passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Beast Prince and the Girl He Kissed - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

The Beast Prince and the Girl He Kissed

/

Rozdział 5

ROZDZIAŁ 4

Dzwony rozbrzmiewały przez wioskę niczym weselna procesja. Piskliwy okrzyk radości Clarissy przeszył poranne powietrze.

"To się dzieje! Nareszcie się dzieje!" Zakręciła się w swoich aksamitnych spódnicach, już wyobrażając sobie siebie ukoronowaną. "Wiedziałam, że ten dzień nadejdzie!"

Plac tętnił nerwową energią. Matki prostowały postawę swoich córek. Ojcowie przeliczali monety w głowach. Stałam z tyłu, z rękawami poplamionymi sadzą, przylegającymi do ramion.

Herold rozwinął swój złoty zwój z ceremonią. "Na mocy królewskiego dekretu, następujące damy zostały wybrane do Wyboru."

Clarissa podskakiwała na palcach. Matka ścisnęła jej ramię, oczy płonęły oczekiwaniem.

"Lady Catherine Thornwick."

Grzeczne oklaski przetoczyły się przez tłum.

"Lady Eleanor Ashford."

Więcej oklasków. Uśmiech Clarissy rozszerzył się jeszcze bardziej.

"Panna Clarissa Alder."

"TAK!" pisnęła Clarissa, wyrzucając ręce w górę. Matka klaskała jak grzmot, łzy spływały po jej policzkach.

"Moja córka!" oznajmiła Matka wszystkim w zasięgu słuchu. "Moja piękna, doskonała córka!"

Clarissa dygnęła przed tłumem, wyćwiczona i nieskazitelna. Rozdawała pocałunki, jakby już zdobyła koronę.

Herold odchrząknął, prosząc o ciszę. Jego oczy ponownie przeskanowały pergamin, brwi się zmarszczyły. Pauza przeciągnęła się zbyt długo. Szepty zaczęły wirować w powietrzu.

"Czy to wszystko?" ktoś zawołał.

"Czekajcie." Głos herolda lekko się załamał. Spojrzał ponownie na zwój, potem na tłum. "Panna... Marianne Alder."

Świat się zatrzymał.

Uśmiech Clarissy roztrzaskał się jak upuszczone szkło. Jej głowa odwróciła się gwałtownie w moją stronę, oczy szeroko otwarte z przerażenia.

"Co?" Głos Matki przeciął ciszę jak ostrze. "Co on powiedział?"

Westchnienia przetoczyły się przez tłum. Głowy się odwróciły. Palce wskazywały.

"To służąca," szepnęła Lady Thornwick, wystarczająco głośno, by połowa placu usłyszała.

"Czy to nie siostra Clarissy?" Lord Ashford zmrużył oczy, patrząc na mnie przez okulary.

"Ta w fartuchu?" Głos jego żony ociekał niedowierzaniem.

Sięgnęłam drżącymi palcami po papier. Koperta była tam, zapieczętowana i prawdziwa. Rozdarłam ją, papier trzeszczał w nagłej ciszy.

Zostałaś wybrana.

"To niemożliwe," warknęła Clarissa, przepychając się przez tłum w moją stronę. "Ona się nie zgłosiła! Nie ośmieliłaby się!"

"Marianne?" Głos Matki był lodowaty i jadowity. "Co żeś zrobiła?"

Tłum zbliżył się, jak sępy krążące nad padliną. Uniosłam podbródek, spotkałam ich spojrzenia.

"Zgłosiłam się uczciwie," powiedziałam, mój głos silniejszy niż się czułam. "Tak jak wszyscy inni."

"Uczciwie?" Śmiech Clarissy był ostry jak łamiące się kości. "Ty? Co możesz zaoferować księciu? Lekcje szorowania?"

Tłum zachichotał. Moje policzki płonęły.

"Nastąpiła pomyłka," oznajmiła Matka, jej głos niósł się przez plac. "Moja córka—moja młodsza córka—musiała coś sfałszować. Skłamać. Przekupić kogoś."

"Królewska pieczęć nie kłamie, pani," powiedział chłodno herold. "Wybory Księcia są ostateczne."

Clarissa chwyciła moje ramię, wbijając paznokcie głęboko. "Nie należysz do dworu," syknęła mi do ucha. "Nie należysz nigdzie w jego pobliżu. Zawstydzisz nas. Zawstydzisz siebie."

"Może zniknie przed prezentacjami," zasugerował ktoś za nami. "Może odeślą ją do domu w momencie, gdy ją zobaczą."

"Jeśli będzie miała szczęście," dodał inny głos.

Ojciec pojawił się u boku Matki, jego twarz piorunująca. "Co oznacza ten spektakl?"

"Wasza druga córka została wybrana do Wyboru," odpowiedział płasko herold.

Oczy Ojca odnalazły moje w tłumie. Zimne. Kalkulujące. Wściekłe.

"Wybrana?" Jego głos mógłby zamrozić płomień. "Jakim prawem? Jakim możliwym—"

"Na mocy królewskiego dekretu," przerwał herold. "Obie młode damy mają stawić się w pałacu w ciągu trzech dni."

Wróciliśmy do domu w burzy gniewu. Matka trzasnęła drzwiami frontowymi tak mocno, że żyrandol się zakołysał.

"JAK ŚMIAŁAŚ!" krzyczała, odwracając się do mnie. "Jak śmiałaś upokorzyć tę rodzinę!"

"Zniszczyłaś wszystko!" wrzasnęła Clarissa, pędząc przez korytarz. "To miała być MOJA chwila! Moja!"

"Wytłumacz się," zażądał Ojciec, blokując mi drogę na schody. "Jak twoje nazwisko znalazło się na tej liście?"

"Złożyłam podanie," powiedziałam cicho.

"Z jakimi referencjami?" Głos Matki wzniósł się do wycia. "Z jakim posagiem? Jakimi referencjami? Jakie kłamstwa opowiedziałaś?"

"Żadnych kłamstw," powiedziałam. "Tylko moje nazwisko."

Clarissa wydała z siebie dźwięk jak ranione zwierzę. "Twoje NAZWISKO? Twoje bezwartościowe, niczyje NAZWISKO?"

Pobiegła po schodach. Chwilę później z mojego pokoju dobiegły odgłosy rozbijania.

Pospieszyłam na górę i zastałam ją niszczącą wszystko. Podarte książki. Moje nieliczne dobre ubrania poszarpane. Moje buty—jeden rozerwany całkowicie na pół.

"Proszę!" wysapała, rzucając zniszczoną skórę pod moje stopy. "I tak nie będziesz potrzebować obu. Nikt nie spodziewa się, że wrócisz z koroną."

"Wynoś się," szepnęłam.

"Co do mnie powiedziałaś?"

"WYNOŚ SIĘ!" krzyknęłam.

Odskoczyła, zszokowana. Nigdy wcześniej nie podniosłam na nią głosu.

"Ty mały szczurze," splunęła. "Ty żałosny, zazdrosny mały szczurze. Książę roześmieje się w momencie, gdy cię zobaczy."

Tej nocy pakowanie stało się ćwiczeniem w upokorzeniu. Matka rzuciła we mnie wyszczerbioną miską, gdy poprosiłam o pomoc.

"Zabierz swoje łachmany i zostaw mój dom czysty," warknęła. "Gdy wrócisz, nie będziesz miała domu!"

Nie miałam prawie nic. Grzebień z brakującymi zębami. Książkę poezji z plamami po wodzie. Żadnych sukien. Żadnej biżuterii. Żadnej nadziei.

Poranek nadszedł z ceremonią. Królewski powóz lśnił czernią i złotem. Białe konie tupały kopytami. Lokaj w nieskazitelnej liberii trzymał listę.

Clarissa pojawiła się w morskiej jedwabnej sukni, włosy idealnie zakręcone, usta pomalowane na różowo.

"Uśmiechaj się, gdy stoisz obok mnie," syknęła przez zęby. "Jeśli ludzie pomyślą, że jesteśmy wrogami, założą, że jesteś zazdrosna."

"Nie jestem zazdrosna," powiedziałam.

Odwróciła się, oczy błyszczące złośliwością. "Nie? W takim razie jesteś jeszcze bardziej żałosna niż myślałam."

Matka pomogła Clarissie wsiąść pierwszej do powozu, układając jej spódnice jak płatki kwiatów. Potem odwróciła się do mnie, jakbym była obca.

"Popraw postawę. Nie zepsuj zdjęć."

Wsiadłam ze swoją żałosną torbą, siadając naprzeciwko siostry. Lokaj zamknął drzwi zdecydowanym kliknięciem.

Kiedy powóz ruszył, Clarissa pochyliła się, jej głos miękki i złośliwy.

"Książę zawsze wybiera ładniejszą," szepnęła. "Pamiętaj o tym, gdy będziesz odsyłana do domu w hańbie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

Pałac wyrastał na horyzoncie niczym kłamstwo zbyt piękne, by mogło być prawdziwe. Blade marmurowe wieże przebijały niebo, ich szczyty muśnięte złotem tak jasnym, że aż bolało patrzeć. Słońce uderzało w kopuły i okna pod idealnym kątem, sprawiając, że cała budowla migotała jakby wyrzeźbiona z samego księżyca.

— Ojej — westchnęła Clarissa, przyciskając twarz do okna powozu. — To jeszcze wspanialsze, niż sobie wyobrażałam.

Wysiadła z głównego powozu z gracją, wirując w jedwabiach i perfumach, witając pałacowych zarządców tak, jakby urodziła się na tych schodach.

— Panna Clarissa Alder — oznajmiła z nienagannym dygnięciem. — To taki zaszczyt być tutaj.

— Zaszczyt po naszej stronie, panno — odparł główny zarządca z ciepłym ukłonem. — Proszę za mną, do głównego wejścia.

Tymczasem mnie wyprowadzono z wozu zaopatrzeniowego. Woźnica unikał mojego wzroku, pomagając mi zejść.

— Dla ciebie wejście służbowe — mruknął. — Z tyłu.

Poprawiłam chustę i stanęłam na kamieniach, podeszwy za dużych butów zgrzytały niezgrabnie. Głowy się odwracały — nie z podziwem, lecz z cichą oceną.

— To jedna z tych dziewczyn? — szepnęła służąca za swoją ręką.

— Wcale na to nie wygląda — odpowiedziała druga z chichotem.

Jedna z młodych szlachcianek nachyliła się do towarzyszki. — Biedactwo. Ktoś powinien jej powiedzieć, że to nie jest impreza charytatywna.

Obie zaśmiały się, nie spuszczając ze mnie wzroku. Uniosłam podbródek wysoko.

Wewnątrz pałac przytłaczał wszystkie zmysły. Aksamit spływał po ścianach. Żyrandole wyższe niż drzewa lśniły nad nami. Lustra wypełniały każdy kąt, odbijając nas z okrutną dokładnością.

Kobieta w głębokim burgundowym jedwabiu dowodziła hollem wejściowym. — Jestem lady Isolde, wasza królewska opiekunka. Witam w Pałacu. Zaraz zostaniecie rozdzielone według statusu i potencjalnego wpływu. Przydział pokojów zależy od przychylności.

Clarissa wystąpiła bez wahania. — Clarissa Alder z Thornshire Manor. Moja rodzina posiada znaczne majątki na północy.

— Ach, tak. Córka lorda Aldera. — Ton lady Isolde natychmiast złagodniał. — Oczywiście Południowa Wieża. Niebieski apartament na trzecim piętrze.

— Jak uroczo — rozpromieniła się Clarissa, gdy pojawił się lokaj w złotej liberi. — Zawsze wolę wysokie miejsca.

Odeszła przez złote drzwi i zniknęła z oczu.

Kiedy przyszła moja kolej, spojrzenie lady Isolde prześlizgnęło się po mnie z ledwo skrywaną obojętnością. — Imię?

— Marianne Alder — powiedziałam cicho.

Jej pióro zawisło nad pergaminem. — Alder? Spokrewniona z młodą damą, która właśnie…

— Moja siostra.

Wzrok lady Isolde wyostrzył się, omiatając moją łataną sukienkę i zdarte buty. — Jakież to… interesujące. Zachodnie Skrzydło. Czwarte piętro.

Pojawiła się przy mnie służąca w prostym stroju. — Tędy.

Zaprowadzono mnie do Zachodniego Skrzydła, gdzie ściany były starsze, a kamień wydzielał zimną wilgoć. Pokój wskazała mi służąca o oschłym i nieprzyjaznym usposobieniu.

— Posiłki o świcie, w południe i o zmierzchu — wyrecytowała, rzucając cienki koc na wąskie łóżko. — Nie spóźniaj się. Nie dotykaj niczego cennego.

— Skąd mam wiedzieć, co jest cenne? — zapytałam.

Zmierzyła mnie wzrokiem z pogardą. — Wszystko, na co cię nie stać, żeby odkupić.

***

Było nas dwadzieścia cztery, ułożone według statusu jak srebra na królewskiej uczcie. Siedziałam trzy miejsca od końca.

Głos lady Catherine rozległ się od głównego stołu. — Czy ktoś widział Księcia podczas przyjazdu?

Clarissa nie zawahała się ani chwili. — Wysoki. Opanowany. I wyraźnie ktoś, kto rozpoznaje dobre urodzenie. — Kroiła bażanta, jakby rzeźbiła swoją przyszłość.

Kilka dziewcząt się zaśmiało. Jedna z nich zerknęła w moją stronę. Skupiłam wzrok na swoim talerzu.

Clarissa uśmiechnęła się, jakby już była przekonana o swoim zwycięstwie. — Wątpię, by jego wzrok sięgnął dalej niż drugi rząd.

Sarah, siedząca obok mnie, prychnęła cicho. — Boże, jak ona jest dumna z bycia ozdobą.

Lubiłam Sarah. Jej ojciec prowadził największą przędzalnię w północnych prowincjach. Nie arystokracja, ale ważna na tyle, by zapewnić jej miejsce przy stole. Jej sukienka była prosta, ale dobrze skrojona, a włosy splecione w praktyczny warkocz, jakby nie miała czasu na próżność.

Lady Isolde wstała, jej głos był ostry. — Nikt nie opuszcza swoich pokoi po zmierzchu. W każdej sali stoją straże. Pewne skrzydła są zamknięte, zwłaszcza Wschodnie Skrzydło.

— Dla naszego bezpieczeństwa — mruknęła Sarah. — Czy ich?

— Co jest we Wschodnim Skrzydle? — zapytałam.

Uśmiechnęła się. — Właśnie.

Wpatrywałam się w środkowy stół, choć książę Aleksander nie siedział na swoim miejscu.

Nigdy nie widziałam go na żywo. Tylko profil wybity na każdej monecie: wyraźna linia szczęki, wysokie kości policzkowe, usta zastygłe w niemal-uśmiechu, który niczego nie zdradzał. Twarz stworzona do podziwiania, nie do rozumienia.

Oficjalne portrety były gorsze — zbyt wypolerowane, zbyt pozowane. Ale moneta miała coś innego. Napięcie w ustach, ciężar w łuku brwi. Jakby nie ufał z łatwością. Jakby widział więcej, niż ktokolwiek miał odwagę zapytać.

Był piękny w taki sposób, w jaki piękne jest ostrze — smukły, chłodny, niebezpieczny.

A jednak… Zastanawiałam się.

Jaki był naprawdę?

Wkrótce miałam go poznać.

Ta myśl trzymała się mnie przez całą kolację, przez długi powrót do przydzielonych komnat, przez niekończące się czesanie moich włosów przez pałacową służącą, która ledwo się odzywała.

Co o mnie pomyśli?

Spotka dziewczęta, których imiona wyryto w kamieniu, rodziny starsze od samego królestwa. Dziewczęta, które wiedzą, jak wejść do sali i skupić na sobie uwagę. Dziewczęta, które urodziły się wypolerowane.

A potem byłam ja.

Bez tytułów. Bez klejnotów. Bez wyćwiczonego śmiechu. Tylko pożyczona suknia i brzuch pełen nerwów.

Czy to zauważy? Czy spojrzy na mnie i od razu zrozumie, że jestem tu tylko dlatego, że chciałam uciec?

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

Następnego ranka obudziłam się na zimnym kamieniu i w jeszcze zimniejszej ciszy. Cienki koc ledwie zakrywał mi kolana, a przez okno wpadał bardziej szron niż światło. Gdzieś po drugiej stronie pałacu Południowa Wieża rozbrzmiewała śmiechem—wysokim, słodkim, złocistym. Przenikał przez kratki wentylacyjne, szydząc ze mnie. Owinęłam się szczelniej szalem i przycisnęłam dłoń do ust.

Ubrałam się w milczeniu. Pożyczona sukienka była za krótka w nadgarstkach i pachniała lawendą skrywającą coś starszego—może strach. Wstyd. Końce włosów schowałam pod wstążką, przeczesałam palcami, ile mogłam, i ruszyłam do wielkiej sali.

Śniadanie już trwało. Dziewczęta zostały naturalnie posegregowane według statusu. Długie stoły pełne jedwabi i uśmiechów stały najbliżej witrażowych okien. Clarissa siedziała pośrodku, kwiat rozkwitający we własnym odbiciu, otoczona szlachetnie urodzonymi dziewczętami, które zbyt łatwo chichotały.

Trzymałam głowę nisko i skierowałam się na tył sali. Wtedy zobaczyłam Sarę.

„Jest miejsce dla jednej nieudanej damy?” zapytałam.

Uśmiechnęła się. „Tylko jeśli jesz szybko. Ocenią nas, jak tylko widelec dotknie ust.”

Usiadłam obok niej, wdzięczna. Owsianka była mdła, ale ciepła. Ledwie zdążyłam wziąć dwa kęsy, gdy głos Clarissy poniósł się przez salę.

„Widziałam go,” powiedziała głośno, pochylając się do przodu jakby szeptała królewski sekret. „Księcia. Spojrzał prosto na mnie. Czułam to.”

„O, zdecydowanie jesteś w pierwszej piątce,” zamruczała jedna z dziewcząt.

Oczy Clarissy przecięły mnie chłodnym spojrzeniem. „Niektóre z nas są tu, by wygrać. Inne… cóż. Ktoś przecież musi szorować królewskie buty.”

Przy stole wybuchł grzeczny śmiech. Moje palce zacisnęły się na łyżce.

Sarah szturchnęła mnie. „Niech mówi. To jej jedyny talent.”

Starałam się uśmiechnąć. Ale wstyd i tak wspinał się po moim gardle.

Wtedy weszła Lady Isolde z pergaminem, który trzaskał jak grom, gdy go rozwijała.

„Słuchajcie,” ryknęła. „Dzisiejsze zadania: poranne rozmowy, potem lekcja etykiety. Po południu sesje portretowe. Wieczór wolny na indywidualny wypoczynek. Jutro rozpoczniecie królewskie oceny.”

Przez salę przeszedł jęk.

„Rozmowy?” wyszeptała Sarah. „Z kim?”

„Nie z księciem,” mruknęłam. „Jeszcze nie.”

A jednak nie mogłam powstrzymać motyli w brzuchu.

Clarissa zarzuciła lokiem przez ramię. „Nie martwię się. Zapamięta mnie.”

„Lepiej zacznij się pakować, siostro,” dodała z przesłodzonym uśmiechem w moją stronę. „Chyba że zamierzasz sprzątać pałac po mojej koronacji.”

Otworzyłam usta, by odpowiedzieć, ale Sara była pierwsza.

„Och, nie wiedziałam, że korona należy się tej, która mówi najgłośniej,” odparła radośnie. „Może wszystkie powinnyśmy poćwiczyć pogardliwe uśmieszki?”

Oczy Clarissy zwęziły się, ale zarządca zadął w róg i rozpuścił nas do przygotowań.

Sesja portretowa była gorsza, niż się spodziewałam. Dziewczęta ze szlacheckich rodów dostały szyte na miarę suknie i perły. Mnie wręczono suknię, która należała pewnie do kogoś niższego i szczuplejszego—pewnie dziewczyny odrzuconej w poprzednim Wyborze.

Włosy nie chciały współpracować. Pałacowa krawcowa westchnęła tak głośno, że myślałam, iż zemdleje.

„Cóż,” powiedziała, przypinając napuszoną kosmyk, „przynajmniej ma kości policzkowe.”

„Dziękuję,” odparłam sucho. „Wyhodowałam je sama.”

Sarah parsknęła za kotarą.

Artysta ledwie na mnie spojrzał. „Siedź prosto. Unieś podbródek. Postaraj się nie wyglądać tak… nerwowo.”

Starałam się. Ale dłonie pociły mi się, sukienka drapała, a myśli błądziły przy Księciu i tym, czy ta niezręczna, pożyczona wersja mnie w ogóle zostanie przez niego zauważona, gdy mój portret trafi obok dziewcząt jak z bajki.

Parę godzin później mijałam korytarz, gdzie do suszenia przypięto malarskie szkice. Od razu wypatrzyłam swój.

Oto ja—bez uśmiechu, sztywna, oczy za szeroko otwarte. Światło było ostre, wydobywało każde nierówne cienie pod kośćmi policzkowymi. Moje ciemnobrązowe włosy znowu spuszyły się przy skroniach, mimo mocnego upięcia, a pożyczona suknia źle leżała na ramionach.

Im dłużej patrzyłam, tym bardziej wydawała mi się znajoma.

Nie delikatna. Nie królewska. Po prostu dziewczyna o oliwkowej cerze, zmęczonych oczach koloru burzowej wody—szarej z domieszką zieleni, która sprawiała, że wyglądały niepewnie—i ustach, które zawsze wyglądały, jakby zaraz miały powiedzieć za dużo.

Miałam długi, prosty nos, piegi rozsiane na obu policzkach, których nie dało się ukryć pod żadnym pudrem, i kwadratową szczękę, przez którą pewien sklepikarz nazwał mnie kiedyś „surową”—jakby to była wada, którą powinnam była spróbować spiłować.

***

Tamtej nocy Sarah opowiadała straszne historie. Siedziałyśmy na moim wyboistym pryczy, z świeczką między nami, szepcząc jak dzieci w ciemności.

„Mówią, że niektóre dziewczyny znikają,” powiedziała, szeroko otwartymi oczami. „Te, które zadają za dużo pytań. Są skrzydła, do których nie wolno nam wchodzić, wiesz. Ostatnia dziewczyna, która próbowała się zakraść do Wschodniego Skrzydła… cóż, już nie wróciła.”

„Chcesz mnie przestraszyć?”

„Nie,” odparła poważnie. „Chcę ci przypomnieć, że nie każdy wychodzi stąd taki sam.”

Kiedy zasnęła, skuliłam się pod cienkim kocem i wpatrywałam w sufit, słuchając, jak wiatr dzwoni okiennicami jak niecierpliwe palce. Kamienne ściany aż za dobrze trzymały zimno. Stopy miałam zdrętwiałe, ale nie mogłam się zmusić, by się poruszyć.

Wciąż myślałam o Wyborze.

Jaki książę musi wybierać żonę w taki sposób? Poprzez portrety, postawę i sukienki z drugiej ręki? Jaki mężczyzna potrzebuje dwudziestu czterech dziewcząt ustawionych w szeregu, wypielęgnowanych jak konie na targu, by zdecydować, która zasługuje stanąć u jego boku?

A jakie królestwo stroi dziewczęta jak lalki, uczy je dygów i pochlebstw, a potem nazywa to honorem?

Jutro był bal.

Pierwsze oficjalne wydarzenie. Pierwszy raz, gdy Książę nas zobaczy—nie jako obywatelki, nie jako ludzi—lecz jako potencjalne kandydatki, jak biżuterię w gablocie.

Czy to była miłość? Czy obowiązek?

Odwróciłam się na bok i mocniej owinęłam kocem, jakby to mogło mnie ochronić przed odpowiedzią.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Beast Prince and the Girl He Kissed

The Beast Prince and the Girl He Kissed

31 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

31

Treść

Aa