passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Betrayed Mafia's Heir - Rozdział #6 - autor itsvlada

The Betrayed Mafia's Heir

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Stephan De Luca obudził się w chaosie.

To nie była zwykła, płynna efektywność jego domu. To nie była cicha, dobrze naoliwiona maszyna, którą dowodził przez lata.

Zamiast tego z dołu dobiegły podniesione głosy—coś, co nigdy nie zdarzało się w posiadłości De Luca.

Głębokie zmarszczenie pojawiło się na jego twarzy, gdy usiadł.

To miał być idealny poranek. Początek nowego życia z Catherine. Pierwszy dzień bez ducha Valerie, unoszącego się gdzieś w tle jego domu.

Zamiast tego jego świat zdawał się rozpadać.

Kiedy wszedł do swojego gabinetu, trzech z jego najlepszych ludzi już czekało. Ich twarze były napięte od zmartwienia.

"Szefie, w raportach z wysyłek brakuje kluczowych szczegółów," powiedział jeden z nich, kładąc plik papierów na biurku.

"Opóźnione są też dwie główne dostawy," dodał inny.

"A miesięczne rozliczenia..." Trzeci zawahał się, spoglądając na pozostałych, zanim kontynuował. "Nie mają żadnego sensu."

Szczęka Stephana się zacisnęła.

Przerzucał raporty, jego bystre spojrzenie przesuwało się po liczbach, które się nie zgadzały, wysyłkach, które nigdy nie dotarły, transakcjach, których brakowało w księgach.

Nic nie było na swoim miejscu. Wszystko było bez sensu.

To nie był po prostu pech. To była oczywista próba sabotażu.

Jego palce zacisnęły się na krawędzi biurka, gdy zimna świadomość przeniknęła do jego kości. Ktoś zrobił to celowo.

Z progu obserwował go ojciec.

Lorenzo De Luca, człowiek, który rządził ich imperium, zanim Stephan przejął władzę, stał z wyrazem twarzy, którego Stephan nigdy wcześniej nie widział—czymś pomiędzy rozbawieniem a rozczarowaniem.

"Myślałeś, że była tylko pionkiem, Stephanie?" Głos Lorenzo przeszył pokój jak ciche, niebezpieczne ostrzeżenie.

"To nie jest odpowiedni moment, ojcze." Stephan zesztywniał. Jego uchwyt na papierach się wzmocnił. "Nie mam ochoty rozmawiać o tej absurdalnej kobiecie."

"To ona trzymała ten dom w całości." Słowa ojca uderzyły go jak cios fizyczny.

Przed oczami Stephana przemknęły wspomnienia: Valerie łagodziła konflikty, zanim stały się realnymi problemami. Pilnowała każdego szczegółu, prowadziła wszystko tak sprawnie, że nigdy nie musiał o tym myśleć.

I w pewnym momencie przestał ją zauważać. Przestał ją widzieć. Przestał jej szukać.

Kiedy i dlaczego to się zaczęło—nie potrafił dokładnie powiedzieć.

"Była tylko moją narzeczoną," powiedział zimno, lekceważąco. Ale nawet gdy wypowiadał te słowa, brzmiały pusto.

"Tylko twoją narzeczoną?" Ojciec pokręcił głową i zaśmiał się—ostro, pozbawiony humoru dźwięk. "Miała być fundamentem twojego imperium, głupcze. A ty wyrzuciłeś ją dla ładnej młódki i jakiegoś niepewnego politycznego układu."

Duma Stephana zapłonęła. Jego klatka piersiowa napięła się od gorącej, obronnej złości.

"I tak wróci," powiedział sucho.

Lorenzo uniósł brew. "A dlaczego miałaby?"

Stephan wypuścił powietrze powoli. "Nie ma dokąd pójść." Jego głos był spokojny, pewny.

Pukanie do drzwi przerwało im. Stephan odwrócił się, już zirytowany. "Co?"

Marco, jego szef ochrony, wszedł do środka. Jego twarz była blada.

"Proszę pana," Marco zawahał się. "Jest coś, co musi pan wiedzieć."

Stephan skinął, by mówił dalej. "Więc mów."

Marco spojrzał na Lorenzo, potem z powrotem na Stephana, mówiąc cicho: "Chodzi o Valerie." Coś zimnego ścisnęło żołądek Stephana. Kolejne słowa Marco tylko to pogłębiły. "To nie jest ta osoba, za którą ją mieliśmy."

Oddech Stephana zatrzymał się. Puls zwolnił. "Co masz na myśli?"

Marco zawahał się tylko chwilę, zanim wypowiedział prawdę, która zmieniła wszystko. "Wróciła do swojej rodziny. Do swojej prawdziwej rodziny."

Cisza zgęstniała w powietrzu. Marco przełknął ślinę, zanim powiedział: "Do Beneventich."

To imię uderzyło w pokój jak grom.

Szklanka Stephana wysunęła mu się z palców. Uderzyła o biurko z głuchym łoskotem, prawie się roztrzaskując.

"To niemożliwe," wyszeptał.

Ale Marco jeszcze nie skończył. "Nasi informatorzy donoszą, że to Celeste Beneventi. Jedyna córka Salvatore Beneventiego. Dziedziczka całego ich imperium."

Przez chwilę pokój wydawał się za ciasny.

Rodzina Beneventi.

Najpotężniejszy syndykat przestępczy w kraju. Nawet De Lucowie stąpali przy nich ostrożnie. A on właśnie publicznie upokorzył ich dziedziczkę.

Myśli Stephana pędziły.

Valerie. Nie—Celeste.

Kobieta, którą uważał za cichą, posłuszną i niewidoczną. Kobietę, którą ignorował, nie doceniał, odrzucał.

Kobietę, która wiedziała o jego działaniach za dużo, zawsze rozumiała ich świat lepiej, niż powinna.

Nie była jakąś naiwną, bezsilną dziewczyną, którą sobie przygarnął. Wychowana w cieniu władzy. Wyszkolona do rządzenia imperiami.

Traktował ją jak nic nieznaczącą. I dostał za to prosto w twarz.

Stephan odwrócił się do okna, obserwując, jak poranne słońce wspina się coraz wyżej. Słowa opuściły jego usta szeptem.

"Nie doceniłem cię, prawda, Celeste?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Celeste stała samotnie w penthousie ojca, wpatrując się w panoramę miasta przez szklane ściany, które ciągnęły się od podłogi aż po sufit.

Migoczące światła poniżej przypominały jej, jak daleko uciekła—i z jaką łatwością została ściągnięta z powrotem.

Imię Celeste Beneventi zostało pogrzebane na lata. Zmuszała się, by o nim zapomnieć. Przez lata szeptała inne imię.

Valerie.

Imię, które czyniło ją małą, cichą, łatwą do przeoczenia. Ale tej nocy pozwoliła sobie pamiętać.

Celeste miała dziewiętnaście lat, kiedy po raz pierwszy poznała prawdę o władzy.

Ukryła się za rzeźbionymi, drewnianymi drzwiami, wstrzymując oddech, wbijając palce w gładką futrynę.

W wielkim gabinecie jej matka klęczała na marmurowej podłodze. Delikatne dłonie, niegdyś tak łagodne, teraz drżały, gdy kurczowo ściskały brzeg drogiego garnituru ojca.

"Proszę, Salvatore…" Jej głos był miękki, złamany. Błagała. "Błagam cię, proszę, dla dobra naszych dzieci—"

Ale szef Beneventich nie był człowiekiem, który okazywał łaskę. Jego twarz, spokojna i opanowana, nie zdradzała żadnych uczuć, gdy uniósł jej podbródek palcami.

"Zawiodłaś mnie, Luisa," mruknął, niemal czule. "Dałem ci wszystko, a mimo to—odważyłaś się mnie zdradzić."

Serce Celeste waliło tak głośno, że wydawało się jej, iż mogą to usłyszeć. Wiedziała, co się zbliża. Wszyscy w ich świecie wiedzieli, co dzieje się ze zdrajcami.

I jej matka nie była wyjątkiem. Brzydka prawda została ujawniona Salvatore—Dante nie był jego synem.

Przez lata Luisa żyła w kłamstwie, wychowując Dantego pod nazwiskiem Beneventich, pozwalając mu nieść w sobie krew prawej ręki swojego męża.

Salvatore gładził jej policzek, jego dotyk był delikatny. Prawie czuły. Potem, bez wahania, skinął głową w stronę jednego ze swoich ludzi.

Wystrzał z pistoletu przerwał ciszę. Krew rozbryzgnęła się po zimnej, marmurowej podłodze.

Celeste nie płakała. Nie krzyczała, nie ruszyła się nawet. Po prostu stała nieruchomo, patrząc, jak ciało matki osuwa się jak zepsuta lalka.

Ojciec wytarł ręce, odwrócił się i spojrzał jej prosto w oczy.

"Miłość czyni cię słabą, moja droga." Jego głos był nienaturalnie spokojny, opanowany. "A słabi nie przetrwają w tym świecie."

Nigdy nie zapomniała tych słów. Ale próbowała przed nimi uciec.

Przez lata uciekała z ojcowskiego świata. Wymazała swoje imię, zbudowała życie daleko od cienia imperium Beneventich.

Chciała być kimś innym. Normalna.

A potem poznała Stephana. Mężczyznę, który był wszystkim, czym myślała, że chce. Potężny, opanowany, niebezpieczny, ale nie okrutny.

Celeste pozwoliła sobie uwierzyć, że jest inny. Że ją ochroni. Sprawi, że będzie szczęśliwa. Że stanie się jej domem. Ale miłość uczyniła ją głupią. Zaufała mu, oddała mu wszystko, każdy kawałek swojego serca. A gdy przestała być potrzebna, wyrzucił ją jak śmieć.

Nie popełni już tego błędu.

Skończyła udawać kogoś, kim nie była.

Próbowała być Valerie, ale Valerie była słaba.

Celeste Beneventi narodziła się we krwi i prochu, wychowana w najciemniejszych cieniach. Jeśli świat bał się jej ojca, nauczy się jeszcze bardziej bać jej.

Pukanie do drzwi przykuło jej uwagę, zanim Dante wszedł do środka.

"W porządku, siostro?" Jego głos rozbrzmiał w pokoju, gdy wszedł; zwykły uśmieszek zniknął, gdy zobaczył jej wyraz twarzy. "Wyglądasz... inaczej."

Wolny uśmiech rozlał się po jej twarzy. "Właśnie przypomniałam sobie, kim jestem," odpowiedziała. "I nadszedł czas, by odzyskać to, co moje."

W następnych dniach Celeste w pełni weszła w rolę spadkobierczyni Beneventich. Już nie była niedostrzeganą narzeczoną; przy ojcu, podczas spotkań z elitą przestępczego świata, która dawno uznała ją za martwą, przyciągała uwagę wszystkich.

Reakcje były różne—niektórzy patrzyli na nią z podziwem, inni z ledwie skrywaną wściekłością.

Riccardo Falcone, wieloletni rywal Beneventich, patrzył na nią spode łba zza wypolerowanego konferencyjnego stołu.

"Powinnaś była pozostać martwa," wycedził.

"Zapraszam do próby." Celeste odpowiedziała mu spojrzeniem zimnej pewności. "Zobaczysz, co się wtedy stanie."

Pokój wypełniła powolna, śmiertelna cisza.

Szczęka Riccarda zadrgała. Salvatore, obserwując obok niej, wypuścił cichy, aprobujący chichot.

Zawsze bała się, że stanie się nim. Ale tej nocy, siedząc przy tym stole, w końcu zrozumiała.

Nie musiała stać się ojcem.

Miała stać się kimś gorszym.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Stephan próbował pojąć sens swojego rozpadającego się świata. Półpusta butelka whisky, nowa porcja jeszcze nietknięta w szklance, gdy siedział przy biurku, palcami naciskając na skronie.

Raporty przed nim zlewały się w jedną całość—kolejna przesyłka opóźniona, fundusze w tajemniczy sposób przekierowane, sojusznicy wahali się odebrać jego telefony.

Celeste.

To ona stała za tym wszystkim, co do tego nie miał wątpliwości.

Raz ją zlekceważył i teraz płacił za to cenę.

To nie była tylko jej strategia—to była ona sama.

Czy zawsze to planowała? Czy zbliżyła się do niego tylko po to, by go zniszczyć?

Nie. Mało prawdopodobne.

Ta myśl wydawała się błędna, nawet gdy próbował przekonać samego siebie do czegoś innego.

Gdyby chodziło jej tylko o informacje, nie ukrywałaby się tak długo. Nie grałaby tak przekonująco roli posłusznej narzeczonej, po cichu wygładzając problemy w jego domu, równoważąc delikatne relacje, upewniając się, że nigdy nie musi martwić się o drobiazgi.

Kochała go kiedyś.

Tego był pewien.

Stephan odchylił się na krześle, powoli wydychając powietrze, a myślami powrócił do początku.

Sześć lat temu, w klubie nocnym Azure. Pamiętał, jak przyciągnęła jego uwagę—nie błyskiem czy urodą, jak inne kobiety zabiegające o jego względy, lecz cichą pewnością siebie.

Klub był zatłoczony. Ekskluzywny, z najwyższej półki, tonący w pieniądzach i grzechu. Miejsce, gdzie interesy załatwiało się szeptem, a fortuny przegrywało jednym zakładem.

Stephan był tam w interesach. Wtedy ją zobaczył.

Valerie.

Nie na parkiecie, nie próbując nikogo zaimponować.

Była w cieniu, poruszała się, jakby tam należała, zawsze czujna. Jakby mogła poradzić sobie z każdym wyzwaniem.

Obserwował, jak pijany VIP chwycił ją za nadgarstek, zbyt śmiało, zbyt pewnie siebie.

Nie drgnęła. Nie krzyknęła. Po prostu wykręciła mu ramię z wprawą, zmuszając go w kilka sekund do uklęknięcia.

Stephan uśmiechnął się z drugiego końca sali. Już ją polubił.

A Valerie go odrzucała. Raz po raz.

— Nie mieszam przyjemności z interesami — powiedziała mu, nadal sprawdzając miejsce pracy barmanów, nie zaszczycając go nawet spojrzeniem.

Stephan oparł się o bar, nie zrażony. — Dobrze się składa, bo nie przyjmuję „nie” za odpowiedź.

Wtedy się uśmiechnęła—ale nie był to uśmiech, jaki dostawał od kobiet. Był drwiący.

— Przyzwyczaiłeś się dostawać, czego chcesz, prawda, De Luca? — zamyśliła się, przechylając głowę.

Nie zaprzeczył. A jednak, zajęło mu miesiące, by ją przekonać. Kazała mu się starać. Kazała mu gonić. A kiedy w końcu pozwoliła mu się zbliżyć—myślał, że wygrał.

Stephan wsunął jej pierścionek na palec ponad trzy lata później, obserwując, jak diament lśni w świetle świec.

Czy to wszystko było częścią przedstawienia? Starannie wyreżyserowanym spektaklem, by go zwabić?

A jednak były momenty, które wydawały się prawdziwe—ich pierwszy pocałunek w deszczu przed klubem, ich pierwsza bezsenna noc na jego pościeli i w jego mieszkaniu. Sposób, w jaki drżała, gdy się oświadczał, prawdziwy strach w jej oczach, gdy w ich świecie wybuchała przemoc.

Czy cokolwiek z tego było prawdą?

Może tak. Celeste nie planowała tego wszystkiego. Gdyby tak było, zniszczyłaby jego świat na długo przed tym, zanim ją upokorzył. Zanim ją porzucił.

Teraz była to zemsta, nie długoterminowa strategia.

Sprawiała, że Stephan doskonale odczuwał ostrość jej pazurów.

Telefon wydawał się ciężki w jego dłoni, gdy wybierał jej numer. Odebrała w końcu przy piątym sygnale.

— Myślisz, że możesz po prostu wrócić do tego świata i zabrać to, co moje? — zapytał, gniew maskował zamieszanie w jego głosie.

— Sprostowanie. — Jej głos był zimny, obcy. — To nigdy nie było twoje.

— Znam cię, Valerie. Nie masz odwagi, by to dokończyć.

— Właśnie tak—znałeś „Valerie”. — Cichy śmiech, ostry jak rozbite szkło. — Ale co ty możesz wiedzieć o mnie?

Połączenie zostało przerwane.

Stephan cisnął szklanką o ścianę, patrząc, jak się roztrzaskuje.

Po drugiej stronie miasta, niecałą godzinę po krótkiej rozmowie telefonicznej, Celeste wyszła z ekskluzywnej restauracji, po zabezpieczeniu kolejnego sojuszu.

Nocne powietrze niosło zapach jaśminu i prochu.

Atak nastąpił szybko i bezszelestnie—cień przesunął się w jej polu widzenia, trzask kuli przeciął powietrze.

Jej ochrona rzuciła się do akcji, ale Celeste pozostała nieruchoma, z lekkim uśmiechem igrającym na ustach. Czekała na to—pierwszą prawdziwą próbę przetestowania jej determinacji.

Czas pokazać im, z kim naprawdę mają do czynienia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Betrayed Mafia's Heir

The Betrayed Mafia's Heir

35 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

35

Treść

Aa