Celeste stała samotnie w penthousie ojca, wpatrując się w panoramę miasta przez szklane ściany, które ciągnęły się od podłogi aż po sufit.
Migoczące światła poniżej przypominały jej, jak daleko uciekła—i z jaką łatwością została ściągnięta z powrotem.
Imię Celeste Beneventi zostało pogrzebane na lata. Zmuszała się, by o nim zapomnieć. Przez lata szeptała inne imię.
Valerie.
Imię, które czyniło ją małą, cichą, łatwą do przeoczenia. Ale tej nocy pozwoliła sobie pamiętać.
Celeste miała dziewiętnaście lat, kiedy po raz pierwszy poznała prawdę o władzy.
Ukryła się za rzeźbionymi, drewnianymi drzwiami, wstrzymując oddech, wbijając palce w gładką futrynę.
W wielkim gabinecie jej matka klęczała na marmurowej podłodze. Delikatne dłonie, niegdyś tak łagodne, teraz drżały, gdy kurczowo ściskały brzeg drogiego garnituru ojca.
"Proszę, Salvatore…" Jej głos był miękki, złamany. Błagała. "Błagam cię, proszę, dla dobra naszych dzieci—"
Ale szef Beneventich nie był człowiekiem, który okazywał łaskę. Jego twarz, spokojna i opanowana, nie zdradzała żadnych uczuć, gdy uniósł jej podbródek palcami.
"Zawiodłaś mnie, Luisa," mruknął, niemal czule. "Dałem ci wszystko, a mimo to—odważyłaś się mnie zdradzić."
Serce Celeste waliło tak głośno, że wydawało się jej, iż mogą to usłyszeć. Wiedziała, co się zbliża. Wszyscy w ich świecie wiedzieli, co dzieje się ze zdrajcami.
I jej matka nie była wyjątkiem. Brzydka prawda została ujawniona Salvatore—Dante nie był jego synem.
Przez lata Luisa żyła w kłamstwie, wychowując Dantego pod nazwiskiem Beneventich, pozwalając mu nieść w sobie krew prawej ręki swojego męża.
Salvatore gładził jej policzek, jego dotyk był delikatny. Prawie czuły. Potem, bez wahania, skinął głową w stronę jednego ze swoich ludzi.
Wystrzał z pistoletu przerwał ciszę. Krew rozbryzgnęła się po zimnej, marmurowej podłodze.
Celeste nie płakała. Nie krzyczała, nie ruszyła się nawet. Po prostu stała nieruchomo, patrząc, jak ciało matki osuwa się jak zepsuta lalka.
Ojciec wytarł ręce, odwrócił się i spojrzał jej prosto w oczy.
"Miłość czyni cię słabą, moja droga." Jego głos był nienaturalnie spokojny, opanowany. "A słabi nie przetrwają w tym świecie."
Nigdy nie zapomniała tych słów. Ale próbowała przed nimi uciec.
Przez lata uciekała z ojcowskiego świata. Wymazała swoje imię, zbudowała życie daleko od cienia imperium Beneventich.
Chciała być kimś innym. Normalna.
A potem poznała Stephana. Mężczyznę, który był wszystkim, czym myślała, że chce. Potężny, opanowany, niebezpieczny, ale nie okrutny.
Celeste pozwoliła sobie uwierzyć, że jest inny. Że ją ochroni. Sprawi, że będzie szczęśliwa. Że stanie się jej domem. Ale miłość uczyniła ją głupią. Zaufała mu, oddała mu wszystko, każdy kawałek swojego serca. A gdy przestała być potrzebna, wyrzucił ją jak śmieć.
Nie popełni już tego błędu.
Skończyła udawać kogoś, kim nie była.
Próbowała być Valerie, ale Valerie była słaba.
Celeste Beneventi narodziła się we krwi i prochu, wychowana w najciemniejszych cieniach. Jeśli świat bał się jej ojca, nauczy się jeszcze bardziej bać jej.
Pukanie do drzwi przykuło jej uwagę, zanim Dante wszedł do środka.
"W porządku, siostro?" Jego głos rozbrzmiał w pokoju, gdy wszedł; zwykły uśmieszek zniknął, gdy zobaczył jej wyraz twarzy. "Wyglądasz... inaczej."
Wolny uśmiech rozlał się po jej twarzy. "Właśnie przypomniałam sobie, kim jestem," odpowiedziała. "I nadszedł czas, by odzyskać to, co moje."
W następnych dniach Celeste w pełni weszła w rolę spadkobierczyni Beneventich. Już nie była niedostrzeganą narzeczoną; przy ojcu, podczas spotkań z elitą przestępczego świata, która dawno uznała ją za martwą, przyciągała uwagę wszystkich.
Reakcje były różne—niektórzy patrzyli na nią z podziwem, inni z ledwie skrywaną wściekłością.
Riccardo Falcone, wieloletni rywal Beneventich, patrzył na nią spode łba zza wypolerowanego konferencyjnego stołu.
"Powinnaś była pozostać martwa," wycedził.
"Zapraszam do próby." Celeste odpowiedziała mu spojrzeniem zimnej pewności. "Zobaczysz, co się wtedy stanie."
Pokój wypełniła powolna, śmiertelna cisza.
Szczęka Riccarda zadrgała. Salvatore, obserwując obok niej, wypuścił cichy, aprobujący chichot.
Zawsze bała się, że stanie się nim. Ale tej nocy, siedząc przy tym stole, w końcu zrozumiała.
Nie musiała stać się ojcem.
Miała stać się kimś gorszym.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Stephan próbował pojąć sens swojego rozpadającego się świata. Półpusta butelka whisky, nowa porcja jeszcze nietknięta w szklance, gdy siedział przy biurku, palcami naciskając na skronie.
Raporty przed nim zlewały się w jedną całość—kolejna przesyłka opóźniona, fundusze w tajemniczy sposób przekierowane, sojusznicy wahali się odebrać jego telefony.
Celeste.
To ona stała za tym wszystkim, co do tego nie miał wątpliwości.
Raz ją zlekceważył i teraz płacił za to cenę.
To nie była tylko jej strategia—to była ona sama.
Czy zawsze to planowała? Czy zbliżyła się do niego tylko po to, by go zniszczyć?
Nie. Mało prawdopodobne.
Ta myśl wydawała się błędna, nawet gdy próbował przekonać samego siebie do czegoś innego.
Gdyby chodziło jej tylko o informacje, nie ukrywałaby się tak długo. Nie grałaby tak przekonująco roli posłusznej narzeczonej, po cichu wygładzając problemy w jego domu, równoważąc delikatne relacje, upewniając się, że nigdy nie musi martwić się o drobiazgi.
Kochała go kiedyś.
Tego był pewien.
Stephan odchylił się na krześle, powoli wydychając powietrze, a myślami powrócił do początku.
Sześć lat temu, w klubie nocnym Azure. Pamiętał, jak przyciągnęła jego uwagę—nie błyskiem czy urodą, jak inne kobiety zabiegające o jego względy, lecz cichą pewnością siebie.
Klub był zatłoczony. Ekskluzywny, z najwyższej półki, tonący w pieniądzach i grzechu. Miejsce, gdzie interesy załatwiało się szeptem, a fortuny przegrywało jednym zakładem.
Stephan był tam w interesach. Wtedy ją zobaczył.
Valerie.
Nie na parkiecie, nie próbując nikogo zaimponować.
Była w cieniu, poruszała się, jakby tam należała, zawsze czujna. Jakby mogła poradzić sobie z każdym wyzwaniem.
Obserwował, jak pijany VIP chwycił ją za nadgarstek, zbyt śmiało, zbyt pewnie siebie.
Nie drgnęła. Nie krzyknęła. Po prostu wykręciła mu ramię z wprawą, zmuszając go w kilka sekund do uklęknięcia.
Stephan uśmiechnął się z drugiego końca sali. Już ją polubił.
A Valerie go odrzucała. Raz po raz.
— Nie mieszam przyjemności z interesami — powiedziała mu, nadal sprawdzając miejsce pracy barmanów, nie zaszczycając go nawet spojrzeniem.
Stephan oparł się o bar, nie zrażony. — Dobrze się składa, bo nie przyjmuję „nie” za odpowiedź.
Wtedy się uśmiechnęła—ale nie był to uśmiech, jaki dostawał od kobiet. Był drwiący.
— Przyzwyczaiłeś się dostawać, czego chcesz, prawda, De Luca? — zamyśliła się, przechylając głowę.
Nie zaprzeczył. A jednak, zajęło mu miesiące, by ją przekonać. Kazała mu się starać. Kazała mu gonić. A kiedy w końcu pozwoliła mu się zbliżyć—myślał, że wygrał.
Stephan wsunął jej pierścionek na palec ponad trzy lata później, obserwując, jak diament lśni w świetle świec.
Czy to wszystko było częścią przedstawienia? Starannie wyreżyserowanym spektaklem, by go zwabić?
A jednak były momenty, które wydawały się prawdziwe—ich pierwszy pocałunek w deszczu przed klubem, ich pierwsza bezsenna noc na jego pościeli i w jego mieszkaniu. Sposób, w jaki drżała, gdy się oświadczał, prawdziwy strach w jej oczach, gdy w ich świecie wybuchała przemoc.
Czy cokolwiek z tego było prawdą?
Może tak. Celeste nie planowała tego wszystkiego. Gdyby tak było, zniszczyłaby jego świat na długo przed tym, zanim ją upokorzył. Zanim ją porzucił.
Teraz była to zemsta, nie długoterminowa strategia.
Sprawiała, że Stephan doskonale odczuwał ostrość jej pazurów.
Telefon wydawał się ciężki w jego dłoni, gdy wybierał jej numer. Odebrała w końcu przy piątym sygnale.
— Myślisz, że możesz po prostu wrócić do tego świata i zabrać to, co moje? — zapytał, gniew maskował zamieszanie w jego głosie.
— Sprostowanie. — Jej głos był zimny, obcy. — To nigdy nie było twoje.
— Znam cię, Valerie. Nie masz odwagi, by to dokończyć.
— Właśnie tak—znałeś „Valerie”. — Cichy śmiech, ostry jak rozbite szkło. — Ale co ty możesz wiedzieć o mnie?
Połączenie zostało przerwane.
Stephan cisnął szklanką o ścianę, patrząc, jak się roztrzaskuje.
Po drugiej stronie miasta, niecałą godzinę po krótkiej rozmowie telefonicznej, Celeste wyszła z ekskluzywnej restauracji, po zabezpieczeniu kolejnego sojuszu.
Nocne powietrze niosło zapach jaśminu i prochu.
Atak nastąpił szybko i bezszelestnie—cień przesunął się w jej polu widzenia, trzask kuli przeciął powietrze.
Jej ochrona rzuciła się do akcji, ale Celeste pozostała nieruchoma, z lekkim uśmiechem igrającym na ustach. Czekała na to—pierwszą prawdziwą próbę przetestowania jej determinacji.
Czas pokazać im, z kim naprawdę mają do czynienia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pierwsza kula przemknęła zbyt blisko, rozcinając powietrze tuż przy jej uchu—ostrzeżenie albo błąd w obliczeniach.
Druga to już inna historia—wycelowana prosto w jej pierś, lecz instynktowna reakcja Dantego wyrwała ją z linii ognia w ostatniej chwili.
Szklane drzwi za jej plecami rozprysły się z hukiem, rozsypując wokół odłamki niczym roztrzaskane gwiazdy.
„Padnij!”—głos Dantego przebił się przez chaos, gdy ich ochrona zareagowała natychmiast, dobywając broni i tworząc wokół niej szczelny pierścień.
Ale Celeste nie drgnęła.
Wyprostowała się, poprawiając ramiączko sukni, jakby zamach był jedynie nieprzyjemnym podmuchem wiatru.
Wokół niej ogrodowy taras restauracji ogarnęło szaleństwo—goście z wyższych sfer krzyczeli, kelnerzy kryli się pod stołami, ochroniarze ruszyli naprzód.
„Pozycja celu?”—Dante rzucił w mikrofon komunikatora.
„Północno-zachodni narożnik, prawdopodobnie z podwyższenia,” padła odpowiedź.
Kolejny strzał rozdarł noc, uderzając w chodnik tam, gdzie przed chwilą stała Celeste.
Echo piskliwych opon odbiło się od pobliskiej alejki—napastnik właśnie uciekał.
„Zgoda na pościg?”—zapytał jeden z ochroniarzy.
Celeste wyprostowała swoją designerską suknię, strzepując niewidzialny pył. Jej głos pozostał niezmącony, niemal znudzony. „Niech jadą.”
Dante spojrzał na nią z niedowierzaniem. „Niech jadą? Celeste—”
„Na razie.” Spotkała zatroskane spojrzenie brata.
Dante szarpnął ją mocno do tyłu, oczy roziskrzone frustracją. „Mogłaś zostać postrzelona,” syknął, lustrując dachy w poszukiwaniu zagrożenia.
Twarz Celeste pozostała upiornie spokojna, gdy strzepywała z ramienia odłamek szkła.
Cienka ranka zakwitła czerwienią na jej skórze—błahostka przy upokorzeniu, jakie niosła ta próba zamachu.
Zwróciła się do szefa ochrony. „Dowiedz się, kto pociągnął za spust,” powiedziała głosem gładkim jak jedwab, ostrym jak stal. „I niech stanie się z niego przykład.”
Spojrzała Dante’emu w oczy, a jej ton pociemniał. „Nawet jeśli to rodzina De Luca miała w tym swój udział.”
Szczęka Dantego się zacisnęła. „Jeśli Stephan—”
„Gdyby Stephan chciał mnie zabić,” przerwała mu Celeste lodowatym tonem, „już bym nie żyła.”
Dante skinął głową raz, z zaciśniętymi zębami, po czym odwrócił się do ochroniarzy, wydając rozkazy.
Mężczyźni rozproszyli się, a taras powoli powracał do wymuszonej normalności—goście zbierali rzeczy, ochrona wyprowadzała ich w bezpieczne miejsce.
Celeste przeszła obok tego wszystkiego, obcasy stukały o mokry chodnik, gdy ruszyła w stronę czekającego auta.
W apartamencie Beneventich, w swojej prywatnej sypialni, stanęła przed lustrem w pełnym wymiarze, by obejrzeć szkody.
Kula rozdarła jedwab sukni, zostawiając czysty otwór przy żebrach. Cienka linia krwi znaczyła miejsce, w którym draśnięcie dotknęło jej skóry—nie na tyle głęboko, by zrobić prawdziwą krzywdę, ale wystarczająco, by wysłać wyraźny sygnał.
W lustrze patrzyła na siebie inna kobieta niż ta, która przez tak długi czas udawała Valerie. Nie było już po niej śladu—zniknęła miękka, ustępliwa fasada. Zastąpiła ją ktoś twardszy. Ktoś, kogo przypominał jej własny ojciec.
Ktoś próbował ją dziś zabić. Jej ciało było napięte, ale nie ze strachu.
Strach znała już wcześniej, lata temu, gdy była młodsza—chowała się za drzwiami, patrząc jak matka wykrwawia się na zimnej, marmurowej posadzce.
Wtedy była bezsilna. Bezradna.
Ale dzisiaj? Dziś czuła coś innego. Dziś czuła gniew.
Prawdziwy, głęboki, palący gniew.
Gniew pulsował w jej żyłach—nie tylko do Stephana, nie tylko do tego, kto próbował ją zabić, ale i do siebie samej.
Latami udawała słabą, przekonując siebie, że to rozsądny wybór, bezpieczny wybór.
„Byłam zbyt miękka,” wyszeptała do swego odbicia. „To był mój błąd.”
Przyłożyła dłoń do rany, jej odbicie patrzyło na nią już nie jak Valerie, zapomniana narzeczona.
Nigdy więcej.
* * *
W głębi pałacowych sal posiadłości De Luca, Stephan siedział w swoim gabinecie, w półmroku rozświetlonym jedynie butelką whiskey i porozrzucanymi raportami. Odchylił się na krześle, oczy zamknięte, pozwalając napięciu przelewać się przez ramiona, gdy Marco, jego szef ochrony, stał przed nim.
Wiadomość dotarła do niego niemal natychmiast.
„Mamy potwierdzenie,” rzucił ponuro Marco. „Ktoś dziś do niej strzelał.”
Palce Stephana bębniły w blat biurka—jedyny zewnętrzny znak emocji. „I?”
„Nie trafił. Ale było blisko.”
Między nimi zapanowała cisza, gęsta jak dym.
Spodziewał się tego. To była tylko kwestia czasu, aż ktoś ruszy do ataku.
Powinno go to rozbawić. Powinien zignorować ten problem.
A jednak—
Myśl o niej leżącej we krwi na jakiejś brudnej ulicy sprawiła, że coś ścisnęło mu się w piersi. Nalał sobie drinka, powoli kręcąc bursztynowym płynem w szklance. Zamyslony.
Nie miał wątpliwości, że przeżyje. Mimo to ostrzeżenie musiało zostać wysłane.
Stephan zwrócił się do Marco, swego najbardziej zaufanego człowieka, stojącego w milczeniu w kącie pokoju.
„Ktokolwiek to zrobił… powiedz mu, że następnym razem lepiej, żeby nie chybił.”
Przesuń w górę, aby kontynuować