój, potem na tłum. "Panna... Marianne Alder."

Świat się zatrzymał.

Uśmiech Clarissy roztrzaskał się jak upuszczone szkło. Jej głowa odwróciła się gwałtownie w moją stronę, oczy szeroko otwarte z przerażenia.

"Co?" Głos Matki przeciął ciszę jak ostrze. "Co on powiedział?"

Westchnienia przetoczyły się przez tłum. Głowy się odwróciły. Palce wskazywały.

"To służąca," szepnęła Lady Thornwick, wystarczająco głośno, by połowa placu usłyszała.

"Czy to nie siostra Clarissy?" Lord Ashford zmrużył oczy, patrząc na mnie przez okulary.

"Ta w fartuchu?" Głos jego żony ociekał niedowierzaniem.

Sięgnęłam drżącymi palcami po papier. Koperta była tam, zapieczętowana i prawdziwa. Rozdarłam ją, papier trzeszczał w nagłej ciszy.

Zostałaś wybrana.

"To niemożliwe," warknęła Clarissa, przepychając się przez tłum w moją stronę. "Ona się nie zgłosiła! Nie ośmieliłaby się!"

"Marianne?" Głos Matki był lodowaty i jadowity. "Co żeś zrobiła?"

Tłum zbliżył się, jak sępy krążące nad padliną. Uniosłam podbródek, spotkałam ich spojrzenia.

"Zgłosiłam się uczciwie," powiedziałam, mój głos silniejszy niż się czułam. "Tak jak wszyscy inni."

"Uczciwie?" Śmiech Clarissy był ostry jak łamiące się kości. "Ty? Co możesz zaoferować księciu? Lekcje szorowania?"

Tłum zachichotał. Moje policzki płonęły.

"Nastąpiła pomyłka," oznajmiła Matka, jej głos niósł się przez plac. "Moja córka—moja młodsza córka—musiała coś sfałszować. Skłamać. Przekupić kogoś."

"Królewska pieczęć nie kłamie, pani," powiedział chłodno herold. "Wybory Księcia są ostateczne."

Clarissa chwyciła moje ramię, wbijając paznokcie głęboko. "Nie należysz do dworu," syknęła mi do ucha. "Nie należysz nigdzie w jego pobliżu. Zawstydzisz nas. Zawstydzisz siebie."

"Może zniknie przed prezentacjami," zasugerował ktoś za nami. "Może odeślą ją do domu w momencie, gdy ją zobaczą."

"Jeśli będzie miała szczęście," dodał inny głos.

Ojciec pojawił się u boku Matki, jego twarz piorunująca. "Co oznacza ten spektakl?"

"Wasza druga córka została wybrana do Wyboru," odpowiedział płasko herold.

Oczy Ojca odnalazły moje w tłumie. Zimne. Kalkulujące. Wściekłe.

"Wybrana?" Jego głos mógłby zamrozić płomień. "Jakim prawem? Jakim możliwym—"

"Na mocy królewskiego dekretu," przerwał herold. "Obie młode damy mają stawić się w pałacu w ciągu trzech dni."

Wróciliśmy do domu w burzy gniewu. Matka trzasnęła drzwiami frontowymi tak mocno, że żyrandol się zakołysał.

"JAK ŚMIAŁAŚ!" krzyczała, odwracając się do mnie. "Jak śmiałaś upokorzyć tę rodzinę!"

"Zniszczyłaś wszystko!" wrzasnęła Clarissa, pędząc przez korytarz. "To miała być MOJA chwila! Moja!"

"Wytłumacz się," zażądał Ojciec, blokując mi drogę na schody. "Jak twoje nazwisko znalazło się na tej liście?"

"Złożyłam podanie," powiedziałam cicho.

"Z jakimi referencjami?" Głos Matki wzniósł się do wycia. "Z jakim posagiem? Jakimi referencjami? Jakie kłamstwa opowiedziałaś?"

"Żadnych kłamstw," powiedziałam. "Tylko moje nazwisko."

Clarissa wydała z siebie dźwięk jak ranione zwierzę. "Twoje NAZWISKO? Twoje bezwartościowe, niczyje NAZWISKO?"

Pobiegła po schodach. Chwilę później z mojego pokoju dobiegły odgłosy rozbijania.

Pospieszyłam na górę i zastałam ją niszczącą wszystko. Podarte książki. Moje nieliczne dobre ubrania poszarpane. Moje buty—jeden rozerwany całkowicie na pół.

"Proszę!" wysapała, rzucając zniszczoną skórę pod moje stopy. "I tak nie będziesz potrzebować obu. Nikt nie spodziewa się, że wrócisz z koroną."

"Wynoś się," szepnęłam.

"Co do mnie powiedziałaś?"

"WYNOŚ SIĘ!" krzyknęłam.

Odskoczyła, zszokowana. Nigdy wcześniej nie podniosłam na nią głosu.

"Ty mały szczurze," splunęła. "Ty żałosny, zazdrosny mały szczurze. Książę roześmieje się w momencie, gdy cię zobaczy."

Tej nocy pakowanie stało się ćwiczeniem w upokorzeniu. Matka rzuciła we mnie wyszczerbioną miską, gdy poprosiłam o pomoc.

"Zabierz swoje łachmany i zostaw mój dom czysty," warknęła. "Gdy wrócisz, nie będziesz miała domu!"

Nie miałam prawie nic. Grzebień z brakującymi zębami. Książkę poezji z plamami po wodzie. Żadnych sukien. Żadnej biżuterii. Żadnej nadziei.

Poranek nadszedł z ceremonią. Królewski powóz lśnił czernią i złotem. Białe konie tupały kopytami. Lokaj w nieskazitelnej liberii trzymał listę.

Clarissa pojawiła się w morskiej jedwabnej sukni, włosy idealnie zakręcone, usta pomalowane na różowo.

"Uśmiechaj się, gdy stoisz obok mnie," syknęła przez zęby. "Jeśli ludzie pomyślą, że jesteśmy wrogami, założą, że jesteś zazdrosna."

"Nie jestem zazdrosna," powiedziałam.

Odwróciła się, oczy błyszczące złośliwością. "Nie? W takim razie jesteś jeszcze bardziej żałosna niż myślałam."

Matka pomogła Clarissie wsiąść pierwszej do powozu, układając jej spódnice jak płatki kwiatów. Potem odwróciła się do mnie, jakbym była obca.

"Popraw postawę. Nie zepsuj zdjęć."

Wsiadłam ze swoją żałosną torbą, siadając naprzeciwko siostry. Lokaj zamknął drzwi zdecydowanym kliknięciem.

Kiedy powóz ruszył, Clarissa pochyliła się, jej głos miękki i złośliwy.

"Książę zawsze wybiera ładniejszą," szepnęła. "Pamiętaj o tym, gdy będziesz odsyłana do domu w hańbie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Beast Prince and the Girl He Kissed

The Beast Prince and the Girl He Kissed

31 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

31

Treść

Aa