passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Beta’s Ugly Daughter - Rozdział #8 - autor itsvlada

The Beta’s Ugly Daughter

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Sen był niemożliwy, gdy kurtka Wyatta paliła się jak sekret pod moim materacem, a jego głos odbijał się echem w mojej czaszce niczym bojowy okrzyk.

Twoja praca jest niezwykła, Gail.

Krążyłam po moim ciasnym pokoju niczym uwięziony wilk, bosymi stopami cicho stąpając po zimnej podłodze. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam go—dwie niemożliwe wersje zamknięte w jednym, druzgocącym opakowaniu.

Wyatt w archiwum, pochylający się z tą drapieżną koncentracją, gdy tłumaczyłam spory terytorialne. Sposób, w jaki te srebrno-niebieskie oczy utkwiły w moich, zamiast przesunąć się obojętnie, jakbym była tylko meblem.

A potem Wyatt w gaju, nazywający mnie Czerwoną z głodem brzmiącym w jego głosie. Wystarczająco blisko, by dotknąć, wystarczająco blisko, by pocałować, wystarczająco blisko, by zniszczyć wszystko, co sądziłam, że rozumiem o swoim miejscu na tym świecie.

Ciche pukanie do drzwi zatrzymało mnie w pół kroku.

„Gail?” Głos Miry przeniknął przez drewno jak sztylet owinięty jedwabiem. „Nie śpisz?”

Panika uderzyła mnie w pierś. Wcisnęłam kurtkę Wyatta głębiej pod materac, drżącymi dłońmi wygładzając koszulę nocną.

„Wejdź”, zdołałam wydusić, mój głos się załamał.

Wślizgnęła się do środka niczym uosobienie blasku księżyca, jej jedwabna koszula nocna sprawiała, że w przyćmionym świetle wyglądała jak istota nie z tego świata. Nawet o północy była porażająco piękna.

„Nie mogłam spać”, powiedziała, siadając na moim wąskim łóżku bez zaproszenia. „Przygotowania do ślubu doprowadzają mnie do szału.”

„Co się stało?” Przysiadłam na jedynym krześle w pokoju, wdzięczna za dystans.

„Wszystko.” Zaśmiała się, ale w tym dźwięku nie było nawet cienia wesołości. „Mama chce białych róż, jego mama upiera się przy czerwonych. Rada domaga się tradycyjnej ceremonii, a Alfa Sullivan chce unowocześnić rytuał. Nawet pieprzone menu to polityczny koszmar.”

Rzadkie przekleństwo na ustach Miry mnie zszokowało. Zawsze była tak opanowana, tak perfekcyjnie kontrolowana.

„Nie możesz po prostu wybrać czegoś, co cię uszczęśliwi?” zapytałam.

„Szczęście?” Odwróciła się do mnie, jej spojrzenie ostre jak rozbite szkło. „Gail, tu nie chodzi o szczęście. Chodzi o połączenie dwóch rodów, wzmocnienie sojuszy terytorialnych, wydanie na świat kolejnej generacji przywódców.”

„Ale chyba chcesz mieć coś do powiedzenia na własnym ślubie—”

„Chcę?” Zerwała się gwałtownie, zaczęła krążyć po moim małym pokoju. „To, czego chcę, przestało mieć znaczenie w dniu, w którym obiecano mnie jemu, gdy miałam siedem lat.”

Gorycz w jej głosie ścisnęła mi serce. „Mira—”

„Wiesz, jak to jest?” Odwróciła się do mnie, w oczach płonęła złość. „Spędzić całe życie, przygotowując się do poślubienia kogoś, kogo ledwie znasz? Każda rozmowa analizowana pod kątem zgodności, każda interakcja pod lupą, by sprawdzić, czy przyniesie przewagę stadu?”

Patrzyłam na nią, widząc nie idealną przyszłą Lunę, ale dziewczynę uwięzioną w złotej klatce. „Przykro mi.”

„Nie współczuj.” Jej głos nieco złagodniał. „Bądź wdzięczna, że możesz sama wybierać swoją drogę.”

Wybierać. To słowo uderzyło mnie jak cios fizyczny. Jakbym kiedykolwiek miała wybór.

„Powinnam ci pozwolić spać”, powiedziała, kierując się do drzwi. „Potrzebowałam tylko porozmawiać z kimś, kto nie udzieli mi politycznej rady ani nie przypomni o obowiązkach.”

„Mira.” Słowo wyrwało mi się, zanim zdołałam się powstrzymać. „Czy ty... czy jesteś z nim szczęśliwa?”

Zastygła, ręka na klamce. „Szczęście to luksus, na który nie mogę sobie pozwolić. Ale Wyatt jest... uprzejmy. Pełen szacunku. Mogło być znacznie gorzej.”

Wysunęła się, zostawiając mnie samą z druzgocącą świadomością, że nawet złote księżniczki żyją w więzieniach.

Opadłam na łóżko, oszołomiona. Wyznanie Miry powinno przynieść mi ulgę—skoro nie kocha Wyatta, może moje uczucia nie są aż taką zdradą. Zamiast tego wszystko stało się jeszcze gorsze.

Bo teraz wiedziałam, że on też jest uwięziony.

Przekręciłam się na bok, przyciągając kolana do klatki piersiowej, gdy wspomnienia zalewały mnie jak fale. Wyatt w archiwum, patrzący na moją pracę z prawdziwą fascynacją.

Sposób, w jaki jego palce niemal musnęły moje, gdy sięgaliśmy po ten sam dokument.

Jakby to było, gdyby dotknął? Gdyby te silne, zgrubiałe dłonie przykryły moje, zamiast się cofnąć?

Pozwoliłam sobie to wyobrazić—jego dłoń na mojej, ciepłą i solidną, prawdziwą. Jakby jego srebrne oczy mogły pociemnieć czymś więcej niż zawodowym zainteresowaniem.

Jakby jego głos mógł opaść do tego chrapliwego szeptu, który usłyszałam w lesie, gdy nazwał mnie Czerwoną.

Wspomnienie jego słów sprawiło, że gorąco rozlało się nisko w moim brzuchu. W gaju patrzył na mnie, jakbym była czymś cennym, czymś wartym pożądania.

Jego przemienione „ja” chciało mnie pocałować, wyznało pragnienia, które sprawiały, że krew śpiewała mi w żyłach. Wcisnęłam twarz w poduszkę, próbując stłumić dźwięk, który wyrwał się z mojego gardła—pół szloch, pół jęk.

Jakby to było być przez niego wybraną? Nie z obowiązku czy politycznej konieczności, ale dlatego, że mnie chciał. Bo widział we mnie coś wartego zatrzymania.

Wyobrażałam sobie jego dłonie w moich włosach—w moich prawdziwych włosach, nie tych przemienionych, rudych, które podziwiał jako Czerwoną. Czy dalej uznałby mnie za piękną, gdyby znał prawdę?

Czy te srebrne oczy wciąż płonęłyby głodem, gdyby zobaczył mnie taką, jaka naprawdę jestem?

Fantazja zmieniła się, nabrała ostrości. Usta Wyatta na moich, jego oddech gorący na ustach, gdy szeptał moje imię. Nie Czerwoną, nie tajemniczą leśną istotę, ale Gail.

Zwyczajną, złamaną Gail, która organizuje zakurzone archiwa i czyści podłogi.

W mojej wyobraźni nie obchodził go mój wygląd ani status. Chciał mnie za mój umysł, za to, jak uporządkowałam dekady polityki stada, za inteligencję, którą dostrzegł i pochwalił.

Twoja praca jest niezwykła.

Prawie czułam jego dłonie na swojej skórze, pełne czci i desperacji. Prawie słyszałam, jak mówi, że jestem genialna, piękna, warta wszystkiego, co ryzykował, wybierając mnie zamiast obowiązku.

Ale fantazja zderzyła się z rzeczywistością jak lodowata woda. Za dwa miesiące będzie związany z Mirą podczas pełni księżyca. Ceremonia już zaplanowana, sojusz przypieczętowany.

Nic, co czułam ani czego pragnęłam, nie mogło tego zmienić.

Wyciągnęłam kurtkę Wyatta spod materaca, przycisnęłam ją do piersi. Nadal pachniała nim—żywicą, dymem i czymś niepowtarzalnie męskim, od czego kręciło mi się w głowie.

To wszystko, co kiedykolwiek będę miała. Skradzione chwile w archiwum, gdzie widział mój umysł. Nocne spotkania w lesie, gdzie pragnął mojego przemienionego ciała. Fragmenty więzi, które nigdy nie mogły stać się całością.

Ale gdy wtuliłam twarz w jego kurtkę, wdychając jego zapach jak narkotyk, wiedziałam z bolesną pewnością, że te fragmenty już mi nie wystarczają.

Chciałam wszystkiego. Jego szacunku i pragnienia, jego umysłu i ciała, obowiązku i wyboru.

Chciałam, żeby wiedział, że genialna archiwistka i tajemnicza Czerwona to ta sama osoba. Żeby i tak mnie wybrał, żeby walczył o mnie, żeby zaryzykował wszystko dla możliwości czegoś prawdziwego.

To pragnienie żyło w mojej piersi, rosło z każdym dniem, karmione każdym uprzejmym słowem i każdym gorącym spojrzeniem.

I to przerażało mnie bardziej niż cokolwiek innego w życiu.

Bo pragnąć Wyatta Sullivana całkowicie, to był pierwszy krok do całkowitej utraty siebie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Trzy tygodnie życia podwójnym życiem zamieniły mnie w chodzącą sprzeczność - błyskotliwą archiwistkę za dnia, tajemniczą uwodzicielkę nocą i kompletnie wykończoną osobę pomiędzy jednym a drugim.

"Alfa Thornwick wypowiedział wojnę trzy razy w ciągu pięciu lat," powiedział Wyatt, marszcząc brwi nad rozrzuconymi na stole dokumentami dotyczącymi sporów terytorialnych. "Co było nie tak z tym świrem?"

Spojrzałam na coraz bardziej niedorzeczną listę zażaleń, a potem na jego szczerze zdumiony wyraz twarzy.

"Cóż, przeanalizujmy dowody. Wojna Pierwsza: dzieci z sąsiedniego stada były 'zbyt głośne podczas celebracji pełni księżyca.' Wojna Druga: spór o właściwe techniki wędzenia ryb. Wojna Trzecia..."

Zrobiłam pauzę, czytając wyblakły atrament. "Ktoś nazwał jego ceremonialny płaszcz 'odpowiednim' zamiast 'wspaniałym.'"

Wyatt patrzył na mnie, jakbym wyhodowała drugą głowę. "Czy ty mi mówisz, że rozpoczął wojnę przez krytykę mody?"

"Mówię ci, że Alfa Thornwick miał umiejętności regulacji emocjonalnej na poziomie malucha, który nie odbył drzemki," odparłam. "Choć 'odpowiedni' jest dość druzgocący, gdy spędziło się trzy miesiące ozdabiając płaszcz."

Dźwięk, który z niego wyszedł, nie był jego zwykłym uprzejmym chichotem - to był szczery śmiech, który przemienił całą jego twarz w coś oszałamiającego.

"Jesteś niesamowita," powiedział, wciąż się uśmiechając. "Absolutnie niesamowita."

Zalał mnie rumieniec. "To tylko rozpoznawanie wzorców..."

"To błyskotliwość zamaskowana humorem." Jego srebrne oczy patrzyły w moje z palącą intensywnością. "Widzisz rzeczy, których inni nie dostrzegają, Gail. Zawsze tak było."

Sposób, w jaki wypowiedział moje imię, sprawił, że wstrzymałam oddech. Nie lekceważąco, nie uprzejmie, ale jakby miało znaczenie. Jakbym ja miała znaczenie.

"Powinniśmy kończyć na dziś," powiedział, wyciągając ramiona nad głową. "Pracujesz nad tym już dwanaście godzin bez przerwy."

"Nie przeszkadza mi to." Trzymałam wzrok utkwiony w zwoju, bojąc się, że zobaczy zbyt wiele, jeśli spojrzę w górę. "I tak nie mam gdzie indziej być."

"Nie o to chodzi." W jego głosie pojawiła się ostrość, której nigdy wcześniej nie słyszałam. "Kiedy ostatnio zrobiłaś coś dla siebie? Coś, co nie miało nic wspólnego z obowiązkiem czy służeniem innym?"

To pytanie uderzyło jak fizyczny cios. "Ja nie..."

"Nie wiesz." Wstał gwałtownie, jego krzesło zaszurało o kamień. "Dokładnie tak, jak myślałem."

"Dlaczego to ma znaczenie?" Słowa wyszły ostrzej, niż zamierzałam.

"Bo dla mnie ma znaczenie." To wyznanie zawisło między nami jak naładowana broń. "Bo patrzenie, jak zaharowujesz się na śmierć, podczas gdy wszyscy inni traktują cię jak niewidzialną służącą, doprowadza mnie do szaleństwa."

Wtedy spojrzałam w górę, nie mogąc się powstrzymać. Intensywność w jego spojrzeniu sprawiła, że mój puls walił o żebra.

"Obiecaj mi," powiedział, jego głos opadł do czegoś niebezpiecznie miękkiego. "Obiecaj mi, że zrobisz coś miłego dla siebie w tym tygodniu. Przeczytasz książkę, którą naprawdę chcesz przeczytać. Pójdziesz na spacer w jakieś piękne miejsce. Cokolwiek, co sprawi, że się uśmiechniesz."

"Nie musisz się o mnie martwić."

"Może chcę." Słowa były ledwie głośniejsze od szeptu. "Może powinienem był martwić się o ciebie już dawno temu."

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zbierał swoje rzeczy ostrymi, efektywnymi ruchami. "Do zobaczenia jutro, Gail."

"Jutro," powtórzyłam, patrząc jak znika w drzwiach niczym dym.

Pakowałam się powoli, moje ręce drżały, gdy odtwarzałam każde słowo, każde spojrzenie, każdy moment, gdy jego profesjonalna maska opadała.

Czy tak się to zaczynało? Ten ostrożny taniec wokół uczuć, których żadne z nas nie mogło uznać?

Leśna ścieżka do domu stała się tak znajoma jak oddychanie, ale tej nocy coś było inne. Złe.

Cienie wydawały się głębsze, bardziej żywe, a powietrze niosło metaliczny posmak, który sprawiał, że skóra mi cierpła.

"No, no. Spójrzcie, co noc mi przyniosła."

Obróciłam się i zobaczyłam kobietę blokującą moją ścieżkę - starożytną, srebrnowłosą, z oczami kryjącymi zbyt wiele tajemnic. Jej uśmiech był wystarczająco ostry, by ciąć.

"Laila," wydyszałam, rozpoznając ją z packowych historii szeptanych przy dogasających ogniskach.

"Dobrze. Wiesz, kim jestem." Krążyła wokół mnie jak drapieżnik oceniający zdobycz. "To oszczędza nam czas na ciekawsze rozmowy."

"Czego chcesz?"

"Podziwiać moje dzieło, oczywiście." Jej śmiech był jak tłuczone szkło. "Jesteś jeszcze bardziej żałosna, niż sobie wyobrażałam. Choć przypuszczam, że o to właśnie chodziło."

"Nie wiem, o czym mówisz."

"Nie wiesz?" Podeszła bliżej i poczułam zapach starej magii i gorzkich ziół. "Powiedz mi, dziecko, czy kiedykolwiek zastanawiałaś się, dlaczego twoja piękna matka wydała na świat tak... rozczarowującą córkę?"

Słowa uderzyły jak fizyczne ciosy. "Mój wygląd nie jest twoją sprawą."

"Och, ale jest." Jej uśmiech się poszerzył, ukazując zęby zbyt białe jak na kogoś w jej wieku. "Widzisz, ja go stworzyłam. Każdą wadę, każdą niedoskonałość, każdy szczegół zaprojektowany tak, by wzbudzać odrazę zamiast miłości."

Świat przechylił się na bok. "Co?"

"Twoja droga matka przyszła do mnie, gdy była z tobą w ciąży. Była zdesperowana. Przerażona, że jej dziecko może nie być wystarczająco piękne, by wzmocnić jej reputację."

Oczy Laili błyszczały złośliwą satysfakcją. "Vivian Raymond błagała mnie o zaklęcie, które zapewniłoby, że jej dziecko będzie tak piękne jak ona."

"Kłamiesz."

"Czy na pewno? Pomyśl o tym, Gail. Dlaczego możesz się przemienić tylko podczas krwawych księżyców, ale nie w żadnym innym czasie? Dlaczego twój wygląd zmienia się tak dramatycznie, gdy się transformujesz?"

Znów zaczęła krążyć, jej głos opadł do szeptu. "Zostałaś przeklęta, zanim wzięłaś pierwszy oddech."

Moje nogi prawie się poddały. "To niemożliwe."

"Czy na pewno?" Zaśmiała się, dźwięk odbił się echem wśród drzew. "Wzmocniłam każdą wadę, zwielokrotniłam każdą niedoskonałość. Twój wygląd jest zaprojektowany tak, by wywoływać odrazę."

"Nie." Słowo wyrwało się z mojego gardła.

"Tak. Każda rozmowa jest dla nich walką. Każde spojrzenie wymaga wysiłku. Każdy moment życzliwości to ich walka z tym, co wbudowałam w twoje kości."

Konsekwencje spadły na mnie jak lodowata woda. Staranna uprzejmość Wyatta. Sposób, w jaki musiał się widocznie koncentrować podczas naszych rozmów.

Dodatkowy wysiłek, jakiego wymagało utrzymanie kontaktu wzrokowego.

"Klątwę można oczywiście złamać," kontynuowała Laila, jakby omawiała pogodę. "Prawdziwa miłość musi dostrzec duszę pod powierzchnią. Ktoś musi się w tobie zakochać, gdy jesteś w swojej przeklętej postaci."

Nadzieja zatrzepotała słabo w mojej piersi. "Więc jest szansa..."

"Upewniłam się, że będzie to prawie niemożliwe." Jej uśmiech stał się okrutny. "Prawdziwa miłość, dziecko. Nie litość. Nie życzliwość. Nie przyjaźń. Miłość. Ktoś musi pokochać ciebie - tę wersję ciebie - wystarczająco mocno, by wybrać cię mimo tego, co mówią mu oczy."

"Jesteś potworem," wyszeptałam.

"Jestem kobietą, która dała twojej matce dokładnie to, na co zasłużyła." Laila zaczęła znikać w cieniach. "Pytanie, które powinno cię prześladować, brzmi: czy ktokolwiek mógłby naprawdę pokochać kogoś, na kogo ledwo może patrzeć?"

"Czekaj!" Rzuciłam się do przodu, ale ona już rozpływała się w ciemności.

"Och, i Gail?" Jej głos odbijał się echem zewsząd i znikąd. "Twoje małe północne spotkania z dziedzicem Alfy? On może pożądać Czerwonej, ale nigdy nie mógłby pokochać tego, czym naprawdę jesteś. Magia mu na to nie pozwoli."

Potem zniknęła, zostawiając mnie samą z miażdżącym ciężarem prawdy.

Opadłam na kolana na leśnej ziemi, całe moje ciało trzęsło się z wściekłości i rozpaczy. Teraz wszystko nabierało okropnego sensu.

Szloch wyrwał się z mojego gardła, potem następny. Byłam taka głupia, tak żałośnie pełna nadziei. Myśląc, że jego troska w archiwum oznaczała coś prawdziwego.

Myśląc, że może, być może, ktoś mógłby dostrzec osobę pod powierzchownością. Ale to wszystko było kłamstwem.

Jak ktokolwiek mógłby mnie pokochać, skoro samo patrzenie na mnie było dosłownie walką z nadnaturalną odrazą?

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Beta’s Ugly Daughter

The Beta’s Ugly Daughter

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa