Perspektywa Mirandy
Mój telefon wibrował na biurku, jakby to było setny raz tego ranka, ale nie miałam ani sekundy do stracenia. Byłam po łokcie w dokumentach, pisałam, podkreślałam, podpisywałam i ponownie sprawdzałam papiery tak szybko, jak mogłam.
To był pierwszy dzień pracy mojego nowego szefa i nie zamierzałam dać mu powodu, by pomyślał, że jego asystentka jest czymś mniej niż doskonała.
Znowu poczułam wibrację.
Zirytowana, spojrzałam, żeby go wyciszyć, ale wtedy zobaczyłam imię migające na ekranie.
Mój tata.
Zawahałam się. On nigdy nie dzwonił tak wcześnie. Instynkt podpowiadał mi, żeby odebrać, nawet jeśli byłam w pośpiechu.
„Hej, tato, jestem strasznie zajęta,” odpowiedziałam, przytrzymując telefon między uchem a ramieniem, podczas gdy bazgrałam notatkę. „Czy mogę oddzwonić za jakieś dziesięć minut?”
„Mirando, posłuchaj mnie. To dotyczy twojego dziadka.”
Przewróciłam oczami odruchowo. „Co z nim? Nie mów mi, że znowu próbował biegać. Wiesz, że zawsze wyolbrzymia sprawy—"
„Jest w szpitalu.”
Mój długopis przestał się ruszać.
„Co?”
„Zemdlał wczoraj w nocy,” powiedział tata, jego głos był poważny. „Po prostu stracił przytomność i nie mógł się obudzić. Zawieźliśmy go na pogotowie. Przez całą noc robili testy. To... to jest poważne, Mirando.”
Moja klatka piersiowa się zacisnęła. Oddech utknął mi w gardle.
„Co znaczy poważne?”
„Ma raka. Trzustki. Jest zaawansowany. Lekarz powiedział, że ma około czterech miesięcy. Może mniej.”
Wstałam tak szybko, że mój fotel zapiszczał o podłogę. Papierki spadły na ziemię, ale ledwie to zauważyłam.
„Nie. Nie, to—on był w porządku w zeszłym tygodniu. Kłócił się ze mną o to, żeby wrócić do Nowego Jorku!”
„Wiem,” powiedział tata, wzdychając. „Nie chciał, żeby ktokolwiek się martwił. Ale teraz to poważne. I pyta o ciebie. Wciąż powtarza twoje imię.”
Złapałam krawędź biurka, próbując powstrzymać obracający się pokój. „Przyjadę do domu. Dzisiaj. Zarezerwuję lot teraz.”
„Proszę, pospiesz się,” powiedział. „On szybko gaśnie.”
„Będę tam przed zmierzchem,” obiecałam, mój głos drżał.
Zakończyłam rozmowę i stałam tak przez chwilę. Moje palce drżały, serce waliło, gdy szok się rozprzestrzeniał. Dziadek. Chory. Umierający.
Moja ulubiona osoba na całym świecie, jedyny mężczyzna, który nigdy mnie nie osądzał, nigdy we mnie nie powątpiewał, który zawsze wierzył, że jestem przeznaczona na coś więcej niż ten korporacyjny labirynt, umierał.
Ale nie mogłam się jeszcze załamać. Miałam pracę do dokończenia.
Wciągnęłam głęboki oddech i zmusiłam ręce do ruchu. Zgromadziłam zakończone dokumenty, wszystko, co przygotowałam dla nowego CEO, i włożyłam je schludnie do skórzanej teczki.
Nie wiedziałam, jak długo mnie nie będzie. Nawet mnie to nie obchodziło. Rodzina była najważniejsza. Ale musiałam przynajmniej dostarczyć raporty.
Kiedy wszystko było w porządku, chwyciłam swoją torbę, wygładziłam bluzkę i pośpiesznie wyszłam z biura, z teczką w ręku.
Moje obcasy stukały o podłogę, gdy udawałam się do skrzydła kierowniczego. Nigdy właściwie nie spotkałam Jeremiaha Aldridge'a, widziałam go tylko w sporadycznych artykułach prasowych lub na zdjęciach.
Przez lata mieszkał za granicą, prowadząc swoje własne, wysokoprofilowe życie, podczas gdy jego ojciec zarządzał firmą. A teraz, gdy starszy pan Aldridge odszedł, wrócił.
Dotarłam do drzwi jego biura i zawahałam się. Serce dudniło mi w uszach. To nie tak sobie wyobrażałam nasze pierwsze spotkanie. Miałam nadzieję, że zrobię na nim wrażenie, pokażę mu, że mogę być jego prawą ręką, jak byłam dla jego ojca. Zamiast tego miałam zniknąć w środku jego pierwszego dnia.
Zapukałam dwa razy.
Cisza.
Spróbowałam jeszcze raz. Nadal nic.
„Okej,” szepnęłam do siebie. „Po prostu to zostaw. Wchodzisz i wychodzisz.”
Przekręciłam gałkę i delikatnie popchnęłam drzwi.
To, co zobaczyłam, zatrzymało mnie w miejscu.
Tam, za biurkiem, stał wysoki mężczyzna z ciemnymi włosami i wyraźną szczęką, Jeremiah. Jego koszula była rozpięta, krawat wisiał luźno, a jego usta były na ustach kobiety, ręka splątana w jej włosach.
Ona miała na sobie malutką czarną sukienkę, czerwone szpilki i jeszcze czerwieńsze usta. Jej noga była uniesiona na jego udzie.
Zamarłam.
Kobieta westchnęła. Jeremiah obrócił się gwałtownie.
Jego oczy zablokowały się na moich.
„Co do cholery!” grzmiał. „Gdzie są twoje maniery?!”
Stałam tam, kompletnie upokorzona, z teczką mocno przyciśniętą do rąk. Moje usta otworzyły się, ale żadne słowa nie wychodziły.
„Ja—ja zapukałam,” zająknęłam się, w końcu znajdując swój głos. „Dwa razy. Nic nie usłyszałam—”
„Myślisz, że to daje ci prawo po prostu wchodzić?” Jego głos był zimny, władczy.
„Przepraszam, ja—ja tylko potrzebowałam to zostawić,” powiedziałam, trzymając teczkę jak tarczę. „Nie chciałam przeszkadzać—”
Kobieta gorączkowo poprawiała sukienkę i odwróciła się, a ja życzyłam sobie, żeby podłoga się otworzyła i mnie pochłonęła.
Spojrzał na mnie, jakby właśnie sobie coś przypomniał. Potem zapytał. „Kim do diabła jesteś?!”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Mirandy
Stałam tam, zamrożona, niepewna, czy halucynuję, czy to naprawdę się dzieje.
Mój nowy szef, niezaprzeczalnie przystojny, praktycznie pożerał kobietę z czerwoną szminką i jeszcze bardziej czerwonymi szpilkami na starym mahoniowym biurku swojego ojca. Biurku mojego zmarłego szefa. Co za bezczelność.
W momencie, gdy nasze spojrzenia się spotkały, odpowiedziałam mu. „Jestem Asystentką. Twoją Asystentką.”
Jego twarz zmieniła się w grymas. "Gdzie twoje maniery? Słyszałaś kiedyś o pukaniu?"
Mrugnęłam, wciąż starając się wszystko przetrawić. "Pukałam. Kilka razy."
"Może następnym razem poczekaj na odpowiedź," warknął, poprawiając krawat, jakby to miało sprawić, że będzie mniej nieodpowiedni.
Kobieta przewróciła oczami i cmoknęła z niezadowoleniem. Złapała torebkę i powędrowała w stronę drzwi, ale nie wcześniej, niż obrzuciła mnie spojrzeniem, które mówiło, Jesteś poniżej mnie.
Zacisnęłam szczękę, powstrzymując się przed rzuceniem czymś. Jakby ten dzień nie zaczął się wystarczająco chaotycznie.
Nawet na mnie nie spojrzał, gdy powiedział: „Jak masz na imię?”
Mrugnęłam. „Jestem Kayla. Kayla Domingo.”
Powoli się odwrócił, unosząc brwi. „Kayla Domingo?”
„Tak. Pracuję tutaj od trzech lat. Byłam asystentką twojego ojca, zanim on—”
„Dlaczego wciąż jesteś moją Asystentką?”
Z uniesioną brwią patrzyłam zmieszana.
Nagle machnął ręką. „Daruj sobie łzawe historie. Upewnij się tylko, że nie pożałuję, że cię zostawiłem.”
Czarujący.
Gdy tylko kobieta wyszła z biura, a drzwi się zatrzasnęły, wzięłam oddech, przypominając sobie, że mój dziadek jest tutaj priorytetem. Nie zamierzałam pozwolić, by ten zarozumiały playboy mnie rozproszył.
„Właściwie przyszłam tutaj, bo potrzebuję wziąć dzień lub dwa wolnego,” zaczęłam. „To pilne.”
Nawet na mnie nie spojrzał. „Przynieś mi kawę. Czarną.”
„Ja—co?”
„Słyszałaś mnie. Kawa. Teraz.”
Zaciskając pięści, praktycznie pomaszerowałam do pokoju socjalnego. Bezczelność tego człowieka była niewiarygodna. Jego ojciec zmarł dwa tygodnie temu, a on nawet nie przyszedł na pogrzeb, tylko po to, by pojawić się dzisiaj i przyjąć stanowisko CEO bez słowa.
Kiedy zapytał, dlaczego jestem jego Asystentką, musiałam się powstrzymać, by nie odpowiedzieć? Czy miałam też umrzeć?
Co za arogancja?!
Nie tylko obściskiwał się z kobietą w miejscu pracy, ale także był gburem.
Prawdopodobnie powinnam zapytać, czy ja też mogę obściskiwać się z mężczyznami w moim biurze, skoro dawał tak zły przykład.
Mój były szef, pan Aldridge, był bardzo miłym człowiekiem. Był dobrym szefem i zawsze będę za nim tęsknić.
Nie byłam nawet pewna, czy ten nowy szef, Jeremiah czy jakkolwiek miał na imię, pamiętał moje imię. Jego zarozumiała, arogancka twarz pojawiła się w mojej głowie, gdy przygotowywałam kawę. Nie pytałam, jak ją lubi. Zrobiłam ją tak, jak większość ludzi ją pije, trochę cukru, odrobina mleka.
Może miał serce, gdzieś głęboko pod tymi warstwami drogiej wody kolońskiej i narcyzmu.
Wróciłam kilka minut później, znowu zapukałam, bo najwyraźniej musiałam być doskonała wokół tego człowieka, i weszłam.
Nawet na mnie nie spojrzał, gdy postawiłam kawę na jego biurku.
„Co to jest?” zapytał beznamiętnie.
„Kawa.”
Wziął jeden łyk, skrzywił się i odstawił filiżankę z wyrazem czystego obrzydzenia.
„Mówiłem czarna. Bez mleka. To ma mleko.”
„Ja—przepraszam. Zrobię nową,” powiedziałam szybko.
Nie powiedział dziękuję. Oczywiście, że nie. Odwróciłam się i wyszłam, gryząc się w język.
Z powrotem w pokoju socjalnym wylałam kawę i zrobiłam nową. Bez mleka. Bez cukru. Po prostu czarna.
Gdy wracałam, wzięłam głęboki oddech, ostrożnie balansując kubkiem. Gdy weszłam do biura, delikatnie zamknęłam za sobą drzwi i odwróciłam się, tylko po to, by spotkać się z jego klatką piersiową.
Zatkało mnie i cofnęłam się lekko, a w moim zakłopotanym stanie kawa wylała się z kubka i rozlała na jego idealnie skrojoną, bez wątpienia drogą koszulę.
„O mój Boże!” wykrzyknęłam, sięgając po chusteczki, cokolwiek, wszystko. „Bardzo przepraszam!”
Cofnął się, spojrzał na swoją koszulę, a potem na mnie z ogniem w oczach.
„Daj mi jeden powód,” powiedział zimno, jego głos był niski i niebezpieczny, „dlaczego nie powinienem cię teraz zwolnić.”
Zamarłam, serce waliło mocno o żebra, złość osiadła w najgłębszej części mojego żołądka.
Bez wahania oznajmiłam. „Chcę złożyć rezygnację.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia Jeremiasza
"Chcę zrezygnować."
Te słowa uderzyły mnie mocniej, niż powinny. Spojrzałem na nią i uniosłem brew na moją asystentkę.
Powiedziała, że ma na imię Kayla.
Kayla Domingo.
Stała przede mną z wymuszoną spokojem, ale jej oczy były niespokojne, jakby trzymały w sobie burzę.
"Co?" zapytałem, tonem ostrym, bardziej zaskoczony niż zirytowany.
"Chcę zrezygnować, proszę pana," powtórzyła. "Ze skutkiem natychmiastowym."
Mrugnąłem. "Chcesz odejść... dzisiaj?"
"Tak, panie Aldridge."
Przesunąłem się do obrotowego krzesła, powoli zamknąłem laptop, kładąc obie ręce płasko na biurku. "Czy to z powodu tego, co się właśnie stało? Jeśli to dlatego, że na ciebie naskoczyłem, ja—"
"Nie, proszę pana," przerwała szybko. "To nie o to chodzi."
"Więc o co chodzi?"
Zawahała się. Potem jej głos lekko się załamał, gdy powiedziała: "Mój dziadek umiera. Jest w szpitalu. Muszę wrócić do domu i być z nim. Nie wiem, ile mu jeszcze zostało, a ja... Nie mogę tu zostać udając, że wszystko jest w porządku. Powiedziałam ci, że potrzebuję tylko dzień lub dwa wolnego, ale nawet nie okazałeś żadnego zainteresowania. Skoro nic dla ciebie nie znaczę, to muszę odejść. Muszę wrócić do domu. Oni mnie potrzebują."
Oparłem się na krześle, zaskoczony. Cholera. Nie spodziewałem się tego.
"Mogłaś po prostu poprosić o czas wolny," powiedziałem po chwili. "Weź dwa dni, trzy, do diabła, weź tydzień."
Czułem, że to dlatego, że dwa razy w jednym dniu na nią naskoczyłem. Mój ojciec musiał być dla niej łagodny.
"To nie tylko czas, którego potrzebuję," powiedziała cicho. "To zamknięcie. To rodzina. Zaniedbałam tak wiele będąc tutaj. Jestem to winna sobie. I jemu."
Studiowałem jej twarz. Była poważna. Zdecydowana. To nie był kaprys. To nie była decyzja podjęta w porywie chwili.
"Jesteś pewna?"
Pokiwała głową. "Tak. Muszę być z rodzicami."
Westchnąłem, pocierając tył szyi. "Dobrze. Zlecę działowi HR przetworzenie twoich dokumentów."
Brzmiało jak pytanie. Chciałem być pewien, że dobrze zapamiętałem jej imię, ale zignorowała mnie.
"Dziękuję, proszę pana." Uśmiechnęła się ciasno, a potem odwróciła się i wyszła.
Gdy tylko drzwi zamknęły się za nią, wpatrywałem się w pustą przestrzeń, którą po sobie zostawiła. Ale nie miałem czasu na rozmyślanie.
Mój telefon zabrzęczał.
"Panie Aldridge," rozległ się głos, "testament jest gotowy do odczytania."
To był prawnik mojego ojca. Powinienem być w drodze do rodzinnej posiadłości na odczyt testamentu, ale postanowiłem nie jechać.
Nie miał nikogo, kto mógłby przejąć całe jego bogactwo i majątek poza mną. Więc nie widziałem potrzeby, by tam jechać i słuchać stosów nagranych słów.
Odczyt testamentu miał się odbyć o 17:30, a było już po czasie.
Gwałtownie wypuściłem powietrze. "Dobrze. Jestem zbyt zajęty, by teraz uczestniczyć. Przeczytajcie to i wyślijcie mi streszczenie."
"Tak, proszę pana. Zrobię to."
Rozłączyłem się, próbując się skupić. Stos pracy nie skończy się sam, teraz gdy będę musiał znaleźć nową asystentkę.
Raporty, fuzje, przeglądy prawne. Przejście po śmierci ojca było przytłaczające, delikatnie mówiąc. Stary człowiek pozostawił po sobie imperium i bałagan zastrzeżeń i zasad.
Pięć minut później telefon znowu zabrzęczał i wiedziałem, że skończyli z odczytem wiadomości.
Z pewnością siebie odebrałem przy pierwszym dzwonku. "Tak?"
"Panie Aldridge," rozległ się głos prawnika majątku, "przejrzeliśmy testament i musimy poinformować pana o czymś ważnym."
"Proszę mówić."
"Majątek i cały majątek pana ojca są pana, ale pod jednym warunkiem."
Usiadłem prosto, uniosłem brwi w zaskoczeniu i dezorientacji. "Jakim warunkiem?"
Nastała pauza. Słyszałem szelest papierów.
"Musi pan ożenić się z dziewczyną, z którą pana ojciec pana ustawił przed swoją śmiercią. Tylko wtedy pełne bogactwo i władza nad majątkiem Aldridge zostaną panu przekazane."
Wpatrywałem się w telefon, oszołomiony. "Żartuje pan."
"Obawiam się, że nie, proszę pana. To jest zapisane. Legalne i wiążące. Pana ojciec to poświadczył notarialnie i dodał do testamentu trzy miesiące przed swoją śmiercią."
"Jaka dziewczyna? Nigdy nie zgodziłem się na żadne ustalenia."
"Już ją wybrał. Dokumentacja odnosi się do niej tylko po imieniu. Wysyłamy plik do pana skrzynki odbiorczej."
Osunąłem się na krzesło, wpatrując się w sufit. Kobieta, z którą mnie ustawił... kim ona do diabła była? I dlaczego do diabła zrobiłby coś tak dramatycznego?
I tak po prostu, mój świat znowu się zachwiał.
Przesuń w górę, aby kontynuować