passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Beast's Bride - Rozdział #7 - autor Yan Stellar

The Beast's Bride

/

Rozdział 7

Rozdział 6

POV Octavii

Obudziłam się następnego ranka z mdłościami i z jasnością umysłu, która wymykała mi się od tygodni.

Ostrożny taniec obserwacji i milczenia musiał się skończyć. Nie mogłam dalej żyć w małżeństwie zbudowanym na niewypowiedzianych prawdach i zacienionych kątach. Jeśli miałam przetrwać to układ, jeśli miałam znaleźć choćby namiastkę szczęścia lub celu, potrzebowałam odpowiedzi.

Po południu, gdy Dariusz zajmował się sprawami w zewnętrznych komnatach, odszukałam Lady Margaret. Była najłagodniejsza z moich dam dworu, miała łagodne oczy i cichy głos, w którym nigdy nie było osądu. Znalazłam ją samą w słonecznym pokoju, gdy cerowała jedną z moich sukni przy oknie.

"Margaret," powiedziałam, siadając naprzeciw niej. "Muszę cię o coś zapytać i chcę, żebyś była ze mną szczera."

Jej igła zatrzymała się w materiale, a ona spojrzała na mnie z niepokojem malującym się na twarzy. "Oczywiście, pani."

"Co służba wie o wilczych widmach wokół zamku?" zapytałam wprost. "I co mówią o księciu Dariuszu?"

Margaret pobladła, jej oczy powędrowały z powrotem do robótki. Przez dłuższą chwilę myślałam, że w ogóle nie odpowie. W końcu odezwała się, jej głos ledwie przekraczał szept.

"Zawsze krążyły plotki, pani. Opowieści przekazywane przez starszych służących młodszym." Zerknęła w stronę drzwi, jakby sprawdzając, czy jesteśmy naprawdę same.

"Czerwone oczy w lesie nocą. Ludzie znikający z wiosek. Rzeczy poruszające się we mgle, które nie są do końca ludzkie, ale też nie są do końca zwierzęce."

"A książę?" naciskałam delikatnie.

Dłonie Margaret zadrżały lekko, gdy odkładała szycie. "On jest... inny niż pozostali władcy. Milczący. Trzyma się na uboczu bardziej, niż to naturalne dla mężczyzny na jego stanowisku. Nie pojawia się na ucztach, nie zwołuje dworu jak jego ojciec. Ludzie nie boją się go otwarcie, nigdy nie był okrutny czy gwałtowny w ludzkiej postaci, ale też nie mówią o nim swobodnie."

"Co masz na myśli?"

"Kiedy jego imię pojawia się w rozmowie, ludzie najpierw rozglądają się przez ramię. Ściszają głos. Szybko zmieniają temat." Wtedy spojrzała mi w oczy, jej wyraz twarzy był poważny.

Ciężar jej słów spadł na mnie jak całun. "Od kiedy wiesz?"

"Wiem co, pani?" Ale sposób, w jaki to powiedziała, jasno wskazywał, że doskonale rozumie, o co pytam.

"Że mój mąż staje się prawdziwym potworem, gdy słońce zachodzi, a nie tylko tym okrutnym człowiekiem, o którym wszyscy mówili."

Oddech Margaret ugrzązł jej w gardle. "Pani, nie mogłabym powiedzieć—"

"Nie musisz nic mówić," zapewniłam ją. "Już wiem. Widziałam go."

Tego wieczoru znalazłam się przed gabinetem Dariusa, serce waliło mi w piersi, gdy zbierałam się na odwagę, by zrobić to, co powinnam była zrobić tygodnie temu.

Przez uchylone drzwi widziałam go pochylonego nad biurkiem, na którym leżały rozrzucone papiery, mapy zwinięte na brzegach. Ogień w kominku dogasał, rzucając tańczące cienie na jego twarz.

Weszłam do środka bez pytania o pozwolenie. Nie podniósł wzroku od razu, skupiony na dokumencie, który czytał.

Wykorzystałam te cenne sekundy, by mu się przyjrzeć: ostrą linię szczęki, sposób, w jaki jego ciemne włosy opadały na czoło, tę ostrożną powściągliwość, którą utrzymywał nawet wtedy, gdy myślał, że jest sam.

"Wiem o wilku," powiedziałam, mój głos przeciął ciszę niczym ostrze.

Jego dłoń zastygła na papierze, ale nie podniósł głowy. "Tak sądzisz?"

"Wiem, że to ty."

W końcu spojrzał na mnie, jego ciemne oczy spotkały się z moimi z wyrazem twarzy, który potwierdził wszystko bez słowa. Żadnego zaprzeczenia, żadnego zaskoczenia, żadnej próby kłamstwa. Tylko zmęczona akceptacja, że nasz taniec sekretów dobiegł końca.

"Obserwowałeś mnie," oskarżyłam, mój głos rósł z każdym słowem. "Skradałeś się po lesie w tej postaci, widziałeś mnie, gdy myślałam, że jestem sama. Okłamywałeś mnie od chwili, gdy tu przyjechałam."

"Nigdy cię nie okłamałem," powiedział cicho, odkładając pióro z ostrożną precyzją. "Po prostu nie obciążałem cię prawdami, na które nie byłaś gotowa."

"Obciążałeś mnie?" Gorąco buchnęło mi w piersi. "Nie przyjechałam tu, by być chroniona przed rzeczywistością, Dariuszu. Przyjechałam tu być twoją żoną, nie więźniem."

"Nie jesteś moją więźniarką."

"To kim jestem?" Podeszłam bliżej do jego biurka, dłonie zacisnęły się w pięści po bokach. "Bo z pewnością nie jestem wolna. Zabraniasz mi opuszczać teren zamku, znikasz na całe godziny bez wyjaśnienia, traktujesz mnie jak obcą w naszym własnym domu. Kim właściwie dla ciebie jestem?"

Wstał powoli, jego ruchy były kontrolowane i przemyślane. "Nie jesteś więźniarką, ale też nie jesteś wolna. Sojusz trzyma cię tutaj, a dopóki nie będę pewien, że cię nie skrzywdzę, musisz pozostać w ukryciu."

"Ukryciu przed czym? Przed tobą?" Zaśmiałam się gorzko. "Jestem twoją żoną, Dariuszu. Podpisałam dokumenty, wypowiedziałam przysięgi, dzieliłam z tobą łoże. Ale traktujesz mnie jak sekret, którego żałujesz."

"To nie—"

"Nie poślubiłam milczenia!" Słowa wyrwały mi się z zaskakującą siłą. "Zasługuję na to, by być widzianą, by być częścią tej prawdy, którą ukrywasz. Zasługuję wiedzieć, z czym żyję, za kogo wyszłam. Może jestem twoją żoną z nazwy, ale zachowujesz się, jakbym była jedynie niewygodnym obowiązkiem, który musisz znosić."

Wysiłek potrzebny, by wypowiedzieć te słowa, odebrał mi dech. Fala gorąca uderzyła mi do twarzy, a kontury pokoju zaczęły się rozmywać. Wyciągnęłam rękę, chwytając się krawędzi stołu obok, gdy nogi ugięły się pod ciężarem wszystkiego: wściekłości, strachu i zmęczenia. Dariusz natychmiast ruszył do przodu, wyciągnął rękę, by mnie podtrzymać.

"Nie," powiedziałam szybko, bez tchu, ale stanowczo, unikając jego dotyku. "W porządku. Po prostu jest mi niedobrze, to wszystko."

Jego dłoń zawisła przez moment w powietrzu między nami, po czym powoli opadła wzdłuż ciała. Dariusz stał tam zupełnie nieruchomo, twarz miał kamiennie opanowaną. Nie odparł, nie tłumaczył się, nie zaoferował wyjaśnienia ani przeprosin. Po prostu patrzył na mnie tymi ciemnymi oczami, milczący jak głaz.

Ta cisza bolała bardziej niż krzyk. Bardziej niż gniew, oskarżenia, a nawet okrucieństwo. To była cisza człowieka, który już zdecydował, że nie warto mu tłumaczyć, który uznał mnie za kolejny obowiązek do załatwienia.

Gardło ścisnęło mi się od łez, których nie potrafiłam wylać, i nagle nie mogłam już dłużej na niego patrzeć. Odwróciłam się i wybiegłam z pokoju, echo moich kroków odbijało się od kamiennych korytarzy, gdy wracałam do swoich komnat.

Nie obejrzałam się za siebie, nie mogłam. Bo gdybym to zrobiła, mogłabym zobaczyć w jego twarzy coś, co sprawiłoby, że zostałabym, a na taki rodzaj bezbronności nie byłam jeszcze gotowa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV Octavii

Moje ręce drżały, gdy z desperacką gorączkowością otwierałam drzwi szafy i wyciągałam płaszcz.

Konfrontacja z Dariusem sprawiła, że czułam się rozbita i obnażona, jakby każda starannie zbudowana ściana wokół mojego serca rozpadła się w ciągu kilku minut.

— Moja pani? — Margaret pojawiła się w drzwiach, a jej twarz wykrzywiał niepokój. — Co się stało?

— Odchodzę — powiedziałam, przypinając płaszcz na ramionach trzęsącymi się palcami. — Nie mogę tu już dłużej zostać.

— Odchodzisz? Ależ, pani, nie możesz—

— Uciekam — przerwałam jej, mój głos był wysoki i napięty. — Nie będę już zakładniczką. Nie będę żyć w ciszy i cieniach, podczas gdy mój mąż traktuje mnie jak ciężar, który musi znosić.

Margaret ruszyła w moją stronę, wyciągając ręce w pojednawczym geście. — Proszę, pani, przemyśl to, co mówisz. Gdzie się udasz? Jak przeżyjesz? Jego Wysokość nigdy by nie— Ale już ją mijałam, mając podjętą decyzję.

Nie mogłam zostać w tym zamku ani chwili dłużej, nie mogłam udawać, że to małżeństwo jest czymś więcej niż piękną klatką stworzoną po to, by mnie więzić, podczas gdy świat toczy się dalej beze mnie.

Biegłam przez korytarze, a sukienka plątała mi się wokół nóg, spowalniając każdy krok. Kamienne podłogi zdawały się ciągnąć w nieskończoność przede mną, a echo moich kroków rozbrzmiewało od ścian jak bicie serca. Mdłości falowały w moim żołądku, ale parłam dalej, napędzana desperacją i przemożną potrzebą ucieczki.

Na dziedzińcu kątem oka dostrzegłam ruch — wysoka postać w ciemnym ubraniu zmierzała ku głównemu wejściu. Darius. Musiał usłyszeć zamieszanie, musiał iść, by mnie powstrzymać. Ale nie zwolniłam, nie dałam mu szansy, by znów zamknął mnie w klatce reguł i zakazów.

Bramy zamku majaczyły przede mną, już otwarte na zmianę warty. Prześlizgnęłam się przez nie, zanim ktokolwiek zdążył zareagować, zanurzając się w las bez oglądania za siebie.

Zimno uderzyło mnie jak cios, przenikając przez płaszcz i suknię, jakby były z papieru. Śnieg skrzypiał pod stopami, a gałęzie targały moje włosy, gdy biegłam coraz głębiej w las.

Za mną usłyszałam to — niski pomruk, który zdawał się wibrować w samych drzewach wokół. Obejrzałam się przez ramię i zobaczyłam je: czerwone oczy jarzące się jak węgle w mroku między sosnami. Podążył za mną, oczywiście, że tak.

Strach dodał mi skrzydeł, gdy skręciłam w stronę zamarzniętego jeziora, widocznego przez drzewa. Jeśli uda mi się przedostać na drugi brzeg, może zgubię go w dalszej części lasu.

Może znajdę jakąś wioskę, ludzi, którzy mi pomogą, sposób na powrót do resztek dawnego życia. Lód jęknął złowrogo, gdy weszłam na jego powierzchnię, ale nie zatrzymałam się. Nie mogłam.

Za mną pomruk stawał się coraz głośniejszy, a ja słyszałam grzmot potężnych łap uderzających o zamarzniętą ziemię, gdy Darius ruszył w pogoń. W połowie jeziora lód zaczął pękać pod moimi stopami.

Pęknięcia rozchodziły się spod moich nóg jak pajęcza sieć, dźwięk ostry jak tłuczone szkło w mroźnym powietrzu. Próbowałam przyspieszyć, ale ciężka spódnica ciągnęła mnie w dół, każdy krok był walką.

Odwróciłam się, by zobaczyć, jak blisko jest, i wtedy skoczył. Ogromny czarny wilk rzucił się przez dzielącą nas odległość, a jego czerwone oczy płonęły czymś, co mogło być desperacją.

Uderzył we mnie z siłą lawiny, a lód rozpadł się zupełnie pod naszym wspólnym ciężarem. Lodowata woda uderzyła we mnie jak tysiąc noży, odbierając mi dech i przeszywając każdą komórkę ciała szokiem zimna.

Ciężar zimowych ubrań wciągał mnie w czarną otchłań, przez chwilę byłam pewna, że utonę. Ale wtedy silne ramiona objęły mnie, ciągnąc ku powierzchni.

Ludzkie ramiona — jakoś, w chaosie upadku, Darius przemienił się z powrotem w człowieka. Wyciągnął mnie z wody na twardszy lód, sam trzęsąc się z zimna, gdy tulił mnie do piersi.

— Nawet się nie waż — mówił, jego głos był szorstki od paniki i czegoś, co brzmiało niemal jak żal. — Nawet nie próbuj mnie tak zostawić.

Ale zimno już mnie pochłaniało. Ciemność zwężała moje pole widzenia, a ostatnie, co pamiętałam, to uczucie bycia niesioną, silne ramiona, które otulały mnie ciepłem przypominającym wybawienie.

Obudziłam się z uczuciem, że mój żołądek chce się opróżnić. Ledwie zdążyłam sięgnąć po wiadro, które ktoś przemyślnie postawił obok łóżka, zanim zaczęłam gwałtownie wymiotować, a całe ciało trzęsło się z wysiłku.

— Spokojnie — znajomy głos odezwał się gdzieś za mną. — Jesteś bezpieczna. Żyjesz.

Podniosłam wzrok i ujrzałam Dariusa siedzącego na krześle przy moim łóżku, z tacą jedzenia na kolanach. Wyglądał okropnie — wynędzniały i wyczerpany, z ciemnymi cieniami pod oczami, które zdradzały, że nie spał od chwili, gdy wyciągnął mnie z jeziora.

— Jak długo? — wychrypiałam, głos miałam suchy i chrapliwy.

— Dwa dni — odparł, odstawiając tacę i pochylając się ku mnie. — Prawie tam umarłaś, Octavio. Hipotermia, tak powiedział lekarz. Kilka minut dłużej w wodzie i… — urwał, szczęka mu drżała, jakby walczył o zachowanie panowania nad sobą.

— Przepraszam — wyszeptałam, choć nie miałam pewności, za co właściwie przepraszam.

— Powinnaś — powiedział, ale w jego głosie nie było gniewu. Tylko głębokie zmęczenie, które sprawiało, że wyglądał na starszego niż był. — Umrzesz tam. I dziecko także.

Te słowa uderzyły mnie jak kolejny skok do lodowatej wody. — Co?

— Lekarz potwierdził to podczas badania. Jesteś w ciąży, Octavio. Około sześciu tygodni, jak ocenia.

Wpatrywałam się w niego, oszołomiona. W ciąży. To słowo odbijało się echem w mojej głowie — niemożliwe, przerażające, a jednak nieuchronne. Moja dłoń bezwiednie przesunęła się na brzuch, przyciskając się do płaskiej powierzchni pod nocną koszulą.

— Dlatego źle się czujesz — mówił dalej Darius, głos miał ostrożnie neutralny. — Mdłości, zmęczenie. Twoje ciało się zmienia.

Zamilkł, a jego wzrok spoczął na mnie — nie tylko na twarzy, lecz na dłoni na brzuchu. Było w jego oczach coś nieczytelnego. Nie chłód ani okrucieństwo, po prostu... dystans. Jakby tłumił coś w sobie.

W końcu przemówił ciszej niż wcześniej. — Odpocznij. Nie jesteś w tym sama, nawet jeśli tak się czujesz. — I wyszedł, drzwi zamknęły się cicho za nim.

Później, gdy zostawił mnie samą, stałam przy oknie, patrząc, jak za szybą spadały grube, leniwe płatki śniegu. Moja dłoń wciąż spoczywała na brzuchu, próbując pojąć to, co we mnie rosło.

Dziecko... nasze dziecko. Dziedzic, który miał przypieczętować sojusz między naszymi królestwami i udowodnić, że nasze małżeństwo spełniło swoją rolę. A jednak, choć ogarnęła mnie ulga, zimny lęk zagościł w mojej piersi. Sześć tygodni. To wypadało mniej więcej w okolicy naszej nocy poślubnej. Ale mogło też...

Myślami wróciłam do tamtej desperackiej nocy z Leonem, do namiętności, rozpaczy i szaleństwa, które sprawiły, że oddałam mu to, co powinnam była zachować dla męża. Co, jeśli czas się nie zgadzał? Co, jeśli to nie Darius był ojcem dziecka?

Nigdy mu nie powiedziałam o Leonie, nosiłam ten sekret jak kamień w piersi od dnia, w którym przybyłam do zamku. Jeśli to dziecko było Leona, wszystko by się rozpadło — sojusz, małżeństwo, każda szansa na pokój między naszymi królestwami.

Nie miałam pojęcia, który z mężczyzn był ojcem dziecka, które rosło w moim łonie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

POV Octavii

Minął tydzień, odkąd dowiedziałam się o życiu, które rozwija się we mnie, pozostawiając mnie z dziwną nową świadomością własnego ciała i zmian, które się w nim dokonują.

Szłam samotnie przez zamkowe ogrody, nieświadomie kładąc dłoń na brzuchu, próbując rozplątać kłębowisko emocji, które zapuściły korzenie w mojej piersi.

Kiedy po raz pierwszy przybyłam do tego miejsca, czułam tylko strach i niechęć wobec mężczyzny, który został mi narzucony jako mąż. Darius był obcy, był obowiązkiem, ciężarem, który musiałam znosić dla dobra politycznego sojuszu.

Ale gdzieś pomiędzy jego ostrożnym dystansem a cichą siłą, pomiędzy chwilami, gdy przyłapywałam go na obserwowaniu mnie tymi ciemnymi oczami, a nocą, gdy wyciągnął mnie z zamarzniętego jeziora, coś się zmieniło. Zaczęło się od drobiazgów, których prawie nie zauważałam: ogień trzaskający w moich komnatach każdego ranka, zanim się obudziłam, dodatkowe poduszki pojawiające się na moim ulubionym fotelu do czytania, kuchnia serwująca potrawy, które lubiłam, choć nigdy o nie nie prosiłam. To, co zaczęło się od strachu, przekształciło się w coś bardziej złożonego – szacunek, być może zrozumienie. Może nawet początki czegoś głębszego.

Czasem przyłapywałam go, jak zatrzymywał się przed moimi komnatami, z ręką uniesioną jakby do zapukania, zanim ruszył dalej korytarzem bez słowa. Raz znalazłam go w bibliotece wybierającego książki o filozofii i poezji, które potem pojawiły się na stole w moim saloniku. Gdy mu podziękowałam, tylko skinął głową i wymówił się, jakby moja wdzięczność wprawiła go w zakłopotanie.

Wciąż był zamknięty w sobie, wciąż utrzymywał ostrożny dystans między nami, jakby bał się dopuścić kogokolwiek zbyt blisko. Ale nigdy nie podniósł na mnie głosu, nigdy nie podniósł ręki, nigdy nie traktował mnie inaczej niż z uprzejmą troską. A teraz, gdy we mnie rosło dziecko, zauważałam kolejne zmiany. Stromym zamkowym schodom nagle przybyły nowe, liniane poręcze. Moje dwórki zaczęły przynosić posiłki do moich komnat, zamiast wymagać długich spacerów do sali jadalnej. Ścieżki, którymi najczęściej spacerowałam w ogrodzie, były pieczołowicie oczyszczane z lodu i śniegu, jakby ktoś wydał szczególne rozkazy dotyczące mojego bezpieczeństwa.

Kiedy podczas porannych spacerów dostrzegałam go, jak obserwuje mnie z okien, lub zauważałam, że rozmowy z służbą nagle milkły, gdy się zbliżałam, zaczynałam rozumieć, że jego dystans nie był obojętnością. To była ochrona – jego samego, być może, ale coraz częściej mnie i życia, które razem stworzyliśmy.

Kiedy uciekłam do lasu jak obłąkana, poszedł za mną w niebezpieczeństwo, by sprowadzić mnie do domu. Gdy niemal umarłam z własnej, rozpaczliwej lekkomyślności, czuwał przy moim łóżku, aż się obudziłam.

"Nosisz jego dziecko," wyszeptałam do siebie, palcami zataczając kółka po wciąż płaskim brzuchu. "To powinno być proste."

Ale to nie było proste ani w porządku. Nic w tym nie było w porządku. Życie, które rosło we mnie, było tykającym zegarem, odliczającym czas do rozrachunku, na który nie byłam gotowa. Każdy dzień przynosił nowe zmiany, nowe przypomnienia o sekretach, które nosiłam, i niemożliwe pytanie, czyje dziecko w sobie noszę.

Ciężar mojego kłamstwa przygniatał mnie do piersi jak kamień, utrudniając oddychanie zawsze, gdy Darius patrzył na mnie tymi ostrożnymi, łagodnymi oczami. Dźwięk koni i pobrzękiwanie uprzęży przyciągnęły moją uwagę w stronę bram zamku. Podniosłam wzrok i zobaczyłam zbliżającą się procesję, jeźdźców w znajomych barwach, niosących sztandar, który zbyt dobrze znałam.

Na czele pochodu powiewał herb mojego ojca – srebrny księżyc na błękitnym tle, będący częścią mojego życia od dzieciństwa. Całe moje ciało zesztywniało, gdy dotarło do mnie, co to oznacza. Ojciec nigdy nie wysyłał delegacji bez ważnego powodu i nie mogłam wymyślić żadnej sprawy politycznej, która wymagałaby jego uwagi tutaj. Chyba że…

Prowadzący jeździec zdjął hełm, gdy grupa wjechała na dziedziniec, a moje serce stanęło. Złote włosy złapały popołudniowe słońce, a niebieskie oczy, które nawiedzały moje sny od czasu opuszczenia domu, odnalazły moje spojrzenie na odległość.

Leon.

Zsiadł z konia z tą samą płynną gracją, którą pamiętałam, nie spuszczając ze mnie wzroku, gdy podchodził bliżej. Widziałam ból wypisany w każdej linii jego twarzy, cierpienie człowieka, który był zmuszony patrzeć, jak kobieta, którą kochał, znika w życiu innego.

"Księżniczko Octavio," powiedział oficjalnie, kłaniając się na tyle nisko, by zadowolić każdego obserwatora. "Przywiozłem wieści od twojego ojca." Skinęłam głową, nie ufając własnemu głosowi. Serce waliło mi jak młotem z każdym krokiem, a my szliśmy coraz głębiej w ogrody, z dala od ciekawskich uszu i oczu.

Byłam aż nadto świadoma obecności Leona obok siebie, znajomego zapachu skóry i stali, sposobu, w jaki poruszały się jego szerokie ramiona pod surdutem, ostrożnej kontroli, jaką zachowywał na twarzy. Gdy dotarliśmy do odosobnionego zagajnika, gdzie pierwszy raz spotkałam wilka, opanowanie Leona w końcu pękło.

"Przyjechałem tu, spodziewając się zastać cię złamaną," powiedział głosem ochrypłym od ledwo powstrzymywanych emocji. "Uwięzioną, przerażoną, rozpaczliwie czekającą na ratunek. Myślałem, że będę mógł usprawiedliwić to, o co zamierzam cię prosić."

"Leon, nie powinieneś tu przyjeżdżać–"

"Ale nie jesteś nieszczęśliwa, prawda?" Zrobił krok bliżej, jego niebieskie oczy przeszukiwały moją twarz z desperacką intensywnością. "Wyglądasz zdrowo. Nawet na zadowoloną."

Chciałam temu zaprzeczyć, powiedzieć mu, że się myli, że jestem dokładnie tak samo uwięziona i nieszczęśliwa, jak miał nadzieję mnie zastać. Ale słowa nie chciały przejść mi przez gardło. Bo miał rację, nie byłam już tą samą przerażoną dziewczyną, która opuściła zamek ojca kilka tygodni temu.

"Nie rozumiesz."

„Rozumiem doskonale.” Jego głos się podniósł, surowy od bólu. „Zakochujesz się w nim. Przeklętym księciu, potworze, o którym wszyscy szepczą. Wybierasz jego zamiast tego, co mieliśmy.”

„To, co mieliśmy, było dziecięcą fantazją,” warknęłam, w końcu pozwalając swoim emocjom wybuchnąć. „Nie jesteśmy już dziećmi, Leon. Nie możemy po prostu uciec i udawać kochanków.”

„Fantazją?” Jego twarz zbladła. „A tamta noc, zanim odeszłaś, to też była fantazja? Kiedy do mnie przyszłaś, kiedy oddałaś mi się cała, to był tylko żart dla ciebie?”

Wspomnienie uderzyło we mnie jak fizyczny cios. Desperacja, namiętność, sposób, w jaki trzymaliśmy się siebie, wiedząc, że to nasza ostatnia szansa. Sposób, w jaki szeptałam jego imię w ciemności, sposób, w jaki potem mnie obejmował, jakby mógł ochronić mnie przed całym światem.

„Nie,” wyszeptałam, łamiącym się głosem. „To nie była gra.”

„Więc chodź ze mną.” Sięgnął po moje dłonie, jego chwyt był naglący, rozpaczliwy. „Mam statki czekające w wschodnim porcie. Przeprawa do królestw, gdzie nikt nie zna naszych twarzy. Moglibyśmy zniknąć, Oktawio. Moglibyśmy w końcu mieć życie, o którym zawsze marzyliśmy.”

Wpatrywałam się w niego, w tego mężczyznę, który kiedyś był całym moim światem, i poczułam, jak coś pęka mi w piersi. „Chciałbyś, żebym porzuciła obowiązek? Moje ślubne przysięgi?”

„Twoje małżeństwo to fikcja,” powiedział ostro. „Układ polityczny, który wszystkim przynosi korzyści, oprócz ciebie. A co z twoim szczęściem? Co z twoim sercem?”

„Moje serce?” Zaśmiałam się, lecz nie było w tym śmiechu radości. „Moje serce już jest rozdarte, Leonie. Nie widzisz tego? Nie jestem już tą samą dziewczyną, która opuściła zamek ojca. Nie mogę po prostu udawać, że te wszystkie tygodnie się nie wydarzyły.”

„Ale wciąż mnie kochasz,” naciskał, oczy płonęły mu rozpaczliwą nadzieją. „Widzę to na twojej twarzy. Wciąż mnie kochasz.”

Próbowałam znaleźć słowa, by wyjaśnić złożoność moich uczuć, jak zmieniło się moje pojmowanie sytuacji, jak Darius nie jest potworem, za jakiego biorą go wszyscy. Ale Leon był już poza zasięgiem rozumu, bólem i desperacją słyszał tylko to, co chciał usłyszeć.

„Proszę, Oktawio,” błagał. „Uciekaj ze mną. Dziś w nocy. Zanim będzie za późno, zanim tak głęboko utkniesz w tym politycznym małżeństwie, że zapomnisz, kim naprawdę jesteś.”

Słowa Leona zawisły między nami ciężko, wypełnione latami wspólnej historii i rozpaczliwą nadzieją. Gdy zrobił krok bliżej, szukając na mojej twarzy oznak, że pamiętam, co nas łączyło, jego wzrok opadł niżej.

Jego wyraz twarzy natychmiast się zmienił. Namiętna pilność w jego niebieskich oczach ustąpiła czemuś innemu, szokowi, a potem olśnieniu, które sprawiło, że zbladł.

„Oktawio,” powiedział, ledwie słyszalnym szeptem. „Ty...”

Odruchem zasłoniłam dłonią delikatne zaokrąglenie brzucha, które dopiero zaczynało być widoczne pod suknią. Nie było to oczywiste dla przypadkowych obserwatorów, ale Leon znał moje ciało zbyt dobrze, przez lata zapamiętał każdą linię i krągłość w skradzionych chwilach.

„Tak,” powiedziałam cicho, unosząc podbródek z całą godnością, na jaką było mnie stać. „Spodziewam się dziecka.”

Te słowa uderzyły go jak cios. Cofnął się o krok, na twarzy mignęło w jednej chwili mnóstwo uczuć: zaskoczenie, ból, kalkulacja, a w końcu rozpaczliwa nadzieja.

„Jak długo?” zapytał, głosem napiętym od ledwie kontrolowanych emocji.

„Około czternastu tygodni,” odparłam, obserwując, jak w głowie dokonuje obliczeń, wraca myślami do naszej wspólnej nocy przed moim ślubem.

Jego oczy rozbłysły czymś niebezpiecznie bliskim triumfowi. „Więc to może być—”

Widziałam to wyraźnie na jego twarzy: przekonanie, że to dziecko może być jego, że nasza rozpaczliwa noc stworzyła coś, co może zmienić wszystko między nami. Zanim mogłam odpowiedzieć, powietrze wokół nas się zmieniło. Po kręgosłupie przeszedł mnie dreszcz, poczułam znajome mrowienie bycia obserwowaną. Powoli się odwróciłam, a krew w żyłach zmieniła się w lód, gdy go zobaczyłam. Darius stał na skraju dziedzińca, nieruchomy jak posąg.

Nawet z daleka widziałam napięcie w jego ramionach, sposób, w jaki dłonie zwisały luźno przy bokach, jakby był wojownikiem gotującym się do walki. Jego twarz była maską ostrożnej kontroli, ale jego oczy…

Jego oczy płonęły furią, która sprawiła, że ugięły się pode mną kolana.

Długa chwila przeciągnęła się między naszą trójką, ciężka od niewypowiedzianych prawd i ledwo powstrzymywanej przemocy.

Słońce zaczynało zachodzić za zamkowymi murami, malując wszystko w złoto-czerwone odcienie, które nagle wydały się złowieszcze. Patrzyłam z narastającym przerażeniem, jak ciało Dariusa zaczyna się napinać, mięśnie zwijają się jak sprężyny pod ciśnieniem. I wtedy zobaczyłam to: pierwszy dreszcz przemiany przechodzący przez jego sylwetkę jak drżenie.

„Nie,” wyszeptałam, ale było już za późno.

Jego skóra zaczęła się przesuwać i rozciągać, kości trzeszczały wyraźnie, wydłużając się i przekształcając. Czarna sierść wybuchła na jego ciele falą nocnej ciemności. Twarz wykrzywiła się, szczęka wydłużyła w pysk pełen błyszczących kłów.

W kilka chwil mężczyzna, którego zaczynałam darzyć uczuciem, zniknął, zastąpiony przez ogromnego wilka nawiedzającego moje sny. Bestia stojąca przed nami była olbrzymia, bardziej przerażająca w gasnącym świetle, niż ją zapamiętałam. Jej czerwone oczy wbiły się w Leona drapieżnym skupieniem, wargi odsłoniły kły zdolne zmiażdżyć kość. Niski pomruk rozszedł się z gardła, obiecując przemoc i śmierć.

„Święta Matko Boska,” szepnął Leon, jego miecz drżał w dłoni mimo całego wyszkolenia. „Opowieści były prawdziwe.”

Wilk warknął, zrobił krok naprzód i zrozumiałam, że wszystko zaraz się rozpadnie. Miecz Leona zaśpiewał, gdy wysunął go z pochwy, stając przede mną ochronnie, choć twarz pobladła mu ze strachu.

„Schowaj się za mną, Oktawio,” rozkazał, głos miał pewny mimo widocznego w oczach przerażenia.

Ale nie mogłam się ruszyć. Stałam zamrożona pomiędzy nimi: mężczyzną, który kiedyś miał moje serce, i bestią, która teraz trzymała moją przyszłość.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Beast's Bride

The Beast's Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa