passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Betrayed Wolf of Shadowfen - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

The Betrayed Wolf of Shadowfen

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Nigdy wcześniej nie widziała lasu w ten sposób.

Rowan prowadził przez zarośla z cichą łatwością kogoś, kto spędził całe życie w lesie, szelest jego ruchów niemal ginął w naturalnych dźwiękach poranka. Sierra z kolei nie miała pojęcia, dokąd zmierzają, ale mimo to podążała za nim. W powietrzu unosiło się dziwne poczucie zarówno spokoju, jak i napięcia – spokoju wynikającego z nietkniętego piękna tego miejsca i napięcia wynikającego z niepewności jej własnych myśli.

Wróciła. Mimo wszystko, mimo wszystkich powodów, dla których powinna trzymać się od niego z dala, oto była. Nie wiedziała dlaczego. Czy to była obietnica wolności, która wisiała w powietrzu, poczucie, że coś tutaj jest inne? A może to coś innego – coś w Rowan'ie samym? Sposób, w jaki się poruszał, tak pewny, jakby zawsze należał do lasu, a może nawet bardziej, sposób, w jaki sprawiał, że ona również czuła, że mogłaby tu należeć. Może to była wolność wilków, nieprzywłaszczone ziemie, dzikość tego wszystkiego. Ale Sierra nie mogła pozbyć się uczucia, że po raz pierwszy od dłuższego czasu jest dokładnie tam, gdzie powinna być.

Głos Rowana przerwał ciszę, gdy szli głębiej w las. „Tu mieszkają”, powiedział, kiwając głową w stronę skraju polany przed nimi. Drzewa lekko się rozsunęły, a Sierra mogła zobaczyć poruszające się sylwetki – duże, muskularne wilki, ich futro zlewające się z cieniami, ich ruchy pełne gracji, ale drapieżne. Były zupełnie inne niż wilki z Bloodveil, związane prawami i regułami. Te wilki były dzikie. Nieposkromione. Wolne.

Oddech Sierry zamarł, gdy je obserwowała, widok niemal hipnotyczny. Było coś surowego w sposobie, w jaki się poruszały, coś potężnego w tym, że były tak całkowicie sobą, nieokiełznane przez zasady życia w stadzie. Były inne niż wilki, które znała – inne niż wszystko, czego nauczono ją się spodziewać. Żyły poza prawem, w świecie, gdzie nikt nie mówił im co robić ani kim być. Były wolne, w każdym tego słowa znaczeniu.

Jej serce poruszyło się czymś, czego się nie spodziewała – iskierką tęsknoty. Sposób, w jaki te wilki żyły, nieobciążone ciężarem polityki czy rodowodów, sprawił, że coś głęboko w niej pragnęło tej samej wolności. Móc żyć bez ciągłego nacisku obowiązku, bez oczekiwań bycia częścią czegoś, czego nigdy nie wybrała. To – ta dzikość, ta wolność – było czymś, czego nigdy nie pozwoliła sobie pragnąć. Ale teraz, stojąc tutaj, oglądając te stworzenia żyjące, jak im się podoba, coś w niej tęskniło za tym.

Głos Rowana znów przeciął jej myśli. „Nikomu nie odpowiadają”, powiedział, jego ton cichy, ale ciężki od znaczenia. „Mogą wędrować, gdzie chcą. Nie kłaniają się nikomu.”

Sierra odwróciła się, by na niego spojrzeć, jej serce przyspieszyło pod ciężarem jego słów. Zawsze wiedziała, że stado Shadowfen żyło poza granicami Bloodveil, ale słysząc, jak mówi to tak jasno, tak rzeczowo, zaczęła się zastanawiać, jak bardzo różne są ich światy. Czy ona też mogłaby być taka wolna? Czy mogłaby zostawić wszystko za sobą – swoją rodzinę, swoje stado, życie, które zostało jej wybrane – i znaleźć własną drogę?

Przez chwilę poczuła, jak ciężar świata spada z jej ramion. To miejsce, ten dziki zakątek świata, wydawał się tajemnicą, której nie powinna znać, wolnością, która była niemal zbyt kusząca, by się jej oprzeć.

Rowan zdawał się zauważać jej wahanie.

„Myślisz, że mogłabyś żyć jak oni?” zapytał, jego głos teraz bardziej miękki. Jego spojrzenie miało w sobie pewną cichą intensywność, jakby ją studiował, widząc przez warstwy, które tak starannie ukrywała.

„Mogłabyś zostawić to wszystko za sobą. Stado. Politykę. Mogłabyś być wolna.”

Sierra nie odpowiedziała od razu. Nie mogła. Pomysł wydawał się tak obcy, tak niemożliwy, a jednak coś w niej pragnęło tego. „Może”, wyszeptała, jej głos ledwo słyszalny. „Może mogłabym.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Sierra nie mogła oddychać normalnie od dnia, kiedy nakryła Kellana z Isolde. Minęło zaledwie kilka dni, ale ból wciąż ją dręczył, rozdzierając ją od środka. Ona nigdy o to nie prosiła.

Życie, o którym kiedyś marzyła, przyszłość, którą myślała, że będzie miała z Kellanem, nic już z tego nie istniało. Ale prawdziwy ciężar rzeczywistości zaczynał się osadzać, gdy jej matka ciągnęła ją przez korytarze Bloodveil, wzywając do szybszego ruchu, do zawarcia pokoju, do zrobienia tego, co trzeba.

"Dość tego smutku, Sierra," nalegała wcześniej jej matka, jej głos ostry z brzmieniem, które tylko Bloodveil mogło nieść. "Musisz stawić czoła Kellanowi. Trening pojednania, teraz. Czas przestać uciekać."

Sierra czuła ciężar słów matki dociskający się do jej klatki piersiowej, gdy szły. Ale to nie myśl o ponownym spotkaniu z Kellanem przerażała ją. To była myśl o konieczności bycia blisko niego, udawania, że nic się nie zmieniło, zmuszania się do sytuacji, w której surowa rana, którą nosiła, mogła tylko krwawić bardziej. Jej serce wciąż bolało od wspomnienia wchodzenia na Kellana i Isolde, zamieszanie i złamane serce zbyt świeże, by mogły być zignorowane.

Nie miała innego wyboru, jak podążać za nimi. Nie było już ucieczki przed prawdą. Jej matka nigdy by jej tego nie wybaczyła, gdyby nie zrobiła tego, o co ją proszono, gdyby nie próbowała naprawić spraw z Kellanem.

Gdy weszły do pokoju, wzrok Sierry natychmiast padł na niego. Kellan stał przy oknie, odwrócony do niej plecami, jego postawa sztywna. Wyglądał tak samo, ale jakoś czuła, że był inny. Nie był mężczyzną, którego kochała; nie był osobą, której oddała swoje serce. I teraz zdała sobie sprawę, że to nigdy się nie zmieni.

Jej matka rzuciła mu jakieś puste komentarze, jej głos uprzejmy, lecz pusty, zanim zwróciła się do Sierry i gestem wskazała, aby podeszła do przodu.

"Dalej, Sierra. Porozmawiaj z nim."

Sierra poczuła, jak krew napływa jej do twarzy, ciśnienie narastało na jej klatce piersiowej. Nie mogła oddychać. Słowa, które wypowiedziała jej matka, były dla niej odległym brzękiem, zagubionym w gęstym powietrzu w pokoju.

Jej oczy opadły na podłogę, skupiając się na ziemi przed nią, gdy zbliżała się do Kellana. Każdy krok wydawał się jak ze stali. Każdy ruch, jakby należał do kogoś innego, kogoś, kto nie był nią.

Kellan odwrócił się powoli, chłodne, obojętne spojrzenie w jego oczach teraz czuło się jak sztylet przyciśnięty do jej skóry.

"Sierra," powiedział, jego głos płaski, pozbawiony ciepła. W jego tonie nie było żadnych przeprosin. Żadnej skruchy. Tylko zimna, cicha obojętność. Jego ręce były nadal lekko uniesione, jakby nie był pewien, jak poradzić sobie z całą tą sytuacją.

I wtedy to się stało.

Kellan wyciągnął rękę, jego palce zacisnęły się wokół jej nadgarstka z mocnym, niemal bolesnym uściskiem. Sierra wzdrygnęła się, dotyk był zbyt znajomy, zbyt inwazyjny. Jej serce przyspieszyło, a oddech utknął w gardle. Jej umysł krzyczał, żeby się wyrwała, żeby powiedziała mu, żeby przestał, ale jej ciało było zamrożone na miejscu. Dotyk nie był miłosnym—był zaborczy, wymuszający. Był przypomnieniem wszystkiego, co jej odebrał.

Jej nadgarstek pulsował tam, gdzie jego palce naciskały, a wspomnienie Isolde zalało jej myśli. Widok ich razem. Gniew, który narastał w niej, utrudniał oddychanie. Zdrada, ból, wszystko to wzbierało na powierzchnię.

Wyrwała swój nadgarstek z nagłym, gwałtownym ruchem, jej serce waliło.

"Nie dotykaj mnie," wyszeptała, ale czuła, jakby słowa zostały z niej wyrwane. Nie mogła na niego patrzeć. Nie mogła znieść bycia w tym samym pokoju co on. Nie chodziło tylko o to, że ją zranił—chodziło o to, że złamał bardzo ideę tego, kim myślała, że jest.

Głos jej matki był odległy, surowa reprymenda miała na celu powstrzymanie Sierry przed ucieczką. Ale Sierra nie mogła zostać. Ból był zbyt duży. Pokój wydawał się duszący, a ona odwróciła się, żeby wyjść, nie dbając nawet o to, że jej matka wzywała ją, żądając, aby wróciła, aby rozwiązać cokolwiek to było. Jedyną rzeczą, która się liczyła, było uwolnienie się od ciężaru chwili. Od wspomnienia o dotyku Kellana, dotyku, który teraz tylko przypominał łańcuch na jej szyi.

Wybiegła na hol, jej serce przyspieszyło, gdy pędziła korytarzami, daleko od bólu, daleko od niego. Potrzebowała powietrza. Potrzebowała wolności. Ale jedyną rzeczą, której była pewna, była potrzeba ucieczki—ucieczki od świata, który znała, tego, który zdradził ją tak łatwo.

I wtedy, jakby los sam postanowił interweniować, skręciła za róg i zobaczyła go.

Rowan.

Stał tam, jego obecność przecinająca powietrze niczym burza na horyzoncie. Był spokojny, ale było coś w sposobie, w jaki patrzył na nią, co sprawiło, że jej serce zamarło. Czekał na nią. I widział to wszystko.

Jego spojrzenie zmiękło nieco, gdy zobaczył wyraz jej twarzy, ból wciąż na niej widoczny. Na początku nic nie powiedział, nie ruszył się. Ale gdy podeszła bliżej, próbując złapać oddech, przemówił.

"Jeśli on dotknie cię jeszcze raz, złamię każdą kość w jego ręce," powiedział Rowan, jego głos niski, ale stanowczy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Był moment, kiedy świat zdawał się wstrzymać oddech.

„Znowu się gapisz,” powiedział Rowan, jego głos był cichy i drażniący, gdy opierał się o pokryty mchem słupek przy polu treningowym.

Sierra mrugnęła, a potem szybko odwróciła wzrok. „Nie, nie gapiłam się.”

Zaśmiał się pod nosem. „Zawsze tak mówisz. Ale twoje oczy cię zdradzają.”

Sierra zacisnęła szczęki, ściskając pasek skórzanego rękawicy treningowej mocniej, niż to było konieczne. „Może powinieneś przestać stać tam, gdzie mogę cię widzieć.”

„Może powinnaś przestać patrzeć.”

Wtedy odwróciła się do niego gwałtownie—zbyt gwałtownie. „Nie rób tego.”

„Czego?” zapytał niewinnie, odpychając się od słupka i podchodząc do niej, jego ton było teraz łagodniejszy. „Zwracać uwagę na to, co oczywiste?”

„Nie ma między nami nic oczywistego,” warknęła, choć jej głos był pozbawiony ostrości. „Nie ma nic, Rowan.”

Ale sposób, w jaki jej oddech się zatrzymał, gdy stał zbyt blisko, mówił co innego.

Nie dotknął jej. Po prostu stał tam, ta nieznośna odległość kilku cali między nimi—na tyle blisko, aby poczuć ciepło, przyciąganie, ale na tyle daleko, aby dalej udawać, że to nie jest prawdziwe.

„Ciągle to powtarzasz,” powiedział, wpatrując się w jej oczy. „Ale za każdym razem, gdy tu kończymy, nie odchodzisz.”

Sierra przełknęła ślinę, serce waliło. „Bo jestem idiotką.”

Rowan lekko się uśmiechnął. „Nie. Bo jesteś szczera.”

Zaśmiała się gorzko. „Nie znasz mnie.”

„Wiem, jak brzmi twój śmiech, gdy jest prawdziwy. Wiem, że zasłaniasz swoje blizny sarkazmem. I wiem, że nieważne, ile razy mówisz sobie, żeby się trzymać z dala, zawsze wracasz.”

Cisza.

Taka, która miała wagę.

Taka, która sprawiała, że jej klatka piersiowa była napięta.

„Sprawiasz, że brzmi to jak jakiś rodzaj przeznaczenia,” wymamrotała.

Rowan pochylił się nieco, jego głos był ledwo powyżej szeptu. „Czyż nie jest?”

Jej ręce drżały—tylko trochę—gdy cofnęła się. „Jesteś niebezpieczny.”

„A ty wciąż tu jesteś.”

Nienawidziła go za to, że to powiedział. Nienawidziła go za to, że miał rację.

Ich spotkania nie były już przypadkowe. Spojrzenia przez pole, sposób, w jaki ich palce ocierały się o siebie mimochodem, głupie, bezcelowe rozmowy, które zawsze kończyły się rozciągniętą ciszą, przedłużającym się kontaktem wzrokowym i niewypowiedzianymi prawdami.

Powinna była się wycofać.

Powinna była uciec.

Ale więzy między nimi były coraz mocniej splecione za każdym razem, gdy tego nie robiła.

A tej nocy... nawet nie próbowała.

Ale coś w niej wciąż się nie zmieniało. Nieważne, jak blisko się znajdowali, nieważne, ile razy ich palce się zetknęły, jej wilkołak odmawiał ujawnienia się. Próbowała. Błagała. Stała przed pełnią księżyca, mając nadzieję, że tym razem będzie inaczej. Ale za każdym razem jej wilk milczał, ukryty głęboko w niej, odmawiając odpowiedzi na zew. Wstyd zaczynał ją zżerać.

Czy coś było z nią nie tak?

Czy była zepsuta?

Nie potrafiła na to odpowiedzieć. Jeszcze nie.

Sierra chodziła po skraju polany, przy świetle księżyca przesączającym się przez drzewa powyżej. Jej umysł szalał, próbując dowiedzieć się, co jest nie tak. Nie wiedziała, jak długo jeszcze będzie mogła to znosić—tę cichą, niewypowiedzianą więź między nią a Rowanem, ten narastający ból w jej piersi, którego odmawiała sobie uznania. To nie była tylko zdrada. To był strach przed byciem zepsutą do końca. Strach przed nie spełnieniem oczekiwań stada.

Jej kroki zwolniły, gdy poczuła znajomą obecność za sobą. Nie musiała się odwracać, by wiedzieć, że to on. Mogła to poczuć—cichą pewność jego kroków, sposób, w jaki powietrze wokół niego zdawało się zmieniać. Nie musiała go widzieć, by wiedzieć, że tam jest. Mogła czuć ciężar jego spojrzenia na sobie, jeszcze zanim się odezwał.

„Jesteś dla siebie zbyt surowa,” powiedział Rowan, jego głos był miękki, ale wypełniony nieodpartą krawędzią.

Nie spojrzała na niego, utrzymując wzrok skupiony na ziemi pod sobą.

„Nie jestem,” wymamrotała, próbując brzmieć bardziej pewnie niż się czuła.

„Po prostu—” Urwała, niepewna jak dokończyć. Jak mogła wyjaśnić to, co czuła? Jak mogła ubrać w słowa frustrację i rozczarowanie, które miała wobec siebie?

Rowan podszedł bliżej, jego obecność otaczała ją jak cicha burza.

„Nie musisz tego ciągle walczyć, wiesz.” Jego słowa były tak delikatne, a jednak niosły ciężar, który sprawiał, że jej klatka piersiowa się zaciskała. „Nie jesteś zepsuta.”

Cicho się zaśmiała, gorzko. „Jeśli nie jestem zepsuta, to dlaczego mój wilk nie przychodzi?” Jej głos pękł, gdy pytanie wydostało się z jej ust, jej frustracja przelała się. Nie zamierzała tego mówić na głos, ale teraz, gdy już to zrobiła, czuła ulgę.

Rowan nie mówił na początku, po prostu stał za nią, jego obecność uziemiała ją. Mogła poczuć jego oczy na sobie, czekające, aż się pozbiera. Cicha napięta atmosfera rozciągała się między nimi, i po raz pierwszy od dłuższego czasu, Sierra nie czuła, że ucieka przed prawdą. Nie była zepsuta. Była po prostu zagubiona.

„Nie jesteś zepsuta, Sierra,” powiedział Rowan ponownie, tym razem podchodząc bliżej, aż był tuż za nią, na tyle blisko, że mogła poczuć ciepło jego ciała, jego ciepło.

„Twój wilk po prostu potrzebuje czasu. Może... może ty potrzebujesz czasu.” Zatrzymał się, jego głos opadł niżej, łagodniejąc.

„Nie jesteś jedyną, która ma demony do pokonania.”

Jego słowa uderzyły ją jak fala rozbijająca się o skałę. Nie była sama w tym. Nie była jedyną, która się wstrzymywała, ukrywała części siebie, uciekała od tego, kim miała się stać. Nigdy nie myślała o tym w ten sposób. Zawsze czuła się jak outsider—jakby świat ją minął, podczas gdy ona walczyła, by znaleźć swoje miejsce.

Dłoń Rowana musnęła jej, dotyk delikatny, ale wystarczający, by jej oddech ugrzązł w gardle. Jego palce pozostały na chwilę dłużej, niż powinny, a przez krótką chwilę świat wokół nich zdawał się zatrzymać. Była między nimi iskra, przyciąganie, którego żadne z nich nie uznawało do tej pory.

„Nie spieszy mi się,” powiedział, jego głos był niski i pewny. „Daj sobie czas. Ale wiedz, że... nie jesteś sama w tym.”

Sierra spojrzała na niego, jej serce waliło w piersi. Nie wiedziała, jak odpowiedzieć. Nie wiedziała, jak ubrać w słowa mieszankę emocji krążących w jej wnętrzu. Ale patrząc w jego oczy, niepewność, która trzymała ją tak długo, zdawała się rozluźniać, choćby tylko odrobinę.

Nie mogła kłamać. Nie mogła zaprzeczyć więzi, przyciąganiu, które narastało między nimi.

I po raz pierwszy, odkąd pamiętała, pozwoliła sobie to poczuć. Uznawać to.

„Może masz rację,” szepnęła, jej głos ledwie bardziej niż oddech. „Może nie jestem zepsuta.”

Spojrzenie Rowana zmiękło, i przez chwilę wydawało się, że świat wokół nich ucichł. Nie mówił przez moment, po prostu pozwolił, aby cisza osiadła między nimi. Potem znowu podszedł bliżej, jego dłoń odgarnęła jej włosy z twarzy, jego dotyk był delikatny.

„A może po prostu jesteś moja,” powiedział, jego głos był tak niski, że zdawał się rezonować w jej duszy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Betrayed Wolf of Shadowfen

The Betrayed Wolf of Shadowfen

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa