passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Beast Prince and the Girl He Kissed - Rozdział #9 - autor Yan Stellar

The Beast Prince and the Girl He Kissed

/

Rozdział 9

ROZDZIAŁ 8

Muzyka unosiła się po schodach.

Przez długą chwilę stałam w cieniu podestu, a moje serce biło mocniej niż przez ostatnie lata. Suknia – jeśli mogłam to tak nazwać – przylegała do mnie jak druga skóra. Aksamit w kolorze północnego granatu, marszczony w talii, z miękkimi fałdami opadającymi jak woda, i odkryte ramiona obszyte cienką srebrną nicią, połyskującą przy każdym oddechu.

Zaparło mi dech. Nie powinnam tak wyglądać. Nie powinnam tu pasować. Ale w tej chwili pasowałam.

"Głowa do góry", szepnęła Sarah za mną. "Niech żałują, że kiedykolwiek się śmiali".

Wkroczyłam w światło.

Westchnienia rozeszły się echem po sali balowej jak fale na wodzie, gdy schodziłam w dół, a każde stuknięcie obcasa odbijało się od marmurowej podłogi. Głowy się odwracały. Wachlarze zamarły w pół ruchu. Nawet muzyka zawahała się przez pół taktu, zanim smyczki znów podjęły melodię, próbując udawać, że świat właśnie nie przechylił się lekko.

To nie była suknia. To nawet nie były włosy, które Sarah układała przy świetle kominka, ani usta zabarwione na kolor jagód, na których tak jej zależało.

Chodziło o to, że nikt nie spodziewał się, że pojawię się w taki sposób.

"Kto... kto to jest?" ktoś wymamrotał.

"Myślałam, że to jedna ze służących".

"Spójrzcie na nią – czy to jakaś zagubiona księżna?"

Gapili się, jakbym wyrosła znikąd.

I wtedy ją zobaczyłam.

Clarissa stała na drugim końcu sali balowej pod żyrandolem ociekającym kryształami, otulona w lawendowy jedwab, który aż nazbyt dobrze komponował się z jej furią. Jej usta się rozchyliły, brwi uniosły się w niedowierzaniu – by następnie opaść w coś zimniejszego, ostrzejszego.

Trąciła łokciem jedną z dziewcząt obok, nie spuszczając ze mnie wzroku. Dziewczyna nachyliła się, szepnęła coś, co sprawiło, że Clarissa wyzywająco uniosła podbródek.

A potem się uśmiechnęła. Cienko. Kwaśno.

"Cóż", powiedziała głośno, "pałac najwyraźniej obniżył standardy".

Kilka dziewcząt zachichotało. Clarissa wystąpiła do przodu, unosząc kieliszek. "Za innowację! Za szycie królewskich szat ze szmat!"

Śmiech podążył za jej słowami jak psy na smyczy.

Nie oddychałam. Nie mogłam.

Dotarłam do podstawy schodów, czując jak wstyd wspina się po moim kręgosłupie niczym pazurami. Spojrzenia wciąż za mną podążały, i choć niektóre były pełne podziwu, większość wyrażała zmieszanie – nawet podejrzliwość. Nie pasowałam tu. A jednak byłam. W sukni ze skradzionych zasłon. Z nagimi nadgarstkami.

Szłam wzdłuż krawędzi sali balowej, mijając pozłacane kolumny i szeroko otwarte oczy szlachty, wypatrując Sarah, ale sala była zbyt pełna. Czułam, jakby same ściany się pochylały, przyciskając szepty mocniej do mojej skóry.

"Wygląda jak duch..."

"Słyszałam, że to siostra Clarissy – możesz to sobie wyobrazić?"

"Zrobi z siebie pośmiewisko".

"Wszystko zrujnuje".

Nie mogłam oddychać.

Powietrze zgęstniało od perfum i litości. Przepchnęłam się obok grupki chichoczących dziewcząt i wymknęłam się bocznymi drzwiami na korytarz.

Chłodny kamień dotknął moich pleców, gdy oparłam się o ścianę, a moja klatka piersiowa unosiła się zbyt szybko. Za ścianami wciąż grała muzyka, skrzypce wznosiły się, jakby nic się nie stało.

Ale wszystko się stało.

Pobiegłam.

Przez dziedzińce i zamknięte skrzydła, obok zaskoczonych służących i strażników zbyt uprzejmych, by zadawać pytania. Nie zatrzymałam się, aż dotarłam do ogrodu.

Tego samego co wcześniej.

Księżyc wisiał nisko, kładąc srebrne cienie na żywopłotach. Róże oplatały zapomniane kraty, a kamienna ścieżka była usiana opadłymi płatkami. Opadłam na marmurową ławkę przy bluszczowym łuku, a moje dłonie drżały na kolanach.

Po co tu przyszłam? Dlaczego pozwoliłam Sarah mnie przekonać? Suknia nie mogła wymazać lat spędzonych na szorowaniu podłóg i jedzeniu resztek. Nie mogła wymazać sposobu, w jaki Clarissa patrzyła na mnie jak na brud pod jej szklanymi pantofelkami.

"Nie powinnam była przychodzić", wyszeptałam w noc. "Nigdy nie powinnam była..."

"Nie powinnaś była czego?"

Głos dobiegł zza żywopłotu – niski, opanowany i niewątpliwie męski.

Spokojny w ten sposób, w jaki spokojne są niebezpieczne rzeczy, jakby stał tam wystarczająco długo, by słuchać.

Znieruchomiałam. Moje palce zacisnęły się na spódnicy.

Wiedziałam, że lepiej nie uciekać ponownie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 9

Oparł się o kamienny łuk, jakby ogród należał do niego, jakby światło księżyca zostało umieszczone tu tylko po to, by ukoronować jego sylwetkę. Wysoki, barczysty, niebezpiecznie opanowany, nie poruszył się, gdy odwróciłam się, by stawić mu czoło. Jego głos był niski i gładki, jak aksamit przeciągany po rozbitym szkle.

„Nie powinnaś tu być.”

Zesztywniałam i odpowiedziałam, zanim zdążyłam się powstrzymać.

„Ty też nie.”

Nawet nie wiedziałam, kim on jest—nie naprawdę. Po prostu cień w czerni z głosem zbyt spokojnym. Ale uśmiechnął się do mnie, jakbyśmy już dzielili ten sam sekret, i nienawidziłam tego, jak bez wysiłku nosił pewność siebie.

„Prawda,” powiedział, robiąc krok naprzód, jakby testował moje granice. „Ale niektóre zasady warto łamać.”

„To właśnie ty? Łamiesz zasady?” zapytałam, jeszcze mocniej krzyżując ramiona na piersi.

„Jestem tym, na co pozwala mi noc.” Jego oczy przesunęły się po mnie, nie z pożądaniem, lecz z ciekawością, jakby próbował zapamiętać coś, czego jeszcze nie rozumiał. „A ty—nie jesteś dziewczyną stworzoną do kątów.”

Zrobiłam krok w tył, gdy zmniejszał odległość między nami.

„Zostań tam, gdzie jesteś,” powiedziałam, mój głos był twardszy, niż się czułam.

Przechylił lekko głowę, rozbawiony. „Mówisz to, jakbyś naprawdę miała to na myśli.”

„Mam,” powiedziałam ostro.

„To czemu wciąż tu jesteś?” zapytał. „Czemu nie uciekłaś w chwili, gdy mnie zobaczyłaś?”

Gardło mi się zacisnęło. Nie miałam na to dobrej odpowiedzi. Powinnam była uciec. Powinnam była krzyczeć. A zamiast tego stałam nieruchomo w ogrodowych cieniach, jakbym była częścią kamienia.

„Nie znasz mnie,” wymamrotałam, bardziej do siebie niż do niego.

„Nie znam?” zapytał, przebywając ostatni cal dzielący nas.

Ale nie znał. I tak podszedł bliżej, aż poczułam jego ciepło, aż powietrze w ogrodzie zrobiło się rzadsze wokół nas. Kręgosłup przycisnął mi się do zimnego kamienia, a on wciąż mnie nie dotykał—aż w końcu to zrobił.

Pocałunek przyszedł bez ostrzeżenia.

Jego dłoń musnęła moje ramię, a potem jego usta były już na moich. Szybko, ostro, jak ostrze stworzone, by ciąć do krwi. To nie było słodkie ani powolne. Nie było w tym łagodności. To było wyzwanie. Roszczenie. Iskra, która zapłonęła zbyt gwałtownie.

Odepchnęłam go obiema rękami, z trudem łapiąc oddech. „Co to, do diabła, było?”

Uśmiechnął się szeroko, najwyraźniej nic sobie z tego nie robiąc. „Test.”

„Co takiego?”

„Odpowiedziałaś ciosem,” powiedział, przechylając głowę, jakby był zadowolony. „To rzadkość.”

„Powinnam cię spoliczkować,” warknęłam, serce łomotało. „Albo zgłosić cię strażnikom.”

„Możesz,” odparł niedbale. „Ale wtedy musiałabyś wyjaśnić, co robiłaś, włócząc się po godzinie policyjnej, prawda?”

„Szantaż?” syknęłam. „Jakże uroczo.”

„Perspektywa,” odpowiedział. „Dałem ci chwilę. Wzięłaś ją. A teraz jesteś zła, bo coś ona znaczyła.”

„To nic nie znaczyło,” skłamałam.

Wtedy cofnął się o krok, wciąż się uśmiechając. „Powinnaś to powtórzyć. Wolniej. Może zaczniesz w to wierzyć.”

Patrzyłam na niego, puls łomotał, usta wciąż mrowiły od tej bezczelności.

„Kim jesteś?” zażądałam.

Ale nie odpowiedział. Po prostu zniknął w cieniach, jakby nigdy go tu nie było, rozpływając się w bluszczu i księżycowej poświacie, jakby ogród go wciągnął i wypuścił tylko pustkę.

Stałam tam długo po tym, jak zniknął, skóra płonęła mi od zimna, wstydu i czegoś, czego nie umiałam nazwać. To nie był tylko pocałunek. To był sposób, w jaki na mnie patrzył—jakby już widział najgorsze części mnie i uznał je za interesujące. Jakby nie byłam niewidzialna, nie tu. Nie dla niego.

Tej nocy nie spałam.

Myśli plątały mi się jak pnącza. Kim on był? Strażnikiem? Synem szlachcica? Nie zachowywał się jak żaden z nich. Poruszał się jak ktoś, kto nie musi prosić o pozwolenie. Kto nigdy nie musiał. I dlaczego ja? Dlaczego wybrał mnie w ogrodzie pełnym marmurowych posągów i dziewcząt skąpanych w bogactwie?

Kiedy świt rozlał się po niebie, wciąż nie zamknęłam oczu. Szybko się ubrałam i dołączyłam do innych w wielkiej sali, mając nadzieję zniknąć w morzu jedwabiu, perfum i pudrowanych policzków.

Wielka sala tonęła w dziewczętach w jedwabiach i służbie stojącej wzdłuż ścian. Naczelny zarządca chrząknął i oznajmił: „Jego Wysokość Książę Alexander Solmar.”

Każda dziewczyna wyprostowała się, jakby czekała na ten moment całe życie. Chmury perfum zgęstniały. Wachlarze rozkładały się z trzaskiem. Uśmiechy stawały się drapieżne.

Powoli podniosłam wzrok.

I tam był.

Ubrany na czarno ze srebrnymi zdobieniami, włosy gładko zaczesane, szczęka ostra, oczy tej samej stopionej stali co poprzedniej nocy. Szedł z łatwością kogoś, kto urodził się, by rozkazywać.

Serce mi zamarło.

Spojrzał prosto na mnie.

To był on. Mężczyzna z ogrodu. Książę Alexander Solmar… i uśmiechał się do mnie z przekąsem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Beast Prince and the Girl He Kissed

The Beast Prince and the Girl He Kissed

31 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

31

Treść

Aa