passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Beta’s Ugly Daughter - Rozdział #3 - autor itsvlada

The Beta’s Ugly Daughter

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Może gdybym wstrzymała oddech wystarczająco długo, mogłabym wtopić się w tapetę. Z drugiej strony, nie byłam pewna, czy tapeta też mnie chciała.

Posiadłość Sullivanów jaśniała złotym światłem, każde okno świeciło jak latarnia na tle wieczornego nieba, a ja nigdy w całym swoim życiu nie czułam się bardziej nie na miejscu.

Pociągnęłam za prostą szarą sukienkę, która luźno wisiała na mojej sylwetce, materiał tani i źle dopasowany w porównaniu do eleganckich sukni wirujących wokół, ogłaszając moją niegodność każdemu drapieżnemu spojrzeniu.

"Idź szybciej," syknęła za mną Matka, jej lodowato-błękitna suknia sprawiała, że wyglądała jak piękne widmo. "I postaraj się nie garbić jak zbity pies."

Garrett zaśmiał się, dźwięk ostry jak tłuczone szkło. "Po co się starać? Wszyscy już wiedzą, kim ona jest."

Wielki hol pochłonął nas w złotym świetle. Kryształowe żyrandole rzucały tęcze na marmurowe podłogi, podczas gdy członkowie watahy poruszali się w przestrzeni z elegancką precyzją. Ich rozmowy ucichły, gdy weszłam, zastąpione szeptami, które podążały za mną jak psy gończe.

"Gail!" Odwróciłam się, a tam była Mira, sunąc w moją stronę z głosem, który przecinał truciznę jak światło słoneczne przez burzowe chmury.

Jej delikatna błękitna suknia idealnie podkreślała jej oliwkową skórę, a ciemne włosy były upięte w elegancki sposób, który sprawiał, że wyglądała jak urodzona przyszła Luna.

Była wcieleniem doskonałości, jednak jej uśmiech zawierał szczere ciepło, gdy się zbliżała.

"Tak się cieszę, że przyszłaś," powiedziała, przyciągając mnie do delikatnego uścisku, który pachniał jaśminem i nadzieją.

Wokół nas szepty nasiliły się. Członkowie watahy patrzyli z jawnym zdziwieniem na przyszłą Lunę obejmującą rodzinną hańbę. Ich szok był namacalny, niebezpieczny.

"Mira, nie musisz—" zaczęłam.

"Przestań." Jej głos niósł cichą stal. "Jesteś moją kuzynką i należysz tu tak samo jak każdy inny."

Jej słowa uderzyły jak fizyczne ciosy. W ciągu osiemnastu lat istnienia, Mira była jedyną osobą, która kiedykolwiek mnie broniła, która stanęła między mną a okrucieństwem watahy.

Jedyną, która widziała coś wartego ochrony.

"Wyglądasz pięknie," zdołałam powiedzieć, mój głos ledwo słyszalny ponad celebracją wokół nas.

"Dziękuję." Uśmiech Miry złagodniał. "Ale bardziej interesuje mnie, jak się czujesz. Wiem, że te zgromadzenia mogą być..."

"Przytłaczające?" Podsunęłam.

"Miałam zamiar powiedzieć okropne dla ludzi, którzy nie lubią być obserwowani."

Prawie się zaśmiałam, ale wtedy mój wzrok powędrował za jej ramię i zaparło mi dech. Wyatt stał przy kominku, otoczony grupą wojowników i starszyzny watahy.

"Jest zdenerwowany," powiedziała cicho Mira, podążając za moim spojrzeniem.

"Zdenerwowany?" Słowo wyszło ostrzej niż zamierzałam.

"Z powodu ogłoszenia. Z powodu tego, że wszyscy patrzą." Westchnęła. "Czasami myślę, że wolałby być gdziekolwiek indziej."

Chciałam zapytać, co ma na myśli, ale wzrok Wyatta znów przesunął się po pomieszczeniu, i szybko odwróciłam wzrok, zanim mógł zauważyć, że się gapię.

"Chodź," powiedziała, prowadząc mnie głębiej w celebrację. "Chcę, żebyście w końcu poznali się properly."

Mój żołądek się zacisnął, gdy zbliżałyśmy się do kominka. Nawet otoczony potężnymi mężczyznami, Wyatt bez wysiłku przyciągał uwagę. Jego ciemne włosy opadały lekko na czoło, a te srebrno-błękitne oczy przemierzały tłum z cichą kalkulacją.

W wieku dwudziestu jeden lat, poruszał się ze spokojem autorytetu kogoś urodzonego do przewodzenia, każda linia jego arystokratycznej twarzy ostra i kontrolowana.

Był oszałamiająco piękny w sposób, który wydawał się niedotykalny, odległy jak gwiazda.

"Wyatt," zawołała cicho Mira.

Odwrócił się, jego wzrok padł najpierw na narzeczoną, potem przesunął się na mnie z uprzejmą obojętnością. Nie okrutny, nie zniesmaczony—po prostu nic.

Byłam szumem w tle, łatwo do zignorowania.

"Moja kuzynka Gail," powiedziała Mira, jej głos niósł subtelne wyzwanie. "Chyba nie zostaliście jeszcze properly przedstawieni."

Wyatt lekko skinął głową. "Panna Raymond."

Formalne uznanie wysłało gorąco pełznące po mojej szyi. Wypowiedział moje nazwisko, naprawdę spojrzał na mnie przez jedną cenną sekundę.

"Gratulacje z okazji zaręczyn," zdołałam powiedzieć, mój głos ledwo słyszalny.

"Dziękuję." Cień czegoś - rezygnacji? - przemknął po jego twarzy. "Chociaż przypuszczam, że gratulacje są spóźnione, zważywszy, że jesteśmy sobie obiecani od dzieciństwa."

Cisza między nami przeciągała się, ciężka od niewypowiedzianych napięć. Wojownicy stojący przy Wyacie wymienili rozbawione spojrzenia, wyraźnie ubawieni niezręcznością sytuacji.

"Może powinniśmy pozwolić ci wrócić do gości," powiedziałam szybko, zdesperowana, by uciec.

Ale gdy cofnęłam się, mój łokieć uderzył w coś twardego. Kelner niosący kieliszki z winem potknął się, posyłając kryształy w powietrze. Czas zwolnił, gdy czerwony płyn wystrzelił w idealnym, przerażającym łuku.

Rozprysnął się na śnieżnobiałej koszuli Wyatta z dźwiękiem przypominającym grzmot.

Wszystkie rozmowy ucichły. Każde oko w pomieszczeniu skupiło się na mnie z laserową precyzją. Wino rozlało się po drogiej tkaninie jak krew, naznaczając mnie jako niezdarną głupią, która właśnie upokorzyła dziedzica Alfy podczas własnego przyjęcia zaręczynowego.

"O Bogini," westchnęłam, wpatrując się w rozlewającą się plamę. "Tak mi przykro, nie chciałam-"

"Gail Marie Raymond!" Krzyk matki mógłby roztrzaskać kryształowe żyrandole.

Zmaterializowała się przede mną jak anioł zemsty, jej piękna twarz wykrzywiona absolutną wściekłością.

"To był wypadek," wyszeptałam, cofając się przed jej furią.

"Wypadek?" Zbliżała się do mnie jak drapieżnik polujący na zranioną ofiarę. "Celowo oblałaś winem dziedzica Alfy! Ty żałosna, zazdrosna małą wywłoko!"

"Mamo, proszę-"

Jej dłoń trzasnęła mnie w policzek z wybuchową siłą, posyłając mnie chwiejnym krokiem w bok. Westchnienia przetoczyły się przez tłum, gdy upadłam na marmurową kolumnę, a przed oczami zatańczyły mi gwiazdy.

"Ciociu Vivian!" Głos Miry przebił się przez chaos. "Wystarczy!"

"Ta dziewczyna to chodząca katastrofa!" Głos matki wzniósł się niemal do histerii. "Genetyczna pomyłka, która przynosi wstyd wszystkiemu, czego dotknie!"

Przycisnęłam dłoń do piekącego policzka, czując krew w miejscu, gdzie zęby przecięły mi wargę. Cała wataha z fascynacją obserwowała, jak jestem niszczona na ich oczach.

"Dosyć." Głos Wyatta przeciął chaos jak ostrze.

Wszyscy zamarli. Stał nieruchomo, z winem wciąż kapiącym z zrujnowanej koszuli, jego srebrne spojrzenie przemieszczało się między matką a mną.

"Kelner został potrącony. Takie rzeczy się zdarzają," powiedział spokojnie, tonem nie pozostawiającym miejsca na dyskusję. "Koszula jest wymienna. Jak większość rzeczy."

Odwrócił się i odszedł, pozostawiając za sobą oszołomioną ciszę. Matka stała zamrożona, zanim odmaszerowała, a jej obcasy stukały o marmur jak wystrzały.

Tłum zaczął się rozchodzić, ich rozrywka dobiegła końca.

"Jesteś ranna?" Mira pojawiła się u mojego boku, jej twarz wyryła się troską.

Potrząsnęłam głową, nie ufając swojemu głosowi. Znowu stanęła w mojej obronie, ryzykując własną pozycję, by bronić rodzinnego wstydu.

"Powinnam iść," wyszeptałam.

"Gail-"

"Dziękuję." Ścisnęłam krótko jej dłoń. "Za wszystko. Zawsze."

Uciekłam przez ogrodowe drzwi w chłodne nocne powietrze, z policzkiem pulsującym w miejscu, gdzie uderzyła mnie matka. Ogrody Sullivanów rozciągały się przede mną w księżycowej ciszy, oferując schronienie przed złotym piekłem w środku.

Znalazłam kamienną ławkę ukrytą wśród krzewów róż i opadłam na nią z urwanym oddechem. Ciernie łapały światło księżyca jak małe sztylety, piękne i ostre.

Kroki zaszurały na żwirze za mną. Spięłam się, spodziewając się ochrony lub może matki przychodzącej dokończyć to, co zaczęła.

Zamiast tego z cieni wyłonił się Wyatt, z poplamioną koszulą rozpiętą pod szyją. Pozbył się marynarki, wino ciemniało na białej tkaninie.

"Dlaczego mnie broniłeś?" Pytanie wymknęło się, zanim zdążyłam je powstrzymać.

Przyglądał mi się przez długą chwilę, jego wyraz twarzy nieczytelny.

"To nie ma znaczenia." Odwrócił się, by odejść. "Co się stało, to się nie odstanie."

"Wyatt, czekaj." Zatrzymał się, ale nie odwrócił. "Dziękuję," powiedziałam cicho.

"Nie broniłem cię," powiedział nie oglądając się. "Po prostu stwierdziłem fakt. To wszystko."

Odszedł, zostawiając mnie samą z różami i ciężarem jego słów. Dotknęłam cierni drżącymi palcami, ich ostre końcówki były mile widzianym rozproszeniem od bólu w piersi.

Moje osiemnaste urodziny były za zaledwie trzy dni. Trzy dni do momentu, gdy miałam spotkać mojego wilka i wreszcie stać się kompletna.

A ja pragnęłam, bardziej niż piękna, bardziej niż mocy, bardziej niż czegokolwiek, być dostrzeżona.

Chciałam tylko raz, by ktoś spojrzał na mnie i zobaczył coś wartego zauważenia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Stół śniadaniowy stał się polem bitwy w chwili, gdy weszłam do kuchni.

Włosy matki lśniły jak wypolerowana stal w porannym świetle, a jej lodowato niebieskie oczy z drapieżną koncentracją przeglądały korespondencję stada.

