passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Betrayed Wolf of Shadowfen - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

The Betrayed Wolf of Shadowfen

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Oddech Sierry przyspieszył, gdy weszła głębiej w cienie drzew, a świat wokół niej zaczął się zamykać.

Tej nocy las wydawał się labiryntem, do którego weszła z własnej woli, a jednocześnie czuła się w nim uwięziona. Rowan poruszał się bezszelestnie obok niej, jego obecność była niepokojącym przypomnieniem wszystkiego, czego starała się unikać. Nie ponaglał jej. Nie musiał. Wyzwanie w jego oczach wystarczyło, by popchnąć ją do przodu, krok po ostrożnym kroku.

Wróciła. Wbrew zdrowemu rozsądkowi, wbrew wszystkiemu, co starała się sobie wmówić, wróciła. Słowa, które wypowiedział w lesie zeszłej nocy, odbijały się echem w jej umyśle:

„Wróć jutro—chyba że się boisz.”

Nie znosiła, że czuła pociąg jego wyzwania, nie znosiła, że część z niej nie mogła się mu oprzeć, bez względu na to, jak bardzo wydawało się to niewłaściwe. A jednak, oto była, idąc dalej w nieprzydzielony las, dalej od wszelkich ścieżek patrolowych, dalej od wszystkiego, co znajome.

Im dalej szli, tym ciszej stawał się las, jakby wstrzymywał oddech w oczekiwaniu na to, co miało się wydarzyć. Drzewa, wysokie i gęste, wznosiły się nad nimi, ich cienie rozciągały się długie i niepokojące w słabym świetle. A Sierra słyszała tylko miarowy rytm własnego serca i delikatne chrzęstnięcie butów Rowana o ziemię.

„Nie myślałem, że naprawdę wrócisz,” powiedział Rowan, przerywając ciszę między nimi.

Czekał na nią, a Sierra nie była pewna, czy to sprawia, że czuje się bardziej nieswojo, czy zaintrygowana. Myślała o tym, by zawrócić, by wrócić i udawać, że to wszystko się nie wydarzyło. Ale gdy tylko zobaczyła go stojącego na skraju lasu, jego obecność jak cień, znalazła się idąc naprzód, niezdolna do zatrzymania się.

„Też nie myślałam, że to zrobię,” odpowiedziała, jej głos był zimniejszy, niż się czuła.

Nie wiedziała, dlaczego tu jest, ale wiedziała, że coś w niej zostało złamane przez zdradę Kellana, a Rowan był jedynym, który zdawał się to rozumieć.

Rowan przez chwilę nic nie mówił. Zamiast tego prowadził drogę przez gęstą zarośla, jego ruchy były płynne i swobodne, jakby należał do tego miejsca. Jakby ten las, ta ścieżka, były jego częścią. Sierra podążała za nim, jej kroki były wolniejsze, bardziej przemyślane. Nie mogła pozbyć się uczucia, że wchodzi głębiej w coś, czego nie może kontrolować.

Szli w milczeniu przez długi czas, jedynym dźwiękiem było szelest drzew nad nimi i okazjonalne trzaskanie gałęzi pod stopami.

Sierra nie wiedziała, co powiedzieć.

Co mogła powiedzieć?

Wszystko wydawało się nie na miejscu, ale jednocześnie jedyną rzeczą, jaką mogła zrobić, było iść dalej. Wciąż podążając za nim. Nie było już odwrotu.

W końcu Rowan zatrzymał się i odwrócił do niej twarzą. Jego wyraz twarzy był nieodczytywalny, ale w jego oczach pojawił się błysk czegoś—cicha intensywność, która sprawiła, że serce Sierry zadrżało.

„Nie mówisz dużo, prawda?” zapytał, mały uśmiech pojawił się na krawędzi jego ust. Jego głos był nadal miękki, ale miał w sobie coś ostrego, coś, co sprawiało, że trudno było go zignorować.

Sierra zawahała się, jej umysł pędził, próbując uformować właściwe słowa. Prawda była taka, że nie mówiła dużo, ponieważ nie wiedziała, co powiedzieć. Nie wiedziała, jak wyjaśnić bałagan emocji wirujących w niej. Nie wiedziała, jak wyjaśnić, że jest tutaj, idąc przez las ze swoim zaprzysiężonym wrogiem, dziedzicem Shadowfen, ponieważ nie miała dokąd pójść.

„Nie mam zbyt wiele do powiedzenia,” w końcu przyznała, jej głos był cichszy niż wcześniej.

Spojrzenie Rowana zmiękło na chwilę, rzadki przełom w jego zazwyczaj niewzruszonym zachowaniu.

„To nie całkiem prawda,” powiedział, jego głos był niemal łagodny. „Po prostu nie wiesz, jak to powiedzieć. Jeszcze nie jesteś gotowa, by się z tym zmierzyć.”

Sierra poczuła, jak jej pierś się ściska na jego słowa. Nie chciała, żeby miał rację, nie chciała, by odkrywał warstwy, które tak ciężko chroniła.

Ale było coś w sposobie, w jaki mówił, w sposobie, w jaki przenikał przez nią, co sprawiło, że czuła się, jakby stała na krawędzi czegoś, czego nie mogła uniknąć. Zawsze potrafiła trzymać swoje emocje zamknięte, zawsze potrafiła kontrolować to, co ludzie widzieli.

Ale Rowan był inny.

Nie był jak Kellan.

Nie udawał. Nie bał się rzucić jej wyzwania, zmusić ją do stawienia czoła rzeczom, z którymi nie była gotowa się zmierzyć.

Sierra wzięła głęboki oddech, zmuszając się do utrzymania pozycji.

„Nie wiem, co myślisz, że wiesz, ale się mylisz,” powiedziała, jej głos był ostry. Nie zamierzała pozwolić mu myśleć, że ma jakąkolwiek władzę nad nią, nie w taki sposób. Nie wtedy, gdy wszystko w niej wciąż się rozpadało.

Rowan uniósł brew, uśmiech powrócił na jego usta.

„Naprawdę?” Zrobił krok bliżej, jego głos obniżył się o ton. „Powiedz mi, Sierra, kiedy ostatni raz naprawdę stawiłaś czoła czemuś bezpośrednio? Kiedy ostatni raz nie uciekłaś przed tym?”

Sierra nie odpowiedziała. Nie mogła. Nie znała odpowiedzi. Zawsze uciekała, zawsze znajdowała sposób, by unikać tego, co było zbyt bolesne, by się z tym zmierzyć. Ukrywała się przed swoimi emocjami, przed prawdą o swoich własnych lękach, bo stawienie im czoła było zbyt trudne. Ale stojąc tutaj, w lesie z Rowanem, zdała sobie sprawę, jak dużo jej życia minęło na unikanie wszystkiego.

Zrobił kolejny krok w jej stronę, napięcie między nimi gęstniało. I w tym momencie, po raz pierwszy od zdrady Kellana, poczuła, jak coś w niej się uwalnia. Może to był ciężar wszystkiego, co się wydarzyło. A może to było coś innego, coś w Rowanie, czego nie do końca rozumiała.

Spojrzała wtedy na niego, naprawdę na niego spojrzała po raz pierwszy. I kiedy mówiła, jej głos był ledwie szeptem.

„Jeszcze się nie przekształciłam,” przyznała, słowa zawisły między nimi. „Nie wiem, jak to zrobić. Nie wiem, co robić.”

Rowan nie wyglądał na zaskoczonego. Nawet nie mrugnął. Zamiast tego, lekko przechylił głowę, studiując ją.

„Wtedy wszyscy są głupcami, że cię popędzają,” powiedział cicho, jego głos był delikatniejszy niż był przez całą noc.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Nigdy wcześniej nie widziała lasu w ten sposób.

Rowan prowadził przez zarośla z cichą łatwością kogoś, kto spędził całe życie w lesie, szelest jego ruchów niemal ginął w naturalnych dźwiękach poranka. Sierra z kolei nie miała pojęcia, dokąd zmierzają, ale mimo to podążała za nim. W powietrzu unosiło się dziwne poczucie zarówno spokoju, jak i napięcia – spokoju wynikającego z nietkniętego piękna tego miejsca i napięcia wynikającego z niepewności jej własnych myśli.

Wróciła. Mimo wszystko, mimo wszystkich powodów, dla których powinna trzymać się od niego z dala, oto była. Nie wiedziała dlaczego. Czy to była obietnica wolności, która wisiała w powietrzu, poczucie, że coś tutaj jest inne? A może to coś innego – coś w Rowan'ie samym? Sposób, w jaki się poruszał, tak pewny, jakby zawsze należał do lasu, a może nawet bardziej, sposób, w jaki sprawiał, że ona również czuła, że mogłaby tu należeć. Może to była wolność wilków, nieprzywłaszczone ziemie, dzikość tego wszystkiego. Ale Sierra nie mogła pozbyć się uczucia, że po raz pierwszy od dłuższego czasu jest dokładnie tam, gdzie powinna być.

Głos Rowana przerwał ciszę, gdy szli głębiej w las. „Tu mieszkają”, powiedział, kiwając głową w stronę skraju polany przed nimi. Drzewa lekko się rozsunęły, a Sierra mogła zobaczyć poruszające się sylwetki – duże, muskularne wilki, ich futro zlewające się z cieniami, ich ruchy pełne gracji, ale drapieżne. Były zupełnie inne niż wilki z Bloodveil, związane prawami i regułami. Te wilki były dzikie. Nieposkromione. Wolne.

Oddech Sierry zamarł, gdy je obserwowała, widok niemal hipnotyczny. Było coś surowego w sposobie, w jaki się poruszały, coś potężnego w tym, że były tak całkowicie sobą, nieokiełznane przez zasady życia w stadzie. Były inne niż wilki, które znała – inne niż wszystko, czego nauczono ją się spodziewać. Żyły poza prawem, w świecie, gdzie nikt nie mówił im co robić ani kim być. Były wolne, w każdym tego słowa znaczeniu.

Jej serce poruszyło się czymś, czego się nie spodziewała – iskierką tęsknoty. Sposób, w jaki te wilki żyły, nieobciążone ciężarem polityki czy rodowodów, sprawił, że coś głęboko w niej pragnęło tej samej wolności. Móc żyć bez ciągłego nacisku obowiązku, bez oczekiwań bycia częścią czegoś, czego nigdy nie wybrała. To – ta dzikość, ta wolność – było czymś, czego nigdy nie pozwoliła sobie pragnąć. Ale teraz, stojąc tutaj, oglądając te stworzenia żyjące, jak im się podoba, coś w niej tęskniło za tym.

Głos Rowana znów przeciął jej myśli. „Nikomu nie odpowiadają”, powiedział, jego ton cichy, ale ciężki od znaczenia. „Mogą wędrować, gdzie chcą. Nie kłaniają się nikomu.”

Sierra odwróciła się, by na niego spojrzeć, jej serce przyspieszyło pod ciężarem jego słów. Zawsze wiedziała, że stado Shadowfen żyło poza granicami Bloodveil, ale słysząc, jak mówi to tak jasno, tak rzeczowo, zaczęła się zastanawiać, jak bardzo różne są ich światy. Czy ona też mogłaby być taka wolna? Czy mogłaby zostawić wszystko za sobą – swoją rodzinę, swoje stado, życie, które zostało jej wybrane – i znaleźć własną drogę?

Przez chwilę poczuła, jak ciężar świata spada z jej ramion. To miejsce, ten dziki zakątek świata, wydawał się tajemnicą, której nie powinna znać, wolnością, która była niemal zbyt kusząca, by się jej oprzeć.

Rowan zdawał się zauważać jej wahanie.

„Myślisz, że mogłabyś żyć jak oni?” zapytał, jego głos teraz bardziej miękki. Jego spojrzenie miało w sobie pewną cichą intensywność, jakby ją studiował, widząc przez warstwy, które tak starannie ukrywała.

„Mogłabyś zostawić to wszystko za sobą. Stado. Politykę. Mogłabyś być wolna.”

Sierra nie odpowiedziała od razu. Nie mogła. Pomysł wydawał się tak obcy, tak niemożliwy, a jednak coś w niej pragnęło tego. „Może”, wyszeptała, jej głos ledwo słyszalny. „Może mogłabym.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Sierra nie mogła oddychać normalnie od dnia, kiedy nakryła Kellana z Isolde. Minęło zaledwie kilka dni, ale ból wciąż ją dręczył, rozdzierając ją od środka. Ona nigdy o to nie prosiła.

Życie, o którym kiedyś marzyła, przyszłość, którą myślała, że będzie miała z Kellanem, nic już z tego nie istniało. Ale prawdziwy ciężar rzeczywistości zaczynał się osadzać, gdy jej matka ciągnęła ją przez korytarze Bloodveil, wzywając do szybszego ruchu, do zawarcia pokoju, do zrobienia tego, co trzeba.

"Dość tego smutku, Sierra," nalegała wcześniej jej matka, jej głos ostry z brzmieniem, które tylko Bloodveil mogło nieść. "Musisz stawić czoła Kellanowi. Trening pojednania, teraz. Czas przestać uciekać."

Sierra czuła ciężar słów matki dociskający się do jej klatki piersiowej, gdy szły. Ale to nie myśl o ponownym spotkaniu z Kellanem przerażała ją. To była myśl o konieczności bycia blisko niego, udawania, że nic się nie zmieniło, zmuszania się do sytuacji, w której surowa rana, którą nosiła, mogła tylko krwawić bardziej. Jej serce wciąż bolało od wspomnienia wchodzenia na Kellana i Isolde, zamieszanie i złamane serce zbyt świeże, by mogły być zignorowane.

Nie miała innego wyboru, jak podążać za nimi. Nie było już ucieczki przed prawdą. Jej matka nigdy by jej tego nie wybaczyła, gdyby nie zrobiła tego, o co ją proszono, gdyby nie próbowała naprawić spraw z Kellanem.

Gdy weszły do pokoju, wzrok Sierry natychmiast padł na niego. Kellan stał przy oknie, odwrócony do niej plecami, jego postawa sztywna. Wyglądał tak samo, ale jakoś czuła, że był inny. Nie był mężczyzną, którego kochała; nie był osobą, której oddała swoje serce. I teraz zdała sobie sprawę, że to nigdy się nie zmieni.

Jej matka rzuciła mu jakieś puste komentarze, jej głos uprzejmy, lecz pusty, zanim zwróciła się do Sierry i gestem wskazała, aby podeszła do przodu.

"Dalej, Sierra. Porozmawiaj z nim."

Sierra poczuła, jak krew napływa jej do twarzy, ciśnienie narastało na jej klatce piersiowej. Nie mogła oddychać. Słowa, które wypowiedziała jej matka, były dla niej odległym brzękiem, zagubionym w gęstym powietrzu w pokoju.

Jej oczy opadły na podłogę, skupiając się na ziemi przed nią, gdy zbliżała się do Kellana. Każdy krok wydawał się jak ze stali. Każdy ruch, jakby należał do kogoś innego, kogoś, kto nie był nią.

Kellan odwrócił się powoli, chłodne, obojętne spojrzenie w jego oczach teraz czuło się jak sztylet przyciśnięty do jej skóry.

"Sierra," powiedział, jego głos płaski, pozbawiony ciepła. W jego tonie nie było żadnych przeprosin. Żadnej skruchy. Tylko zimna, cicha obojętność. Jego ręce były nadal lekko uniesione, jakby nie był pewien, jak poradzić sobie z całą tą sytuacją.

I wtedy to się stało.

Kellan wyciągnął rękę, jego palce zacisnęły się wokół jej nadgarstka z mocnym, niemal bolesnym uściskiem. Sierra wzdrygnęła się, dotyk był zbyt znajomy, zbyt inwazyjny. Jej serce przyspieszyło, a oddech utknął w gardle. Jej umysł krzyczał, żeby się wyrwała, żeby powiedziała mu, żeby przestał, ale jej ciało było zamrożone na miejscu. Dotyk nie był miłosnym—był zaborczy, wymuszający. Był przypomnieniem wszystkiego, co jej odebrał.

Jej nadgarstek pulsował tam, gdzie jego palce naciskały, a wspomnienie Isolde zalało jej myśli. Widok ich razem. Gniew, który narastał w niej, utrudniał oddychanie. Zdrada, ból, wszystko to wzbierało na powierzchnię.

Wyrwała swój nadgarstek z nagłym, gwałtownym ruchem, jej serce waliło.

"Nie dotykaj mnie," wyszeptała, ale czuła, jakby słowa zostały z niej wyrwane. Nie mogła na niego patrzeć. Nie mogła znieść bycia w tym samym pokoju co on. Nie chodziło tylko o to, że ją zranił—chodziło o to, że złamał bardzo ideę tego, kim myślała, że jest.

Głos jej matki był odległy, surowa reprymenda miała na celu powstrzymanie Sierry przed ucieczką. Ale Sierra nie mogła zostać. Ból był zbyt duży. Pokój wydawał się duszący, a ona odwróciła się, żeby wyjść, nie dbając nawet o to, że jej matka wzywała ją, żądając, aby wróciła, aby rozwiązać cokolwiek to było. Jedyną rzeczą, która się liczyła, było uwolnienie się od ciężaru chwili. Od wspomnienia o dotyku Kellana, dotyku, który teraz tylko przypominał łańcuch na jej szyi.

Wybiegła na hol, jej serce przyspieszyło, gdy pędziła korytarzami, daleko od bólu, daleko od niego. Potrzebowała powietrza. Potrzebowała wolności. Ale jedyną rzeczą, której była pewna, była potrzeba ucieczki—ucieczki od świata, który znała, tego, który zdradził ją tak łatwo.

I wtedy, jakby los sam postanowił interweniować, skręciła za róg i zobaczyła go.

Rowan.

Stał tam, jego obecność przecinająca powietrze niczym burza na horyzoncie. Był spokojny, ale było coś w sposobie, w jaki patrzył na nią, co sprawiło, że jej serce zamarło. Czekał na nią. I widział to wszystko.

Jego spojrzenie zmiękło nieco, gdy zobaczył wyraz jej twarzy, ból wciąż na niej widoczny. Na początku nic nie powiedział, nie ruszył się. Ale gdy podeszła bliżej, próbując złapać oddech, przemówił.

"Jeśli on dotknie cię jeszcze raz, złamię każdą kość w jego ręce," powiedział Rowan, jego głos niski, ale stanowczy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Betrayed Wolf of Shadowfen

The Betrayed Wolf of Shadowfen

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa