Drzwi skrzypnęły, otwierając się.
I właśnie wtedy, świat Sierry Halden się rozpadł.
„Kellan?” Jej głos ledwie był szeptem.
Wtedy to zobaczyła. Tam, w ich łóżku.
„Kellan?!” zawołała, teraz głośniej, jej głos łamał się jak szkło.
Prześcieradła się przesunęły. Isolde zamarła. Nagie ramię jej siostry wyjrzało z plątaniny pościeli i zdrady.
Sierra wstrzymała oddech. Jej serce waliło o żebra, złość i niedowierzanie walczyły o miejsce w jej piersi. „Co to do cholery jest?”
Kellan w końcu się odwrócił, mrugając, jakby była jakąś niedogodnością. „Sierra—poczekaj, to nie—”
„Nie co?!” krzyknęła, jej głos był złamanym tworem. „Nie to, na co wygląda? Bo to, na co patrzę, to moja siostra w moim łóżku z moim narzeczonym!”
Isolde próbowała się zasłonić, poczucie winy pojawiło się na jej twarzy. „Sierra, ja—proszę, pozwól mi wyjaśnić—”
„Wyjaśnić?” Sierra zaśmiała się, zimnym, gorzkim dźwiękiem. „Wyjaśnić co, Isolde? Że skradałaś się za moimi plecami z nim? Że czekałaś, aż wyjdę na jedną cholerną godzinę, żeby wpełznąć do mojej pościeli jak wąż?”
„Sierra, nie rób tego,” powiedział Kellan, teraz stojąc, bezwstydnie w swoich bokserkach. „To nie musi być scena.”
Poderzwała na niego wzrok. Scena?
„Myślisz, że robię scenę? Właśnie spaliłeś ostatnią dobrą rzecz w moim życiu, i nie chcesz sceny?”
Zrobił krok do przodu. „Po prostu uspokój się—”
„Nie zbliżaj się do mnie!” warknęła, cofając się do framugi drzwi. Jej ręce drżały, aż zbielały knykcie. „Nie masz prawa mnie dotykać. Nie masz prawa do mnie mówić.”
Isolde przytuliła prześcieradło do piersi. „Sierra, nie chciałam, żeby to się stało—”
„Nie chciałaś?” Jej głos zniżył się do trującego szeptu. „Chciałaś każdy dotyk. Każdy pocałunek. Za każdym razem, gdy się do mnie uśmiechałaś, wiedząc, co robisz za zamkniętymi drzwiami.”
Kellan prychnął. „Nie planowaliśmy tego, dobrze? To po prostu... się stało.”
Oczy Sierry napełniły się łzami, ale jej głos stał się ostry jak stal. „Ludzie nie po prostu wpadają w zdradę. Wybraliście to. Oboje.”
Żadne z nich nie odezwało się.
Cisza krzyczała.
Gardło Sierry zacisnęło się, jej wzrok się zamazał, gdy ściany zaczęły się zacieśniać. Zatoczyła się o krok, potem kolejny. Jej głos był teraz cichy, surowy.
„Mam nadzieję, że było warto.”
Drzwi się otworzyły, gdy wybiegła na zewnątrz, a zimne nocne powietrze uderzyło ją w skórę jak policzek, ale nie zrobiło nic, by stłumić ból.
Nie obchodziła jej temperatura. Nie obchodziło jej nic poza ucieczką. Złość, wściekłość, ból—wszystko to było zbyt wielkie, by je pomieścić. Musiała poczuć coś innego. Musiała uciec przed duszącym uściskiem zdrady, który osiadł nad nią jak ciężki płaszcz.
Sierra biegła.
Gałęzie drapały ją po ramionach, gdy pędziła przez las, ale się nie zatrzymała. Nie mogła się zatrzymać. Jej oddech przerywany był szarpanymi westchnieniami, płuca płonęły, klatka piersiowa była jakby miała się rozszczepić.
„O czym myślałam?” mamrotała między oddechami, potykając się o korzenie i półprzysypane kamienie. „Jak mogłam tego nie zauważyć?”
Stopy Sierry w końcu się zwolniły przy wąwozie, tej samotnej krawędzi na końcu szlaku, gdzie zawsze chodziła, gdy w domu robiło się zbyt głośno. Ziemia była twarda pod jej butami, niebo rozciągało się nad nią jak koc nieskończonej ciemności.
Upadła na kolana.
Jej palce drżały, gdy sięgnęła do kieszeni kurtki. „Proszę, żeby tego nie było,” szeptała, już wiedząc, że tam jest. Jej ręka zacisnęła się na przedmiocie, zanim go jeszcze zobaczyła.
Bransoletka.
Ta, którą wyrzeźbiła dla Kellana. Wygładziła krawędzie sama. Wyryła ich inicjały wewnątrz obręczy.
„Miałam ci to dać dzisiaj wieczorem,” powiedziała, jej głos pękając w ciszy. „Nawet nie wiesz. Byłeś zbyt zajęty wpełzaniem do łóżka mojej siostry.”
Zaśmiała się gorzko, łzy spływały po jej policzkach, gdy kciukiem śledziła rzeźby. „To miało być my. Na zawsze, prawda? Tak mówiłeś.”
Jej ręka zacisnęła się mocniej wokół bransoletki. „Kłamca.”
Cisza była teraz dusząca. Taka, która naciska na uszy i klatkę piersiową, jakby cały świat patrzył i czekał, co zrobisz dalej.
„Powinnam to wyrzucić,” szepnęła. „Powinnam to wyrzucić.”
Wstała, podeszła do krawędzi wąwozu, jej knykcie białe od tego, jak mocno ściskała bransoletkę.
Krzyk narastał w jej gardle, surowy i gwałtowny—ale umarł na jej ustach. Wszystko, co się wydobyło, to stłumiony szloch. Podniosła ramię, ale wtedy rozległ się głos.
Gładki. Zimny. Rozbawiony.
„Dziewczyny z Bloodveil zawsze tak głośno płaczą?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Rowan."
Jej głos przeciął noc niczym błyskawica przez chmury—ostry, bez tchu, przesycony czymś, czego nie potrafiła nazwać.
Jej serce zadrżało gwałtownie w piersi.
Nie musiała się odwracać. Nie musiała. Ta obecność była niemożliwa do pomylenia.
Powietrze za jej plecami zmieniło się. A potem wyszedł z cieni, jakby od zawsze do nich należał.
Rowan z Shadowfen.
Wróg. Dziedzic wrogiego stada. Chłopak z rodowodem przesiąkniętym zemstą i oczami ciemniejszymi niż grzechy między ich rodzinami.
Był ostatnią osobą, z którą powinna rozmawiać. A jednak... jej puls zdradził ją w chwili, gdy jego spojrzenie spotkało się z jej. To było tak, jakby dokładnie wiedział, gdzie będzie, jakby czekał tuż pod drzewami, aż się rozpadnie.
Sierra przełknęła ciężko, jej kręgosłup usztywnił się, mimo że ręce drżały po bokach. "Czego chcesz?" zażądała, jej ton ostrzejszy niż się czuła, głos niski i surowy.
Nienawidziła, że drżała. Nienawidziła, że zauważył.
Rowan podszedł bliżej, uśmiech na jego ustach był powolny i irytujący. "Powiedz mi. Chyba, że się mnie boisz."
"Nie boję się ciebie," odparła, unosząc podbródek buntowniczo.
"Nie?" Przechylił lekko głowę, oczy nigdy nie opuszczały jej. "To dlaczego twoje serce bije jak bęben wojenny?"
Zacisnęła szczęki. "Nie rób tego."
"Czego?" zapytał, jego głos irytująco spokojny, drapieżnik krążył. "Mówię prawdę?"
"Nie powinieneś tu być," rzuciła. "Nie należysz do tych lasów. Nie blisko mnie."
"A jednak," wymamrotał, robiąc kolejny krok w jej stronę, "wciąż tu jesteś."
Sierra wstrzymała oddech.
Nienawidziła, że miał rację.
Cisza rozciągała się między nimi jak napięta cięciwa—napięta, niebezpieczna.
"Nie jestem sama," powiedziała w końcu, jej słowa były sztywne i puste. "Nie potrzebuję cię tutaj."
Uśmiech Rowana nie osłabł, ale coś mignęło w jego oczach. "To dlaczego wyglądasz, jakby świat właśnie się skończył?"
Uśmiech Rowana tylko się powiększył, błysk w jego oczach zamienił się w coś bardziej niebezpiecznego. "Nie potrzebujesz nikogo, prawda?" zapytał, jego głos był teraz prawie szeptem, jakby mówił do części jej, której nikt inny nie mógł zobaczyć.
"Myślisz, że wszystko możesz zrobić sama. Ale jesteś tutaj, w ciemności, jak reszta z nas."
Sierra zaciskała pięści po bokach. Nie chciała, żeby miał rację. Nie chciała, żeby to on zobaczył, jak głęboko się łamie.
"Nie jestem jak ty," powiedziała, jej głos ostry. "Nie gram w gry."
Rowan zaśmiał się cicho, dźwięk był bogaty i mroczny.
"Nie jak ja?" powtórzył, jakby pomysł bycia kimś takim jak on był śmieszny. Zrobił krok bliżej, jego ciało blokowało niewielką ilość światła, które przefiltrowało przez drzewa.
"Nie jesteś taka różna, Sierra. Nawet nie wiesz, ale jesteś jak reszta z nas. Uciekasz od swojego stada. Uciekasz od swojego przeznaczenia."
Jej klatka piersiowa zacisnęła się na jego słowa. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowała, było, żeby Rowan zdarł z niej warstwy i odsłonił jej słabości. Ale coś w tym, jak to powiedział—ciche zrozumienie w jego oczach—było zbyt znajome. Wiedział, jak to jest czuć się rozdartym między dwoma światami, między obowiązkiem a pragnieniem. Wiedział, jak to jest czuć się uwięzionym.
Sierra przełknęła ciężko, próbując pozbyć się uczucia, które osiadło w jej żołądku.
"Nic o mnie nie wiesz."
Rowan zrobił ostatni krok naprzód, jego głos był miękki, niemal czuły.
"Nie, może nie. Ale wiem, że jesteś tutaj, ponieważ nie masz dokąd pójść. Nie naprawdę."
Jej oddech ugrzązł w gardle, prawda jego słów była zbyt bliska, zbyt realna. Nie była pewna, co bolało bardziej—fakt, że miał rację, czy fakt, że tak łatwo ją przejrzał.
"Nie potrzebuję twojej litości," wyszeptała, choć wyszło to słabe, niepewne.
Spojrzenie Rowana zmiękło na chwilę, jego oczy błysnęły czymś, czego nie mogła do końca określić. Ale potem, jakby ta zmiana nigdy się nie wydarzyła, uśmiech powrócił na jego usta, bardziej zadowolony niż wcześniej.
"Litość? O nie, nie jestem tu, żeby cię litować," powiedział, cofając się. "Jestem tu, ponieważ uważam, że jesteś silniejsza niż to. A oni są głupcami, że cię poganiają."
Klatka piersiowa Sierry zacisnęła się. Nigdy nikomu nie mówiła o swoich lękach, o swoich zmaganiach z przemianą. Zawsze trzymała to głęboko w sobie, mając nadzieję, że nikt nie zauważy, że nikt nie zapyta. Ale Rowan to zauważył, jakby to była tylko otwarta książka.
Odwrócił się, żeby odejść, jego słowa zawisły w powietrzu jak wyzwanie. "Wracam jutro. Chyba, że się boisz."
Przesuń w górę, aby kontynuować