passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Beast's Bride - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

The Beast's Bride

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV Octavii

Dni po moim spotkaniu z wilkiem rozciągnęły się w tydzień pełen uważnych obserwacji i narastającego niepokoju.

Opowieści o księciu Dariuszu nawiedzały moje koszmary. Służba szeptała o wieśniakach znalezionych rozszarpanych w lesie, ich ciała ułożone jak pokręcone ofiary. Mówili, że jego czerwone oczy można dostrzec jarzące się z lasu nawet w bezksiężycowe noce, a jego wycie doprowadza ludzi do obłędu ze strachu. Księciem Bestią go nazywali — istotą, która w przypływie furii pożarła własną matkę, która przechowuje kości wrogów jako trofea w swojej komnacie.

— Zjada serca niewiernych żon — wyszeptała pewnego razu kucharka, myśląc, że nikt jej nie słyszy. — I potrafi wyczuć kłamstwo na kobiecym oddechu.

Nie poruszałam się już po zamku w nieświadomości, teraz obserwowałam, słuchałam, katalogowałam każdy szczegół, który mógłby zdradzić więcej o człowieku, za którego wyszłam i o istocie, w jaką się przemieniał. Dariusz zniknął jeszcze trzy razy w tym tygodniu.

Zaczęłam śledzić jego nieobecności, notując, jak pokrywają się z fazami księżyca, jak służba milkła i stawała się napięta, gdy wieczorne cienie wydłużały się na dziedzińcu. Strażnicy zmieniali warty częściej po zachodzie słońca, ich dłonie nigdy nie oddalały się daleko od rękojeści mieczy.

Mój strach przekształcił się w coś ostrzejszego, nie w przerażenie, lecz w dręczącą potrzebę zrozumienia. Pytania mnożyły się w mojej głowie jak chwasty, ale nie mogłam ich jeszcze zadać wprost.

Zamiast tego stałam się uczennicą ciszy, ucząc się czytać to, czego nikt nie odważyłby się powiedzieć na głos.

Siódmej nocy Dariusz nie wrócił aż do świtu. Już nie spałam, gdy usłyszałam jego kroki na korytarzu, powolne i nierówne, jakby niósł ciężar nie do uniesienia.

Gdy pojawił się na śniadaniu godzinę później, ślady jego nocy były wypisane na ciele. Oczy miał głęboko zapadnięte, otoczone cieniami mówiącymi o zmęczeniu lub bólu, albo o jednym i drugim.

Na prawych kostkach świeże zadrapania, a kiedy sięgał po kielich wina, dostrzegłam głębsze rany na przedramieniu, zanim rękaw znów je zakrył.

— Ciężka noc? — zapytałam ostrożnie, badając grunt.

Dariusz uniósł wzrok znad nietkniętego talerza, te ciemne oczy przez chwilę studiowały moją twarz, zanim odwrócił wzrok. — Prowincje zewnętrzne wymagają ciągłej uwagi.

To nie była odpowiedź i oboje o tym wiedzieliśmy. Ale coś w jego wyrazie twarzy ostrzegło mnie, by nie drążyć dalej. Zjadłam więc śniadanie w znanej już ciszy, która stała się naszym porannym rytuałem, zapisując w pamięci każdy szczegół do późniejszego rozważenia.

Po posiłku, kiedy wstałam, by odejść, Dariusz znów się odezwał.

— Octavio.

Zatrzymałam się, z jedną dłonią opartą o oparcie krzesła. — Tak?

— Nie wolno ci opuszczać murów zamku bez mojej zgody. — Jego ton był stanowczy, lecz nie szorstki, niosący ciężar absolutnej władzy. — To nie jest prośba.

Gorąco przepłynęło przeze mnie na jego zuchwałość. — Słucham?

— W lasach pojawiły się niepokoje — kontynuował, patrząc mi prosto w oczy. — Ludzie znikają z okolicznych wiosek. Dzika zwierzyna, tak sądzi straż. Nie jest bezpiecznie, byś błąkała się sama.

Chciałam się sprzeciwić, zbuntować wobec kolejnego mężczyzny próbującego zamknąć mnie w klatce zasad i ograniczeń. Ale coś w jego głosie sprawiło, że się zawahałam.

To nie był rozkazujący ton męża narzucającego władzę żonie. To było ostrożne ostrzeżenie człowieka, który dokładnie wiedział, jakie niebezpieczeństwo czai się w tych ciemnych drzewach.

— Jakiego rodzaju niepokoje? — zapytałam. Dariusz milczał przez dłuższą chwilę, jego pokryta bliznami dłoń zacisnęła się w pięść na stole.

— Takiego, które poluje nocą — powiedział w końcu. — Takiego, które zostawia po sobie tylko krew i poszarpane ciało.

Prawda zawisła między nami, niewypowiedziana, ale zrozumiana. Nie ostrzegał mnie przed dzikimi zwierzętami w lesie. Ostrzegał mnie przed sobą, przed tym, kim się stawał, gdy zapadała ciemność i bestia w jego krwi przejmowała kontrolę.

— Rozumiem — powiedziałam cicho. Przez jego twarz przemknęła ulga, tak krótka, że mogłabym ją przeoczyć, gdybym nie patrzyła tak uważnie.

— Dobrze. Zamek ma rozległe ogrody. Znajdziesz sporo zajęć w jego murach.

Ale z biegiem dni te mury zaczęły wydawać się mniej ochroną, a bardziej więzieniem. Przestrzegałam jego nakazu, nie miałam wyboru, ale ograniczenie to wprawiało mnie w niepokój, krążyłam po korytarzach jak zwierzę w klatce szukające wyjścia.

Odkrywałam zapomniane zakątki zamku, których nigdy wcześniej nie widziałam: wąskie schody prowadzące do opuszczonych wież, komnaty pełne zakurzonych mebli i wyblakłych arrasów. Przesiadywałam w pobliżu drzwi i wnęk, ucząc się stapiać z cieniami, by móc podsłuchiwać szepty służby.

— Dziś rano znaleźli kolejnego — usłyszałam, jak stajenny mówi do kowala. — To, co z niego zostało...

— Te same ślady co poprzednio? — zapytał kowal, zatrzymując młot w pół uderzenia.

— Gorzej. Jakby coś z pazurami wielkości sztyletów go dopadło. — Przycisnęłam się bliżej do ściany, serce waliło mi w piersi, gdy kontynuowali swą ponurą rozmowę.

— Myślisz, że to naprawdę tylko dzikie wilki? — spytał stajenny.

Kowal rozejrzał się nerwowo, zanim odpowiedział. — Wilki tak nie polują. Wilki nie rozszarpują człowieka i nie zostawiają go ułożonego jak ofiarę.

Ich głosy opadły zbyt nisko, bym mogła usłyszeć resztę, ale już wiedziałam wystarczająco dużo. Cokolwiek zabijało ludzi w lesie, nie zachowywało się jak zwykły drapieżnik. A po tym, jak strażnicy podskakiwali na każdy wycie dochodzący z linii drzew po zmroku, oni także to wiedzieli.

Zaczęłam patrzeć na Dariusa inaczej podczas naszych milczących posiłków. Na to, jak ledwie dotykał jedzenia, przesuwając mięso po talerzu, jakby sam widok go odpychał. Jak zaciskał prawą dłoń, stawy bielały z napięcia, jakby walczył z własnymi instynktami.

Już mnie nie dotykał, nie od nocy poślubnej. Unikał nawet przypadkowego kontaktu, odsuwał się, gdy mijałam go na korytarzu, trzymał dystans podczas nielicznych rozmów, jakie prowadziliśmy.

W kolejnych dniach niespodziewana łagodność Dariusa tylko pogłębiała moje zagubienie. Budziłam się, by znaleźć tacę z ciepłym chlebem i miodem obok łóżka — jedzeniem, które wspominałam podczas naszych wymuszonych kolacji. Gdy przeziębiłam się po spacerze w ogrodzie, przy łóżku czekała herbata lecznicza bez wyjaśnienia.

A jednak zachowywał dystans, rozmawiał ze mną z niezmienną uprzejmością, lecz nigdy z czułością. Jakby dobroć była obowiązkiem, nie uczuciem. Myślałam, że to dlatego, że uważa mnie za nieodpowiednią, że nasze małżeństwo to tylko polityczna konieczność. Teraz zaczęłam się zastanawiać, czy to zupełnie coś innego.

Co noc, gdy leżałam w łóżku, wsłuchując się w odgłosy zamku pogrążającego się w spokoju, czułam to — obecność poruszającą się za murami, coś dzikiego i niebezpiecznego, co krążyło w mroku. Czasem słyszałam wycie zbyt bliskie, zbyt inteligentne, zbyt pełne cierpienia, by mogło należeć do zwykłego wilka.

A czasami, w tych chwilach między jawą a snem, wyobrażałam sobie, że czuję czyjś wzrok skierowany na moje okno. Czerwone oczy, żarzące się jak węgle w ciemności, które obserwowały mnie z taką intensywnością, że skóra cierpła mi z niepokoju.

Zaczęłam rozumieć prawdę, której nikt nie wypowie na głos. Dariusz nie ukrywał się przede mną podczas tych długich nocy, gdy znikał.

Ukrywał mnie przed potworem, w którego się przemieniał, chronił mnie przed bestią, nad którą nie zawsze miał władzę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Octavii

Obudziłam się następnego ranka z mdłościami i z jasnością umysłu, która wymykała mi się od tygodni.

Ostrożny taniec obserwacji i milczenia musiał się skończyć. Nie mogłam dalej żyć w małżeństwie zbudowanym na niewypowiedzianych prawdach i zacienionych kątach. Jeśli miałam przetrwać to układ, jeśli miałam znaleźć choćby namiastkę szczęścia lub celu, potrzebowałam odpowiedzi.

Po południu, gdy Dariusz zajmował się sprawami w zewnętrznych komnatach, odszukałam Lady Margaret. Była najłagodniejsza z moich dam dworu, miała łagodne oczy i cichy głos, w którym nigdy nie było osądu. Znalazłam ją samą w słonecznym pokoju, gdy cerowała jedną z moich sukni przy oknie.

"Margaret," powiedziałam, siadając naprzeciw niej. "Muszę cię o coś zapytać i chcę, żebyś była ze mną szczera."

Jej igła zatrzymała się w materiale, a ona spojrzała na mnie z niepokojem malującym się na twarzy. "Oczywiście, pani."

"Co służba wie o wilczych widmach wokół zamku?" zapytałam wprost. "I co mówią o księciu Dariuszu?"

Margaret pobladła, jej oczy powędrowały z powrotem do robótki. Przez dłuższą chwilę myślałam, że w ogóle nie odpowie. W końcu odezwała się, jej głos ledwie przekraczał szept.

"Zawsze krążyły plotki, pani. Opowieści przekazywane przez starszych służących młodszym." Zerknęła w stronę drzwi, jakby sprawdzając, czy jesteśmy naprawdę same.

"Czerwone oczy w lesie nocą. Ludzie znikający z wiosek. Rzeczy poruszające się we mgle, które nie są do końca ludzkie, ale też nie są do końca zwierzęce."

"A książę?" naciskałam delikatnie.

Dłonie Margaret zadrżały lekko, gdy odkładała szycie. "On jest... inny niż pozostali władcy. Milczący. Trzyma się na uboczu bardziej, niż to naturalne dla mężczyzny na jego stanowisku. Nie pojawia się na ucztach, nie zwołuje dworu jak jego ojciec. Ludzie nie boją się go otwarcie, nigdy nie był okrutny czy gwałtowny w ludzkiej postaci, ale też nie mówią o nim swobodnie."

"Co masz na myśli?"

"Kiedy jego imię pojawia się w rozmowie, ludzie najpierw rozglądają się przez ramię. Ściszają głos. Szybko zmieniają temat." Wtedy spojrzała mi w oczy, jej wyraz twarzy był poważny.

Ciężar jej słów spadł na mnie jak całun. "Od kiedy wiesz?"

"Wiem co, pani?" Ale sposób, w jaki to powiedziała, jasno wskazywał, że doskonale rozumie, o co pytam.

"Że mój mąż staje się prawdziwym potworem, gdy słońce zachodzi, a nie tylko tym okrutnym człowiekiem, o którym wszyscy mówili."

Oddech Margaret ugrzązł jej w gardle. "Pani, nie mogłabym powiedzieć—"

"Nie musisz nic mówić," zapewniłam ją. "Już wiem. Widziałam go."

Tego wieczoru znalazłam się przed gabinetem Dariusa, serce waliło mi w piersi, gdy zbierałam się na odwagę, by zrobić to, co powinnam była zrobić tygodnie temu.

Przez uchylone drzwi widziałam go pochylonego nad biurkiem, na którym leżały rozrzucone papiery, mapy zwinięte na brzegach. Ogień w kominku dogasał, rzucając tańczące cienie na jego twarz.

Weszłam do środka bez pytania o pozwolenie. Nie podniósł wzroku od razu, skupiony na dokumencie, który czytał.

Wykorzystałam te cenne sekundy, by mu się przyjrzeć: ostrą linię szczęki, sposób, w jaki jego ciemne włosy opadały na czoło, tę ostrożną powściągliwość, którą utrzymywał nawet wtedy, gdy myślał, że jest sam.

"Wiem o wilku," powiedziałam, mój głos przeciął ciszę niczym ostrze.

Jego dłoń zastygła na papierze, ale nie podniósł głowy. "Tak sądzisz?"

"Wiem, że to ty."

W końcu spojrzał na mnie, jego ciemne oczy spotkały się z moimi z wyrazem twarzy, który potwierdził wszystko bez słowa. Żadnego zaprzeczenia, żadnego zaskoczenia, żadnej próby kłamstwa. Tylko zmęczona akceptacja, że nasz taniec sekretów dobiegł końca.

"Obserwowałeś mnie," oskarżyłam, mój głos rósł z każdym słowem. "Skradałeś się po lesie w tej postaci, widziałeś mnie, gdy myślałam, że jestem sama. Okłamywałeś mnie od chwili, gdy tu przyjechałam."

"Nigdy cię nie okłamałem," powiedział cicho, odkładając pióro z ostrożną precyzją. "Po prostu nie obciążałem cię prawdami, na które nie byłaś gotowa."

"Obciążałeś mnie?" Gorąco buchnęło mi w piersi. "Nie przyjechałam tu, by być chroniona przed rzeczywistością, Dariuszu. Przyjechałam tu być twoją żoną, nie więźniem."

"Nie jesteś moją więźniarką."

"To kim jestem?" Podeszłam bliżej do jego biurka, dłonie zacisnęły się w pięści po bokach. "Bo z pewnością nie jestem wolna. Zabraniasz mi opuszczać teren zamku, znikasz na całe godziny bez wyjaśnienia, traktujesz mnie jak obcą w naszym własnym domu. Kim właściwie dla ciebie jestem?"

Wstał powoli, jego ruchy były kontrolowane i przemyślane. "Nie jesteś więźniarką, ale też nie jesteś wolna. Sojusz trzyma cię tutaj, a dopóki nie będę pewien, że cię nie skrzywdzę, musisz pozostać w ukryciu."

"Ukryciu przed czym? Przed tobą?" Zaśmiałam się gorzko. "Jestem twoją żoną, Dariuszu. Podpisałam dokumenty, wypowiedziałam przysięgi, dzieliłam z tobą łoże. Ale traktujesz mnie jak sekret, którego żałujesz."

"To nie—"

"Nie poślubiłam milczenia!" Słowa wyrwały mi się z zaskakującą siłą. "Zasługuję na to, by być widzianą, by być częścią tej prawdy, którą ukrywasz. Zasługuję wiedzieć, z czym żyję, za kogo wyszłam. Może jestem twoją żoną z nazwy, ale zachowujesz się, jakbym była jedynie niewygodnym obowiązkiem, który musisz znosić."

Wysiłek potrzebny, by wypowiedzieć te słowa, odebrał mi dech. Fala gorąca uderzyła mi do twarzy, a kontury pokoju zaczęły się rozmywać. Wyciągnęłam rękę, chwytając się krawędzi stołu obok, gdy nogi ugięły się pod ciężarem wszystkiego: wściekłości, strachu i zmęczenia. Dariusz natychmiast ruszył do przodu, wyciągnął rękę, by mnie podtrzymać.

"Nie," powiedziałam szybko, bez tchu, ale stanowczo, unikając jego dotyku. "W porządku. Po prostu jest mi niedobrze, to wszystko."

Jego dłoń zawisła przez moment w powietrzu między nami, po czym powoli opadła wzdłuż ciała. Dariusz stał tam zupełnie nieruchomo, twarz miał kamiennie opanowaną. Nie odparł, nie tłumaczył się, nie zaoferował wyjaśnienia ani przeprosin. Po prostu patrzył na mnie tymi ciemnymi oczami, milczący jak głaz.

Ta cisza bolała bardziej niż krzyk. Bardziej niż gniew, oskarżenia, a nawet okrucieństwo. To była cisza człowieka, który już zdecydował, że nie warto mu tłumaczyć, który uznał mnie za kolejny obowiązek do załatwienia.

Gardło ścisnęło mi się od łez, których nie potrafiłam wylać, i nagle nie mogłam już dłużej na niego patrzeć. Odwróciłam się i wybiegłam z pokoju, echo moich kroków odbijało się od kamiennych korytarzy, gdy wracałam do swoich komnat.

Nie obejrzałam się za siebie, nie mogłam. Bo gdybym to zrobiła, mogłabym zobaczyć w jego twarzy coś, co sprawiłoby, że zostałabym, a na taki rodzaj bezbronności nie byłam jeszcze gotowa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV Octavii

Moje ręce drżały, gdy z desperacką gorączkowością otwierałam drzwi szafy i wyciągałam płaszcz.

Konfrontacja z Dariusem sprawiła, że czułam się rozbita i obnażona, jakby każda starannie zbudowana ściana wokół mojego serca rozpadła się w ciągu kilku minut.

— Moja pani? — Margaret pojawiła się w drzwiach, a jej twarz wykrzywiał niepokój. — Co się stało?

— Odchodzę — powiedziałam, przypinając płaszcz na ramionach trzęsącymi się palcami. — Nie mogę tu już dłużej zostać.

— Odchodzisz? Ależ, pani, nie możesz—

— Uciekam — przerwałam jej, mój głos był wysoki i napięty. — Nie będę już zakładniczką. Nie będę żyć w ciszy i cieniach, podczas gdy mój mąż traktuje mnie jak ciężar, który musi znosić.

Margaret ruszyła w moją stronę, wyciągając ręce w pojednawczym geście. — Proszę, pani, przemyśl to, co mówisz. Gdzie się udasz? Jak przeżyjesz? Jego Wysokość nigdy by nie— Ale już ją mijałam, mając podjętą decyzję.

Nie mogłam zostać w tym zamku ani chwili dłużej, nie mogłam udawać, że to małżeństwo jest czymś więcej niż piękną klatką stworzoną po to, by mnie więzić, podczas gdy świat toczy się dalej beze mnie.

Biegłam przez korytarze, a sukienka plątała mi się wokół nóg, spowalniając każdy krok. Kamienne podłogi zdawały się ciągnąć w nieskończoność przede mną, a echo moich kroków rozbrzmiewało od ścian jak bicie serca. Mdłości falowały w moim żołądku, ale parłam dalej, napędzana desperacją i przemożną potrzebą ucieczki.

Na dziedzińcu kątem oka dostrzegłam ruch — wysoka postać w ciemnym ubraniu zmierzała ku głównemu wejściu. Darius. Musiał usłyszeć zamieszanie, musiał iść, by mnie powstrzymać. Ale nie zwolniłam, nie dałam mu szansy, by znów zamknął mnie w klatce reguł i zakazów.

Bramy zamku majaczyły przede mną, już otwarte na zmianę warty. Prześlizgnęłam się przez nie, zanim ktokolwiek zdążył zareagować, zanurzając się w las bez oglądania za siebie.

Zimno uderzyło mnie jak cios, przenikając przez płaszcz i suknię, jakby były z papieru. Śnieg skrzypiał pod stopami, a gałęzie targały moje włosy, gdy biegłam coraz głębiej w las.

Za mną usłyszałam to — niski pomruk, który zdawał się wibrować w samych drzewach wokół. Obejrzałam się przez ramię i zobaczyłam je: czerwone oczy jarzące się jak węgle w mroku między sosnami. Podążył za mną, oczywiście, że tak.

Strach dodał mi skrzydeł, gdy skręciłam w stronę zamarzniętego jeziora, widocznego przez drzewa. Jeśli uda mi się przedostać na drugi brzeg, może zgubię go w dalszej części lasu.

Może znajdę jakąś wioskę, ludzi, którzy mi pomogą, sposób na powrót do resztek dawnego życia. Lód jęknął złowrogo, gdy weszłam na jego powierzchnię, ale nie zatrzymałam się. Nie mogłam.

Za mną pomruk stawał się coraz głośniejszy, a ja słyszałam grzmot potężnych łap uderzających o zamarzniętą ziemię, gdy Darius ruszył w pogoń. W połowie jeziora lód zaczął pękać pod moimi stopami.

Pęknięcia rozchodziły się spod moich nóg jak pajęcza sieć, dźwięk ostry jak tłuczone szkło w mroźnym powietrzu. Próbowałam przyspieszyć, ale ciężka spódnica ciągnęła mnie w dół, każdy krok był walką.

Odwróciłam się, by zobaczyć, jak blisko jest, i wtedy skoczył. Ogromny czarny wilk rzucił się przez dzielącą nas odległość, a jego czerwone oczy płonęły czymś, co mogło być desperacją.

Uderzył we mnie z siłą lawiny, a lód rozpadł się zupełnie pod naszym wspólnym ciężarem. Lodowata woda uderzyła we mnie jak tysiąc noży, odbierając mi dech i przeszywając każdą komórkę ciała szokiem zimna.

Ciężar zimowych ubrań wciągał mnie w czarną otchłań, przez chwilę byłam pewna, że utonę. Ale wtedy silne ramiona objęły mnie, ciągnąc ku powierzchni.

Ludzkie ramiona — jakoś, w chaosie upadku, Darius przemienił się z powrotem w człowieka. Wyciągnął mnie z wody na twardszy lód, sam trzęsąc się z zimna, gdy tulił mnie do piersi.

— Nawet się nie waż — mówił, jego głos był szorstki od paniki i czegoś, co brzmiało niemal jak żal. — Nawet nie próbuj mnie tak zostawić.

Ale zimno już mnie pochłaniało. Ciemność zwężała moje pole widzenia, a ostatnie, co pamiętałam, to uczucie bycia niesioną, silne ramiona, które otulały mnie ciepłem przypominającym wybawienie.

Obudziłam się z uczuciem, że mój żołądek chce się opróżnić. Ledwie zdążyłam sięgnąć po wiadro, które ktoś przemyślnie postawił obok łóżka, zanim zaczęłam gwałtownie wymiotować, a całe ciało trzęsło się z wysiłku.

— Spokojnie — znajomy głos odezwał się gdzieś za mną. — Jesteś bezpieczna. Żyjesz.

Podniosłam wzrok i ujrzałam Dariusa siedzącego na krześle przy moim łóżku, z tacą jedzenia na kolanach. Wyglądał okropnie — wynędzniały i wyczerpany, z ciemnymi cieniami pod oczami, które zdradzały, że nie spał od chwili, gdy wyciągnął mnie z jeziora.

— Jak długo? — wychrypiałam, głos miałam suchy i chrapliwy.

— Dwa dni — odparł, odstawiając tacę i pochylając się ku mnie. — Prawie tam umarłaś, Octavio. Hipotermia, tak powiedział lekarz. Kilka minut dłużej w wodzie i… — urwał, szczęka mu drżała, jakby walczył o zachowanie panowania nad sobą.

— Przepraszam — wyszeptałam, choć nie miałam pewności, za co właściwie przepraszam.

— Powinnaś — powiedział, ale w jego głosie nie było gniewu. Tylko głębokie zmęczenie, które sprawiało, że wyglądał na starszego niż był. — Umrzesz tam. I dziecko także.

Te słowa uderzyły mnie jak kolejny skok do lodowatej wody. — Co?

— Lekarz potwierdził to podczas badania. Jesteś w ciąży, Octavio. Około sześciu tygodni, jak ocenia.

Wpatrywałam się w niego, oszołomiona. W ciąży. To słowo odbijało się echem w mojej głowie — niemożliwe, przerażające, a jednak nieuchronne. Moja dłoń bezwiednie przesunęła się na brzuch, przyciskając się do płaskiej powierzchni pod nocną koszulą.

— Dlatego źle się czujesz — mówił dalej Darius, głos miał ostrożnie neutralny. — Mdłości, zmęczenie. Twoje ciało się zmienia.

Zamilkł, a jego wzrok spoczął na mnie — nie tylko na twarzy, lecz na dłoni na brzuchu. Było w jego oczach coś nieczytelnego. Nie chłód ani okrucieństwo, po prostu... dystans. Jakby tłumił coś w sobie.

W końcu przemówił ciszej niż wcześniej. — Odpocznij. Nie jesteś w tym sama, nawet jeśli tak się czujesz. — I wyszedł, drzwi zamknęły się cicho za nim.

Później, gdy zostawił mnie samą, stałam przy oknie, patrząc, jak za szybą spadały grube, leniwe płatki śniegu. Moja dłoń wciąż spoczywała na brzuchu, próbując pojąć to, co we mnie rosło.

Dziecko... nasze dziecko. Dziedzic, który miał przypieczętować sojusz między naszymi królestwami i udowodnić, że nasze małżeństwo spełniło swoją rolę. A jednak, choć ogarnęła mnie ulga, zimny lęk zagościł w mojej piersi. Sześć tygodni. To wypadało mniej więcej w okolicy naszej nocy poślubnej. Ale mogło też...

Myślami wróciłam do tamtej desperackiej nocy z Leonem, do namiętności, rozpaczy i szaleństwa, które sprawiły, że oddałam mu to, co powinnam była zachować dla męża. Co, jeśli czas się nie zgadzał? Co, jeśli to nie Darius był ojcem dziecka?

Nigdy mu nie powiedziałam o Leonie, nosiłam ten sekret jak kamień w piersi od dnia, w którym przybyłam do zamku. Jeśli to dziecko było Leona, wszystko by się rozpadło — sojusz, małżeństwo, każda szansa na pokój między naszymi królestwami.

Nie miałam pojęcia, który z mężczyzn był ojcem dziecka, które rosło w moim łonie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Beast's Bride

The Beast's Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa