passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Betrayed Wolf of Shadowfen - Rozdział #2 - autor Yan Stellar

The Betrayed Wolf of Shadowfen

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Drzwi skrzypnęły, otwierając się.

I właśnie wtedy, świat Sierry Halden się rozpadł.

„Kellan?” Jej głos ledwie był szeptem.

Wtedy to zobaczyła. Tam, w ich łóżku.

„Kellan?!” zawołała, teraz głośniej, jej głos łamał się jak szkło.

Prześcieradła się przesunęły. Isolde zamarła. Nagie ramię jej siostry wyjrzało z plątaniny pościeli i zdrady.

Sierra wstrzymała oddech. Jej serce waliło o żebra, złość i niedowierzanie walczyły o miejsce w jej piersi. „Co to do cholery jest?”

Kellan w końcu się odwrócił, mrugając, jakby była jakąś niedogodnością. „Sierra—poczekaj, to nie—”

„Nie co?!” krzyknęła, jej głos był złamanym tworem. „Nie to, na co wygląda? Bo to, na co patrzę, to moja siostra w moim łóżku z moim narzeczonym!”

Isolde próbowała się zasłonić, poczucie winy pojawiło się na jej twarzy. „Sierra, ja—proszę, pozwól mi wyjaśnić—”

„Wyjaśnić?” Sierra zaśmiała się, zimnym, gorzkim dźwiękiem. „Wyjaśnić co, Isolde? Że skradałaś się za moimi plecami z nim? Że czekałaś, aż wyjdę na jedną cholerną godzinę, żeby wpełznąć do mojej pościeli jak wąż?”

„Sierra, nie rób tego,” powiedział Kellan, teraz stojąc, bezwstydnie w swoich bokserkach. „To nie musi być scena.”

Poderzwała na niego wzrok. Scena?

„Myślisz, że robię scenę? Właśnie spaliłeś ostatnią dobrą rzecz w moim życiu, i nie chcesz sceny?”

Zrobił krok do przodu. „Po prostu uspokój się—”

„Nie zbliżaj się do mnie!” warknęła, cofając się do framugi drzwi. Jej ręce drżały, aż zbielały knykcie. „Nie masz prawa mnie dotykać. Nie masz prawa do mnie mówić.”

Isolde przytuliła prześcieradło do piersi. „Sierra, nie chciałam, żeby to się stało—”

„Nie chciałaś?” Jej głos zniżył się do trującego szeptu. „Chciałaś każdy dotyk. Każdy pocałunek. Za każdym razem, gdy się do mnie uśmiechałaś, wiedząc, co robisz za zamkniętymi drzwiami.”

Kellan prychnął. „Nie planowaliśmy tego, dobrze? To po prostu... się stało.”

Oczy Sierry napełniły się łzami, ale jej głos stał się ostry jak stal. „Ludzie nie po prostu wpadają w zdradę. Wybraliście to. Oboje.”

Żadne z nich nie odezwało się.

Cisza krzyczała.

Gardło Sierry zacisnęło się, jej wzrok się zamazał, gdy ściany zaczęły się zacieśniać. Zatoczyła się o krok, potem kolejny. Jej głos był teraz cichy, surowy.

„Mam nadzieję, że było warto.”

Drzwi się otworzyły, gdy wybiegła na zewnątrz, a zimne nocne powietrze uderzyło ją w skórę jak policzek, ale nie zrobiło nic, by stłumić ból.

Nie obchodziła jej temperatura. Nie obchodziło jej nic poza ucieczką. Złość, wściekłość, ból—wszystko to było zbyt wielkie, by je pomieścić. Musiała poczuć coś innego. Musiała uciec przed duszącym uściskiem zdrady, który osiadł nad nią jak ciężki płaszcz.

Sierra biegła.

Gałęzie drapały ją po ramionach, gdy pędziła przez las, ale się nie zatrzymała. Nie mogła się zatrzymać. Jej oddech przerywany był szarpanymi westchnieniami, płuca płonęły, klatka piersiowa była jakby miała się rozszczepić.

„O czym myślałam?” mamrotała między oddechami, potykając się o korzenie i półprzysypane kamienie. „Jak mogłam tego nie zauważyć?”

Stopy Sierry w końcu się zwolniły przy wąwozie, tej samotnej krawędzi na końcu szlaku, gdzie zawsze chodziła, gdy w domu robiło się zbyt głośno. Ziemia była twarda pod jej butami, niebo rozciągało się nad nią jak koc nieskończonej ciemności.

Upadła na kolana.

Jej palce drżały, gdy sięgnęła do kieszeni kurtki. „Proszę, żeby tego nie było,” szeptała, już wiedząc, że tam jest. Jej ręka zacisnęła się na przedmiocie, zanim go jeszcze zobaczyła.

Bransoletka.

Ta, którą wyrzeźbiła dla Kellana. Wygładziła krawędzie sama. Wyryła ich inicjały wewnątrz obręczy.

„Miałam ci to dać dzisiaj wieczorem,” powiedziała, jej głos pękając w ciszy. „Nawet nie wiesz. Byłeś zbyt zajęty wpełzaniem do łóżka mojej siostry.”

Zaśmiała się gorzko, łzy spływały po jej policzkach, gdy kciukiem śledziła rzeźby. „To miało być my. Na zawsze, prawda? Tak mówiłeś.”

Jej ręka zacisnęła się mocniej wokół bransoletki. „Kłamca.”

Cisza była teraz dusząca. Taka, która naciska na uszy i klatkę piersiową, jakby cały świat patrzył i czekał, co zrobisz dalej.

„Powinnam to wyrzucić,” szepnęła. „Powinnam to wyrzucić.”

Wstała, podeszła do krawędzi wąwozu, jej knykcie białe od tego, jak mocno ściskała bransoletkę.

Krzyk narastał w jej gardle, surowy i gwałtowny—ale umarł na jej ustach. Wszystko, co się wydobyło, to stłumiony szloch. Podniosła ramię, ale wtedy rozległ się głos.

Gładki. Zimny. Rozbawiony.

„Dziewczyny z Bloodveil zawsze tak głośno płaczą?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

"Rowan."

Jej głos przeciął noc niczym błyskawica przez chmury—ostry, bez tchu, przesycony czymś, czego nie potrafiła nazwać.

Jej serce zadrżało gwałtownie w piersi.

Nie musiała się odwracać. Nie musiała. Ta obecność była niemożliwa do pomylenia.

Powietrze za jej plecami zmieniło się. A potem wyszedł z cieni, jakby od zawsze do nich należał.

Rowan z Shadowfen.

Wróg. Dziedzic wrogiego stada. Chłopak z rodowodem przesiąkniętym zemstą i oczami ciemniejszymi niż grzechy między ich rodzinami.

Był ostatnią osobą, z którą powinna rozmawiać. A jednak... jej puls zdradził ją w chwili, gdy jego spojrzenie spotkało się z jej. To było tak, jakby dokładnie wiedział, gdzie będzie, jakby czekał tuż pod drzewami, aż się rozpadnie.

Sierra przełknęła ciężko, jej kręgosłup usztywnił się, mimo że ręce drżały po bokach. "Czego chcesz?" zażądała, jej ton ostrzejszy niż się czuła, głos niski i surowy.

Nienawidziła, że drżała. Nienawidziła, że zauważył.

Rowan podszedł bliżej, uśmiech na jego ustach był powolny i irytujący. "Powiedz mi. Chyba, że się mnie boisz."

"Nie boję się ciebie," odparła, unosząc podbródek buntowniczo.

"Nie?" Przechylił lekko głowę, oczy nigdy nie opuszczały jej. "To dlaczego twoje serce bije jak bęben wojenny?"

Zacisnęła szczęki. "Nie rób tego."

"Czego?" zapytał, jego głos irytująco spokojny, drapieżnik krążył. "Mówię prawdę?"

"Nie powinieneś tu być," rzuciła. "Nie należysz do tych lasów. Nie blisko mnie."

"A jednak," wymamrotał, robiąc kolejny krok w jej stronę, "wciąż tu jesteś."

Sierra wstrzymała oddech.

Nienawidziła, że miał rację.

Cisza rozciągała się między nimi jak napięta cięciwa—napięta, niebezpieczna.

"Nie jestem sama," powiedziała w końcu, jej słowa były sztywne i puste. "Nie potrzebuję cię tutaj."

Uśmiech Rowana nie osłabł, ale coś mignęło w jego oczach. "To dlaczego wyglądasz, jakby świat właśnie się skończył?"

Uśmiech Rowana tylko się powiększył, błysk w jego oczach zamienił się w coś bardziej niebezpiecznego. "Nie potrzebujesz nikogo, prawda?" zapytał, jego głos był teraz prawie szeptem, jakby mówił do części jej, której nikt inny nie mógł zobaczyć.

"Myślisz, że wszystko możesz zrobić sama. Ale jesteś tutaj, w ciemności, jak reszta z nas."

Sierra zaciskała pięści po bokach. Nie chciała, żeby miał rację. Nie chciała, żeby to on zobaczył, jak głęboko się łamie.

"Nie jestem jak ty," powiedziała, jej głos ostry. "Nie gram w gry."

Rowan zaśmiał się cicho, dźwięk był bogaty i mroczny.

"Nie jak ja?" powtórzył, jakby pomysł bycia kimś takim jak on był śmieszny. Zrobił krok bliżej, jego ciało blokowało niewielką ilość światła, które przefiltrowało przez drzewa.

"Nie jesteś taka różna, Sierra. Nawet nie wiesz, ale jesteś jak reszta z nas. Uciekasz od swojego stada. Uciekasz od swojego przeznaczenia."

Jej klatka piersiowa zacisnęła się na jego słowa. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowała, było, żeby Rowan zdarł z niej warstwy i odsłonił jej słabości. Ale coś w tym, jak to powiedział—ciche zrozumienie w jego oczach—było zbyt znajome. Wiedział, jak to jest czuć się rozdartym między dwoma światami, między obowiązkiem a pragnieniem. Wiedział, jak to jest czuć się uwięzionym.

Sierra przełknęła ciężko, próbując pozbyć się uczucia, które osiadło w jej żołądku.

"Nic o mnie nie wiesz."

Rowan zrobił ostatni krok naprzód, jego głos był miękki, niemal czuły.

"Nie, może nie. Ale wiem, że jesteś tutaj, ponieważ nie masz dokąd pójść. Nie naprawdę."

Jej oddech ugrzązł w gardle, prawda jego słów była zbyt bliska, zbyt realna. Nie była pewna, co bolało bardziej—fakt, że miał rację, czy fakt, że tak łatwo ją przejrzał.

"Nie potrzebuję twojej litości," wyszeptała, choć wyszło to słabe, niepewne.

Spojrzenie Rowana zmiękło na chwilę, jego oczy błysnęły czymś, czego nie mogła do końca określić. Ale potem, jakby ta zmiana nigdy się nie wydarzyła, uśmiech powrócił na jego usta, bardziej zadowolony niż wcześniej.

"Litość? O nie, nie jestem tu, żeby cię litować," powiedział, cofając się. "Jestem tu, ponieważ uważam, że jesteś silniejsza niż to. A oni są głupcami, że cię poganiają."

Klatka piersiowa Sierry zacisnęła się. Nigdy nikomu nie mówiła o swoich lękach, o swoich zmaganiach z przemianą. Zawsze trzymała to głęboko w sobie, mając nadzieję, że nikt nie zauważy, że nikt nie zapyta. Ale Rowan to zauważył, jakby to była tylko otwarta książka.

Odwrócił się, żeby odejść, jego słowa zawisły w powietrzu jak wyzwanie. "Wracam jutro. Chyba, że się boisz."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Oddech Sierry przyspieszył, gdy weszła głębiej w cienie drzew, a świat wokół niej zaczął się zamykać.

Tej nocy las wydawał się labiryntem, do którego weszła z własnej woli, a jednocześnie czuła się w nim uwięziona. Rowan poruszał się bezszelestnie obok niej, jego obecność była niepokojącym przypomnieniem wszystkiego, czego starała się unikać. Nie ponaglał jej. Nie musiał. Wyzwanie w jego oczach wystarczyło, by popchnąć ją do przodu, krok po ostrożnym kroku.

Wróciła. Wbrew zdrowemu rozsądkowi, wbrew wszystkiemu, co starała się sobie wmówić, wróciła. Słowa, które wypowiedział w lesie zeszłej nocy, odbijały się echem w jej umyśle:

„Wróć jutro—chyba że się boisz.”

Nie znosiła, że czuła pociąg jego wyzwania, nie znosiła, że część z niej nie mogła się mu oprzeć, bez względu na to, jak bardzo wydawało się to niewłaściwe. A jednak, oto była, idąc dalej w nieprzydzielony las, dalej od wszelkich ścieżek patrolowych, dalej od wszystkiego, co znajome.

Im dalej szli, tym ciszej stawał się las, jakby wstrzymywał oddech w oczekiwaniu na to, co miało się wydarzyć. Drzewa, wysokie i gęste, wznosiły się nad nimi, ich cienie rozciągały się długie i niepokojące w słabym świetle. A Sierra słyszała tylko miarowy rytm własnego serca i delikatne chrzęstnięcie butów Rowana o ziemię.

„Nie myślałem, że naprawdę wrócisz,” powiedział Rowan, przerywając ciszę między nimi.

Czekał na nią, a Sierra nie była pewna, czy to sprawia, że czuje się bardziej nieswojo, czy zaintrygowana. Myślała o tym, by zawrócić, by wrócić i udawać, że to wszystko się nie wydarzyło. Ale gdy tylko zobaczyła go stojącego na skraju lasu, jego obecność jak cień, znalazła się idąc naprzód, niezdolna do zatrzymania się.

„Też nie myślałam, że to zrobię,” odpowiedziała, jej głos był zimniejszy, niż się czuła.

Nie wiedziała, dlaczego tu jest, ale wiedziała, że coś w niej zostało złamane przez zdradę Kellana, a Rowan był jedynym, który zdawał się to rozumieć.

Rowan przez chwilę nic nie mówił. Zamiast tego prowadził drogę przez gęstą zarośla, jego ruchy były płynne i swobodne, jakby należał do tego miejsca. Jakby ten las, ta ścieżka, były jego częścią. Sierra podążała za nim, jej kroki były wolniejsze, bardziej przemyślane. Nie mogła pozbyć się uczucia, że wchodzi głębiej w coś, czego nie może kontrolować.

Szli w milczeniu przez długi czas, jedynym dźwiękiem było szelest drzew nad nimi i okazjonalne trzaskanie gałęzi pod stopami.

Sierra nie wiedziała, co powiedzieć.

Co mogła powiedzieć?

Wszystko wydawało się nie na miejscu, ale jednocześnie jedyną rzeczą, jaką mogła zrobić, było iść dalej. Wciąż podążając za nim. Nie było już odwrotu.

W końcu Rowan zatrzymał się i odwrócił do niej twarzą. Jego wyraz twarzy był nieodczytywalny, ale w jego oczach pojawił się błysk czegoś—cicha intensywność, która sprawiła, że serce Sierry zadrżało.

„Nie mówisz dużo, prawda?” zapytał, mały uśmiech pojawił się na krawędzi jego ust. Jego głos był nadal miękki, ale miał w sobie coś ostrego, coś, co sprawiało, że trudno było go zignorować.

Sierra zawahała się, jej umysł pędził, próbując uformować właściwe słowa. Prawda była taka, że nie mówiła dużo, ponieważ nie wiedziała, co powiedzieć. Nie wiedziała, jak wyjaśnić bałagan emocji wirujących w niej. Nie wiedziała, jak wyjaśnić, że jest tutaj, idąc przez las ze swoim zaprzysiężonym wrogiem, dziedzicem Shadowfen, ponieważ nie miała dokąd pójść.

„Nie mam zbyt wiele do powiedzenia,” w końcu przyznała, jej głos był cichszy niż wcześniej.

Spojrzenie Rowana zmiękło na chwilę, rzadki przełom w jego zazwyczaj niewzruszonym zachowaniu.

„To nie całkiem prawda,” powiedział, jego głos był niemal łagodny. „Po prostu nie wiesz, jak to powiedzieć. Jeszcze nie jesteś gotowa, by się z tym zmierzyć.”

Sierra poczuła, jak jej pierś się ściska na jego słowa. Nie chciała, żeby miał rację, nie chciała, by odkrywał warstwy, które tak ciężko chroniła.

Ale było coś w sposobie, w jaki mówił, w sposobie, w jaki przenikał przez nią, co sprawiło, że czuła się, jakby stała na krawędzi czegoś, czego nie mogła uniknąć. Zawsze potrafiła trzymać swoje emocje zamknięte, zawsze potrafiła kontrolować to, co ludzie widzieli.

Ale Rowan był inny.

Nie był jak Kellan.

Nie udawał. Nie bał się rzucić jej wyzwania, zmusić ją do stawienia czoła rzeczom, z którymi nie była gotowa się zmierzyć.

Sierra wzięła głęboki oddech, zmuszając się do utrzymania pozycji.

„Nie wiem, co myślisz, że wiesz, ale się mylisz,” powiedziała, jej głos był ostry. Nie zamierzała pozwolić mu myśleć, że ma jakąkolwiek władzę nad nią, nie w taki sposób. Nie wtedy, gdy wszystko w niej wciąż się rozpadało.

Rowan uniósł brew, uśmiech powrócił na jego usta.

„Naprawdę?” Zrobił krok bliżej, jego głos obniżył się o ton. „Powiedz mi, Sierra, kiedy ostatni raz naprawdę stawiłaś czoła czemuś bezpośrednio? Kiedy ostatni raz nie uciekłaś przed tym?”

Sierra nie odpowiedziała. Nie mogła. Nie znała odpowiedzi. Zawsze uciekała, zawsze znajdowała sposób, by unikać tego, co było zbyt bolesne, by się z tym zmierzyć. Ukrywała się przed swoimi emocjami, przed prawdą o swoich własnych lękach, bo stawienie im czoła było zbyt trudne. Ale stojąc tutaj, w lesie z Rowanem, zdała sobie sprawę, jak dużo jej życia minęło na unikanie wszystkiego.

Zrobił kolejny krok w jej stronę, napięcie między nimi gęstniało. I w tym momencie, po raz pierwszy od zdrady Kellana, poczuła, jak coś w niej się uwalnia. Może to był ciężar wszystkiego, co się wydarzyło. A może to było coś innego, coś w Rowanie, czego nie do końca rozumiała.

Spojrzała wtedy na niego, naprawdę na niego spojrzała po raz pierwszy. I kiedy mówiła, jej głos był ledwie szeptem.

„Jeszcze się nie przekształciłam,” przyznała, słowa zawisły między nimi. „Nie wiem, jak to zrobić. Nie wiem, co robić.”

Rowan nie wyglądał na zaskoczonego. Nawet nie mrugnął. Zamiast tego, lekko przechylił głowę, studiując ją.

„Wtedy wszyscy są głupcami, że cię popędzają,” powiedział cicho, jego głos był delikatniejszy niż był przez całą noc.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Betrayed Wolf of Shadowfen

The Betrayed Wolf of Shadowfen

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa