passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Billionaire's Last-Minute Bride - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

The Billionaire's Last-Minute Bride

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Perspektywa Mirandy

Stałam tam, zamrożona, niepewna, czy halucynuję, czy to naprawdę się dzieje.

Mój nowy szef, niezaprzeczalnie przystojny, praktycznie pożerał kobietę z czerwoną szminką i jeszcze bardziej czerwonymi szpilkami na starym mahoniowym biurku swojego ojca. Biurku mojego zmarłego szefa. Co za bezczelność.

W momencie, gdy nasze spojrzenia się spotkały, odpowiedziałam mu. „Jestem Asystentką. Twoją Asystentką.”

Jego twarz zmieniła się w grymas. "Gdzie twoje maniery? Słyszałaś kiedyś o pukaniu?"

Mrugnęłam, wciąż starając się wszystko przetrawić. "Pukałam. Kilka razy."

"Może następnym razem poczekaj na odpowiedź," warknął, poprawiając krawat, jakby to miało sprawić, że będzie mniej nieodpowiedni.

Kobieta przewróciła oczami i cmoknęła z niezadowoleniem. Złapała torebkę i powędrowała w stronę drzwi, ale nie wcześniej, niż obrzuciła mnie spojrzeniem, które mówiło, Jesteś poniżej mnie.

Zacisnęłam szczękę, powstrzymując się przed rzuceniem czymś. Jakby ten dzień nie zaczął się wystarczająco chaotycznie.

Nawet na mnie nie spojrzał, gdy powiedział: „Jak masz na imię?”

Mrugnęłam. „Jestem Kayla. Kayla Domingo.”

Powoli się odwrócił, unosząc brwi. „Kayla Domingo?”

„Tak. Pracuję tutaj od trzech lat. Byłam asystentką twojego ojca, zanim on—”

„Dlaczego wciąż jesteś moją Asystentką?”

Z uniesioną brwią patrzyłam zmieszana.

Nagle machnął ręką. „Daruj sobie łzawe historie. Upewnij się tylko, że nie pożałuję, że cię zostawiłem.”

Czarujący.

Gdy tylko kobieta wyszła z biura, a drzwi się zatrzasnęły, wzięłam oddech, przypominając sobie, że mój dziadek jest tutaj priorytetem. Nie zamierzałam pozwolić, by ten zarozumiały playboy mnie rozproszył.

„Właściwie przyszłam tutaj, bo potrzebuję wziąć dzień lub dwa wolnego,” zaczęłam. „To pilne.”

Nawet na mnie nie spojrzał. „Przynieś mi kawę. Czarną.”

„Ja—co?”

„Słyszałaś mnie. Kawa. Teraz.”

Zaciskając pięści, praktycznie pomaszerowałam do pokoju socjalnego. Bezczelność tego człowieka była niewiarygodna. Jego ojciec zmarł dwa tygodnie temu, a on nawet nie przyszedł na pogrzeb, tylko po to, by pojawić się dzisiaj i przyjąć stanowisko CEO bez słowa.

Kiedy zapytał, dlaczego jestem jego Asystentką, musiałam się powstrzymać, by nie odpowiedzieć? Czy miałam też umrzeć?

Co za arogancja?!

Nie tylko obściskiwał się z kobietą w miejscu pracy, ale także był gburem.

Prawdopodobnie powinnam zapytać, czy ja też mogę obściskiwać się z mężczyznami w moim biurze, skoro dawał tak zły przykład.

Mój były szef, pan Aldridge, był bardzo miłym człowiekiem. Był dobrym szefem i zawsze będę za nim tęsknić.

Nie byłam nawet pewna, czy ten nowy szef, Jeremiah czy jakkolwiek miał na imię, pamiętał moje imię. Jego zarozumiała, arogancka twarz pojawiła się w mojej głowie, gdy przygotowywałam kawę. Nie pytałam, jak ją lubi. Zrobiłam ją tak, jak większość ludzi ją pije, trochę cukru, odrobina mleka.

Może miał serce, gdzieś głęboko pod tymi warstwami drogiej wody kolońskiej i narcyzmu.

Wróciłam kilka minut później, znowu zapukałam, bo najwyraźniej musiałam być doskonała wokół tego człowieka, i weszłam.

Nawet na mnie nie spojrzał, gdy postawiłam kawę na jego biurku.

„Co to jest?” zapytał beznamiętnie.

„Kawa.”

Wziął jeden łyk, skrzywił się i odstawił filiżankę z wyrazem czystego obrzydzenia.

„Mówiłem czarna. Bez mleka. To ma mleko.”

„Ja—przepraszam. Zrobię nową,” powiedziałam szybko.

Nie powiedział dziękuję. Oczywiście, że nie. Odwróciłam się i wyszłam, gryząc się w język.

Z powrotem w pokoju socjalnym wylałam kawę i zrobiłam nową. Bez mleka. Bez cukru. Po prostu czarna.

Gdy wracałam, wzięłam głęboki oddech, ostrożnie balansując kubkiem. Gdy weszłam do biura, delikatnie zamknęłam za sobą drzwi i odwróciłam się, tylko po to, by spotkać się z jego klatką piersiową.

Zatkało mnie i cofnęłam się lekko, a w moim zakłopotanym stanie kawa wylała się z kubka i rozlała na jego idealnie skrojoną, bez wątpienia drogą koszulę.

„O mój Boże!” wykrzyknęłam, sięgając po chusteczki, cokolwiek, wszystko. „Bardzo przepraszam!”

Cofnął się, spojrzał na swoją koszulę, a potem na mnie z ogniem w oczach.

„Daj mi jeden powód,” powiedział zimno, jego głos był niski i niebezpieczny, „dlaczego nie powinienem cię teraz zwolnić.”

Zamarłam, serce waliło mocno o żebra, złość osiadła w najgłębszej części mojego żołądka.

Bez wahania oznajmiłam. „Chcę złożyć rezygnację.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Punkt widzenia Jeremiasza

"Chcę zrezygnować."

Te słowa uderzyły mnie mocniej, niż powinny. Spojrzałem na nią i uniosłem brew na moją asystentkę.

Powiedziała, że ma na imię Kayla.

Kayla Domingo.

Stała przede mną z wymuszoną spokojem, ale jej oczy były niespokojne, jakby trzymały w sobie burzę.

"Co?" zapytałem, tonem ostrym, bardziej zaskoczony niż zirytowany.

"Chcę zrezygnować, proszę pana," powtórzyła. "Ze skutkiem natychmiastowym."

Mrugnąłem. "Chcesz odejść... dzisiaj?"

"Tak, panie Aldridge."

Przesunąłem się do obrotowego krzesła, powoli zamknąłem laptop, kładąc obie ręce płasko na biurku. "Czy to z powodu tego, co się właśnie stało? Jeśli to dlatego, że na ciebie naskoczyłem, ja—"

"Nie, proszę pana," przerwała szybko. "To nie o to chodzi."

"Więc o co chodzi?"

Zawahała się. Potem jej głos lekko się załamał, gdy powiedziała: "Mój dziadek umiera. Jest w szpitalu. Muszę wrócić do domu i być z nim. Nie wiem, ile mu jeszcze zostało, a ja... Nie mogę tu zostać udając, że wszystko jest w porządku. Powiedziałam ci, że potrzebuję tylko dzień lub dwa wolnego, ale nawet nie okazałeś żadnego zainteresowania. Skoro nic dla ciebie nie znaczę, to muszę odejść. Muszę wrócić do domu. Oni mnie potrzebują."

Oparłem się na krześle, zaskoczony. Cholera. Nie spodziewałem się tego.

"Mogłaś po prostu poprosić o czas wolny," powiedziałem po chwili. "Weź dwa dni, trzy, do diabła, weź tydzień."

Czułem, że to dlatego, że dwa razy w jednym dniu na nią naskoczyłem. Mój ojciec musiał być dla niej łagodny.

"To nie tylko czas, którego potrzebuję," powiedziała cicho. "To zamknięcie. To rodzina. Zaniedbałam tak wiele będąc tutaj. Jestem to winna sobie. I jemu."

Studiowałem jej twarz. Była poważna. Zdecydowana. To nie był kaprys. To nie była decyzja podjęta w porywie chwili.

"Jesteś pewna?"

Pokiwała głową. "Tak. Muszę być z rodzicami."

Westchnąłem, pocierając tył szyi. "Dobrze. Zlecę działowi HR przetworzenie twoich dokumentów."

Brzmiało jak pytanie. Chciałem być pewien, że dobrze zapamiętałem jej imię, ale zignorowała mnie.

"Dziękuję, proszę pana." Uśmiechnęła się ciasno, a potem odwróciła się i wyszła.

Gdy tylko drzwi zamknęły się za nią, wpatrywałem się w pustą przestrzeń, którą po sobie zostawiła. Ale nie miałem czasu na rozmyślanie.

Mój telefon zabrzęczał.

"Panie Aldridge," rozległ się głos, "testament jest gotowy do odczytania."

To był prawnik mojego ojca. Powinienem być w drodze do rodzinnej posiadłości na odczyt testamentu, ale postanowiłem nie jechać.

Nie miał nikogo, kto mógłby przejąć całe jego bogactwo i majątek poza mną. Więc nie widziałem potrzeby, by tam jechać i słuchać stosów nagranych słów.

Odczyt testamentu miał się odbyć o 17:30, a było już po czasie.

Gwałtownie wypuściłem powietrze. "Dobrze. Jestem zbyt zajęty, by teraz uczestniczyć. Przeczytajcie to i wyślijcie mi streszczenie."

"Tak, proszę pana. Zrobię to."

Rozłączyłem się, próbując się skupić. Stos pracy nie skończy się sam, teraz gdy będę musiał znaleźć nową asystentkę.

Raporty, fuzje, przeglądy prawne. Przejście po śmierci ojca było przytłaczające, delikatnie mówiąc. Stary człowiek pozostawił po sobie imperium i bałagan zastrzeżeń i zasad.

Pięć minut później telefon znowu zabrzęczał i wiedziałem, że skończyli z odczytem wiadomości.

Z pewnością siebie odebrałem przy pierwszym dzwonku. "Tak?"

"Panie Aldridge," rozległ się głos prawnika majątku, "przejrzeliśmy testament i musimy poinformować pana o czymś ważnym."

"Proszę mówić."

"Majątek i cały majątek pana ojca są pana, ale pod jednym warunkiem."

Usiadłem prosto, uniosłem brwi w zaskoczeniu i dezorientacji. "Jakim warunkiem?"

Nastała pauza. Słyszałem szelest papierów.

"Musi pan ożenić się z dziewczyną, z którą pana ojciec pana ustawił przed swoją śmiercią. Tylko wtedy pełne bogactwo i władza nad majątkiem Aldridge zostaną panu przekazane."

Wpatrywałem się w telefon, oszołomiony. "Żartuje pan."

"Obawiam się, że nie, proszę pana. To jest zapisane. Legalne i wiążące. Pana ojciec to poświadczył notarialnie i dodał do testamentu trzy miesiące przed swoją śmiercią."

"Jaka dziewczyna? Nigdy nie zgodziłem się na żadne ustalenia."

"Już ją wybrał. Dokumentacja odnosi się do niej tylko po imieniu. Wysyłamy plik do pana skrzynki odbiorczej."

Osunąłem się na krzesło, wpatrując się w sufit. Kobieta, z którą mnie ustawił... kim ona do diabła była? I dlaczego do diabła zrobiłby coś tak dramatycznego?

I tak po prostu, mój świat znowu się zachwiał.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Punkt widzenia Mirandy

W momencie, gdy samolot dotknął ziemi na lotnisku JFK, mój żołądek skręcił się w supeł. Nie byłam w Nowym Jorku od wieków. Horyzont miasta nie wydawał się już nawet prawdziwy, jak coś z marzenia, z którego obudziłam się zbyt wcześnie.

Mój telefon zadzwonił, gdy tylko go włączyłam.

„Cześć, tato?” odpowiedziałam bez tchu.

„Miranda”, głos mojego ojca przeszedł przez słuchawkę, spokojny, ale napięty. „Wysłałem samochód, żeby cię odebrał. Charles już jest na terminalu. Wypatruj go.”

„Gdzie jesteś? Jesteś jeszcze w domu?”

„Nie. Nadal jesteśmy w szpitalu. Rodzinnym szpitalu”, powiedział cicho. „Jesteśmy tutaj, odkąd wczoraj wieczorem przywieźliśmy twojego dziadka.”

Coś we mnie się zacisnęło.

„Zaraz tam będę.”

Gdy przeszłam przez bramki przylotów, od razu zauważyłam Charlesa, wieloletniego kierowcę mojego taty. Stał wysoki w czarnym garniturze, z czapką wsuniętą pod ramię. Gdy tylko mnie zobaczył, pomachał.

„Panno Miranda Steven,” przywitał się z szacunkiem, skłaniając głowę. „Dobrze cię znowu widzieć.”

„Cześć, Charles,” powiedziałam, wymuszając mały uśmiech.

Otworzył drzwi samochodu, a ja wsunęłam się na znajome skórzane siedzenie. Zapach sosnowego odświeżacza powietrza natychmiast przeniósł mnie do dzieciństwa, do niedzielnych przejażdżek z dziadkiem i tatą.

Podróż do szpitala była jak w mgle. Moje myśli wyprzedzały mnie, krążąc w strachu, poczuciu winy i niedowierzaniu. Nie widziałam dziadka przez ponad rok. Rozmawialiśmy przez telefon, jasne, ale zawsze zbywałam jego prośby o wizytę.

Teraz byłam tutaj, bo umierał.

Gdy wjechaliśmy na parking szpitala, moje serce waliło jak bęben. Widziałam tatę przechadzającego się przy wejściu. Wyglądał starzej, bardziej zmęczony niż pamiętałam.

Odwrócił się w momencie, gdy mnie zobaczył. „Miranda.”

„Tato.”

Przytuliliśmy się, ale to było krótkie, kruche.

„Pytał o ciebie,” powiedział, jego głos drżący. „Ledwo rozmawiał z kimkolwiek innym. Tylko ciągle pytał o ciebie.”

Przełknęłam ślinę. „Jak… jak się czuje?”

Tata westchnął. „Jest słaby. Lekarze robią, co mogą, by łagodzić ból. Ale diagnoza jest potwierdzona. Rak. I jest agresywny.”

Spojrzałam w górę na szpital. Surowe białe ściany i szklane okna nagle wydawały się przytłaczające.

„Mogę go teraz zobaczyć?” zapytałam.

Kiwnął głową. „Jest przytomny. Po prostu… bądź przygotowana. To nie ten sam człowiek, którego pamiętasz.”

Podążałam za nim przez sterylne korytarze, każdy krok odbijający się echem w ciszy. Pielęgniarki mijały nas z delikatnymi uśmiechami, pacjenci na wózkach inwalidzkich wypełniali korytarze. Moja klatka piersiowa zaciskała się z każdym zakrętem.

W końcu zatrzymaliśmy się przed pokojem numer 209.

Tata dał mi spojrzenie, pełne niewypowiedzianych emocji. „Wejdź. Czeka.”

Kiwnęłam głową i popchnęłam drzwi.

Widok prawie wyssał ze mnie powietrze.

Dziadek, kiedyś najsilniejszy człowiek, jakiego znałam, były dyrektor generalny naszej rodziny, opoka, na której wszyscy polegali, teraz był słaby i chudy, jego twarz zapadnięta, oczy ledwo otwarte. Do jego ciała podłączone były rurki, a cichy dźwięk monitora wybijał rytm jego płytkich oddechów.

Ale gdy mnie zobaczył, coś błysnęło w jego spojrzeniu.

„Miranda,” wyszeptał.

„Dziadku,” wydusiłam, pędząc do jego boku.

Podniósł drżącą rękę, a ja ujęłam ją w obie swoje.

„Przyjechałaś,” powiedział, uśmiechając się słabo.

„Oczywiście, że tak. Jestem tutaj teraz.”

Patrzył na mnie przez dłuższą chwilę. „Wyrosłaś na piękną kobietę. Zupełnie jak twoja mama.”

Mrugałam, by odegnać łzy. „Nie mów tak. Wyzdrowiejesz. Zawiozę cię do najlepszych specjalistów—”

Pokręcił głową powoli. „Nie, Miranda. To mój czas. Pogodziłem się z tym.”

Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę. To nie mogło się dziać.

„Jest coś, o co muszę cię poprosić,” powiedział.

„Cokolwiek.”

Westchnął głęboko, jakby zbierając siły. „Zanim odejdę… chcę cię zobaczyć zamężną.”

Mrugnęłam. „Co?”

„Zawarłem układ z Lucą, moim starym przyjacielem. Jego synem. Chcę, żebyś wyszła za niego.”

„Dziadku…”

„Wiem, że to nagłe,” kontynuował, jego uścisk się wzmocnił, „ale to ważne. Dla dziedzictwa. Dla pokoju. Luca i ja, marzyliśmy o połączeniu naszych rodzin. A on… on jest dobrym człowiekiem, Mirando. Jego syn też.”

„Dziadku, nawet go nie znam,” wyjąkałam.

„Poznasz go. Proszę, kochanie. Zrób to dla mnie.”

Moje serce waliło, mój umysł szalał. „Nie wiem, dziadku.”

Zakaszlał lekko, skrzywił się. „Nie mam czasu czekać. Chcę odejść, wiedząc, że będziesz chroniona… że nasze imię, nasze dziedzictwo… jest w dobrych rękach.”

Siedziałam tam, oniemiała. Co miałam powiedzieć?

Jakby czytając moje myśli, zapytał cicho: „Zrobisz to dla mnie, moja droga Mirando?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Billionaire's Last-Minute Bride

The Billionaire's Last-Minute Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa