passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Beta’s Ugly Daughter - Rozdział #4 - autor itsvlada

The Beta’s Ugly Daughter

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Stół śniadaniowy stał się polem bitwy w chwili, gdy weszłam do kuchni.

Włosy matki lśniły jak wypolerowana stal w porannym świetle, a jej lodowato niebieskie oczy z drapieżną koncentracją przeglądały korespondencję stada.

Ojciec nawet nie zauważył mojego istnienia, całą uwagę skupiając na kawie, jakbym była niewidzialna.

„Siadaj”, rozkazała matka, nie podnosząc wzroku. „Musimy porozmawiać o dzisiejszym wieczorze.”

Zajęłam swoje zwykłe miejsce na końcu stołu, dłonie już mi drżały.

Dziś były moje osiemnaste urodziny. A jednak nikt w tym domu nie zwrócił na to uwagi. Żadnego „wszystkiego najlepszego”, żadnego ciasta, żadnego uznania, że osiągnęłam najważniejszy kamień milowy w życiu wilka.

„Twoja ceremonia”, odezwał się w końcu ojciec, a w jego głosie brzmiał ciężar rozczarowania. „Całe stado będzie patrzeć.”

„Rozumiem.”

„Naprawdę?” Wzrok matki przeciął mnie jak trzask bicza. „Bo twój występ na przyjęciu zaręczynowym sugeruje coś innego.”

Incydent z winem zawisł między nami jak ostrze. Udało mi się skompromitować na przyjęciu zaręczynowym Miry, a teraz oczekiwali, że znowu zawiodę.

„Nie przyniosę rodzinie wstydu”, powiedziałam cicho.

„Już przyniosłaś”, głos Garretta przeciął napięcie, kiedy wszedł do kuchni, spocony po wojskowym treningu. „Każdy twój oddech to hańba dla nazwiska Raymond.”

„Szczęśliwych osiemnastych urodzin dla mnie”, powiedziałam cicho, zanim zdążyłam się powstrzymać.

„Och, czyżbyśmy coś przeoczyli? Jaka tragedia.” Głos Garretta ociekał udawaną troską. „Powiedz, solenizantko, jak to jest wiedzieć, że dziś wieczorem poniesiesz porażkę?”

„Garrett—” zaczęłam.

„Nie, pozwól, że zgadnę.” Pochylił się do przodu, delektując się moim dyskomfortem. „Pewnie leżysz nocami bez snu, modląc się do Bogini Księżyca, żebyś jakimś cudem przemieniła się w coś wartego zachowania przy życiu.”

Gazeta ojca zaszeleściła, ale nie opuścił jej. Nie zareagował. Nawet nie przyznał, że jego syn słownie rozszarpuje córkę w jej najważniejsze urodziny.

„Całe stado obstawia zakłady”, ciągnął Garrett, uśmiechając się ostro jak nóż. „Chcesz znać kurs na to, że rzeczywiście się przemienisz?”

„Nie—”

„Zero. Absolutne zero.” Zaśmiał się, dźwięk był ostry jak poranny chłód. „Bo nawet Bogini Księżyca ma swoje standardy.”

Słowa uderzyły jak fizyczne ciosy. Ścisnęłam krawędź stołu, aż kostki pobielały.

„A jeśli się przemienię?” rzuciłam wyzwanie, odnajdując w sobie odwagę, o której nie wiedziałam, że istnieje.

Śmiech Garretta wypełnił kuchnię. „Wtedy publicznie przeproszę za każde okrutne słowo, jakie kiedykolwiek ci powiedziałem.”

„Lepiej zacznij ćwiczyć”, wstałam gwałtownie, a krzesło zaskrzypiało o podłogę. „Bo dziś wieczorem wszystko się zmieni.”

„Dokąd się wybierasz?” Głos matki zamroził mnie w pół kroku.

„Przygotować się do ceremonii.”

„Zostaniesz tu, dopóki nie skończę mówić.” Jej głos mógłby ciąć diamenty. „Dziś wieczorem zachowasz się z godnością. Nie będziesz płakać, kiedy zawiedziesz. Nie uciekniesz z miejsca ceremonii. Stawisz czoła swojej porażce z resztkami tej żałosnej siły, którą posiadasz.”

„A jeśli nie zawiodę?”

Pytanie zawisło w powietrzu jak wyzwanie. Twarz matki przemieniła się w coś arktycznego i przerażającego.

„Wtedy udowodnisz, że cuda istnieją”, powiedziała. „Ale nie licz na boską interwencję, Gail. Bogini Księżyca opuściła cię dawno temu.”

Uciekłam do archiwum tak szybko, jak tylko mogłam, szukając cichego schronienia, w którym spędziłam niezliczone godziny, porządkując zapisy stada i historyczne dokumenty. Stęchły zapach starego papieru i skórzanych opraw otulił mnie jak kojący uścisk.

Tutaj, otoczona opowieściami wilków, które były przede mną, mogłam prawie uwierzyć, że gdzieś przynależę.

Przeciągnęłam palcami po grzbietach ceremonialnych ksiąg, z których każda dokumentowała noc, gdy młode wilki spotykały swoją drugą połówkę po raz pierwszy. Opowieści o mocy, przemianie, ostatecznym staniu się całością.

Przez osiemnaście lat marzyłam o tej nocy. Miała być moją liną ratunkową, chwilą, gdy wszystko się zmieni, gdy wreszcie będę miała coś swojego.

„Bogini Księżyca”, wyszeptałam do pustego pomieszczenia, „proszę, niech dzisiaj będzie inaczej.”

Cisza, która nastała, była ciężka od możliwości.

Słońce zgasło za górami, gdy członkowie stada zbierali się na terenie ceremonii. Pełnia księżyca wisiała wysoko, ciężarna od mocy i możliwości.

Stałam z innymi osiemnastolatkami, a moja biała ceremonialna suknia luźno zwisała na mojej powykręcanej sylwetce.

Tkanina była tradycyjna, czysta, miała symbolizować odrodzenie i przemianę. Na mnie wyglądała jak całun pogrzebowy.

„Marcus Thornfield”, głos Alfy Sullivana rozbrzmiał nad zgromadzeniem.

Marcus wkroczył do centralnego kręgu, z twarzą wykrzywioną determinacją. Przemiana ogarnęła go natychmiast—kości trzaskały, mięśnie rosły, ciemna sierść wyrastała na zmieniającym się ciele.

Jego triumfalny wycień rozbrzmiał nocą, gdy pojawił się jego ogromny czarny wilk, a stado wybuchło świętowaniem.

Jeden po drugim, inni podążali za nim. Płynna przemiana Sarah Chen w smukłego szarego wilka. Eksplozywna metamorfoza Jamesa Portera w górę brązowej sierści i mięśni.

Każdy sukces wbijał kolejny gwóźdź do mojej trumny strachu.

„Gail Raymond.”

Moje imię przecięło gwar zgromadzenia jak ostrze. Każda rozmowa ucichła. Każde spojrzenie skupiło się na mnie z palącą intensywnością, gdy weszłam do świętego kręgu.

Ogniska trzaskały wokół mnie, a ich żar opływał moją skórę. Zamknęłam oczy i sięgnęłam głęboko w siebie, szukając wilka, który powinien tam być. Drugiej połowy mojej duszy.

Nic.

Spróbowałam ponownie, desperacja szarpała mi pierś. Inni wilkowie opisywali to uczucie—poruszenie, rozpoznanie, dwie dusze stające się jednością. Ale moje wnętrze pozostawało puste, ciche jak grób.

Tłum zaczął się niecierpliwić. Szepty rozeszły się jak pożar.

„Jest popsuta.”

„Wiedziałem.”

„Biedny Beta Felix… Może ona wcale nie jest jego córką.”

Otworzyłam oczy, by zobaczyć setki twarzy patrzących na mnie z mieszanką współczucia, obrzydzenia i okrutnej rozbawienia. Garrett stał na skraju kręgu, jego uśmiech był ostry jak nóż.

„No i?” Głos Alfy Sullivana poniósł się nad cichym terenem. „Czujesz swoją wilczycę?”

„Ja…” Głos mi się załamał. „Potrzebuję więcej czasu.”

„Czas nie zmieni tego, kim jesteś”, zawołał ktoś z tłumu.

„Ani tego, kim nie jesteś”, dodał inny głos.

Śmiech zaczął się od pojedynczych chichotów, ale przerodził się w falę okrutnej rozbawienia. Stałam tam, obnażona i ludzka, podczas gdy stado, z którym dorastałam, zmieniało mnie w swoją rozrywkę.

„CISZA!” ryk Alfy Sullivana wstrząsnął nocą. Śmiech zgasł, lecz szkoda została wyrządzona.

Odwróciłam się do tłumu, szukając wzrokiem twarzy matki. Jej wyraz był arktyczny, rozczarowany—dokładnie taki, jakiego się spodziewałam. Ojciec nawet na mnie nie spojrzał.

Ale Garrett… Garrett niemal promieniał satysfakcją.

„Mówiłem wam”, zawołał, a jego głos poniósł się po ceremonialnym terenie. „Ona nie jest jedną z nas. Nigdy nie była.”

Nastrój tłumu przeszedł od rozbawienia w coś ciemniejszego, groźniejszego. Czułam, jak wśród stada budzą się drapieżne instynkty, ich obrzydzenie moją porażką przemieniało się w coś śmiertelnego.

Cofnęłam się, uciekając od kręgu, od ognisk, od setek oczu, które były świadkami mojej ostatecznej klęski. Księżyc wisiał nade mną jak zimny, odległy sędzia, nie oferując pocieszenia ani drugiej szansy.

To miała być moja noc. Noc, gdy wszystko się zmieni.

Zamiast tego pozostałam tym, kim zawsze byłam—zepsutą dziewczyną, która nawet nie potrafi zostać prawdziwym wilkiem.

Uciekając w ciemność, słyszałam, jak głos Garretta niesie się przez noc: „Panie i panowie, największy wstyd rodziny Raymond!”

Śmiech stada podążał za mną w cień, dźwięk, który będzie mnie prześladował do końca mojego rozczarowującego życia.

Dziś w nocy poznałam prawdę o sobie. I była gorsza, niż kiedykolwiek mogłam sobie wyobrazić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

„Jak możesz dalej nas kompromitować? Nawet dzieci omega potrafią się przemieniać!”

Taca z trzaskiem upadła na podłogę, porcelana rozpryskując się jak ostatni strzęp mojej godności. Herbata matki rozlała się na marmurze ciemną plamą, idealnie odzwierciedlającą furię w jej lodowato niebieskich oczach.

„Co za bezużyteczne stworzenie z ciebie!” Zerwała się na równe nogi, jej piękna twarz wykrzywiona gniewem. „Nie potrafisz nawet podać herbaty, nie niszcząc przy tym czegoś!”

„Przepraszam, ja—”

„Przepraszam nie naprawi porcelany po mojej babci!” Jej dłoń uderzyła mnie w policzek z eksplodującą siłą, odrzucając mnie do tyłu. „Minęły dwa dni od twojego żałosnego występu na ceremonii, a ty wciąż znajdujesz nowe sposoby, by nas kompromitować!”

Śmiech Garretta rozległ się w drzwiach, gdzie stał ze swoimi dwoma wojownikami. „Spójrzcie na nią, panowie. Wadliwa córka Bety w całej okazałości.”

„Garrett, proszę—”

„Proszę co?” Zbliżył się, jego oczy błyszczały złośliwą radością. „Proszę, przestań mówić prawdę? Cała wataha mówi o tobie, Gail. O tym, jak stałaś jak zepsuta lalka, podczas gdy prawdziwe wilki się przemieniały.”

„Wystarczy.” Głos ojca przeciął kuchnię jak ostrze.

Odwróciłam się do niego z desperacką nadzieją, ale jego wyraz twarzy był kamienny. Ani gniew, ani rozczarowanie—tylko całkowita obojętność.

„Posprzątaj ten bałagan,” powiedział do mnie, jego głos był płaski jak śmierć. „A potem zejdź mi z oczu.”

Te słowa bolały bardziej niż policzek matki. Odwrócił się na pięcie i odszedł bez spojrzenia, zostawiając mnie klęczącą na podłodze pośród odłamków rozbitej porcelany.

„Słyszeliście, chłopaki?” Głos Garretta niósł się przez kuchnię. „Nawet ojciec zrezygnował z rodzinnego dziwadła.”

Wojownicy śmiali się, ich głosy mieszały się z ostrymi komentarzami matki o genetycznych porażkach i zmarnowanym potencjale. Zbierałam kawałki trzęsącymi się dłońmi, każdy fragment ranił mnie głębiej niż poprzedni.

„Idę na spacer,” wyszeptałam.

„Nie zawracaj sobie głowy powrotem,” rzuciła matka bez podnoszenia wzroku.

Nie mogłam tego znieść ani minuty dłużej. Dom wydawał się grobowcem, duszny i zimny, wypełniony ciężarem mojej porażki.

Uciekłam tylnymi drzwiami, ich śmiech ścigał mnie w noc. Krwawy księżyc wisiał nad głową niczym karmazynowe oko, rzucając wszystko w odcieniach przemocy i cienia. Takich, przed którymi ostrzegali starsi.

„Krwawy księżyc jest niebezpieczny dla młodych wilków,” powiedział kiedyś Starszy Greyhart na jednej z naszych lekcji. „Za dużo dzikiej magii. Może wypaczyć pierwszą przemianę, skręcić ją w coś nienaturalnego.”

Ale nie miałam już czego wypaczać, żadnego wilka do skręcenia. Byłam już złamana.

Przemknęłam przez dom niczym duch, omijając skrzypiące deski, które przez lata nauczyłam się rozpoznawać, próbując stać się niewidzialną.

Drzwi frontowe otworzyły się bezszelestnie i już byłam wolna, biegnąc przez terytorium w stronę lasu, który zawsze był moim schronieniem.

Krwawy księżyc rzucał wszystko w odcieniach szkarłatu i cienia, sprawiając, że znajomy krajobraz wydawał się obcy i nierzeczywisty.

Podążałam starymi ścieżkami jeleni, coraz głębiej w las, poza granice patroli, aż dotarłam do miejsca, które odkryłam jako dziecko: Szemrzącego Gaju.

Starożytne dęby tworzyły naturalną katedrę wokół małej polany, ich gałęzie splatały się nad głową niczym złożone do modlitwy dłonie. Księżycowe światło przesączało się przez koronę drzew w krwawych strumieniach, oświetlając zwalony pień, na którym spędziłam niezliczone godziny, ukrywając się przed światem.

Usiadłam na wyślizganym drewnie, moje ciało drżało nie z zimna, lecz od ciężaru wszystkiego, co straciłam. Mojej przyszłości, mojego miejsca w watasze, jakiejkolwiek nadziei, że kiedykolwiek będę kimś więcej niż rodzinnym rozczarowaniem.

„Może mają rację”, powiedziałam do krwawego księżyca. „Może powinnam po prostu zniknąć.”

Słowa zawisły w powietrzu niczym klątwa. Osunęłam się na zwalony pień, na którym spędziłam niezliczone godziny, marząc o przemianie, o tym, by stać się kimś więcej niż powodem do wstydu dla rodziny.

„Proszę,” wyszeptałam do jakichkolwiek bogów, którzy mogli słuchać. „Jeśli istniejesz, jeśli choć trochę ci zależy, pomóż mi. Zmień mnie. Spraw, żebym była kimś, kim nie boli być.”

Łzy, które płakałam przez dwa dni bez przerwy, w końcu wyschły, pozostawiając po sobie pustą, otępiałą martwotę, która była gorsza od bólu. Księżyc wydawał się pulsować w odpowiedzi na moje wyznanie, jaśniejąc coraz silniej, coraz intensywniej.

Nagle w mojej klatce piersiowej rozbłysło ciepło—nie parzące, lecz kojące, jak płynny ogień płynący przez moje żyły. Moja skóra zaczęła mrowić.

Złapałam się za mostek, tam, gdzie uczucie było najsilniejsze.

To było inne niż wszystko, co czułam wcześniej. Nie rozpaczliwe sięganie po coś, czego nie było, ale coś, co się budziło, odpowiadając na wołanie, którego nawet nie wiedziałam, że wypowiadam.

„Co się dzieje?” wyszeptałam.

Mrowienie rozprzestrzeniło się, elektryczne i żywe, i po raz pierwszy w życiu poczułam dzikie wołanie mojego wilka budzącego się w mej duszy. Nieobecnego, nie złamanego—po prostu czekającego na odpowiedni moment, na właściwą magię.

Przemiana zaczęła się powoli, potem nabrała zawrotnego tempa.

Moje kości wydłużyły się i przekształciły z płynną gracją, a nie z niezręcznym bólem, jak opisywały inne wilki.

Moje zmysły eksplodowały nową świadomością—każdy zapach w lesie był wyraźny i znaczący, każdy dźwięk krystalicznie czysty, każda faktura wyrazista na skórze.

Spojrzałam w dół i zamarłam. Moje dłonie zniknęły, zastąpione przez duże, silne łapy pokryte najpiękniejszą sierścią, jaką kiedykolwiek widziałam. Nie brązową ani szarą jak u większości wilków, lecz głęboko rudą, w kolorze jesiennych liści, połyskującą własnym wewnętrznym ogniem.

Mój wilk był wspaniały, większy od większości samic, z złotymi oczami odbijającymi pradawną mądrość i siłę, o której nawet nie śniłam, że ją posiadam.

Po raz pierwszy w życiu poczułam się kompletna.

Uniósłam łeb i zawyłam, dźwięk rozległ się echem po gaju, pełen dzikiej radości. Potem pobiegłam, moje potężne łapy pochłaniały odległość, a ja leciałam przez las z nadnaturalną gracją.

Każdy skok był jak lot, każdy krok świętem wilka, którego w końcu odnalazłam.

Świat objawił mi się na sposoby, o których nie śniłam—ślady zapachów malowały niewidzialne mapy, bicie serc małych stworzeń pulsowało jak bębny, sama siła życia lasu śpiewała wokół mnie w harmonii.

Byłam częścią tego wszystkiego, połączona z czymś rozległym, pradawnym i pięknym.

Straciłam poczucie czasu w upojeniu bycia wreszcie całą, lecz w końcu krwawy księżyc zaczął opadać ku horyzontowi.

Niechętnie wróciłam do gaju i pozwoliłam przemianie przywrócić mnie do ludzkiej postaci. Spodziewałam się powrotu do swojej znajomej brzydoty, do mysiej dziewczyny, która dwa dni temu tak spektakularnie zawiodła.

Zamiast tego, spostrzegłam w odbiciu w pobliskim strumieniu nieznajomą.

Włosy w kolorze płomiennej rudości spływały falami ognia na ramiona. Moja skóra promieniała zdrowiem i witalnością, gładka, pozbawiona blizn po trądziku, które prześladowały mnie latami.

Moje ciało miało kształty, których nigdy nie posiadałam, długie nogi poruszały się z naturalną gracją, a ciemne oczy błyszczały jak uwięzione gwiazdy.

Byłam piękna. Olśniewająco, nieprawdopodobnie piękna.

„Co to jest?” wyszeptałam, dotykając twarzy drżącymi palcami.

Odgłos kroków rozbijających podszycie sprawił, że zastygłam.

Ktoś zbliżał się do polany, a ja stałam tam całkowicie naga, w postaci, której nikt by nie rozpoznał.

„Halo?” rozległ się znajomy, męski głos, głęboki i zaniepokojony. „Ktoś tam jest?”

Moje serce zamarło. Wyatt.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Mówią, że krwawy księżyc budzi ukryte prawdy, ale nigdy nie spodziewałam się, że moja zostanie odkryta przez jedyną osobę, która nigdy nie miała patrzeć.

Czas się zatrzymał. Wyatt wszedł na polanę, jego wysoka sylwetka odcinała się na tle karmazynowego blasku krwawego księżyca.

Blask księżyca oświetlił jego twarz, ukazując te srebrno-niebieskie oczy, które nawiedzały moje sny przez pięć lat. Wyglądał dokładnie tak, jak go zapamiętałam—oszałamiająco przystojny, silny, nieosiągalny.

Sięgnęłam po porzucone ubrania, ale były rozrzucone po całej polanie. Panika ścisnęła mi pierś, gdy jego kroki zbliżały się coraz bardziej.

"Słyszałem wycie," powiedział dalej, jego głos przeciął nocne powietrze. "I zobaczyłem kogoś biegnącego przez las."

Przycisnęłam się do największego dębu, moje nowe ciało drżało ze strachu i adrenaliny.

Co by zrobił, gdyby mnie znalazł? Co by pomyślał o tej niemożliwej przemianie?

"Wiem, że tam jesteś," powiedział, a jego głos był już bliżej. "Czuję twój zapach."

Oczywiście, że mógł. Był wyszkolonym wojownikiem, dziedzicem Alfy. Mój zapach byłby dla niego zupełnie obcy, nie należał ani do tej złamanej dziewczyny, którą odrzucił, ani do żadnego wilka, którego znał.

"Nie chcę cię skrzywdzić. Proszę," powiedział, przeczesując wzrokiem cienie, w których się ukrywałam. "Pozwól mi pomóc."

Ironia była dusząca. Wyatt Sullivan, oferujący pomoc dziewczynie, której nigdy tak naprawdę nie widział, której nigdy by nie rozpoznał w tej przemienionej postaci.

Zamknęłam oczy i podjęłam decyzję, która zmieni wszystko.

Wyszłam w blask księżyca zupełnie naga, zupełnie odmieniona, zupełnie nierozpoznawalna jako ta złamana dziewczyna, która skompromitowała się na jego przyjęciu zaręczynowym.

Jego spojrzenie odnalazło moje i zastygło w chwili, gdy mnie zobaczył. Spodziewałam się szoku, może obrzydzenia, na pewno tej potrzeby odwrócenia wzroku jak zwykle.

Zamiast tego jego srebrno-niebieskie oczy utkwiły w moich z czymś, co wyglądało niemal jak zachwyt. Nie było w nich osądu, nie było ostrożnego unikania, do którego przywykłam, tylko... patrzenie.

Przyjmował mnie, jakby byłam czymś wartym zobaczenia.

Serce waliło mi o żebra, gdy patrzyliśmy na siebie po dwóch stronach małej polany. Krwawy księżyc wisiał między nami jak świadek, rzucając wszystko w odcieniach ognia i cienia.

"Kim jesteś?" zapytał, nie spuszczając ze mnie wzroku.

"Czy to ważne?"

"Dla mnie tak." Zaczął rozpinanie marynarki powolnymi ruchami. "Jesteś na terenie watahy."

Powinnam była sięgnąć po swoje rozrzucone ubrania, powinnam była się zakryć. Zamiast tego stałam, pozwalając mu patrzeć, widząc głód w jego oczach.

"Zamierzasz mnie zgłosić?" zapytałam.

"To zależy." Zsunął marynarkę z ramion. "Jesteś zagrożeniem?"

"Mogłabym być."

Coś niebezpiecznego przemknęło w jego oczach. "Chciałbym to zobaczyć."

To wyzwanie zawisło między nami niczym ostrze.

Czarny, prosty materiał zsunął się z jego ramion z cichym szelestem, a on ruszył w moją stronę, nie spiesząc się, nie okazując wahania, spokojny i pewny, jakby robił to już tysiąc razy.

Gdy do mnie dotarł, delikatnie narzucił mi marynarkę na ramiona. Jego palce musnęły moją nagą skórę, gdy poprawiał materiał, a ja zadrżałam pod wpływem tego dotyku.

Marynarka była ciepła od jego ciała i pachniała kominkiem oraz czymś wyjątkowo jego, czymś, co ściskało mi pierś w niewytłumaczalny sposób.

"Lepiej?" zapytał cicho, a ja skinęłam głową, nie ufając swojemu głosowi.

Marynarka była na mnie ogromna, sięgała niemal do kolan, ale stanowiła pancerz przed bezbronnością tej chwili.

Potem po prostu cofnął się i wskazał ścieżkę w lesie lekkim skinięciem głowy. "Przejdziesz się ze mną?"

To nie było tak naprawdę pytanie, ale nie był to też rozkaz. Po prostu zaproszenie, łagodne i bez presji. Znowu skinęłam głową, zaciągając się mocniej jego marynarką, gdy opuszczaliśmy polanę.

Szliśmy przez drzewa najpierw w naładowanej milczeniem. Byłam wyczulona na jego obecność obok mnie—każdy krok, każdy oddech, każdy subtelny ruch jego masywnego ciała.

"Nigdy cię wcześniej nie widziałem," powiedział w końcu. "Przyjechałaś z innej watahy?"

"Coś w tym rodzaju."

"Krwawy księżyc cię wyciągnął?"

"Nie mogłam spać." To nie była do końca nieprawda. "Ty też, jak mniemam?"

Przez chwilę milczał. "Za dużo myślę. Czasem tylko las ma sens."

Rozumiałam to uczucie bardziej, niż mógłby wiedzieć. "O czym myślisz?"

"Obowiązek." W jego głosie zabrzmiała ostra nuta. "Oczekiwania. Różnica między tym, czego wszyscy od ciebie żądają, a tym, czego naprawdę chcesz."

Te słowa uderzyły jak fizyczne ciosy. "To brzmi dusząco."

"Tak jest." Rzucił mi spojrzenie z boku. "A ty? Co nie pozwala ci zasnąć w nocy?"

"Zastanawianie się, czy kiedykolwiek będę wystarczająca," wyszeptałam, zanim zdążyłam się powstrzymać.

Zatrzymał się, odwracając się do mnie całkowicie. "Wystarczająca dla czego?"

"Dla czegokolwiek. Dla kogokolwiek." To wyznanie wyrwało mi się z gardła. "Żeby ktoś naprawdę mnie zobaczył, a nie patrzył przez mnie."

Coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy. "Widzę cię."

"Naprawdę?" rzuciłam wyzwanie. "Czy widzisz to, co księżycowe światło chce ci pokazać?"

"Widzę kogoś, kto ma dosyć bycia niewidzialnym." Jego głos był cichy, ale pewny. "Kogoś, kto całe życie starał się być niewielki, by nie zawieść innych."

Celność jego słów ścisnęła mi klatkę piersiową. "Skąd możesz to wiedzieć?"

"Bo rozpoznaję to uczucie." Zbliżył się o krok. "Ciężar, gdy nigdy nie pozwalają ci być sobą."

Wpatrywaliśmy się w siebie przez małą przestrzeń, drapieżnicy rozpoznający wspólne rany.

"Powinnam iść," powiedziałam nagle, czując, jak magia księżyca zaczyna słabnąć.

"Już?" Podszedł bliżej, jego obecność była przytłaczająca. "Dopiero zaczęliśmy rozmawiać."

"Czasem najlepsze rozmowy to te, po których zostaje niedosyt."

"To jest właśnie taka rozmowa?" Jego głos stał się niebezpiecznie niski. "Zostawiasz mnie z niedosytem?"

To pytanie przeszyło mnie jak prąd. "Może."

"Może?" Wyciągnął rękę, jego palce musnęły moją szczękę. "To okrutne."

"Życie jest okrutne."

"Nie musi takie być." Jego kciuk przesunął się po mojej kości policzkowej. "Nie tej nocy."

Mimo że każda racjonalna myśl krzyczała, bym uciekła, wtuliłam się w jego dotyk. "Ta noc nie jest prawdziwa."

"Dla mnie jest prawdziwa."

"Bo nie wiesz, kim naprawdę jestem."

"To mi powiedz."

Proste słowa zawisły między nami jak pułapka. Jak miałabym wyjaśnić, że byłam dziewczyną, której nigdy tak naprawdę nie widział, przemienioną przez magię krwawego księżyca w kogoś godnego jego uwagi? "Nie mogę."

"Dlaczego nie?"

"Bo gdybyś wiedział, przestałbyś patrzeć na mnie w ten sposób."

"W jaki sposób?"

"Jakbym była czymś cennym."

Jego dłoń mocniej zacisnęła się na mojej twarzy. "A co, jeśli obiecam, że nie przestanę?"

"Nie możesz tego obiecać." Odsunęłam się, przerywając kontakt. "Nawet nie wiesz, co byś obiecywał."

"Spróbuj mnie."

Pokusa, by mu powiedzieć wszystko, uderzyła we mnie jak fala. Ale zbliżał się świt, a z nim powrót do rzeczywistości.

"Muszę już iść," powiedziałam, cofając się w kierunku drzew.

"Zobaczę cię jeszcze?" W tym pytaniu było tyle samo nadziei, co desperacji.

"Może."

"Może jest lepsze niż nigdy," powiedział, patrząc jak znikam w cieniu.

"Bądź bezpieczna, tajemnicza dziewczyno," zawołał za mną.

Gdy dotarłam na skraj naszego terytorium, przemiana już zaczynała się cofać. Moje wspaniałe rude włosy zbladły do mysiego brązu, kształty zniknęły, a skóra straciła nadprzyrodzony blask. Byłam znowu sobą — mała, zwyczajna, nie zauważana.

Ale wciąż miałam jego kurtkę i wspomnienie, jak patrzył na mnie tak, jakbym się liczyła.

Następnego ranka nadzieja zakwitła w mojej piersi jak bluszcz — piękny, lecz trujący.

Stałam przy oknie w swojej sypialni, patrząc na dziedziniec w dole, gdzie Wyatt rozmawiał z Mirą. Omawiali przygotowania do ślubu, głowy mieli pochylone ku sobie w intymnej rozmowie. Wyglądała olśniewająco w bladożółtej sukni, jej ciemne włosy lśniły w słońcu.

Byli dla siebie idealni. Piękni, potężni, przeznaczeni.

Wyatt był wobec niej taki, jak zawsze — uprzejmy, zdystansowany, obowiązkowy. Zupełnie inny niż mężczyzna, który dotykał mojej twarzy w lesie i patrzył na mnie jak na coś cennego.

"Gail!" Głos mamy trzasnął z dołu jak bicz. "Natychmiast na dół!"

Oderwałam się od okna, ale nie zanim Wyatt nie spojrzał w moją stronę przez szybę. Spojrzał jednak przeze mnie, z obojętną, pustą miną.

Tajemnicza dziewczyna, którą chciał zobaczyć ponownie, nie istniała za dnia.

Trzymałam się w tle, patrząc z ukrycia, jak ustalają szczegóły swojej wspólnej przyszłości.

Moja klatka piersiowa ścisnęła się, jakby ktoś powoli zgniatał moje serce w dłoni.

Dziewczyna, z którą rozmawiał zeszłej nocy, której oddał swoją kurtkę, którą poprosił o spacer, nie istniała w świetle dnia.

Nie dla niego. Nie dla nikogo.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Beta’s Ugly Daughter

The Beta’s Ugly Daughter

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa