Bal był wszystkim, o czym ktokolwiek rozmawiał.
Służba pałacowa przygotowywała się od świtu—girlandy z kwiatów, harfiści, tace z kandyzowanymi owocami i mięsem w miodowej glazurze. Służący biegali w pośpiechu po korytarzach, podczas gdy dziewczęta unosiły się po komnatach niczym w obłokach koronek i perfum, chichocząc nad wyobrażonymi pierwszymi tańcami i przyszłymi tytułami.
Sarah i ja siedziałyśmy w naszym kącie Zachodniego Skrzydła, powietrze przesycone ostrym zapachem lawendowego mydła i nutą nerwowego potu.
„Nigdy nie byłaś na balu, prawda?” zapytała łagodnie, obserwując, jak zmagam się z pożyczonym grzebieniem.
Pokręciłam głową. „A ty?”
„Tylko na takich, gdzie się tupało i rozlewało cydr,” odparła z przekąsem. „Nie w jedwabnych rękawiczkach i pod kryształowymi żyrandolami.”
Próbowałam się uśmiechnąć, ale mój żołądek był zbyt ściśnięty. Moja sukienka—jeśli można ją było tak nazwać—zwisała z haczyka na szafie jak wilgotne westchnienie. Była blado-niebieska, zwyczajna, pognieciona w kufrze, z nierównym brzegiem.
Mimo to była najlepsza, jaką miałam.
Właśnie narzucałam ją na ramiona, kiedy rozległo się pukanie.
Clarissa.
I dwie jej ulubienice, całe w wypielęgnowanych ustach i lśniących włosach po lokówce, ciągnęły za nią.
„No proszę, proszę,” powiedziała Clarissa słodko, zakładając ręce. „Czyż to nie... urocze?”
Odwróciłam się. „Czego chcesz?”
Cmoknęła z dezaprobatą. „Szczerze, Marianne, mogłabyś się bardziej postarać. Ta sukienka to—co? Bawełna? Zabrakło im firanek?”
„Pewnie ukradła ją z pralni,” dodała jedna z dziewczyn.
„Nic nie ukradłam,” wycedziłam przez zęby.
Clarissa podeszła bliżej, cała miękkość i groza. „Nie powinnaś tu w ogóle być. Myślisz, że spojrzy na ciebie dwa razy tej nocy? Jesteś pokojówką, Marianne. Błąd, którego pałac jeszcze nie zauważył.”
Zacisnęłam pięści. „Może woli kogoś prawdziwego.”
Zawahała się na moment. Potem się uśmiechnęła. „Och, mam nadzieję, że tak,” szepnęła. „Będzie tym przyjemniej, kiedy odbiorę go też tobie.”
A potem przewróciła dzbanek stojący na toaletce.
Nie wyglądało to na przypadek.
Woda rozlała się wszędzie—w jednej bezdechowej sekundzie przemoczyła przód mojej sukienki, przylegając do materiału niczym wstyd. Zimna. Mokra. Zniszczona.
Sarah zaniemówiła.
Clarissa nawet nie mrugnęła. „Ups.”
I już jej nie było.
Drzwi zamknęły się za nią cichym stuknięciem, które jakoś odbiło się głośniej niż wszystko, co powiedziała.
Stałam tam nieruchomo. Woda spływała po moich nogach. Sukienka kleiła się do skóry. Policzki paliły mnie ze wstydu.
„Przykro mi,” wyszeptała Sarah, podchodząc, by mi pomóc. „Nie przewidziałam tego—”
„Ja tak,” odparłam pustym głosem.
Starała się delikatnie wykręcić dół sukienki. „Może jeśli powiesimy ją przy kominku—”
„Nie ma kominka,” warknęłam.
Cisza.
Osunęłam się na brzeg łóżka, chowając twarz w dłoniach. „Nie powinnam tu była przychodzić. Nie pasuję. Nie jestem taka jak one, Sarah. Nigdy taka nie będę.”
Nie odpowiedziała od razu.
Po chwili: „I dobrze.”
Podniosłam wzrok.
Już grzebała w kufrze na przechowywanie. „Gdybyś była taka jak one, poddałabyś się lata temu. Pozwoliłabyś jej wygrać.”
„Wygrała.”
„Nie,” powiedziała stanowczo Sarah. „Jeszcze nie.”
Wyciągnęła coś i uniosła do góry.
Zasłony.
Gruby aksamit. Spłowiałe złoto z srebrną podszewką.
Wpatrzyłam się w nią. „Mówisz poważnie?”
Wzruszyła ramionami. „Kiedy byliśmy biedni, mama szyła suknie na festyn z obrusów. Pracowałam z gorszym materiałem.”
„Ale nie mamy wykroju. Ani manekina. Ani—”
„To ty będziesz moim manekinem. Wstań.”
Wstałam.
Zebrała szpilki, nitkę, nożyczki, których pewnie nie powinna mieć. Pracowałyśmy przy świecach. Materiał zasłon drapał moją skórę, gdy cięła, zszywała, wiązała i ciągnęła. Jej palce poruszały się szybko—wściekle i delikatnie jednocześnie.
„Bez gorsetu,” mruknęła. „Będziesz mogła oddychać. To już cię wyróżni.”
Zaśmiałam się—cicho, surowo, zaskoczona. „A jeśli się potknę? A jeśli upadnę?”
„To upadnij pięknie,” powiedziała. „Niech wygląda, jakbyś tak chciała.”
Suknia powstała szybciej, niż się spodziewałam. Aksamit lśnił w miejscach, gdzie padało światło, wyłapując odcienie złota, których wcześniej nie było. Nie była idealna, ale nie musiała. Była dzika i królewska, uszyta z buntu.
Kiedy skończyła, Sarah cofnęła się i wypuściła powietrze. „Gotowe.”
Odwróciłam się w stronę popękanego lustra.
Dziewczyna patrząca z powrotem nie wyglądała królewsko. Suknia wciąż wisiała trochę nierówno, a moje włosy miały kilka niesfornych fal, których żadna spinka nie mogła ujarzmić. Ale wydawała się pewna. Jakby należała do tego pokoju. Jakby trudno ją było zapomnieć.
Przełknęłam ślinę. „To naprawdę ja?”
Sarah uśmiechnęła się szeroko. „A jakże.”
Sięgnęła i delikatnie poprawiła kosmyk przy moim uchu, jej palce były zaskakująco ostrożne. „Chcą, żebyś się złamała, zanim w ogóle zaczniesz,” powiedziała cicho. „Nie pozwól im.”
Odwróciłam się i przyciągnęłam ją do szybkiego uścisku, zanim zdążyła udawać, że jest na to zbyt twarda.
„Dzięki,” wymamrotałam w jej ramię.
Poklepała mnie po plecach. „Nie rozklejaj się teraz. Jeszcze muszę upiąć suknię Clarissy, a potrzebuję rezerwy sił.”
Zaśmiałam się i przez chwilę poczułam się odważna.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Muzyka unosiła się po schodach.
Przez długą chwilę stałam w cieniu podestu, a moje serce biło mocniej niż przez ostatnie lata. Suknia – jeśli mogłam to tak nazwać – przylegała do mnie jak druga skóra. Aksamit w kolorze północnego granatu, marszczony w talii, z miękkimi fałdami opadającymi jak woda, i odkryte ramiona obszyte cienką srebrną nicią, połyskującą przy każdym oddechu.
Zaparło mi dech. Nie powinnam tak wyglądać. Nie powinnam tu pasować. Ale w tej chwili pasowałam.
"Głowa do góry", szepnęła Sarah za mną. "Niech żałują, że kiedykolwiek się śmiali".
Wkroczyłam w światło.
Westchnienia rozeszły się echem po sali balowej jak fale na wodzie, gdy schodziłam w dół, a każde stuknięcie obcasa odbijało się od marmurowej podłogi. Głowy się odwracały. Wachlarze zamarły w pół ruchu. Nawet muzyka zawahała się przez pół taktu, zanim smyczki znów podjęły melodię, próbując udawać, że świat właśnie nie przechylił się lekko.
To nie była suknia. To nawet nie były włosy, które Sarah układała przy świetle kominka, ani usta zabarwione na kolor jagód, na których tak jej zależało.
Chodziło o to, że nikt nie spodziewał się, że pojawię się w taki sposób.
"Kto... kto to jest?" ktoś wymamrotał.
"Myślałam, że to jedna ze służących".
"Spójrzcie na nią – czy to jakaś zagubiona księżna?"
Gapili się, jakbym wyrosła znikąd.
I wtedy ją zobaczyłam.
Clarissa stała na drugim końcu sali balowej pod żyrandolem ociekającym kryształami, otulona w lawendowy jedwab, który aż nazbyt dobrze komponował się z jej furią. Jej usta się rozchyliły, brwi uniosły się w niedowierzaniu – by następnie opaść w coś zimniejszego, ostrzejszego.
Trąciła łokciem jedną z dziewcząt obok, nie spuszczając ze mnie wzroku. Dziewczyna nachyliła się, szepnęła coś, co sprawiło, że Clarissa wyzywająco uniosła podbródek.
A potem się uśmiechnęła. Cienko. Kwaśno.
"Cóż", powiedziała głośno, "pałac najwyraźniej obniżył standardy".
Kilka dziewcząt zachichotało. Clarissa wystąpiła do przodu, unosząc kieliszek. "Za innowację! Za szycie królewskich szat ze szmat!"
Śmiech podążył za jej słowami jak psy na smyczy.
Nie oddychałam. Nie mogłam.
Dotarłam do podstawy schodów, czując jak wstyd wspina się po moim kręgosłupie niczym pazurami. Spojrzenia wciąż za mną podążały, i choć niektóre były pełne podziwu, większość wyrażała zmieszanie – nawet podejrzliwość. Nie pasowałam tu. A jednak byłam. W sukni ze skradzionych zasłon. Z nagimi nadgarstkami.
Szłam wzdłuż krawędzi sali balowej, mijając pozłacane kolumny i szeroko otwarte oczy szlachty, wypatrując Sarah, ale sala była zbyt pełna. Czułam, jakby same ściany się pochylały, przyciskając szepty mocniej do mojej skóry.
"Wygląda jak duch..."
"Słyszałam, że to siostra Clarissy – możesz to sobie wyobrazić?"
"Zrobi z siebie pośmiewisko".
"Wszystko zrujnuje".
Nie mogłam oddychać.
Powietrze zgęstniało od perfum i litości. Przepchnęłam się obok grupki chichoczących dziewcząt i wymknęłam się bocznymi drzwiami na korytarz.
Chłodny kamień dotknął moich pleców, gdy oparłam się o ścianę, a moja klatka piersiowa unosiła się zbyt szybko. Za ścianami wciąż grała muzyka, skrzypce wznosiły się, jakby nic się nie stało.
Ale wszystko się stało.
Pobiegłam.
Przez dziedzińce i zamknięte skrzydła, obok zaskoczonych służących i strażników zbyt uprzejmych, by zadawać pytania. Nie zatrzymałam się, aż dotarłam do ogrodu.
Tego samego co wcześniej.
Księżyc wisiał nisko, kładąc srebrne cienie na żywopłotach. Róże oplatały zapomniane kraty, a kamienna ścieżka była usiana opadłymi płatkami. Opadłam na marmurową ławkę przy bluszczowym łuku, a moje dłonie drżały na kolanach.
Po co tu przyszłam? Dlaczego pozwoliłam Sarah mnie przekonać? Suknia nie mogła wymazać lat spędzonych na szorowaniu podłóg i jedzeniu resztek. Nie mogła wymazać sposobu, w jaki Clarissa patrzyła na mnie jak na brud pod jej szklanymi pantofelkami.
"Nie powinnam była przychodzić", wyszeptałam w noc. "Nigdy nie powinnam była..."
"Nie powinnaś była czego?"
Głos dobiegł zza żywopłotu – niski, opanowany i niewątpliwie męski.
Spokojny w ten sposób, w jaki spokojne są niebezpieczne rzeczy, jakby stał tam wystarczająco długo, by słuchać.
Znieruchomiałam. Moje palce zacisnęły się na spódnicy.
Wiedziałam, że lepiej nie uciekać ponownie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Oparł się o kamienny łuk, jakby ogród należał do niego, jakby światło księżyca zostało umieszczone tu tylko po to, by ukoronować jego sylwetkę. Wysoki, barczysty, niebezpiecznie opanowany, nie poruszył się, gdy odwróciłam się, by stawić mu czoło. Jego głos był niski i gładki, jak aksamit przeciągany po rozbitym szkle.
„Nie powinnaś tu być.”
Zesztywniałam i odpowiedziałam, zanim zdążyłam się powstrzymać.
„Ty też nie.”
Nawet nie wiedziałam, kim on jest—nie naprawdę. Po prostu cień w czerni z głosem zbyt spokojnym. Ale uśmiechnął się do mnie, jakbyśmy już dzielili ten sam sekret, i nienawidziłam tego, jak bez wysiłku nosił pewność siebie.
„Prawda,” powiedział, robiąc krok naprzód, jakby testował moje granice. „Ale niektóre zasady warto łamać.”
„To właśnie ty? Łamiesz zasady?” zapytałam, jeszcze mocniej krzyżując ramiona na piersi.
„Jestem tym, na co pozwala mi noc.” Jego oczy przesunęły się po mnie, nie z pożądaniem, lecz z ciekawością, jakby próbował zapamiętać coś, czego jeszcze nie rozumiał. „A ty—nie jesteś dziewczyną stworzoną do kątów.”
Zrobiłam krok w tył, gdy zmniejszał odległość między nami.
„Zostań tam, gdzie jesteś,” powiedziałam, mój głos był twardszy, niż się czułam.
Przechylił lekko głowę, rozbawiony. „Mówisz to, jakbyś naprawdę miała to na myśli.”
„Mam,” powiedziałam ostro.
„To czemu wciąż tu jesteś?” zapytał. „Czemu nie uciekłaś w chwili, gdy mnie zobaczyłaś?”
Gardło mi się zacisnęło. Nie miałam na to dobrej odpowiedzi. Powinnam była uciec. Powinnam była krzyczeć. A zamiast tego stałam nieruchomo w ogrodowych cieniach, jakbym była częścią kamienia.
„Nie znasz mnie,” wymamrotałam, bardziej do siebie niż do niego.
„Nie znam?” zapytał, przebywając ostatni cal dzielący nas.
Ale nie znał. I tak podszedł bliżej, aż poczułam jego ciepło, aż powietrze w ogrodzie zrobiło się rzadsze wokół nas. Kręgosłup przycisnął mi się do zimnego kamienia, a on wciąż mnie nie dotykał—aż w końcu to zrobił.
Pocałunek przyszedł bez ostrzeżenia.
Jego dłoń musnęła moje ramię, a potem jego usta były już na moich. Szybko, ostro, jak ostrze stworzone, by ciąć do krwi. To nie było słodkie ani powolne. Nie było w tym łagodności. To było wyzwanie. Roszczenie. Iskra, która zapłonęła zbyt gwałtownie.
Odepchnęłam go obiema rękami, z trudem łapiąc oddech. „Co to, do diabła, było?”
Uśmiechnął się szeroko, najwyraźniej nic sobie z tego nie robiąc. „Test.”
„Co takiego?”
„Odpowiedziałaś ciosem,” powiedział, przechylając głowę, jakby był zadowolony. „To rzadkość.”
„Powinnam cię spoliczkować,” warknęłam, serce łomotało. „Albo zgłosić cię strażnikom.”
„Możesz,” odparł niedbale. „Ale wtedy musiałabyś wyjaśnić, co robiłaś, włócząc się po godzinie policyjnej, prawda?”
„Szantaż?” syknęłam. „Jakże uroczo.”
„Perspektywa,” odpowiedział. „Dałem ci chwilę. Wzięłaś ją. A teraz jesteś zła, bo coś ona znaczyła.”
„To nic nie znaczyło,” skłamałam.
Wtedy cofnął się o krok, wciąż się uśmiechając. „Powinnaś to powtórzyć. Wolniej. Może zaczniesz w to wierzyć.”
Patrzyłam na niego, puls łomotał, usta wciąż mrowiły od tej bezczelności.
„Kim jesteś?” zażądałam.
Ale nie odpowiedział. Po prostu zniknął w cieniach, jakby nigdy go tu nie było, rozpływając się w bluszczu i księżycowej poświacie, jakby ogród go wciągnął i wypuścił tylko pustkę.
Stałam tam długo po tym, jak zniknął, skóra płonęła mi od zimna, wstydu i czegoś, czego nie umiałam nazwać. To nie był tylko pocałunek. To był sposób, w jaki na mnie patrzył—jakby już widział najgorsze części mnie i uznał je za interesujące. Jakby nie byłam niewidzialna, nie tu. Nie dla niego.
Tej nocy nie spałam.
Myśli plątały mi się jak pnącza. Kim on był? Strażnikiem? Synem szlachcica? Nie zachowywał się jak żaden z nich. Poruszał się jak ktoś, kto nie musi prosić o pozwolenie. Kto nigdy nie musiał. I dlaczego ja? Dlaczego wybrał mnie w ogrodzie pełnym marmurowych posągów i dziewcząt skąpanych w bogactwie?
Kiedy świt rozlał się po niebie, wciąż nie zamknęłam oczu. Szybko się ubrałam i dołączyłam do innych w wielkiej sali, mając nadzieję zniknąć w morzu jedwabiu, perfum i pudrowanych policzków.
Wielka sala tonęła w dziewczętach w jedwabiach i służbie stojącej wzdłuż ścian. Naczelny zarządca chrząknął i oznajmił: „Jego Wysokość Książę Alexander Solmar.”
Każda dziewczyna wyprostowała się, jakby czekała na ten moment całe życie. Chmury perfum zgęstniały. Wachlarze rozkładały się z trzaskiem. Uśmiechy stawały się drapieżne.
Powoli podniosłam wzrok.
I tam był.
Ubrany na czarno ze srebrnymi zdobieniami, włosy gładko zaczesane, szczęka ostra, oczy tej samej stopionej stali co poprzedniej nocy. Szedł z łatwością kogoś, kto urodził się, by rozkazywać.
Serce mi zamarło.
Spojrzał prosto na mnie.
To był on. Mężczyzna z ogrodu. Książę Alexander Solmar… i uśmiechał się do mnie z przekąsem.
Przesuń w górę, aby kontynuować