Zbudowałam swoje życie na byciu niezauważaną, ale w momencie gdy Wyatt wszedł do archiwum, wszystko co ukrywałam zaczęło się rozpadać.
Jego kroki odbijały się echem w zakurzonym podziemiu niczym grzmot. Zamarłam nad ceremonialnym rejestrem, a moje serce waliło o żebra, gdy jego srebrno-niebieskie oczy przeczesywały pomieszczenie z drapieżną precyzją.
"Cholera", szepnęłam, próbując ukryć twarz za stosem umów terytorialnych.
"Przepraszam, Gail, nie chciałem cię wystraszyć." Jego głos przeciął ciszę niczym ostrze. "Mój ojciec przydzielił mnie do pomocy przy projekcie historycznych zapisów."
Papiery drżały w moich dłoniach. Ze wszystkich ludzi, którzy mogli zostać przydzieleni do pracy ze mną, dlaczego akurat on? Mężczyzna, którego sama obecność sprawiała, że czułam się jak ofiara złapana na otwartym polu.
"Powiedział, że pracujesz nad tym od lat", kontynuował Wyatt, wyciągając krzesło naprzeciwko mnie.
Kiwnęłam głową nie podnosząc wzroku, moje gardło było zbyt ściśnięte, by mówić.
Ze wszystkich ludzi, którzy mogli zostać przydzieleni do pracy ze mną, dlaczego musiał to być właśnie on? Mężczyzna, którego obserwowałam z daleka przez lata, żywiąc uczucia, o których wiedziałam, że są beznadziejne i żałosne.
"Od dwunastego roku życia", zdołałam w końcu wydusić, ledwo słyszalnym szeptem.
"Rozumiem." Wyciągnął krzesło naprzeciwko mnie, a ja instynktownie się skuliłam, gdy usiadł. "Mam pomóc w sprawdzeniu wszystkiego pod kątem dokładności i organizacji. Od czego zaczynamy?"
To musiała być jakaś kara.
Może mój ojciec w końcu uznał, że ignorowanie mnie to za mało, może poprosił Alfę, by przydzielił swojego syna do pilnowania największego rozczarowania watahy.
Trzymałam głowę spuszczoną, mechanicznie sortując papiery, próbując wymyślić, jak uczynić to jak najmniej bolesnym dla nas obojga.
"To są rejestry ceremonii łączenia z ostatnich pięćdziesięciu lat", powiedziałam, wskazując na schludny stos bez patrzenia mu w oczy. "Porównane z dokumentacją rodowodową i umowami terytorialnymi."
"Sama to wszystko zorganizowałaś?"
Czekałam na grzeczne zlekceważenie, sugestię, żebyśmy szybko skończyli, by mógł uciec do ważniejszych obowiązków. Zamiast tego pochylił się do przodu, studiując moją pracę z prawdziwym zainteresowaniem.
"Udokumentowałaś niespójności w decyzjach rady z 1987 roku."
Moja głowa poderwała się ze zdziwienia. Naprawdę przeczytał moje notatki. "Trzy rodziny otrzymały obietnicę tych samych praw terytorialnych poprzez różne kontrakty łączenia. Wywołało to małą wojnę, która trwała dwa lata."
"Oficjalne rejestry o tym nie wspominają."
"Nie, ale jeśli porównasz harmonogramy patroli i raporty o obrażeniach—"
"Można zobaczyć dowody konfliktu." Coś niebezpiecznego błysnęło w jego oczach. "To błyskotliwa praca detektywistyczna."
Rumieniec zalał moje policzki. "To tylko archiwizacja."
"Bzdura." Przekleństwo uderzyło jak policzek. "To analiza historyczna. Znalazłaś wzorce, które mogą zapobiec przyszłym konfliktom." Prześledził palcem jedną z moich linii łączących dokumenty. "Jak długo ci to zajęło?"
"Sześć lat, mniej więcej."
"Sześć lat?" Jego głos załamał się z czymś, co brzmiało jak gniew. "Wykonujesz pracę na takim poziomie od sześciu lat i nikt mi nigdy nie powiedział?"
Wzdrygnęłam się na jego ton. "Pracuję nad tym między innymi obowiązkami—"
"Innymi obowiązkami?" Pochylił się do przodu, jego obecność przytłaczająca. "Jakimi innymi obowiązkami?"
"Sprzątanie, organizowanie, cokolwiek Matka przydzieli—"
"Marnujesz się na sprzątaniu." Słowa wybuchły z niego. "To niesamowita praca, Gail. Naprawdę niesamowita."
Pochwała uderzyła mnie jak fizyczny cios. Nikt nigdy wcześniej nie nazwał mojej pracy niesamowitą. Łzy zakłuły mnie w oczy i szybko spuściłam wzrok.
"Dziękuję", szepnęłam.
Kolejna godzina minęła inaczej niż się spodziewałam. Zamiast niezręcznej ciszy, na którą byłam przygotowana, wpadliśmy w łatwy rytm.
Zadawał inteligentne pytania o mój system organizacyjny, uważnie słuchał moich wyjaśnień, a nawet śmiał się, gdy zrobiłam suchy komentarz o szczególnie niedorzecznym sporze terytorialnym z lat 60-tych.
Po raz pierwszy w życiu ktoś mnie zobaczył, nie przeklęty wygląd, który nosiłam, ale umysł pod nim. Kiedy w końcu powiedział, że musi iść, rozczarowanie zalało mnie jak zimna fala.
"Dziękuję za oprowadzenie mnie po systemie," powiedział, zbierając swoje rzeczy. "Wrócę jutro, jeśli można."
"Oczywiście," zdołałam wydusić, już wycofując się w głąb siebie, gdy rzeczywistość zaczynała do mnie docierać.
To było tymczasowe. Przydzielony obowiązek. Nic więcej.
Po jego wyjściu siedziałam sama w archiwum, z piersią ściśniętą sprzecznymi emocjami. Mała iskra nadziei, która zapłonęła podczas naszej rozmowy, walczyła z głosem w mojej głowie, który szeptał ostrzeżenia.
Nie doszukuj się w tym zbyt wiele, nie pozwól sobie uwierzyć, że to cokolwiek zmienia.
Ale gdy słońce zaszło i krwawy księżyc zaczął wschodzić, malując niebo odcieniami szkarłatu, poczułam, że ciągnie mnie do lasu.
Do Szepczącego Gaju, gdzie mogłam zrzucić tę przeklętą skórę i stać się kimś godnym uwagi, którą mi dziś okazał.
Transformacja zawsze czuła się jak powrót do domu. Moje kości wydłużały się i przeobrażały, moje matowe brązowe włosy stawały się płynącym rudym ogniem, moja słaba sylwetka stawała się silna i pełna gracji.
W tej formie byłam wszystkim, czym powinnam być od urodzenia - piękna, potężna i kompletna.
Czekał na mnie na polanie, jakby wiedział, że przyjdę.
"Wróciłeś," powiedziałam, chłonąc jego widok w świetle księżyca.
"Miałem nadzieję, że ty też przyjdziesz." Podszedł bliżej, a ja zauważyłam, jak wstrzymał oddech, patrząc na mnie. "Nigdy nie poznałem twojego imienia."
"Imiona mają moc. Może nie jestem gotowa dać ci takiej władzy nade mną. Jeszcze."
Uśmiechnął się na to, prawdziwym uśmiechem, który przemienił całą jego twarz. "W porządku. Mogę mówić ci Ruda? Ze względu na twoje włosy?"
Śmiech, który ze mnie wyrwał, wydawał się obcy i cudowny. Kiedy ostatnio ktoś sprawił, że się zaśmiałam? "Ruda mi pasuje."
Spacerowaliśmy ścieżkami nakrapianymi szkarłatnym światłem księżyca, a on rozmawiał ze mną, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi. Ta wersja jego była łagodniejsza niż ten opanowany dziedzic Alfy, którego wszyscy widzieli za dnia, bardziej wrażliwa, bardziej prawdziwa.
"Czy czujesz się kiedyś uwięziona?" zapytał nagle, jego głos niósł ton, którego nigdy wcześniej nie słyszałam. "Jakbyś żyła czyimś innym życiem?"
"Z każdym oddechem." Wyznanie wyrwało się z mojego gardła. "Ale ucieczka zmienia tylko scenerię."
"Mówisz jak ktoś, kto poważnie się nad tym zastanawiał."
"Czy nie wszyscy?" Odwróciłam się do niego, widząc w jego oczach coś, co sprawiło, że wstrzymałam oddech. "Pytanie brzmi, czy jesteśmy wystarczająco odważni, by zmienić nasze okoliczności, zamiast po prostu przed nimi uciekać."
Podszedł bliżej, tak blisko, że czułam bijące od jego skóry ciepło. "A ty jesteś? Wystarczająco odważna?"
"Staram się być." Słowa wyszły jako ledwie szept.
"A co jeśli nie chcę uciekać?" Przestał iść, odwracając się do mnie z palącą intensywnością. "Co jeśli chcę zamiast tego zmienić zasady?"
"Zasady istnieją z powodów."
"Naprawdę?" Podszedł bliżej, tak blisko, że czułam jego ciepło promieniujące na moją skórę. "Czy może istnieją, by powstrzymać ludzi takich jak my przed wzięciem tego, czego chcemy?"
"A czego chcesz?"
"Ciebie." Słowo uderzyło jak fizyczny cios. "Chcę wiedzieć, kim jesteś pod tą tajemnicą. Chcę zrozumieć, dlaczego nawiedzasz każdą cichą chwilę mojego dnia."
Wyznanie zawisło między nami jak naładowana broń. Do świtu pozostały jeszcze godziny, ale czułam, jak czas przecieka mi przez palce jak piasek.
"Chcenie i posiadanie to różne rzeczy," wyszeptałam.
"Czy na pewno?" Wyciągnął rękę, jego palce delikatnie przesunęły się po linii mojej szczęki. "Bo w tej chwili jedyne, co powstrzymuje mnie przed pocałowaniem cię, to twoje przyzwolenie."
Jego uchwyt wzmocnił się na mojej twarzy i przez jedną elektryzującą chwilę myślałam, że może pokonać dzielącą nas odległość i mnie pocałować.
Powietrze między nami trzaskało od możliwości, od pragnienia. Ale wtedy pierwsze smugi świtu zaczęły pełznąć po niebie, a ja poczułam znajome szarpnięcie mojej przeklętej formy, próbującej się ponownie ujawnić.
"Muszę iść," powiedziałam, już cofając się od niego.
"Jeszcze nie." Jego głos niósł desperację, która ścisnęła moją pierś. "Zostań jeszcze chwilę."
"Nie mogę," powiedziałam, już wycofując się w stronę drzew.
"Czy zobaczę cię znowu?"
Już znikałam w cieniach, moje serce łamało się z każdym krokiem od niego. "Jeśli Księżycowa Bogini pozwoli."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Sen był niemożliwy, gdy kurtka Wyatta paliła się jak sekret pod moim materacem, a jego głos odbijał się echem w mojej czaszce niczym bojowy okrzyk.
Twoja praca jest niezwykła, Gail.
Krążyłam po moim ciasnym pokoju niczym uwięziony wilk, bosymi stopami cicho stąpając po zimnej podłodze. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam go—dwie niemożliwe wersje zamknięte w jednym, druzgocącym opakowaniu.
Wyatt w archiwum, pochylający się z tą drapieżną koncentracją, gdy tłumaczyłam spory terytorialne. Sposób, w jaki te srebrno-niebieskie oczy utkwiły w moich, zamiast przesunąć się obojętnie, jakbym była tylko meblem.
A potem Wyatt w gaju, nazywający mnie Czerwoną z głodem brzmiącym w jego głosie. Wystarczająco blisko, by dotknąć, wystarczająco blisko, by pocałować, wystarczająco blisko, by zniszczyć wszystko, co sądziłam, że rozumiem o swoim miejscu na tym świecie.
Ciche pukanie do drzwi zatrzymało mnie w pół kroku.
„Gail?” Głos Miry przeniknął przez drewno jak sztylet owinięty jedwabiem. „Nie śpisz?”
Panika uderzyła mnie w pierś. Wcisnęłam kurtkę Wyatta głębiej pod materac, drżącymi dłońmi wygładzając koszulę nocną.
„Wejdź”, zdołałam wydusić, mój głos się załamał.
Wślizgnęła się do środka niczym uosobienie blasku księżyca, jej jedwabna koszula nocna sprawiała, że w przyćmionym świetle wyglądała jak istota nie z tego świata. Nawet o północy była porażająco piękna.
„Nie mogłam spać”, powiedziała, siadając na moim wąskim łóżku bez zaproszenia. „Przygotowania do ślubu doprowadzają mnie do szału.”
„Co się stało?” Przysiadłam na jedynym krześle w pokoju, wdzięczna za dystans.
„Wszystko.” Zaśmiała się, ale w tym dźwięku nie było nawet cienia wesołości. „Mama chce białych róż, jego mama upiera się przy czerwonych. Rada domaga się tradycyjnej ceremonii, a Alfa Sullivan chce unowocześnić rytuał. Nawet pieprzone menu to polityczny koszmar.”
Rzadkie przekleństwo na ustach Miry mnie zszokowało. Zawsze była tak opanowana, tak perfekcyjnie kontrolowana.
„Nie możesz po prostu wybrać czegoś, co cię uszczęśliwi?” zapytałam.
„Szczęście?” Odwróciła się do mnie, jej spojrzenie ostre jak rozbite szkło. „Gail, tu nie chodzi o szczęście. Chodzi o połączenie dwóch rodów, wzmocnienie sojuszy terytorialnych, wydanie na świat kolejnej generacji przywódców.”
„Ale chyba chcesz mieć coś do powiedzenia na własnym ślubie—”
„Chcę?” Zerwała się gwałtownie, zaczęła krążyć po moim małym pokoju. „To, czego chcę, przestało mieć znaczenie w dniu, w którym obiecano mnie jemu, gdy miałam siedem lat.”
Gorycz w jej głosie ścisnęła mi serce. „Mira—”
„Wiesz, jak to jest?” Odwróciła się do mnie, w oczach płonęła złość. „Spędzić całe życie, przygotowując się do poślubienia kogoś, kogo ledwie znasz? Każda rozmowa analizowana pod kątem zgodności, każda interakcja pod lupą, by sprawdzić, czy przyniesie przewagę stadu?”
Patrzyłam na nią, widząc nie idealną przyszłą Lunę, ale dziewczynę uwięzioną w złotej klatce. „Przykro mi.”
„Nie współczuj.” Jej głos nieco złagodniał. „Bądź wdzięczna, że możesz sama wybierać swoją drogę.”
Wybierać. To słowo uderzyło mnie jak cios fizyczny. Jakbym kiedykolwiek miała wybór.
„Powinnam ci pozwolić spać”, powiedziała, kierując się do drzwi. „Potrzebowałam tylko porozmawiać z kimś, kto nie udzieli mi politycznej rady ani nie przypomni o obowiązkach.”
„Mira.” Słowo wyrwało mi się, zanim zdołałam się powstrzymać. „Czy ty... czy jesteś z nim szczęśliwa?”
Zastygła, ręka na klamce. „Szczęście to luksus, na który nie mogę sobie pozwolić. Ale Wyatt jest... uprzejmy. Pełen szacunku. Mogło być znacznie gorzej.”
Wysunęła się, zostawiając mnie samą z druzgocącą świadomością, że nawet złote księżniczki żyją w więzieniach.
Opadłam na łóżko, oszołomiona. Wyznanie Miry powinno przynieść mi ulgę—skoro nie kocha Wyatta, może moje uczucia nie są aż taką zdradą. Zamiast tego wszystko stało się jeszcze gorsze.
Bo teraz wiedziałam, że on też jest uwięziony.
Przekręciłam się na bok, przyciągając kolana do klatki piersiowej, gdy wspomnienia zalewały mnie jak fale. Wyatt w archiwum, patrzący na moją pracę z prawdziwą fascynacją.
Sposób, w jaki jego palce niemal musnęły moje, gdy sięgaliśmy po ten sam dokument.
Jakby to było, gdyby dotknął? Gdyby te silne, zgrubiałe dłonie przykryły moje, zamiast się cofnąć?
Pozwoliłam sobie to wyobrazić—jego dłoń na mojej, ciepłą i solidną, prawdziwą. Jakby jego srebrne oczy mogły pociemnieć czymś więcej niż zawodowym zainteresowaniem.
Jakby jego głos mógł opaść do tego chrapliwego szeptu, który usłyszałam w lesie, gdy nazwał mnie Czerwoną.
Wspomnienie jego słów sprawiło, że gorąco rozlało się nisko w moim brzuchu. W gaju patrzył na mnie, jakbym była czymś cennym, czymś wartym pożądania.
Jego przemienione „ja” chciało mnie pocałować, wyznało pragnienia, które sprawiały, że krew śpiewała mi w żyłach. Wcisnęłam twarz w poduszkę, próbując stłumić dźwięk, który wyrwał się z mojego gardła—pół szloch, pół jęk.
Jakby to było być przez niego wybraną? Nie z obowiązku czy politycznej konieczności, ale dlatego, że mnie chciał. Bo widział we mnie coś wartego zatrzymania.
Wyobrażałam sobie jego dłonie w moich włosach—w moich prawdziwych włosach, nie tych przemienionych, rudych, które podziwiał jako Czerwoną. Czy dalej uznałby mnie za piękną, gdyby znał prawdę?
Czy te srebrne oczy wciąż płonęłyby głodem, gdyby zobaczył mnie taką, jaka naprawdę jestem?
Fantazja zmieniła się, nabrała ostrości. Usta Wyatta na moich, jego oddech gorący na ustach, gdy szeptał moje imię. Nie Czerwoną, nie tajemniczą leśną istotę, ale Gail.
Zwyczajną, złamaną Gail, która organizuje zakurzone archiwa i czyści podłogi.
W mojej wyobraźni nie obchodził go mój wygląd ani status. Chciał mnie za mój umysł, za to, jak uporządkowałam dekady polityki stada, za inteligencję, którą dostrzegł i pochwalił.
Twoja praca jest niezwykła.
Prawie czułam jego dłonie na swojej skórze, pełne czci i desperacji. Prawie słyszałam, jak mówi, że jestem genialna, piękna, warta wszystkiego, co ryzykował, wybierając mnie zamiast obowiązku.
Ale fantazja zderzyła się z rzeczywistością jak lodowata woda. Za dwa miesiące będzie związany z Mirą podczas pełni księżyca. Ceremonia już zaplanowana, sojusz przypieczętowany.
Nic, co czułam ani czego pragnęłam, nie mogło tego zmienić.
Wyciągnęłam kurtkę Wyatta spod materaca, przycisnęłam ją do piersi. Nadal pachniała nim—żywicą, dymem i czymś niepowtarzalnie męskim, od czego kręciło mi się w głowie.
To wszystko, co kiedykolwiek będę miała. Skradzione chwile w archiwum, gdzie widział mój umysł. Nocne spotkania w lesie, gdzie pragnął mojego przemienionego ciała. Fragmenty więzi, które nigdy nie mogły stać się całością.
Ale gdy wtuliłam twarz w jego kurtkę, wdychając jego zapach jak narkotyk, wiedziałam z bolesną pewnością, że te fragmenty już mi nie wystarczają.
Chciałam wszystkiego. Jego szacunku i pragnienia, jego umysłu i ciała, obowiązku i wyboru.
Chciałam, żeby wiedział, że genialna archiwistka i tajemnicza Czerwona to ta sama osoba. Żeby i tak mnie wybrał, żeby walczył o mnie, żeby zaryzykował wszystko dla możliwości czegoś prawdziwego.
To pragnienie żyło w mojej piersi, rosło z każdym dniem, karmione każdym uprzejmym słowem i każdym gorącym spojrzeniem.
I to przerażało mnie bardziej niż cokolwiek innego w życiu.
Bo pragnąć Wyatta Sullivana całkowicie, to był pierwszy krok do całkowitej utraty siebie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Trzy tygodnie życia podwójnym życiem zamieniły mnie w chodzącą sprzeczność - błyskotliwą archiwistkę za dnia, tajemniczą uwodzicielkę nocą i kompletnie wykończoną osobę pomiędzy jednym a drugim.
"Alfa Thornwick wypowiedział wojnę trzy razy w ciągu pięciu lat," powiedział Wyatt, marszcząc brwi nad rozrzuconymi na stole dokumentami dotyczącymi sporów terytorialnych. "Co było nie tak z tym świrem?"
Spojrzałam na coraz bardziej niedorzeczną listę zażaleń, a potem na jego szczerze zdumiony wyraz twarzy.
"Cóż, przeanalizujmy dowody. Wojna Pierwsza: dzieci z sąsiedniego stada były 'zbyt głośne podczas celebracji pełni księżyca.' Wojna Druga: spór o właściwe techniki wędzenia ryb. Wojna Trzecia..."
Zrobiłam pauzę, czytając wyblakły atrament. "Ktoś nazwał jego ceremonialny płaszcz 'odpowiednim' zamiast 'wspaniałym.'"
Wyatt patrzył na mnie, jakbym wyhodowała drugą głowę. "Czy ty mi mówisz, że rozpoczął wojnę przez krytykę mody?"
"Mówię ci, że Alfa Thornwick miał umiejętności regulacji emocjonalnej na poziomie malucha, który nie odbył drzemki," odparłam. "Choć 'odpowiedni' jest dość druzgocący, gdy spędziło się trzy miesiące ozdabiając płaszcz."
Dźwięk, który z niego wyszedł, nie był jego zwykłym uprzejmym chichotem - to był szczery śmiech, który przemienił całą jego twarz w coś oszałamiającego.
"Jesteś niesamowita," powiedział, wciąż się uśmiechając. "Absolutnie niesamowita."
Zalał mnie rumieniec. "To tylko rozpoznawanie wzorców..."
"To błyskotliwość zamaskowana humorem." Jego srebrne oczy patrzyły w moje z palącą intensywnością. "Widzisz rzeczy, których inni nie dostrzegają, Gail. Zawsze tak było."
Sposób, w jaki wypowiedział moje imię, sprawił, że wstrzymałam oddech. Nie lekceważąco, nie uprzejmie, ale jakby miało znaczenie. Jakbym ja miała znaczenie.
"Powinniśmy kończyć na dziś," powiedział, wyciągając ramiona nad głową. "Pracujesz nad tym już dwanaście godzin bez przerwy."
"Nie przeszkadza mi to." Trzymałam wzrok utkwiony w zwoju, bojąc się, że zobaczy zbyt wiele, jeśli spojrzę w górę. "I tak nie mam gdzie indziej być."
"Nie o to chodzi." W jego głosie pojawiła się ostrość, której nigdy wcześniej nie słyszałam. "Kiedy ostatnio zrobiłaś coś dla siebie? Coś, co nie miało nic wspólnego z obowiązkiem czy służeniem innym?"
To pytanie uderzyło jak fizyczny cios. "Ja nie..."
"Nie wiesz." Wstał gwałtownie, jego krzesło zaszurało o kamień. "Dokładnie tak, jak myślałem."
"Dlaczego to ma znaczenie?" Słowa wyszły ostrzej, niż zamierzałam.
"Bo dla mnie ma znaczenie." To wyznanie zawisło między nami jak naładowana broń. "Bo patrzenie, jak zaharowujesz się na śmierć, podczas gdy wszyscy inni traktują cię jak niewidzialną służącą, doprowadza mnie do szaleństwa."
Wtedy spojrzałam w górę, nie mogąc się powstrzymać. Intensywność w jego spojrzeniu sprawiła, że mój puls walił o żebra.
"Obiecaj mi," powiedział, jego głos opadł do czegoś niebezpiecznie miękkiego. "Obiecaj mi, że zrobisz coś miłego dla siebie w tym tygodniu. Przeczytasz książkę, którą naprawdę chcesz przeczytać. Pójdziesz na spacer w jakieś piękne miejsce. Cokolwiek, co sprawi, że się uśmiechniesz."
"Nie musisz się o mnie martwić."
"Może chcę." Słowa były ledwie głośniejsze od szeptu. "Może powinienem był martwić się o ciebie już dawno temu."
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zbierał swoje rzeczy ostrymi, efektywnymi ruchami. "Do zobaczenia jutro, Gail."
"Jutro," powtórzyłam, patrząc jak znika w drzwiach niczym dym.
Pakowałam się powoli, moje ręce drżały, gdy odtwarzałam każde słowo, każde spojrzenie, każdy moment, gdy jego profesjonalna maska opadała.
Czy tak się to zaczynało? Ten ostrożny taniec wokół uczuć, których żadne z nas nie mogło uznać?
Leśna ścieżka do domu stała się tak znajoma jak oddychanie, ale tej nocy coś było inne. Złe.
Cienie wydawały się głębsze, bardziej żywe, a powietrze niosło metaliczny posmak, który sprawiał, że skóra mi cierpła.
"No, no. Spójrzcie, co noc mi przyniosła."
Obróciłam się i zobaczyłam kobietę blokującą moją ścieżkę - starożytną, srebrnowłosą, z oczami kryjącymi zbyt wiele tajemnic. Jej uśmiech był wystarczająco ostry, by ciąć.
"Laila," wydyszałam, rozpoznając ją z packowych historii szeptanych przy dogasających ogniskach.
"Dobrze. Wiesz, kim jestem." Krążyła wokół mnie jak drapieżnik oceniający zdobycz. "To oszczędza nam czas na ciekawsze rozmowy."
"Czego chcesz?"
"Podziwiać moje dzieło, oczywiście." Jej śmiech był jak tłuczone szkło. "Jesteś jeszcze bardziej żałosna, niż sobie wyobrażałam. Choć przypuszczam, że o to właśnie chodziło."
"Nie wiem, o czym mówisz."
"Nie wiesz?" Podeszła bliżej i poczułam zapach starej magii i gorzkich ziół. "Powiedz mi, dziecko, czy kiedykolwiek zastanawiałaś się, dlaczego twoja piękna matka wydała na świat tak... rozczarowującą córkę?"
Słowa uderzyły jak fizyczne ciosy. "Mój wygląd nie jest twoją sprawą."
"Och, ale jest." Jej uśmiech się poszerzył, ukazując zęby zbyt białe jak na kogoś w jej wieku. "Widzisz, ja go stworzyłam. Każdą wadę, każdą niedoskonałość, każdy szczegół zaprojektowany tak, by wzbudzać odrazę zamiast miłości."
Świat przechylił się na bok. "Co?"
"Twoja droga matka przyszła do mnie, gdy była z tobą w ciąży. Była zdesperowana. Przerażona, że jej dziecko może nie być wystarczająco piękne, by wzmocnić jej reputację."
Oczy Laili błyszczały złośliwą satysfakcją. "Vivian Raymond błagała mnie o zaklęcie, które zapewniłoby, że jej dziecko będzie tak piękne jak ona."
"Kłamiesz."
"Czy na pewno? Pomyśl o tym, Gail. Dlaczego możesz się przemienić tylko podczas krwawych księżyców, ale nie w żadnym innym czasie? Dlaczego twój wygląd zmienia się tak dramatycznie, gdy się transformujesz?"
Znów zaczęła krążyć, jej głos opadł do szeptu. "Zostałaś przeklęta, zanim wzięłaś pierwszy oddech."
Moje nogi prawie się poddały. "To niemożliwe."
"Czy na pewno?" Zaśmiała się, dźwięk odbił się echem wśród drzew. "Wzmocniłam każdą wadę, zwielokrotniłam każdą niedoskonałość. Twój wygląd jest zaprojektowany tak, by wywoływać odrazę."
"Nie." Słowo wyrwało się z mojego gardła.
"Tak. Każda rozmowa jest dla nich walką. Każde spojrzenie wymaga wysiłku. Każdy moment życzliwości to ich walka z tym, co wbudowałam w twoje kości."
Konsekwencje spadły na mnie jak lodowata woda. Staranna uprzejmość Wyatta. Sposób, w jaki musiał się widocznie koncentrować podczas naszych rozmów.
Dodatkowy wysiłek, jakiego wymagało utrzymanie kontaktu wzrokowego.
"Klątwę można oczywiście złamać," kontynuowała Laila, jakby omawiała pogodę. "Prawdziwa miłość musi dostrzec duszę pod powierzchnią. Ktoś musi się w tobie zakochać, gdy jesteś w swojej przeklętej postaci."
Nadzieja zatrzepotała słabo w mojej piersi. "Więc jest szansa..."
"Upewniłam się, że będzie to prawie niemożliwe." Jej uśmiech stał się okrutny. "Prawdziwa miłość, dziecko. Nie litość. Nie życzliwość. Nie przyjaźń. Miłość. Ktoś musi pokochać ciebie - tę wersję ciebie - wystarczająco mocno, by wybrać cię mimo tego, co mówią mu oczy."
"Jesteś potworem," wyszeptałam.
"Jestem kobietą, która dała twojej matce dokładnie to, na co zasłużyła." Laila zaczęła znikać w cieniach. "Pytanie, które powinno cię prześladować, brzmi: czy ktokolwiek mógłby naprawdę pokochać kogoś, na kogo ledwo może patrzeć?"
"Czekaj!" Rzuciłam się do przodu, ale ona już rozpływała się w ciemności.
"Och, i Gail?" Jej głos odbijał się echem zewsząd i znikąd. "Twoje małe północne spotkania z dziedzicem Alfy? On może pożądać Czerwonej, ale nigdy nie mógłby pokochać tego, czym naprawdę jesteś. Magia mu na to nie pozwoli."
Potem zniknęła, zostawiając mnie samą z miażdżącym ciężarem prawdy.
Opadłam na kolana na leśnej ziemi, całe moje ciało trzęsło się z wściekłości i rozpaczy. Teraz wszystko nabierało okropnego sensu.
Szloch wyrwał się z mojego gardła, potem następny. Byłam taka głupia, tak żałośnie pełna nadziei. Myśląc, że jego troska w archiwum oznaczała coś prawdziwego.
Myśląc, że może, być może, ktoś mógłby dostrzec osobę pod powierzchownością. Ale to wszystko było kłamstwem.
Jak ktokolwiek mógłby mnie pokochać, skoro samo patrzenie na mnie było dosłownie walką z nadnaturalną odrazą?
Przesuń w górę, aby kontynuować