passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Beast's Bride - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

The Beast's Bride

/

Rozdział 5

Rozdział 4

POV Octavii

Minęły tygodnie, odkąd wypowiedziałam przysięgi, które związały mnie z obcym człowiekiem, a zamkowe mury z każdym dniem coraz bardziej przypominały więzienie.

Ślub był dokładnie taki, jak obiecał Darius – chłodny, polityczny, obserwowany przez służbę, która patrzyła na mnie tak, jakbym już była duchem. Nasza noc poślubna była delikatna, zaskakująco czuła, ale ta czułość zniknęła wraz ze świtem.

Od tamtej pory nie dotknął mnie ani razu. Nigdy nie wspomniał o moim dziewictwie, ani nie zapytał o jego brak.

„Czy dziś rano dołączysz do Jego Wysokości na śniadaniu?” – zapytała moja dama dworu, jej głos ostrożnie neutralny.

„Czy prosił o moje towarzystwo?” – warknęłam, już znając odpowiedź.

Jej wahanie mówiło wszystko. „Nie, pani.”

Odwróciłam się gwałtownie, a jedwabna poranna suknia zaszeleściła przy tym ruchu. „To po co pytasz? Każdego dnia to samo pytanie, ta sama odpowiedź. Kpisz sobie ze mnie?”

Biednej dziewczynie pobladła twarz. „Nigdy, pani. Po prostu pomyślałam–”

„Pomyślałaś co? Że dzisiaj będzie inaczej? Że mój mąż nagle sobie przypomni, że ma żonę?” Mój głos załamał się, choć starałam się zachować spokój. Ukłoniła się w pośpiechu i uciekła, zostawiając mnie samą z moją wściekłością i wstydem.

Przemierzałam zamkowe korytarze, obcasy ostro stukały o kamienne posadzki. Służba rozbiegała się na boki, a ich rozmowy milkły natychmiast, gdy mnie widzieli.

Obca księżniczka. Niechciana żona. Kobieta, której nie udało się wzbudzić zainteresowania własnego męża. Przy schodach dla służby usłyszałam fragmenty szeptanej rozmowy.

„Znowu nie było go wczoraj w nocy,” powiedziała jedna z kuchennych służących, gdy przechodziłam obok schodów. „Trzeci raz w tym tygodniu.”

„Cicho,” odpowiedziała druga. „Wiesz, że nie wolno o tym mówić.”

„Ale księżyc prawie w pełni. A jeśli ktoś zobaczy–”

Ich głosy nagle ucichły, gdy mnie zauważyły, obie kobiety szybko się ukłoniły i uciekły. Stałam tam przez chwilę, a ich słowa odbijały się echem w mojej głowie: znowu zniknął. Księżyc prawie w pełni.

Tamtej nocy przy kolacji studiowałam twarz Dariusa przy blasku świec. Wyglądał na zmęczonego, wyniszczonego, jak człowiek niosący na barkach zbyt ciężki ciężar. Gdy przyłapał mnie na patrzeniu, jego ciemne oczy spotkały się z moimi – nie były ani złe, ani okrutne, raczej ostrożne. Jakby coś ukrywał.

„Czy wszystko w porządku na prowincjach?” – zapytałam, przerywając ciszę, która się między nami rozciągnęła.

„Wystarczająco dobrze,” odpowiedział, krojąc mięso precyzyjnymi ruchami. „Były pewne niepokoje w wschodnich lasach. Dzikie zwierzęta, najpewniej. Nic, co powinno cię niepokoić.”

Ale sposób, w jaki to powiedział, lekkie napięcie wokół oczu, sprawiły, że podejrzewałam, iż kryje się za tym coś więcej. Chciałam zapytać, jakie to niepokoje, jakie zwierzęta, ale coś w jego spojrzeniu ostrzegło mnie, by nie drążyć tematu.

Tej nocy leżałam bezsennie, wsłuchując się w odgłosy zamku. Wina, którą czułam wobec Leona, wobec kłamstwa z nocy poślubnej, ciążyła mi na piersi. Od początku oszukałam męża, zbudowałam nasze małżeństwo na fundamencie tajemnic.

Jaką kobietą to mnie czyniło? Jakie życie próbowałam zbudować? Gdy świt w końcu wpełzł przez moje okna, całkiem zrezygnowałam ze snu. Cicho się ubrałam i wymknęłam z komnat, potrzebując powietrza, przestrzeni do myślenia.

Potrzebowałam znów poczuć się czysta, zmyć z siebie ciężar kłamstwa, który przylegał do mojej skóry jak tłuszcz. Za kępą starych dębów znalazłam to, czego szukałam – ukryte źródło, zasilane wodą tryskającą głęboko spod ziemi, tworzące niewielki staw otoczony gładkimi kamieniami, wybielonymi przez lata płynącej wody.

Rozejrzałam się, by upewnić się, że jestem sama, a potem zaczęłam się rozbierać. Woda była lodowata, gdy do niej weszłam, ale powitałam jej ostry chłód na skórze. Potrzebowałam czegoś prawdziwego, czegoś, co sprawi, że poczuję się żywa, a nie jak duch nawiedzający własne życie.

Właśnie zanurzyłam głowę pod wodę, gdy to usłyszałam – niski dźwięk, nie do końca pomruk, nie do końca westchnienie. Szybko się wynurzyłam, woda lała mi się z włosów, i odwróciłam się w stronę dźwięku.

Tam, na skraju polany, stał największy wilk, jakiego w życiu widziałam. Był ogromny, przynajmniej dwa razy większy niż zwykły wilk, z sierścią tak czarną, że pochłaniała poranne światło. Ale to oczy sprawiły, że oddech uwiązł mi w gardle – jarzyły się czerwienią jak żar, utkwione we mnie z intensywnością niemal ludzką.

Powinnam była krzyknąć, powinnam była czym prędzej wybiec z wody i uciekać z powrotem do zamku. Zamiast tego znieruchomiałam, zniewolona przez te płonące oczy, które zdawały się przenikać w głąb mojej duszy.

Wilk nie zaatakował.

Po prostu mnie obserwował, ogromna głowa lekko przechylona, jakby mnie rozpoznawał. W tym spojrzeniu była inteligencja, świadomość, której nie powinno mieć żadne zwykłe zwierzę.

Kiedy poruszyłam się lekko w wodzie, te czerwone oczy śledziły ruch z drapieżną uwagą, lecz bestia ani drgnęła w moją stronę.

„Czym jesteś?” – wyszeptałam, słowa były ledwie słyszalne nawet dla mnie.

Uszy wilka poruszyły się na dźwięk mojego głosu. Przez chwilę przysięgłabym, że w jego wyrazie było coś niemal łagodnego.

Wtedy od strony zamku rozległy się krzyki, strażnicy nawoływali się wzajemnie, ich głosy niosły się po porannym powietrzu.

Głowa wilka gwałtownie zwróciła się w tamtą stronę, po czym raz jeszcze spojrzał na mnie, tym razem długo, jakby na pożegnanie.

W mgnieniu oka rozpłynął się w lesie tak samo cicho, jak się pojawił, zostawiając po sobie tylko szmer poruszonego powietrza i delikatny zapach dzikiej natury.

Wysiadłam ze źródła na drżących nogach. Serce waliło mi w piersi, gdy drżącymi palcami zakładałam ubranie.

Wróciwszy do komnat, niezauważona przez nikogo, nie mogłam uwolnić się od wspomnienia tych czerwonych oczu, tego, jak patrzyły na mnie z tak skupioną inteligencją.

Próbowałam wmówić sobie, że to była moja wyobraźnia, że strach i poczucie winy wywołały potwory tam, gdzie ich nie było. Ale później tego ranka, siedząc w wielkiej sali i udając, że czytam, podsłuchałam rozmowę dwóch służących przy kominku.

„Księcia znowu nie było w komnatach w nocy,” powiedziała jedna, nerwowo rozglądając się dookoła. „Trzeci raz w tym tygodniu, jak wcześniej.”

„Księżyc coraz pełniejszy,” odpowiedziała druga. „Zawsze tak jest, gdy księżyc w pełni.”

Krew w żyłach mi zamarła.

Znowu zniknął w nocy, czas, oczy... ciemne jak noc w ludzkiej postaci, czerwone i żarzące się w innej.

Ostrożny sposób, w jaki się poruszał, jak człowiek nieustannie walczący z własną naturą. Elementy układanki zaskoczyły ze straszliwą jasnością.

Darius był wilkiem.

Opowieści o przeklętym księciu, który po zmroku przemienia się w bestię, były prawdziwe. I obserwował mnie, badał mnie, widział mnie nagą i bezbronną w sposób, jakiego nigdy nie zamierzałam.

Martwiłam się, że okłamuję męża w sprawie dziewictwa, ale czym było to kłamstwo wobec prawdy, którą on przede mną ukrywał?

Nie byłam żoną człowieka. Byłam związana z potworem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Octavii

Dni po moim spotkaniu z wilkiem rozciągnęły się w tydzień pełen uważnych obserwacji i narastającego niepokoju.

Opowieści o księciu Dariuszu nawiedzały moje koszmary. Służba szeptała o wieśniakach znalezionych rozszarpanych w lesie, ich ciała ułożone jak pokręcone ofiary. Mówili, że jego czerwone oczy można dostrzec jarzące się z lasu nawet w bezksiężycowe noce, a jego wycie doprowadza ludzi do obłędu ze strachu. Księciem Bestią go nazywali — istotą, która w przypływie furii pożarła własną matkę, która przechowuje kości wrogów jako trofea w swojej komnacie.

— Zjada serca niewiernych żon — wyszeptała pewnego razu kucharka, myśląc, że nikt jej nie słyszy. — I potrafi wyczuć kłamstwo na kobiecym oddechu.

Nie poruszałam się już po zamku w nieświadomości, teraz obserwowałam, słuchałam, katalogowałam każdy szczegół, który mógłby zdradzić więcej o człowieku, za którego wyszłam i o istocie, w jaką się przemieniał. Dariusz zniknął jeszcze trzy razy w tym tygodniu.

Zaczęłam śledzić jego nieobecności, notując, jak pokrywają się z fazami księżyca, jak służba milkła i stawała się napięta, gdy wieczorne cienie wydłużały się na dziedzińcu. Strażnicy zmieniali warty częściej po zachodzie słońca, ich dłonie nigdy nie oddalały się daleko od rękojeści mieczy.

Mój strach przekształcił się w coś ostrzejszego, nie w przerażenie, lecz w dręczącą potrzebę zrozumienia. Pytania mnożyły się w mojej głowie jak chwasty, ale nie mogłam ich jeszcze zadać wprost.

Zamiast tego stałam się uczennicą ciszy, ucząc się czytać to, czego nikt nie odważyłby się powiedzieć na głos.

Siódmej nocy Dariusz nie wrócił aż do świtu. Już nie spałam, gdy usłyszałam jego kroki na korytarzu, powolne i nierówne, jakby niósł ciężar nie do uniesienia.

Gdy pojawił się na śniadaniu godzinę później, ślady jego nocy były wypisane na ciele. Oczy miał głęboko zapadnięte, otoczone cieniami mówiącymi o zmęczeniu lub bólu, albo o jednym i drugim.

Na prawych kostkach świeże zadrapania, a kiedy sięgał po kielich wina, dostrzegłam głębsze rany na przedramieniu, zanim rękaw znów je zakrył.

— Ciężka noc? — zapytałam ostrożnie, badając grunt.

Dariusz uniósł wzrok znad nietkniętego talerza, te ciemne oczy przez chwilę studiowały moją twarz, zanim odwrócił wzrok. — Prowincje zewnętrzne wymagają ciągłej uwagi.

To nie była odpowiedź i oboje o tym wiedzieliśmy. Ale coś w jego wyrazie twarzy ostrzegło mnie, by nie drążyć dalej. Zjadłam więc śniadanie w znanej już ciszy, która stała się naszym porannym rytuałem, zapisując w pamięci każdy szczegół do późniejszego rozważenia.

Po posiłku, kiedy wstałam, by odejść, Dariusz znów się odezwał.

— Octavio.

Zatrzymałam się, z jedną dłonią opartą o oparcie krzesła. — Tak?

— Nie wolno ci opuszczać murów zamku bez mojej zgody. — Jego ton był stanowczy, lecz nie szorstki, niosący ciężar absolutnej władzy. — To nie jest prośba.

Gorąco przepłynęło przeze mnie na jego zuchwałość. — Słucham?

— W lasach pojawiły się niepokoje — kontynuował, patrząc mi prosto w oczy. — Ludzie znikają z okolicznych wiosek. Dzika zwierzyna, tak sądzi straż. Nie jest bezpiecznie, byś błąkała się sama.

Chciałam się sprzeciwić, zbuntować wobec kolejnego mężczyzny próbującego zamknąć mnie w klatce zasad i ograniczeń. Ale coś w jego głosie sprawiło, że się zawahałam.

To nie był rozkazujący ton męża narzucającego władzę żonie. To było ostrożne ostrzeżenie człowieka, który dokładnie wiedział, jakie niebezpieczeństwo czai się w tych ciemnych drzewach.

— Jakiego rodzaju niepokoje? — zapytałam. Dariusz milczał przez dłuższą chwilę, jego pokryta bliznami dłoń zacisnęła się w pięść na stole.

— Takiego, które poluje nocą — powiedział w końcu. — Takiego, które zostawia po sobie tylko krew i poszarpane ciało.

Prawda zawisła między nami, niewypowiedziana, ale zrozumiana. Nie ostrzegał mnie przed dzikimi zwierzętami w lesie. Ostrzegał mnie przed sobą, przed tym, kim się stawał, gdy zapadała ciemność i bestia w jego krwi przejmowała kontrolę.

— Rozumiem — powiedziałam cicho. Przez jego twarz przemknęła ulga, tak krótka, że mogłabym ją przeoczyć, gdybym nie patrzyła tak uważnie.

— Dobrze. Zamek ma rozległe ogrody. Znajdziesz sporo zajęć w jego murach.

Ale z biegiem dni te mury zaczęły wydawać się mniej ochroną, a bardziej więzieniem. Przestrzegałam jego nakazu, nie miałam wyboru, ale ograniczenie to wprawiało mnie w niepokój, krążyłam po korytarzach jak zwierzę w klatce szukające wyjścia.

Odkrywałam zapomniane zakątki zamku, których nigdy wcześniej nie widziałam: wąskie schody prowadzące do opuszczonych wież, komnaty pełne zakurzonych mebli i wyblakłych arrasów. Przesiadywałam w pobliżu drzwi i wnęk, ucząc się stapiać z cieniami, by móc podsłuchiwać szepty służby.

— Dziś rano znaleźli kolejnego — usłyszałam, jak stajenny mówi do kowala. — To, co z niego zostało...

— Te same ślady co poprzednio? — zapytał kowal, zatrzymując młot w pół uderzenia.

— Gorzej. Jakby coś z pazurami wielkości sztyletów go dopadło. — Przycisnęłam się bliżej do ściany, serce waliło mi w piersi, gdy kontynuowali swą ponurą rozmowę.

— Myślisz, że to naprawdę tylko dzikie wilki? — spytał stajenny.

Kowal rozejrzał się nerwowo, zanim odpowiedział. — Wilki tak nie polują. Wilki nie rozszarpują człowieka i nie zostawiają go ułożonego jak ofiarę.

Ich głosy opadły zbyt nisko, bym mogła usłyszeć resztę, ale już wiedziałam wystarczająco dużo. Cokolwiek zabijało ludzi w lesie, nie zachowywało się jak zwykły drapieżnik. A po tym, jak strażnicy podskakiwali na każdy wycie dochodzący z linii drzew po zmroku, oni także to wiedzieli.

Zaczęłam patrzeć na Dariusa inaczej podczas naszych milczących posiłków. Na to, jak ledwie dotykał jedzenia, przesuwając mięso po talerzu, jakby sam widok go odpychał. Jak zaciskał prawą dłoń, stawy bielały z napięcia, jakby walczył z własnymi instynktami.

Już mnie nie dotykał, nie od nocy poślubnej. Unikał nawet przypadkowego kontaktu, odsuwał się, gdy mijałam go na korytarzu, trzymał dystans podczas nielicznych rozmów, jakie prowadziliśmy.

W kolejnych dniach niespodziewana łagodność Dariusa tylko pogłębiała moje zagubienie. Budziłam się, by znaleźć tacę z ciepłym chlebem i miodem obok łóżka — jedzeniem, które wspominałam podczas naszych wymuszonych kolacji. Gdy przeziębiłam się po spacerze w ogrodzie, przy łóżku czekała herbata lecznicza bez wyjaśnienia.

A jednak zachowywał dystans, rozmawiał ze mną z niezmienną uprzejmością, lecz nigdy z czułością. Jakby dobroć była obowiązkiem, nie uczuciem. Myślałam, że to dlatego, że uważa mnie za nieodpowiednią, że nasze małżeństwo to tylko polityczna konieczność. Teraz zaczęłam się zastanawiać, czy to zupełnie coś innego.

Co noc, gdy leżałam w łóżku, wsłuchując się w odgłosy zamku pogrążającego się w spokoju, czułam to — obecność poruszającą się za murami, coś dzikiego i niebezpiecznego, co krążyło w mroku. Czasem słyszałam wycie zbyt bliskie, zbyt inteligentne, zbyt pełne cierpienia, by mogło należeć do zwykłego wilka.

A czasami, w tych chwilach między jawą a snem, wyobrażałam sobie, że czuję czyjś wzrok skierowany na moje okno. Czerwone oczy, żarzące się jak węgle w ciemności, które obserwowały mnie z taką intensywnością, że skóra cierpła mi z niepokoju.

Zaczęłam rozumieć prawdę, której nikt nie wypowie na głos. Dariusz nie ukrywał się przede mną podczas tych długich nocy, gdy znikał.

Ukrywał mnie przed potworem, w którego się przemieniał, chronił mnie przed bestią, nad którą nie zawsze miał władzę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Octavii

Obudziłam się następnego ranka z mdłościami i z jasnością umysłu, która wymykała mi się od tygodni.

Ostrożny taniec obserwacji i milczenia musiał się skończyć. Nie mogłam dalej żyć w małżeństwie zbudowanym na niewypowiedzianych prawdach i zacienionych kątach. Jeśli miałam przetrwać to układ, jeśli miałam znaleźć choćby namiastkę szczęścia lub celu, potrzebowałam odpowiedzi.

Po południu, gdy Dariusz zajmował się sprawami w zewnętrznych komnatach, odszukałam Lady Margaret. Była najłagodniejsza z moich dam dworu, miała łagodne oczy i cichy głos, w którym nigdy nie było osądu. Znalazłam ją samą w słonecznym pokoju, gdy cerowała jedną z moich sukni przy oknie.

"Margaret," powiedziałam, siadając naprzeciw niej. "Muszę cię o coś zapytać i chcę, żebyś była ze mną szczera."

Jej igła zatrzymała się w materiale, a ona spojrzała na mnie z niepokojem malującym się na twarzy. "Oczywiście, pani."

"Co służba wie o wilczych widmach wokół zamku?" zapytałam wprost. "I co mówią o księciu Dariuszu?"

Margaret pobladła, jej oczy powędrowały z powrotem do robótki. Przez dłuższą chwilę myślałam, że w ogóle nie odpowie. W końcu odezwała się, jej głos ledwie przekraczał szept.

"Zawsze krążyły plotki, pani. Opowieści przekazywane przez starszych służących młodszym." Zerknęła w stronę drzwi, jakby sprawdzając, czy jesteśmy naprawdę same.

"Czerwone oczy w lesie nocą. Ludzie znikający z wiosek. Rzeczy poruszające się we mgle, które nie są do końca ludzkie, ale też nie są do końca zwierzęce."

"A książę?" naciskałam delikatnie.

Dłonie Margaret zadrżały lekko, gdy odkładała szycie. "On jest... inny niż pozostali władcy. Milczący. Trzyma się na uboczu bardziej, niż to naturalne dla mężczyzny na jego stanowisku. Nie pojawia się na ucztach, nie zwołuje dworu jak jego ojciec. Ludzie nie boją się go otwarcie, nigdy nie był okrutny czy gwałtowny w ludzkiej postaci, ale też nie mówią o nim swobodnie."

"Co masz na myśli?"

"Kiedy jego imię pojawia się w rozmowie, ludzie najpierw rozglądają się przez ramię. Ściszają głos. Szybko zmieniają temat." Wtedy spojrzała mi w oczy, jej wyraz twarzy był poważny.

Ciężar jej słów spadł na mnie jak całun. "Od kiedy wiesz?"

"Wiem co, pani?" Ale sposób, w jaki to powiedziała, jasno wskazywał, że doskonale rozumie, o co pytam.

"Że mój mąż staje się prawdziwym potworem, gdy słońce zachodzi, a nie tylko tym okrutnym człowiekiem, o którym wszyscy mówili."

Oddech Margaret ugrzązł jej w gardle. "Pani, nie mogłabym powiedzieć—"

"Nie musisz nic mówić," zapewniłam ją. "Już wiem. Widziałam go."

Tego wieczoru znalazłam się przed gabinetem Dariusa, serce waliło mi w piersi, gdy zbierałam się na odwagę, by zrobić to, co powinnam była zrobić tygodnie temu.

Przez uchylone drzwi widziałam go pochylonego nad biurkiem, na którym leżały rozrzucone papiery, mapy zwinięte na brzegach. Ogień w kominku dogasał, rzucając tańczące cienie na jego twarz.

Weszłam do środka bez pytania o pozwolenie. Nie podniósł wzroku od razu, skupiony na dokumencie, który czytał.

Wykorzystałam te cenne sekundy, by mu się przyjrzeć: ostrą linię szczęki, sposób, w jaki jego ciemne włosy opadały na czoło, tę ostrożną powściągliwość, którą utrzymywał nawet wtedy, gdy myślał, że jest sam.

"Wiem o wilku," powiedziałam, mój głos przeciął ciszę niczym ostrze.

Jego dłoń zastygła na papierze, ale nie podniósł głowy. "Tak sądzisz?"

"Wiem, że to ty."

W końcu spojrzał na mnie, jego ciemne oczy spotkały się z moimi z wyrazem twarzy, który potwierdził wszystko bez słowa. Żadnego zaprzeczenia, żadnego zaskoczenia, żadnej próby kłamstwa. Tylko zmęczona akceptacja, że nasz taniec sekretów dobiegł końca.

"Obserwowałeś mnie," oskarżyłam, mój głos rósł z każdym słowem. "Skradałeś się po lesie w tej postaci, widziałeś mnie, gdy myślałam, że jestem sama. Okłamywałeś mnie od chwili, gdy tu przyjechałam."

"Nigdy cię nie okłamałem," powiedział cicho, odkładając pióro z ostrożną precyzją. "Po prostu nie obciążałem cię prawdami, na które nie byłaś gotowa."

"Obciążałeś mnie?" Gorąco buchnęło mi w piersi. "Nie przyjechałam tu, by być chroniona przed rzeczywistością, Dariuszu. Przyjechałam tu być twoją żoną, nie więźniem."

"Nie jesteś moją więźniarką."

"To kim jestem?" Podeszłam bliżej do jego biurka, dłonie zacisnęły się w pięści po bokach. "Bo z pewnością nie jestem wolna. Zabraniasz mi opuszczać teren zamku, znikasz na całe godziny bez wyjaśnienia, traktujesz mnie jak obcą w naszym własnym domu. Kim właściwie dla ciebie jestem?"

Wstał powoli, jego ruchy były kontrolowane i przemyślane. "Nie jesteś więźniarką, ale też nie jesteś wolna. Sojusz trzyma cię tutaj, a dopóki nie będę pewien, że cię nie skrzywdzę, musisz pozostać w ukryciu."

"Ukryciu przed czym? Przed tobą?" Zaśmiałam się gorzko. "Jestem twoją żoną, Dariuszu. Podpisałam dokumenty, wypowiedziałam przysięgi, dzieliłam z tobą łoże. Ale traktujesz mnie jak sekret, którego żałujesz."

"To nie—"

"Nie poślubiłam milczenia!" Słowa wyrwały mi się z zaskakującą siłą. "Zasługuję na to, by być widzianą, by być częścią tej prawdy, którą ukrywasz. Zasługuję wiedzieć, z czym żyję, za kogo wyszłam. Może jestem twoją żoną z nazwy, ale zachowujesz się, jakbym była jedynie niewygodnym obowiązkiem, który musisz znosić."

Wysiłek potrzebny, by wypowiedzieć te słowa, odebrał mi dech. Fala gorąca uderzyła mi do twarzy, a kontury pokoju zaczęły się rozmywać. Wyciągnęłam rękę, chwytając się krawędzi stołu obok, gdy nogi ugięły się pod ciężarem wszystkiego: wściekłości, strachu i zmęczenia. Dariusz natychmiast ruszył do przodu, wyciągnął rękę, by mnie podtrzymać.

"Nie," powiedziałam szybko, bez tchu, ale stanowczo, unikając jego dotyku. "W porządku. Po prostu jest mi niedobrze, to wszystko."

Jego dłoń zawisła przez moment w powietrzu między nami, po czym powoli opadła wzdłuż ciała. Dariusz stał tam zupełnie nieruchomo, twarz miał kamiennie opanowaną. Nie odparł, nie tłumaczył się, nie zaoferował wyjaśnienia ani przeprosin. Po prostu patrzył na mnie tymi ciemnymi oczami, milczący jak głaz.

Ta cisza bolała bardziej niż krzyk. Bardziej niż gniew, oskarżenia, a nawet okrucieństwo. To była cisza człowieka, który już zdecydował, że nie warto mu tłumaczyć, który uznał mnie za kolejny obowiązek do załatwienia.

Gardło ścisnęło mi się od łez, których nie potrafiłam wylać, i nagle nie mogłam już dłużej na niego patrzeć. Odwróciłam się i wybiegłam z pokoju, echo moich kroków odbijało się od kamiennych korytarzy, gdy wracałam do swoich komnat.

Nie obejrzałam się za siebie, nie mogłam. Bo gdybym to zrobiła, mogłabym zobaczyć w jego twarzy coś, co sprawiłoby, że zostałabym, a na taki rodzaj bezbronności nie byłam jeszcze gotowa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Beast's Bride

The Beast's Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa