passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Beast Prince and the Girl He Kissed - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

The Beast Prince and the Girl He Kissed

/

Rozdział 6

ROZDZIAŁ 5

Pałac wyrastał na horyzoncie niczym kłamstwo zbyt piękne, by mogło być prawdziwe. Blade marmurowe wieże przebijały niebo, ich szczyty muśnięte złotem tak jasnym, że aż bolało patrzeć. Słońce uderzało w kopuły i okna pod idealnym kątem, sprawiając, że cała budowla migotała jakby wyrzeźbiona z samego księżyca.

— Ojej — westchnęła Clarissa, przyciskając twarz do okna powozu. — To jeszcze wspanialsze, niż sobie wyobrażałam.

Wysiadła z głównego powozu z gracją, wirując w jedwabiach i perfumach, witając pałacowych zarządców tak, jakby urodziła się na tych schodach.

— Panna Clarissa Alder — oznajmiła z nienagannym dygnięciem. — To taki zaszczyt być tutaj.

— Zaszczyt po naszej stronie, panno — odparł główny zarządca z ciepłym ukłonem. — Proszę za mną, do głównego wejścia.

Tymczasem mnie wyprowadzono z wozu zaopatrzeniowego. Woźnica unikał mojego wzroku, pomagając mi zejść.

— Dla ciebie wejście służbowe — mruknął. — Z tyłu.

Poprawiłam chustę i stanęłam na kamieniach, podeszwy za dużych butów zgrzytały niezgrabnie. Głowy się odwracały — nie z podziwem, lecz z cichą oceną.

— To jedna z tych dziewczyn? — szepnęła służąca za swoją ręką.

— Wcale na to nie wygląda — odpowiedziała druga z chichotem.

Jedna z młodych szlachcianek nachyliła się do towarzyszki. — Biedactwo. Ktoś powinien jej powiedzieć, że to nie jest impreza charytatywna.

Obie zaśmiały się, nie spuszczając ze mnie wzroku. Uniosłam podbródek wysoko.

Wewnątrz pałac przytłaczał wszystkie zmysły. Aksamit spływał po ścianach. Żyrandole wyższe niż drzewa lśniły nad nami. Lustra wypełniały każdy kąt, odbijając nas z okrutną dokładnością.

Kobieta w głębokim burgundowym jedwabiu dowodziła hollem wejściowym. — Jestem lady Isolde, wasza królewska opiekunka. Witam w Pałacu. Zaraz zostaniecie rozdzielone według statusu i potencjalnego wpływu. Przydział pokojów zależy od przychylności.

Clarissa wystąpiła bez wahania. — Clarissa Alder z Thornshire Manor. Moja rodzina posiada znaczne majątki na północy.

— Ach, tak. Córka lorda Aldera. — Ton lady Isolde natychmiast złagodniał. — Oczywiście Południowa Wieża. Niebieski apartament na trzecim piętrze.

— Jak uroczo — rozpromieniła się Clarissa, gdy pojawił się lokaj w złotej liberi. — Zawsze wolę wysokie miejsca.

Odeszła przez złote drzwi i zniknęła z oczu.

Kiedy przyszła moja kolej, spojrzenie lady Isolde prześlizgnęło się po mnie z ledwo skrywaną obojętnością. — Imię?

— Marianne Alder — powiedziałam cicho.

Jej pióro zawisło nad pergaminem. — Alder? Spokrewniona z młodą damą, która właśnie…

— Moja siostra.

Wzrok lady Isolde wyostrzył się, omiatając moją łataną sukienkę i zdarte buty. — Jakież to… interesujące. Zachodnie Skrzydło. Czwarte piętro.

Pojawiła się przy mnie służąca w prostym stroju. — Tędy.

Zaprowadzono mnie do Zachodniego Skrzydła, gdzie ściany były starsze, a kamień wydzielał zimną wilgoć. Pokój wskazała mi służąca o oschłym i nieprzyjaznym usposobieniu.

— Posiłki o świcie, w południe i o zmierzchu — wyrecytowała, rzucając cienki koc na wąskie łóżko. — Nie spóźniaj się. Nie dotykaj niczego cennego.

— Skąd mam wiedzieć, co jest cenne? — zapytałam.

Zmierzyła mnie wzrokiem z pogardą. — Wszystko, na co cię nie stać, żeby odkupić.

***

Było nas dwadzieścia cztery, ułożone według statusu jak srebra na królewskiej uczcie. Siedziałam trzy miejsca od końca.

Głos lady Catherine rozległ się od głównego stołu. — Czy ktoś widział Księcia podczas przyjazdu?

Clarissa nie zawahała się ani chwili. — Wysoki. Opanowany. I wyraźnie ktoś, kto rozpoznaje dobre urodzenie. — Kroiła bażanta, jakby rzeźbiła swoją przyszłość.

Kilka dziewcząt się zaśmiało. Jedna z nich zerknęła w moją stronę. Skupiłam wzrok na swoim talerzu.

Clarissa uśmiechnęła się, jakby już była przekonana o swoim zwycięstwie. — Wątpię, by jego wzrok sięgnął dalej niż drugi rząd.

Sarah, siedząca obok mnie, prychnęła cicho. — Boże, jak ona jest dumna z bycia ozdobą.

Lubiłam Sarah. Jej ojciec prowadził największą przędzalnię w północnych prowincjach. Nie arystokracja, ale ważna na tyle, by zapewnić jej miejsce przy stole. Jej sukienka była prosta, ale dobrze skrojona, a włosy splecione w praktyczny warkocz, jakby nie miała czasu na próżność.

Lady Isolde wstała, jej głos był ostry. — Nikt nie opuszcza swoich pokoi po zmierzchu. W każdej sali stoją straże. Pewne skrzydła są zamknięte, zwłaszcza Wschodnie Skrzydło.

— Dla naszego bezpieczeństwa — mruknęła Sarah. — Czy ich?

— Co jest we Wschodnim Skrzydle? — zapytałam.

Uśmiechnęła się. — Właśnie.

Wpatrywałam się w środkowy stół, choć książę Aleksander nie siedział na swoim miejscu.

Nigdy nie widziałam go na żywo. Tylko profil wybity na każdej monecie: wyraźna linia szczęki, wysokie kości policzkowe, usta zastygłe w niemal-uśmiechu, który niczego nie zdradzał. Twarz stworzona do podziwiania, nie do rozumienia.

Oficjalne portrety były gorsze — zbyt wypolerowane, zbyt pozowane. Ale moneta miała coś innego. Napięcie w ustach, ciężar w łuku brwi. Jakby nie ufał z łatwością. Jakby widział więcej, niż ktokolwiek miał odwagę zapytać.

Był piękny w taki sposób, w jaki piękne jest ostrze — smukły, chłodny, niebezpieczny.

A jednak… Zastanawiałam się.

Jaki był naprawdę?

Wkrótce miałam go poznać.

Ta myśl trzymała się mnie przez całą kolację, przez długi powrót do przydzielonych komnat, przez niekończące się czesanie moich włosów przez pałacową służącą, która ledwo się odzywała.

Co o mnie pomyśli?

Spotka dziewczęta, których imiona wyryto w kamieniu, rodziny starsze od samego królestwa. Dziewczęta, które wiedzą, jak wejść do sali i skupić na sobie uwagę. Dziewczęta, które urodziły się wypolerowane.

A potem byłam ja.

Bez tytułów. Bez klejnotów. Bez wyćwiczonego śmiechu. Tylko pożyczona suknia i brzuch pełen nerwów.

Czy to zauważy? Czy spojrzy na mnie i od razu zrozumie, że jestem tu tylko dlatego, że chciałam uciec?

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

Następnego ranka obudziłam się na zimnym kamieniu i w jeszcze zimniejszej ciszy. Cienki koc ledwie zakrywał mi kolana, a przez okno wpadał bardziej szron niż światło. Gdzieś po drugiej stronie pałacu Południowa Wieża rozbrzmiewała śmiechem—wysokim, słodkim, złocistym. Przenikał przez kratki wentylacyjne, szydząc ze mnie. Owinęłam się szczelniej szalem i przycisnęłam dłoń do ust.

Ubrałam się w milczeniu. Pożyczona sukienka była za krótka w nadgarstkach i pachniała lawendą skrywającą coś starszego—może strach. Wstyd. Końce włosów schowałam pod wstążką, przeczesałam palcami, ile mogłam, i ruszyłam do wielkiej sali.

Śniadanie już trwało. Dziewczęta zostały naturalnie posegregowane według statusu. Długie stoły pełne jedwabi i uśmiechów stały najbliżej witrażowych okien. Clarissa siedziała pośrodku, kwiat rozkwitający we własnym odbiciu, otoczona szlachetnie urodzonymi dziewczętami, które zbyt łatwo chichotały.

Trzymałam głowę nisko i skierowałam się na tył sali. Wtedy zobaczyłam Sarę.

„Jest miejsce dla jednej nieudanej damy?” zapytałam.

Uśmiechnęła się. „Tylko jeśli jesz szybko. Ocenią nas, jak tylko widelec dotknie ust.”

Usiadłam obok niej, wdzięczna. Owsianka była mdła, ale ciepła. Ledwie zdążyłam wziąć dwa kęsy, gdy głos Clarissy poniósł się przez salę.

„Widziałam go,” powiedziała głośno, pochylając się do przodu jakby szeptała królewski sekret. „Księcia. Spojrzał prosto na mnie. Czułam to.”

„O, zdecydowanie jesteś w pierwszej piątce,” zamruczała jedna z dziewcząt.

Oczy Clarissy przecięły mnie chłodnym spojrzeniem. „Niektóre z nas są tu, by wygrać. Inne… cóż. Ktoś przecież musi szorować królewskie buty.”

Przy stole wybuchł grzeczny śmiech. Moje palce zacisnęły się na łyżce.

Sarah szturchnęła mnie. „Niech mówi. To jej jedyny talent.”

Starałam się uśmiechnąć. Ale wstyd i tak wspinał się po moim gardle.

Wtedy weszła Lady Isolde z pergaminem, który trzaskał jak grom, gdy go rozwijała.

„Słuchajcie,” ryknęła. „Dzisiejsze zadania: poranne rozmowy, potem lekcja etykiety. Po południu sesje portretowe. Wieczór wolny na indywidualny wypoczynek. Jutro rozpoczniecie królewskie oceny.”

Przez salę przeszedł jęk.

„Rozmowy?” wyszeptała Sarah. „Z kim?”

„Nie z księciem,” mruknęłam. „Jeszcze nie.”

A jednak nie mogłam powstrzymać motyli w brzuchu.

Clarissa zarzuciła lokiem przez ramię. „Nie martwię się. Zapamięta mnie.”

„Lepiej zacznij się pakować, siostro,” dodała z przesłodzonym uśmiechem w moją stronę. „Chyba że zamierzasz sprzątać pałac po mojej koronacji.”

Otworzyłam usta, by odpowiedzieć, ale Sara była pierwsza.

„Och, nie wiedziałam, że korona należy się tej, która mówi najgłośniej,” odparła radośnie. „Może wszystkie powinnyśmy poćwiczyć pogardliwe uśmieszki?”

Oczy Clarissy zwęziły się, ale zarządca zadął w róg i rozpuścił nas do przygotowań.

Sesja portretowa była gorsza, niż się spodziewałam. Dziewczęta ze szlacheckich rodów dostały szyte na miarę suknie i perły. Mnie wręczono suknię, która należała pewnie do kogoś niższego i szczuplejszego—pewnie dziewczyny odrzuconej w poprzednim Wyborze.

Włosy nie chciały współpracować. Pałacowa krawcowa westchnęła tak głośno, że myślałam, iż zemdleje.

„Cóż,” powiedziała, przypinając napuszoną kosmyk, „przynajmniej ma kości policzkowe.”

„Dziękuję,” odparłam sucho. „Wyhodowałam je sama.”

Sarah parsknęła za kotarą.

Artysta ledwie na mnie spojrzał. „Siedź prosto. Unieś podbródek. Postaraj się nie wyglądać tak… nerwowo.”

Starałam się. Ale dłonie pociły mi się, sukienka drapała, a myśli błądziły przy Księciu i tym, czy ta niezręczna, pożyczona wersja mnie w ogóle zostanie przez niego zauważona, gdy mój portret trafi obok dziewcząt jak z bajki.

Parę godzin później mijałam korytarz, gdzie do suszenia przypięto malarskie szkice. Od razu wypatrzyłam swój.

Oto ja—bez uśmiechu, sztywna, oczy za szeroko otwarte. Światło było ostre, wydobywało każde nierówne cienie pod kośćmi policzkowymi. Moje ciemnobrązowe włosy znowu spuszyły się przy skroniach, mimo mocnego upięcia, a pożyczona suknia źle leżała na ramionach.

Im dłużej patrzyłam, tym bardziej wydawała mi się znajoma.

Nie delikatna. Nie królewska. Po prostu dziewczyna o oliwkowej cerze, zmęczonych oczach koloru burzowej wody—szarej z domieszką zieleni, która sprawiała, że wyglądały niepewnie—i ustach, które zawsze wyglądały, jakby zaraz miały powiedzieć za dużo.

Miałam długi, prosty nos, piegi rozsiane na obu policzkach, których nie dało się ukryć pod żadnym pudrem, i kwadratową szczękę, przez którą pewien sklepikarz nazwał mnie kiedyś „surową”—jakby to była wada, którą powinnam była spróbować spiłować.

***

Tamtej nocy Sarah opowiadała straszne historie. Siedziałyśmy na moim wyboistym pryczy, z świeczką między nami, szepcząc jak dzieci w ciemności.

„Mówią, że niektóre dziewczyny znikają,” powiedziała, szeroko otwartymi oczami. „Te, które zadają za dużo pytań. Są skrzydła, do których nie wolno nam wchodzić, wiesz. Ostatnia dziewczyna, która próbowała się zakraść do Wschodniego Skrzydła… cóż, już nie wróciła.”

„Chcesz mnie przestraszyć?”

„Nie,” odparła poważnie. „Chcę ci przypomnieć, że nie każdy wychodzi stąd taki sam.”

Kiedy zasnęła, skuliłam się pod cienkim kocem i wpatrywałam w sufit, słuchając, jak wiatr dzwoni okiennicami jak niecierpliwe palce. Kamienne ściany aż za dobrze trzymały zimno. Stopy miałam zdrętwiałe, ale nie mogłam się zmusić, by się poruszyć.

Wciąż myślałam o Wyborze.

Jaki książę musi wybierać żonę w taki sposób? Poprzez portrety, postawę i sukienki z drugiej ręki? Jaki mężczyzna potrzebuje dwudziestu czterech dziewcząt ustawionych w szeregu, wypielęgnowanych jak konie na targu, by zdecydować, która zasługuje stanąć u jego boku?

A jakie królestwo stroi dziewczęta jak lalki, uczy je dygów i pochlebstw, a potem nazywa to honorem?

Jutro był bal.

Pierwsze oficjalne wydarzenie. Pierwszy raz, gdy Książę nas zobaczy—nie jako obywatelki, nie jako ludzi—lecz jako potencjalne kandydatki, jak biżuterię w gablocie.

Czy to była miłość? Czy obowiązek?

Odwróciłam się na bok i mocniej owinęłam kocem, jakby to mogło mnie ochronić przed odpowiedzią.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

Bal był wszystkim, o czym ktokolwiek rozmawiał.

Służba pałacowa przygotowywała się od świtu—girlandy z kwiatów, harfiści, tace z kandyzowanymi owocami i mięsem w miodowej glazurze. Służący biegali w pośpiechu po korytarzach, podczas gdy dziewczęta unosiły się po komnatach niczym w obłokach koronek i perfum, chichocząc nad wyobrażonymi pierwszymi tańcami i przyszłymi tytułami.

Sarah i ja siedziałyśmy w naszym kącie Zachodniego Skrzydła, powietrze przesycone ostrym zapachem lawendowego mydła i nutą nerwowego potu.

„Nigdy nie byłaś na balu, prawda?” zapytała łagodnie, obserwując, jak zmagam się z pożyczonym grzebieniem.

Pokręciłam głową. „A ty?”

„Tylko na takich, gdzie się tupało i rozlewało cydr,” odparła z przekąsem. „Nie w jedwabnych rękawiczkach i pod kryształowymi żyrandolami.”

Próbowałam się uśmiechnąć, ale mój żołądek był zbyt ściśnięty. Moja sukienka—jeśli można ją było tak nazwać—zwisała z haczyka na szafie jak wilgotne westchnienie. Była blado-niebieska, zwyczajna, pognieciona w kufrze, z nierównym brzegiem.

Mimo to była najlepsza, jaką miałam.

Właśnie narzucałam ją na ramiona, kiedy rozległo się pukanie.

Clarissa.

I dwie jej ulubienice, całe w wypielęgnowanych ustach i lśniących włosach po lokówce, ciągnęły za nią.

„No proszę, proszę,” powiedziała Clarissa słodko, zakładając ręce. „Czyż to nie... urocze?”

Odwróciłam się. „Czego chcesz?”

Cmoknęła z dezaprobatą. „Szczerze, Marianne, mogłabyś się bardziej postarać. Ta sukienka to—co? Bawełna? Zabrakło im firanek?”

„Pewnie ukradła ją z pralni,” dodała jedna z dziewczyn.

„Nic nie ukradłam,” wycedziłam przez zęby.

Clarissa podeszła bliżej, cała miękkość i groza. „Nie powinnaś tu w ogóle być. Myślisz, że spojrzy na ciebie dwa razy tej nocy? Jesteś pokojówką, Marianne. Błąd, którego pałac jeszcze nie zauważył.”

Zacisnęłam pięści. „Może woli kogoś prawdziwego.”

Zawahała się na moment. Potem się uśmiechnęła. „Och, mam nadzieję, że tak,” szepnęła. „Będzie tym przyjemniej, kiedy odbiorę go też tobie.”

A potem przewróciła dzbanek stojący na toaletce.

Nie wyglądało to na przypadek.

Woda rozlała się wszędzie—w jednej bezdechowej sekundzie przemoczyła przód mojej sukienki, przylegając do materiału niczym wstyd. Zimna. Mokra. Zniszczona.

Sarah zaniemówiła.

Clarissa nawet nie mrugnęła. „Ups.”

I już jej nie było.

Drzwi zamknęły się za nią cichym stuknięciem, które jakoś odbiło się głośniej niż wszystko, co powiedziała.

Stałam tam nieruchomo. Woda spływała po moich nogach. Sukienka kleiła się do skóry. Policzki paliły mnie ze wstydu.

„Przykro mi,” wyszeptała Sarah, podchodząc, by mi pomóc. „Nie przewidziałam tego—”

„Ja tak,” odparłam pustym głosem.

Starała się delikatnie wykręcić dół sukienki. „Może jeśli powiesimy ją przy kominku—”

„Nie ma kominka,” warknęłam.

Cisza.

Osunęłam się na brzeg łóżka, chowając twarz w dłoniach. „Nie powinnam tu była przychodzić. Nie pasuję. Nie jestem taka jak one, Sarah. Nigdy taka nie będę.”

Nie odpowiedziała od razu.

Po chwili: „I dobrze.”

Podniosłam wzrok.

Już grzebała w kufrze na przechowywanie. „Gdybyś była taka jak one, poddałabyś się lata temu. Pozwoliłabyś jej wygrać.”

„Wygrała.”

„Nie,” powiedziała stanowczo Sarah. „Jeszcze nie.”

Wyciągnęła coś i uniosła do góry.

Zasłony.

Gruby aksamit. Spłowiałe złoto z srebrną podszewką.

Wpatrzyłam się w nią. „Mówisz poważnie?”

Wzruszyła ramionami. „Kiedy byliśmy biedni, mama szyła suknie na festyn z obrusów. Pracowałam z gorszym materiałem.”

„Ale nie mamy wykroju. Ani manekina. Ani—”

„To ty będziesz moim manekinem. Wstań.”

Wstałam.

Zebrała szpilki, nitkę, nożyczki, których pewnie nie powinna mieć. Pracowałyśmy przy świecach. Materiał zasłon drapał moją skórę, gdy cięła, zszywała, wiązała i ciągnęła. Jej palce poruszały się szybko—wściekle i delikatnie jednocześnie.

„Bez gorsetu,” mruknęła. „Będziesz mogła oddychać. To już cię wyróżni.”

Zaśmiałam się—cicho, surowo, zaskoczona. „A jeśli się potknę? A jeśli upadnę?”

„To upadnij pięknie,” powiedziała. „Niech wygląda, jakbyś tak chciała.”

Suknia powstała szybciej, niż się spodziewałam. Aksamit lśnił w miejscach, gdzie padało światło, wyłapując odcienie złota, których wcześniej nie było. Nie była idealna, ale nie musiała. Była dzika i królewska, uszyta z buntu.

Kiedy skończyła, Sarah cofnęła się i wypuściła powietrze. „Gotowe.”

Odwróciłam się w stronę popękanego lustra.

Dziewczyna patrząca z powrotem nie wyglądała królewsko. Suknia wciąż wisiała trochę nierówno, a moje włosy miały kilka niesfornych fal, których żadna spinka nie mogła ujarzmić. Ale wydawała się pewna. Jakby należała do tego pokoju. Jakby trudno ją było zapomnieć.

Przełknęłam ślinę. „To naprawdę ja?”

Sarah uśmiechnęła się szeroko. „A jakże.”

Sięgnęła i delikatnie poprawiła kosmyk przy moim uchu, jej palce były zaskakująco ostrożne. „Chcą, żebyś się złamała, zanim w ogóle zaczniesz,” powiedziała cicho. „Nie pozwól im.”

Odwróciłam się i przyciągnęłam ją do szybkiego uścisku, zanim zdążyła udawać, że jest na to zbyt twarda.

„Dzięki,” wymamrotałam w jej ramię.

Poklepała mnie po plecach. „Nie rozklejaj się teraz. Jeszcze muszę upiąć suknię Clarissy, a potrzebuję rezerwy sił.”

Zaśmiałam się i przez chwilę poczułam się odważna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Beast Prince and the Girl He Kissed

The Beast Prince and the Girl He Kissed

31 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

31

Treść

Aa