Ojciec nawet nie zauważył mojego istnienia, całą uwagę skupiając na kawie, jakbym była niewidzialna.

„Siadaj”, rozkazała matka, nie podnosząc wzroku. „Musimy porozmawiać o dzisiejszym wieczorze.”

Zajęłam swoje zwykłe miejsce na końcu stołu, dłonie już mi drżały.

Dziś były moje osiemnaste urodziny. A jednak nikt w tym domu nie zwrócił na to uwagi. Żadnego „wszystkiego najlepszego”, żadnego ciasta, żadnego uznania, że osiągnęłam najważniejszy kamień milowy w życiu wilka.

„Twoja ceremonia”, odezwał się w końcu ojciec, a w jego głosie brzmiał ciężar rozczarowania. „Całe stado będzie patrzeć.”

„Rozumiem.”

„Naprawdę?” Wzrok matki przeciął mnie jak trzask bicza. „Bo twój występ na przyjęciu zaręczynowym sugeruje coś innego.”

Incydent z winem zawisł między nami jak ostrze. Udało mi się skompromitować na przyjęciu zaręczynowym Miry, a teraz oczekiwali, że znowu zawiodę.

„Nie przyniosę rodzinie wstydu”, powiedziałam cicho.

„Już przyniosłaś”, głos Garretta przeciął napięcie, kiedy wszedł do kuchni, spocony po wojskowym treningu. „Każdy twój oddech to hańba dla nazwiska Raymond.”

„Szczęśliwych osiemnastych urodzin dla mnie”, powiedziałam cicho, zanim zdążyłam się powstrzymać.

„Och, czyżbyśmy coś przeoczyli? Jaka tragedia.” Głos Garretta ociekał udawaną troską. „Powiedz, solenizantko, jak to jest wiedzieć, że dziś wieczorem poniesiesz porażkę?”

„Garrett—” zaczęłam.

„Nie, pozwól, że zgadnę.” Pochylił się do przodu, delektując się moim dyskomfortem. „Pewnie leżysz nocami bez snu, modląc się do Bogini Księżyca, żebyś jakimś cudem przemieniła się w coś wartego zachowania przy życiu.”

Gazeta ojca zaszeleściła, ale nie opuścił jej. Nie zareagował. Nawet nie przyznał, że jego syn słownie rozszarpuje córkę w jej najważniejsze urodziny.

„Całe stado obstawia zakłady”, ciągnął Garrett, uśmiechając się ostro jak nóż. „Chcesz znać kurs na to, że rzeczywiście się przemienisz?”

„Nie—”

„Zero. Absolutne zero.” Zaśmiał się, dźwięk był ostry jak poranny chłód. „Bo nawet Bogini Księżyca ma swoje standardy.”

Słowa uderzyły jak fizyczne ciosy. Ścisnęłam krawędź stołu, aż kostki pobielały.

„A jeśli się przemienię?” rzuciłam wyzwanie, odnajdując w sobie odwagę, o której nie wiedziałam, że istnieje.

Śmiech Garretta wypełnił kuchnię. „Wtedy publicznie przeproszę za każde okrutne słowo, jakie kiedykolwiek ci powiedziałem.”

„Lepiej zacznij ćwiczyć”, wstałam gwałtownie, a krzesło zaskrzypiało o podłogę. „Bo dziś wieczorem wszystko się zmieni.”

„Dokąd się wybierasz?” Głos matki zamroził mnie w pół kroku.

„Przygotować się do ceremonii.”

„Zostaniesz tu, dopóki nie skończę mówić.” Jej głos mógłby ciąć diamenty. „Dziś wieczorem zachowasz się z godnością. Nie będziesz płakać, kiedy zawiedziesz. Nie uciekniesz z miejsca ceremonii. Stawisz czoła swojej porażce z resztkami tej żałosnej siły, którą posiadasz.”

„A jeśli nie zawiodę?”

Pytanie zawisło w powietrzu jak wyzwanie. Twarz matki przemieniła się w coś arktycznego i przerażającego.

„Wtedy udowodnisz, że cuda istnieją”, powiedziała. „Ale nie licz na boską interwencję, Gail. Bogini Księżyca opuściła cię dawno temu.”

Uciekłam do archiwum tak szybko, jak tylko mogłam, szukając cichego schronienia, w którym spędziłam niezliczone godziny, porządkując zapisy stada i historyczne dokumenty. Stęchły zapach starego papieru i skórzanych opraw otulił mnie jak kojący uścisk.

Tutaj, otoczona opowieściami wilków, które były przede mną, mogłam prawie uwierzyć, że gdzieś przynależę.

Przeciągnęłam palcami po grzbietach ceremonialnych ksiąg, z których każda dokumentowała noc, gdy młode wilki spotykały swoją drugą połówkę po raz pierwszy. Opowieści o mocy, przemianie, ostatecznym staniu się całością.

Przez osiemnaście lat marzyłam o tej nocy. Miała być moją liną ratunkową, chwilą, gdy wszystko się zmieni, gdy wreszcie będę miała coś swojego.

„Bogini Księżyca”, wyszeptałam do pustego pomieszczenia, „proszę, niech dzisiaj będzie inaczej.”

Cisza, która nastała, była ciężka od możliwości.

Słońce zgasło za górami, gdy członkowie stada zbierali się na terenie ceremonii. Pełnia księżyca wisiała wysoko, ciężarna od mocy i możliwości.

Stałam z innymi osiemnastolatkami, a moja biała ceremonialna suknia luźno zwisała na mojej powykręcanej sylwetce.

Tkanina była tradycyjna, czysta, miała symbolizować odrodzenie i przemianę. Na mnie wyglądała jak całun pogrzebowy.

„Marcus Thornfield”, głos Alfy Sullivana rozbrzmiał nad zgromadzeniem.

Marcus wkroczył do centralnego kręgu, z twarzą wykrzywioną determinacją. Przemiana ogarnęła go natychmiast—kości trzaskały, mięśnie rosły, ciemna sierść wyrastała na zmieniającym się ciele.

Jego triumfalny wycień rozbrzmiał nocą, gdy pojawił się jego ogromny czarny wilk, a stado wybuchło świętowaniem.

Jeden po drugim, inni podążali za nim. Płynna przemiana Sarah Chen w smukłego szarego wilka. Eksplozywna metamorfoza Jamesa Portera w górę brązowej sierści i mięśni.

Każdy sukces wbijał kolejny gwóźdź do mojej trumny strachu.

„Gail Raymond.”

Moje imię przecięło gwar zgromadzenia jak ostrze. Każda rozmowa ucichła. Każde spojrzenie skupiło się na mnie z palącą intensywnością, gdy weszłam do świętego kręgu.

Ogniska trzaskały wokół mnie, a ich żar opływał moją skórę. Zamknęłam oczy i sięgnęłam głęboko w siebie, szukając wilka, który powinien tam być. Drugiej połowy mojej duszy.

Nic.

Spróbowałam ponownie, desperacja szarpała mi pierś. Inni wilkowie opisywali to uczucie—poruszenie, rozpoznanie, dwie dusze stające się jednością. Ale moje wnętrze pozostawało puste, ciche jak grób.

Tłum zaczął się niecierpliwić. Szepty rozeszły się jak pożar.

„Jest popsuta.”

„Wiedziałem.”

„Biedny Beta Felix… Może ona wcale nie jest jego córką.”

Otworzyłam oczy, by zobaczyć setki twarzy patrzących na mnie z mieszanką współczucia, obrzydzenia i okrutnej rozbawienia. Garrett stał na skraju kręgu, jego uśmiech był ostry jak nóż.

„No i?” Głos Alfy Sullivana poniósł się nad cichym terenem. „Czujesz swoją wilczycę?”

„Ja…” Głos mi się załamał. „Potrzebuję więcej czasu.”

„Czas nie zmieni tego, kim jesteś”, zawołał ktoś z tłumu.

„Ani tego, kim nie jesteś”, dodał inny głos.

Śmiech zaczął się od pojedynczych chichotów, ale przerodził się w falę okrutnej rozbawienia. Stałam tam, obnażona i ludzka, podczas gdy stado, z którym dorastałam, zmieniało mnie w swoją rozrywkę.

„CISZA!” ryk Alfy Sullivana wstrząsnął nocą. Śmiech zgasł, lecz szkoda została wyrządzona.

Odwróciłam się do tłumu, szukając wzrokiem twarzy matki. Jej wyraz był arktyczny, rozczarowany—dokładnie taki, jakiego się spodziewałam. Ojciec nawet na mnie nie spojrzał.

Ale Garrett… Garrett niemal promieniał satysfakcją.

„Mówiłem wam”, zawołał, a jego głos poniósł się po ceremonialnym terenie. „Ona nie jest jedną z nas. Nigdy nie była.”

Nastrój tłumu przeszedł od rozbawienia w coś ciemniejszego, groźniejszego. Czułam, jak wśród stada budzą się drapieżne instynkty, ich obrzydzenie moją porażką przemieniało się w coś śmiertelnego.

Cofnęłam się, uciekając od kręgu, od ognisk, od setek oczu, które były świadkami mojej ostatecznej klęski. Księżyc wisiał nade mną jak zimny, odległy sędzia, nie oferując pocieszenia ani drugiej szansy.

To miała być moja noc. Noc, gdy wszystko się zmieni.

Zamiast tego pozostałam tym, kim zawsze byłam—zepsutą dziewczyną, która nawet nie potrafi zostać prawdziwym wilkiem.

Uciekając w ciemność, słyszałam, jak głos Garretta niesie się przez noc: „Panie i panowie, największy wstyd rodziny Raymond!”

Śmiech stada podążał za mną w cień, dźwięk, który będzie mnie prześladował do końca mojego rozczarowującego życia.

Dziś w nocy poznałam prawdę o sobie. I była gorsza, niż kiedykolwiek mogłam sobie wyobrazić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

„Jak możesz dalej nas kompromitować? Nawet dzieci omega potrafią się przemieniać!”

Taca z trzaskiem upadła na podłogę, porcelana rozpryskując się jak ostatni strzęp mojej godności. Herbata matki rozlała się na marmurze ciemną plamą, idealnie odzwierciedlającą furię w jej lodowato niebieskich oczach.

„Co za bezużyteczne stworzenie z ciebie!” Zerwała się na równe nogi, jej piękna twarz wykrzywiona gniewem. „Nie potrafisz nawet podać herbaty, nie niszcząc przy tym czegoś!”

„Przepraszam, ja—”

„Przepraszam nie naprawi porcelany po mojej babci!” Jej dłoń uderzyła mnie w policzek z eksplodującą siłą, odrzucając mnie do tyłu. „Minęły dwa dni od twojego żałosnego występu na ceremonii, a ty wciąż znajdujesz nowe sposoby, by nas kompromitować!”

Śmiech Garretta rozległ się w drzwiach, gdzie stał ze swoimi dwoma wojownikami. „Spójrzcie na nią, panowie. Wadliwa córka Bety w całej okazałości.”

„Garrett, proszę—”

„Proszę co?” Zbliżył się, jego oczy błyszczały złośliwą radością. „Proszę, przestań mówić prawdę? Cała wataha mówi o tobie, Gail. O tym, jak stałaś jak zepsuta lalka, podczas gdy prawdziwe wilki się przemieniały.”

„Wystarczy.” Głos ojca przeciął kuchnię jak ostrze.

Odwróciłam się do niego z desperacką nadzieją, ale jego wyraz twarzy był kamienny. Ani gniew, ani rozczarowanie—tylko całkowita obojętność.

„Posprzątaj ten bałagan,” powiedział do mnie, jego głos był płaski jak śmierć. „A potem zejdź mi z oczu.”

Te słowa bolały bardziej niż policzek matki. Odwrócił się na pięcie i odszedł bez spojrzenia, zostawiając mnie klęczącą na podłodze pośród odłamków rozbitej porcelany.

„Słyszeliście, chłopaki?” Głos Garretta niósł się przez kuchnię. „Nawet ojciec zrezygnował z rodzinnego dziwadła.”

Wojownicy śmiali się, ich głosy mieszały się z ostrymi komentarzami matki o genetycznych porażkach i zmarnowanym potencjale. Zbierałam kawałki trzęsącymi się dłońmi, każdy fragment ranił mnie głębiej niż poprzedni.

„Idę na spacer,” wyszeptałam.

„Nie zawracaj sobie głowy powrotem,” rzuciła matka bez podnoszenia wzroku.

Nie mogłam tego znieść ani minuty dłużej. Dom wydawał się grobowcem, duszny i zimny, wypełniony ciężarem mojej porażki.

Uciekłam tylnymi drzwiami, ich śmiech ścigał mnie w noc. Krwawy księżyc wisiał nad głową niczym karmazynowe oko, rzucając wszystko w odcieniach przemocy i cienia. Takich, przed którymi ostrzegali starsi.

„Krwawy księżyc jest niebezpieczny dla młodych wilków,” powiedział kiedyś Starszy Greyhart na jednej z naszych lekcji. „Za dużo dzikiej magii. Może wypaczyć pierwszą przemianę, skręcić ją w coś nienaturalnego.”

Ale nie miałam już czego wypaczać, żadnego wilka do skręcenia. Byłam już złamana.

Przemknęłam przez dom niczym duch, omijając skrzypiące deski, które przez lata nauczyłam się rozpoznawać, próbując stać się niewidzialną.

Drzwi frontowe otworzyły się bezszelestnie i już byłam wolna, biegnąc przez terytorium w stronę lasu, który zawsze był moim schronieniem.

Krwawy księżyc rzucał wszystko w odcieniach szkarłatu i cienia, sprawiając, że znajomy krajobraz wydawał się obcy i nierzeczywisty.

Podążałam starymi ścieżkami jeleni, coraz głębiej w las, poza granice patroli, aż dotarłam do miejsca, które odkryłam jako dziecko: Szemrzącego Gaju.

Starożytne dęby tworzyły naturalną katedrę wokół małej polany, ich gałęzie splatały się nad głową niczym złożone do modlitwy dłonie. Księżycowe światło przesączało się przez koronę drzew w krwawych strumieniach, oświetlając zwalony pień, na którym spędziłam niezliczone godziny, ukrywając się przed światem.

Usiadłam na wyślizganym drewnie, moje ciało drżało nie z zimna, lecz od ciężaru wszystkiego, co straciłam. Mojej przyszłości, mojego miejsca w watasze, jakiejkolwiek nadziei, że kiedykolwiek będę kimś więcej niż rodzinnym rozczarowaniem.

„Może mają rację”, powiedziałam do krwawego księżyca. „Może powinnam po prostu zniknąć.”

Słowa zawisły w powietrzu niczym klątwa. Osunęłam się na zwalony pień, na którym spędziłam niezliczone godziny, marząc o przemianie, o tym, by stać się kimś więcej niż powodem do wstydu dla rodziny.

„Proszę,” wyszeptałam do jakichkolwiek bogów, którzy mogli słuchać. „Jeśli istniejesz, jeśli choć trochę ci zależy, pomóż mi. Zmień mnie. Spraw, żebym była kimś, kim nie boli być.”

Łzy, które płakałam przez dwa dni bez przerwy, w końcu wyschły, pozostawiając po sobie pustą, otępiałą martwotę, która była gorsza od bólu. Księżyc wydawał się pulsować w odpowiedzi na moje wyznanie, jaśniejąc coraz silniej, coraz intensywniej.

Nagle w mojej klatce piersiowej rozbłysło ciepło—nie parzące, lecz kojące, jak płynny ogień płynący przez moje żyły. Moja skóra zaczęła mrowić.

Złapałam się za mostek, tam, gdzie uczucie było najsilniejsze.

To było inne niż wszystko, co czułam wcześniej. Nie rozpaczliwe sięganie po coś, czego nie było, ale coś, co się budziło, odpowiadając na wołanie, którego nawet nie wiedziałam, że wypowiadam.

„Co się dzieje?” wyszeptałam.

Mrowienie rozprzestrzeniło się, elektryczne i żywe, i po raz pierwszy w życiu poczułam dzikie wołanie mojego wilka budzącego się w mej duszy. Nieobecnego, nie złamanego—po prostu czekającego na odpowiedni moment, na właściwą magię.

Przemiana zaczęła się powoli, potem nabrała zawrotnego tempa.

Moje kości wydłużyły się i przekształciły z płynną gracją, a nie z niezręcznym bólem, jak opisywały inne wilki.

Moje zmysły eksplodowały nową świadomością—każdy zapach w lesie był wyraźny i znaczący, każdy dźwięk krystalicznie czysty, każda faktura wyrazista na skórze.

Spojrzałam w dół i zamarłam. Moje dłonie zniknęły, zastąpione przez duże, silne łapy pokryte najpiękniejszą sierścią, jaką kiedykolwiek widziałam. Nie brązową ani szarą jak u większości wilków, lecz głęboko rudą, w kolorze jesiennych liści, połyskującą własnym wewnętrznym ogniem.

Mój wilk był wspaniały, większy od większości samic, z złotymi oczami odbijającymi pradawną mądrość i siłę, o której nawet nie śniłam, że ją posiadam.

Po raz pierwszy w życiu poczułam się kompletna.

Uniósłam łeb i zawyłam, dźwięk rozległ się echem po gaju, pełen dzikiej radości. Potem pobiegłam, moje potężne łapy pochłaniały odległość, a ja leciałam przez las z nadnaturalną gracją.

Każdy skok był jak lot, każdy krok świętem wilka, którego w końcu odnalazłam.

Świat objawił mi się na sposoby, o których nie śniłam—ślady zapachów malowały niewidzialne mapy, bicie serc małych stworzeń pulsowało jak bębny, sama siła życia lasu śpiewała wokół mnie w harmonii.

Byłam częścią tego wszystkiego, połączona z czymś rozległym, pradawnym i pięknym.

Straciłam poczucie czasu w upojeniu bycia wreszcie całą, lecz w końcu krwawy księżyc zaczął opadać ku horyzontowi.

Niechętnie wróciłam do gaju i pozwoliłam przemianie przywrócić mnie do ludzkiej postaci. Spodziewałam się powrotu do swojej znajomej brzydoty, do mysiej dziewczyny, która dwa dni temu tak spektakularnie zawiodła.

Zamiast tego, spostrzegłam w odbiciu w pobliskim strumieniu nieznajomą.

Włosy w kolorze płomiennej rudości spływały falami ognia na ramiona. Moja skóra promieniała zdrowiem i witalnością, gładka, pozbawiona blizn po trądziku, które prześladowały mnie latami.

Moje ciało miało kształty, których nigdy nie posiadałam, długie nogi poruszały się z naturalną gracją, a ciemne oczy błyszczały jak uwięzione gwiazdy.

Byłam piękna. Olśniewająco, nieprawdopodobnie piękna.

„Co to jest?” wyszeptałam, dotykając twarzy drżącymi palcami.

Odgłos kroków rozbijających podszycie sprawił, że zastygłam.

Ktoś zbliżał się do polany, a ja stałam tam całkowicie naga, w postaci, której nikt by nie rozpoznał.

„Halo?” rozległ się znajomy, męski głos, głęboki i zaniepokojony. „Ktoś tam jest?”

Moje serce zamarło. Wyatt.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Beta’s Ugly Daughter

The Beta’s Ugly Daughter

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa