passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Billionaire's Last-Minute Bride - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

The Billionaire's Last-Minute Bride

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Punkt widzenia Mirandy

Kręcę głową, próbując oczyścić mgłę niedowierzania, ale pokój wiruje z każdą myślą o jego prośbie.

„Dziadku, ja... ja nie rozumiem”, wydukałam, mój głos ledwo słyszalny. „Chcesz, żebym wyszła za mąż za... kogoś, kogo nie znam?”

Oczy mojego dziadka, choć zmęczone i zamglone bólem, iskrzą się determinacją, której nie potrafię do końca pojąć. „Tak, moja droga Mirando,” odpowiada miękko. „Chcę, żebyś wyszła za syna Luki. To jedyny sposób na zabezpieczenie naszego dziedzictwa i spełnienie mojej ostatniej woli.”

Cofam się gwałtownie, prawie tracąc równowagę. „Ale ja... nigdy go nawet dobrze nie poznałam. Jak możesz oczekiwać, że zgodzę się na coś tak nagłego?”

Jak mógł prosić o coś tak dziwacznego?

Nie mogę uwierzyć, że po tylu latach tradycji i dumy, będzie wymagał czegoś, co wstrząsa samymi fundamentami wszystkiego, co myślałam, że wiem o naszej rodzinie.

Zanim mogę wyartykułować dalszy protest, wpadam na mojego ojca. Stoi tam, z wyrazem twarzy pełnym troski i irytacji, jakby od dawna spodziewał się tej chwili.

„Mirando, poczekaj,” mówi tata, kładąc delikatnie rękę na moim ramieniu. „Proszę, posłuchaj mnie.”

Odwracam się do niego, moje oczy błyszczą łzami frustracji i niedowierzania. „Jak mogę się zgodzić, tato? Dziadek prosi mnie o poślubienie nieznajomego tylko po to, by uhonorować jakąś starą obietnicę czy jego umierającą wolę, którą uważa za ważniejszą od mojego własnego szczęścia.”

Mój ojciec wzdycha głęboko, jego spojrzenie łagodnieje, gdy prowadzi mnie na chłodne wieczorne powietrze.

Siedzimy w milczeniu, ale wciąż słyszę słowa mojego dziadka odbijające się echem w moich uszach. Jestem całkowicie oszołomiona.

„Mirando, wiesz, że nigdy nie sprzeciwiłem się twoim życzeniom, nawet gdy postanowiłaś opuścić firmę, aby wyjechać do Los Angeles i prowadzić prostsze życie jako sekretarka. Zawsze miałaś siłę, by podejmować własne decyzje, i szanowałem to.”

„Ale to nie jest żadna decyzja,” protestuję, mój głos wzbiera emocjami. „To ultimatum od umierającego człowieka, który, jestem pewna, nie myśli jasno. Nie mogę po prostu zaakceptować tego zaaranżowanego małżeństwa, nie znając nawet syna Luki, nie mówiąc już o budowaniu z nim jakiejkolwiek więzi!”

Ton taty łagodnieje, gdy mówi. „Rozumiem, jak się czujesz, Mirando. Uwierz mi, rozumiem. Ale pomyśl, jak bardzo twój dziadek cię kocha. Zawsze w ciebie wierzył, a jego życzenie, tak trudne, jak się wydaje, jest jego ostatnim aktem troski. Chce, żebyś miała bezpieczeństwo i kontynuację rodzinnego dziedzictwa. To nie chodzi o kontrolę, a o zachowanie czegoś świętego dla nas wszystkich.”

Kręcę głową gwałtownie, czując, jak serce bije mi z gniewu i smutku. „Nie jestem gotowa na małżeństwo, tato. Nigdy nie myślałam, że zostanę zmuszona do czegoś takiego. Mam własne marzenia, własne życie. Nie jestem pionkiem w grze o dziedzictwo i spadek.”

Odwraca się i patrzy mi prosto w oczy, jego oczy spotykają się z moimi z powagą. „Mirando, posłuchaj mnie,” mówi, jego głos niski i stanowczy. „Zawsze cię wspierałem. Kiedy chciałaś zostawić wszystko za sobą i wyjechać do LA, nie powstrzymałem cię. Pozwoliłem ci podążać za sercem, nawet jeśli oznaczało to przeciwstawienie się oczekiwaniom rodziny. Ale czasami są obowiązki, które wiążą się z byciem częścią tej rodziny, obowiązki, które czasami wymagają poświęceń.”

Zatrzymuję się, przygryzając wargę, gdy jego słowa do mnie docierają. „Poświęcenia... Przypuszczam, że uważasz, że uhonorowanie życzenia dziadka jest poświęceniem, które powinnam zaakceptować?”

„Nie dokładnie poświęcenie,” odpowiada tata. „Bardziej jak obowiązek. Obowiązek wynikający z miłości do niego i do rodziny. Wiem, że czujesz się uwięziona, ale czasami nasze osobiste pragnienia muszą być zważone przeciwko obietnicom, które złożyliśmy, i dziedzictwu, które mamy podtrzymywać.”

Wypuszczam drżący oddech, czując się rozdarta między własnymi pragnieniami a ciężarem rodzinnego dziedzictwa. „Boję się, tato. Boję się, że jeśli się zgodzę, stracę siebie w czymś, co nie jest naprawdę moje. Nie jestem gotowa na małżeństwo. Nie jestem gotowa być związana decyzją podjętą za mnie, zanim miałam coś do powiedzenia.”

„Patrz,” mówi tata delikatnie, „nie proszę cię, żebyś rzucała się w coś bez zrozumienia tego. Po prostu... zastanów się nad tym. Może najpierw go poznaj. Porozmawiaj z nim, zobacz, czy jest jakaś iskra, a przynajmniej, czy możesz zrozumieć człowieka, z którym twój dziadek chce, żebyś była. Może nie będzie to doskonałe, ale czasami życie zaskakuje nas w sposób, którego nigdy się nie spodziewaliśmy.”

Odwracam wzrok, łzy napływają mi do oczu, czuję się rozdarta i przytłoczona. „Nie wiem, tato. Czuję, że jestem zmuszona do czegoś, nad czym nie mam kontroli.”

Śmieje się cicho, dźwięk, który jest jednocześnie pocieszający i smutny. „Życie jest pełne zakrętów, Mirando. I czasami musisz wkroczyć w nie, by znaleźć światło po drugiej stronie. Obiecuję ci, nigdy cię do niczego nie zmuszałem, i teraz cię nie zmuszę. Proszę tylko, żebyś rozważyła życzenie swojego dziadka z otwartym sercem.”

Chcę się sprzeciwić, krzyczeć, że nie jestem gotowa, że moje marzenia są moje, ale gdy widzę szczerą nadzieję w oczach mojego ojca, zdaję sobie sprawę, że zawsze szukałam u niego wskazówek.

„Dobrze, tato,” szepczę w końcu. „Pomyślę o tym. Obiecuję, że go spotkam i porozmawiam z nim. Ale nie składam żadnych obietnic co do małżeństwa.”

Tata uśmiecha się delikatnie. „Tego właśnie proszę, moja księżniczko. Po prostu daj temu szansę. Twój dziadek zasługuje na to od ciebie.”

„Rozumiem.”

Tata kiwa głową. „To mądra decyzja, Katrino. Chodźmy teraz z nim porozmawiać.”

Idziemy powoli korytarzem, towarzyszy nam znajome skrzypienie drewnianych desek podłogowych, aż dochodzimy do pokoju mojego dziadka.

Otwieram drzwi delikatnie, a gdy tylko mnie zobaczył, na jego ustach pojawia się delikatny uśmiech mimo wszystko.

„Dziadku,” mówię cicho, podchodząc bliżej.

„Mirando, moja droga,” szepcze, jego głos wypełniony zarówno radością, jak i smutkiem. „Cieszę się, że wróciłaś.”

Zanim zdążę coś powiedzieć, mój ojciec wychodzi naprzód. „Ojcze, chciałem cię poinformować, że Miranda zgodziła się rozważyć spotkanie z synem Luki. Rozumie twoje życzenie i jest gotowa z nim porozmawiać.”

Twarz mojego dziadka rozjaśnia się uśmiechem i wyciąga rękę do przodu. Ujęłam ją, a on przyciągnął mnie do siebie w uścisku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Punkt widzenia Damona

Nowy Jork

Przemierzałem przez wysokie bramy rezydencji Aldridge'ów, a moje buty odbijały się echem od marmurowych podłóg z każdym gniewnym krokiem, jaki stawiałem.

Miejsce nie zmieniło się ani trochę. Te same wypolerowane ściany. Te same zimne posągi patrzące na ciebie jak na intruza. I przypuszczam, że nadal nim byłem, mimo krwi płynącej w moich żyłach.

Mój wuj, Marcus, stał przy wielkich schodach, z założonymi rękami, z ponurą twarzą.

"Spóźniłeś się," powiedział obojętnie.

"Przyciągnąłeś mnie aż z Los Angeles po to?" warknąłem.

"Damon—"

"Jeremiasz," poprawiłem ostro.

Jego brwi drgnęły, ale nie sprzeciwił się. Zamiast tego wskazał na gabinet mojego ojca. Prychnąłem, ale poszedłem za nim.

Zapach starych książek i whiskey uderzył mnie w chwili, gdy wszedłem do środka. Śmierdziało moim ojcem, człowiekiem, który nie mógł sobie pozwolić na odrobinę czułości, gdy żył.

"Usiądź," Marcus powiedział, zamykając za nami drzwi.

Nie usiadłem. Skrzyżowałem ramiona i spojrzałem mu prosto w oczy. "Co to za klauzula małżeńska w testamencie?"

Westchnął i usiadł za dużym dębowym biurkiem. "Twój ojciec... nalegał, aby ją uwzględnić. Wyraźnie się tego domagał."

"Nalegał? Mówisz o człowieku, który nie przejmował się, czy żyję, czy umieram, a nagle zaczyna interesować się tym, kogo poślubię?"

"Uważaj na słowa, Damon."

"Nie," szczeknąłem. "Odcina mnie od wszystkiego, chyba że poślubię dziewczynę jego wyboru? Czy zdajesz sobie sprawę, jak to brzmi?"

Marcus poprawił krawat i oparł się na fotelu. "To było jego ostatnie życzenie."

"Niech szlag trafi jego życzenie!" Kopnąłem brzeg biurka, krzesło za mną z hukiem przewróciło się na podłogę. "Ciężko pracowałem, budując własną firmę w Londynie. Nigdy nie prosiłem go o ani grosz. A teraz, nagle, przyciąga mnie z powrotem obietnicami, a potem robi takie numery?"

"Uspokój się," Marcus powiedział przez zaciśnięte zęby.

Chodziłem po pokoju jak uwięziony lew. "Więc albo poślubię tę tajemniczą kobietę, albo tracę dostęp do fortuny Aldridge'ów, nieruchomości, akcji, tego cholernego imperium?"

"Włącznie z firmą zależną, w której właśnie zacząłeś pracować."

Zamarłem. "Nie możesz być poważny."

"Twój ojciec posiadał kontrolne udziały. Ta firma, technicznie rzecz biorąc, należy do korporacji Aldridge."

Zacisnąłem szczękę. Moje pięści się zwinęły. Wściekłość gotowała się tuż pod skórą. "Więc wiedział, że wrócę. On to zaplanował. Stary drań chciał mną sterować nawet zza grobu."

"Nie nienawidził cię, Damon."

Zaśmiałem się gorzko. "Nie? To dlaczego odciął mnie, gdy odszedłem? Dlaczego udawał, że nie istnieję przez lata? Dlaczego zmusił mnie do zmiany nazwiska, by mieć własne życie?"

Marcus milczał przez chwilę. Potem powiedział: "Był zraniony, gdy odszedłeś."

"Był zraniony?" Wyrzuciłem ręce w powietrze. "To on powiedział mi, że jestem rozczarowaniem! Że nie jestem godny dziedzictwa Aldridge'ów! A teraz chce kontrolować moje życie?"

"Twój ojciec mógł być surowy, ale wierzył w dziedzictwo. Chciał zapewnić, że nazwisko rodziny będzie kontynuowane z szacunkiem."

"Przymuszając mnie do poślubienia kogoś, kogo nawet nie znam?"

"To nie jest byle kto," Marcus powiedział, poważnym tonem. "Pochodzi z renomowanej rodziny. Takiej, którą twój ojciec szanował."

"To nie jest cholerne XIX-wieczne!" krzyknąłem. "Nie aranżuje się małżeństw przy cygarach i umowach biznesowych."

"Cóż, twój ojciec tak robił."

Zgrzytałem zębami, znów chodząc w kółko. Każdy nerw w moim ciele krzyczał. Miałem plany. Ambicje. A teraz byłem związany ostatnim poleceniem człowieka, który nigdy nie dbał.

"Musi być inny sposób," wymamrotałem. "Jakaś luka prawna. Sposób, by to obejść."

Marcus pokręcił głową. "Prawnik twojego ojca upewnił się, że testament jest nienaruszalny. Jeśli nie poślubisz dziewczyny, nic nie dostaniesz."

"Niewiarygodne," wyszeptałem, przecierając dłonią włosy.

Uderzyłem obiema dłońmi w biurko, pochylając się w stronę wujka. "To była pułapka."

"On chciał, abyś wrócił do domu. Abyś odzyskał swoje miejsce."

"Manipulując mną?"

Marcus nie odpowiedział.

Znów zacząłem chodzić, po czym zatrzymałem się przy oknie. Moje odbicie patrzyło na mnie w szkle. Ostre kości policzkowe. Przenikliwe oczy. Wyglądałem dokładnie jak on. I może dlatego mnie nienawidził.

Pozwoliłem, by cisza zawisła, gniew gotował się w moim wnętrzu. Potem powoli się odwróciłem.

"Kim jest ta dziewczyna?" zapytałem.

Marcus uniósł brew.

"Ta, którą chce, żebym poślubił. Kim ona jest?"

Podszedł do szafki z aktami, wyciągając gruby manila folder. Rzucił go na biurko z hukiem.

"Wszystko, co musisz wiedzieć, jest tam."

Spojrzałem na niego. Folder. Moja przyszłość, owinięta papierem i tuszem. Nie sięgnąłem po niego.

"To szantaż," wymamrotałem.

"Nazywaj to jak chcesz. Ale masz tylko dwa tygodnie na podjęcie decyzji. Potem testament stanie się nieodwołalny."

Zaśmiałem się znów gorzko. Dwa tygodnie na decyzję, czy chcę związać się z nieznajomą na całe życie. Dwa tygodnie na decyzję, czy chcę porzucić swoją firmę, swoje plany, swoją wolność.

"A jeśli odmówię?"

"Wtedy fortuna idzie na cele charytatywne. Zarząd przejmie twoją firmę. Wszystko, co zbudował twój ojciec, zostanie podzielone."

Wściekłość znów mnie ogarnęła. Uderzyłem pięścią w ścianę, ignorując ostry ból w kostkach. "Ten drań. Zrobił to celowo. Nigdy nie chciał, żebym miał cokolwiek z tego."

"Może," Marcus przyznał cicho. "A może chciał, żebyś to zdobył w sposób, który szanował."

Odwróciłem się od niego, zaciskając szczękę. "Szacunek? Nigdy mnie nie szanował."

"Więc udowodnij mu, że się mylił. Przejmij kontrolę. Poślub dziewczynę. Zdobądź wszystko. A potem rób, co chcesz."

Odwróciłem się gwałtownie. "Więc to wszystko? Gram grzecznie, mówię 'tak', i nagle dostaję klucze do królestwa?"

Marcus skinął głową. "Dokładnie."

Spojrzałem na folder ponownie. Mogłem go spalić. Podrzeć na kawałki. Wyjść i nigdy nie oglądać się wstecz. Ale wtedy moja firma zniknęłaby. A na to nie mogłem pozwolić.

Podniosłem folder. Czuł się cięższy, niż wyglądał.

"Jak ma na imię?" zapytałem, cicho.

Marcus skrzyżował ramiona. "Jest w folderze."

"Cóż, nie zamierzam sprawdzać."

"W takim razie nie mogę ci powiedzieć."

Na jego słowa coś nagle we mnie się poruszyło.

Wyzwanie, a ja nigdy nie odpuszczałem wyzwań.

"Dobrze," wymamrotałem do siebie. "Zobaczmy, kto pierwszy się złamie. Ja czy ona."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Punkt widzenia Mirandy

Gdy zapinałam delikatne zapięcie naszyjnika, mój telefon zabrzęczał na toaletce. Zerknęłam na ekran: nieznany numer.

Ciekawa, odblokowałam go, aby znaleźć prostą wiadomość tekstową:

"Spotkaj się ze swoim narzeczonym o 15:00. Adres to Westbrook Avenue 45."

Żadnych dalszych szczegółów. Tylko adres i godzina. Westchnęłam, odkładając telefon.

"Wszystko w porządku, kochanie?" W lustrze pojawiło się odbicie mojej matki, jej oczy były pełne troski.

Odwróciłam się do niej, na siłę się uśmiechając. "Tak, mamo. To tylko szczegóły dotyczące dzisiejszego spotkania."

Podeszła bliżej, obejmując mnie ciepło. "Jak się z tym czujesz?"

Zawahałam się, szukając odpowiednich słów. "To... dużo do przemyślenia. Ale poradzę sobie."

Cofając się, przyjrzała się mojej twarzy. "A twoja praca? Jak zamierzasz to pogodzić po ślubie?"

Wzięłam głęboki oddech. "Już zrezygnowałam."

Jej brwi uniosły się z zaskoczenia. "Och."

"Zdecydowałam się przejąć firmę po ślubie" – dodałam, obserwując jej reakcję.

Przechyliła głowę, ciekawość była wyraźna w jej spojrzeniu. "Zawsze byłaś tak zdeterminowana, aby pracować niezależnie. Dlaczego ta nagła zmiana?"

Ofiarowałam mały uśmiech, starannie dobierając słowa. "Czasami okoliczności zmuszają nas do ponownego przemyślenia naszych wyborów."

Pokiwała głową powoli, zrozumienie pojawiło się w jej oczach. "Chcę tylko, żebyś była szczęśliwa, Mirando."

"Wiem, mamo." Sięgnęłam, ściskając jej rękę. "Powinnam się zbierać. Nie chcę się spóźnić."

Objęła mnie ponownie. "Uważaj na siebie. I pamiętaj, jesteśmy tutaj dla ciebie."

"Będę." Chwyciłam torebkę i zeszłam na dół.

Na zewnątrz czekał elegancki czarny samochód. Kierowca otworzył drzwi, gdy podeszłam.

"Panno Steven," przywitał się z ukłonem.

"Dziękuję," mruknęłam, wsiadając na tylne siedzenie.

Podróż wydawała się dłuższa, niż była w rzeczywistości. Moje myśli pędziły z myślami o nadchodzącym spotkaniu.

Jaki był ten człowiek? Jak wyglądał? Czy on też chce tego zaaranżowanego małżeństwa?

Mama powiedziała mi wczoraj wieczorem, że pan Luca zmarł niedawno i to sprawiło, że dziadek nalegał na zorganizowanie tego związku. To było bardziej jak oddanie hołdu ostatnim życzeniom dwóch mężczyzn.

Gdyby ktoś mi powiedział, że znajdę się w tej sytuacji, że zostanę zaaranżowana dla zupełnie obcego człowieka, zaprzeczyłabym. Albo prawdopodobnie to odrzuciła.

Wyciągnęłam telefon i napisałam do Danieli, mojej najlepszej przyjaciółki.

"W drodze na spotkanie z nim."

Poinformowałam ją o tej aranżacji wczoraj wieczorem i nie przestawała wykrzykiwać. Potem nagle powiedziała, że powinnam spróbować, bo może to być bardzo przystojny facet.

Na to wspomnienie, zaśmiałam się cicho.

Mój telefon zabrzęczał, a jej odpowiedź przyszła.

"Powodzenia, kochana."

Uśmiechnęłam się.

Niedługo potem przyszła kolejna wiadomość.

"Mam nadzieję, że jesteś przepięknie ubrana. Czy założyłaś tę czerwoną sukienkę, którą wybrałam dla ciebie wczoraj wieczorem? Musisz stworzyć dobre pierwsze wrażenie. On musi się w tobie zakochać od pierwszego wejrzenia, kochana. Dlaczego? Bo jesteś niesamowicie piękna."

Pokręciłam głową i roześmiałam się.

"Zejdź z mojego telefonu, głupia dziewczyno."

Mam na sobie sukienkę, ale nie tę, którą ona wybrała. Ta, którą wybrała Daniela, sprawiłaby, że ktokolwiek by to był, opadłby z wrażenia na mój widok.

To była seksowna krótka sukienka. Nie chciałam tworzyć takiego wrażenia. Zamiast tego wybrałam brązową długą sukienkę i dopasowałam ją do czarnych szpilek i minimalistycznej biżuterii.

Proste.

W końcu samochód zatrzymał się przed elegancką kawiarnią. Kierowca wysiadł, aby otworzyć moje drzwi.

"Dotarliśmy, panno."

"Dziękuję." Wysiadłam, wygładzając sukienkę.

W środku kawiarnia emanowała ciepłem dzięki nastrojowemu oświetleniu i delikatnej muzyce jazzowej. Obserwowałam pomieszczenie, zauważając, że mój zaaranżowany narzeczony jeszcze nie przybył.

Wybierając stolik w rogu, usiadłam i zamówiłam herbatę rumiankową, aby uspokoić nerwy.

Minuty mijały. Potem pół godziny. Moja herbata zrobiła się zimna, gdy czekałam. Zerknęłam na zegarek, frustracja narastała.

Jak długo miałam tu siedzieć?

Postanowiwszy, że czekałam wystarczająco długo, wstałam, zbierając swoje rzeczy. Gdy odwróciłam się w stronę wyjścia, zderzyłam się z kimś, co spowodowało, że lekko się potknęłam.

"Kayla?" – wykrzyknął znajomy głos.

Spojrzałam w górę, serce zabiło mocniej. "Szefie?"

Jeremiah Houston stał przede mną, równie zaskoczony.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Billionaire's Last-Minute Bride

The Billionaire's Last-Minute Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa