passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Billionaire's Last-Minute Bride - Rozdział #7 - autor Yan Stellar

The Billionaire's Last-Minute Bride

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Punkt widzenia Damona

Nowy Jork

Przemierzałem przez wysokie bramy rezydencji Aldridge'ów, a moje buty odbijały się echem od marmurowych podłóg z każdym gniewnym krokiem, jaki stawiałem.

Miejsce nie zmieniło się ani trochę. Te same wypolerowane ściany. Te same zimne posągi patrzące na ciebie jak na intruza. I przypuszczam, że nadal nim byłem, mimo krwi płynącej w moich żyłach.

Mój wuj, Marcus, stał przy wielkich schodach, z założonymi rękami, z ponurą twarzą.

"Spóźniłeś się," powiedział obojętnie.

"Przyciągnąłeś mnie aż z Los Angeles po to?" warknąłem.

"Damon—"

"Jeremiasz," poprawiłem ostro.

Jego brwi drgnęły, ale nie sprzeciwił się. Zamiast tego wskazał na gabinet mojego ojca. Prychnąłem, ale poszedłem za nim.

Zapach starych książek i whiskey uderzył mnie w chwili, gdy wszedłem do środka. Śmierdziało moim ojcem, człowiekiem, który nie mógł sobie pozwolić na odrobinę czułości, gdy żył.

"Usiądź," Marcus powiedział, zamykając za nami drzwi.

Nie usiadłem. Skrzyżowałem ramiona i spojrzałem mu prosto w oczy. "Co to za klauzula małżeńska w testamencie?"

Westchnął i usiadł za dużym dębowym biurkiem. "Twój ojciec... nalegał, aby ją uwzględnić. Wyraźnie się tego domagał."

"Nalegał? Mówisz o człowieku, który nie przejmował się, czy żyję, czy umieram, a nagle zaczyna interesować się tym, kogo poślubię?"

"Uważaj na słowa, Damon."

"Nie," szczeknąłem. "Odcina mnie od wszystkiego, chyba że poślubię dziewczynę jego wyboru? Czy zdajesz sobie sprawę, jak to brzmi?"

Marcus poprawił krawat i oparł się na fotelu. "To było jego ostatnie życzenie."

"Niech szlag trafi jego życzenie!" Kopnąłem brzeg biurka, krzesło za mną z hukiem przewróciło się na podłogę. "Ciężko pracowałem, budując własną firmę w Londynie. Nigdy nie prosiłem go o ani grosz. A teraz, nagle, przyciąga mnie z powrotem obietnicami, a potem robi takie numery?"

"Uspokój się," Marcus powiedział przez zaciśnięte zęby.

Chodziłem po pokoju jak uwięziony lew. "Więc albo poślubię tę tajemniczą kobietę, albo tracę dostęp do fortuny Aldridge'ów, nieruchomości, akcji, tego cholernego imperium?"

"Włącznie z firmą zależną, w której właśnie zacząłeś pracować."

Zamarłem. "Nie możesz być poważny."

"Twój ojciec posiadał kontrolne udziały. Ta firma, technicznie rzecz biorąc, należy do korporacji Aldridge."

Zacisnąłem szczękę. Moje pięści się zwinęły. Wściekłość gotowała się tuż pod skórą. "Więc wiedział, że wrócę. On to zaplanował. Stary drań chciał mną sterować nawet zza grobu."

"Nie nienawidził cię, Damon."

Zaśmiałem się gorzko. "Nie? To dlaczego odciął mnie, gdy odszedłem? Dlaczego udawał, że nie istnieję przez lata? Dlaczego zmusił mnie do zmiany nazwiska, by mieć własne życie?"

Marcus milczał przez chwilę. Potem powiedział: "Był zraniony, gdy odszedłeś."

"Był zraniony?" Wyrzuciłem ręce w powietrze. "To on powiedział mi, że jestem rozczarowaniem! Że nie jestem godny dziedzictwa Aldridge'ów! A teraz chce kontrolować moje życie?"

"Twój ojciec mógł być surowy, ale wierzył w dziedzictwo. Chciał zapewnić, że nazwisko rodziny będzie kontynuowane z szacunkiem."

"Przymuszając mnie do poślubienia kogoś, kogo nawet nie znam?"

"To nie jest byle kto," Marcus powiedział, poważnym tonem. "Pochodzi z renomowanej rodziny. Takiej, którą twój ojciec szanował."

"To nie jest cholerne XIX-wieczne!" krzyknąłem. "Nie aranżuje się małżeństw przy cygarach i umowach biznesowych."

"Cóż, twój ojciec tak robił."

Zgrzytałem zębami, znów chodząc w kółko. Każdy nerw w moim ciele krzyczał. Miałem plany. Ambicje. A teraz byłem związany ostatnim poleceniem człowieka, który nigdy nie dbał.

"Musi być inny sposób," wymamrotałem. "Jakaś luka prawna. Sposób, by to obejść."

Marcus pokręcił głową. "Prawnik twojego ojca upewnił się, że testament jest nienaruszalny. Jeśli nie poślubisz dziewczyny, nic nie dostaniesz."

"Niewiarygodne," wyszeptałem, przecierając dłonią włosy.

Uderzyłem obiema dłońmi w biurko, pochylając się w stronę wujka. "To była pułapka."

"On chciał, abyś wrócił do domu. Abyś odzyskał swoje miejsce."

"Manipulując mną?"

Marcus nie odpowiedział.

Znów zacząłem chodzić, po czym zatrzymałem się przy oknie. Moje odbicie patrzyło na mnie w szkle. Ostre kości policzkowe. Przenikliwe oczy. Wyglądałem dokładnie jak on. I może dlatego mnie nienawidził.

Pozwoliłem, by cisza zawisła, gniew gotował się w moim wnętrzu. Potem powoli się odwróciłem.

"Kim jest ta dziewczyna?" zapytałem.

Marcus uniósł brew.

"Ta, którą chce, żebym poślubił. Kim ona jest?"

Podszedł do szafki z aktami, wyciągając gruby manila folder. Rzucił go na biurko z hukiem.

"Wszystko, co musisz wiedzieć, jest tam."

Spojrzałem na niego. Folder. Moja przyszłość, owinięta papierem i tuszem. Nie sięgnąłem po niego.

"To szantaż," wymamrotałem.

"Nazywaj to jak chcesz. Ale masz tylko dwa tygodnie na podjęcie decyzji. Potem testament stanie się nieodwołalny."

Zaśmiałem się znów gorzko. Dwa tygodnie na decyzję, czy chcę związać się z nieznajomą na całe życie. Dwa tygodnie na decyzję, czy chcę porzucić swoją firmę, swoje plany, swoją wolność.

"A jeśli odmówię?"

"Wtedy fortuna idzie na cele charytatywne. Zarząd przejmie twoją firmę. Wszystko, co zbudował twój ojciec, zostanie podzielone."

Wściekłość znów mnie ogarnęła. Uderzyłem pięścią w ścianę, ignorując ostry ból w kostkach. "Ten drań. Zrobił to celowo. Nigdy nie chciał, żebym miał cokolwiek z tego."

"Może," Marcus przyznał cicho. "A może chciał, żebyś to zdobył w sposób, który szanował."

Odwróciłem się od niego, zaciskając szczękę. "Szacunek? Nigdy mnie nie szanował."

"Więc udowodnij mu, że się mylił. Przejmij kontrolę. Poślub dziewczynę. Zdobądź wszystko. A potem rób, co chcesz."

Odwróciłem się gwałtownie. "Więc to wszystko? Gram grzecznie, mówię 'tak', i nagle dostaję klucze do królestwa?"

Marcus skinął głową. "Dokładnie."

Spojrzałem na folder ponownie. Mogłem go spalić. Podrzeć na kawałki. Wyjść i nigdy nie oglądać się wstecz. Ale wtedy moja firma zniknęłaby. A na to nie mogłem pozwolić.

Podniosłem folder. Czuł się cięższy, niż wyglądał.

"Jak ma na imię?" zapytałem, cicho.

Marcus skrzyżował ramiona. "Jest w folderze."

"Cóż, nie zamierzam sprawdzać."

"W takim razie nie mogę ci powiedzieć."

Na jego słowa coś nagle we mnie się poruszyło.

Wyzwanie, a ja nigdy nie odpuszczałem wyzwań.

"Dobrze," wymamrotałem do siebie. "Zobaczmy, kto pierwszy się złamie. Ja czy ona."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Punkt widzenia Mirandy

Gdy zapinałam delikatne zapięcie naszyjnika, mój telefon zabrzęczał na toaletce. Zerknęłam na ekran: nieznany numer.

Ciekawa, odblokowałam go, aby znaleźć prostą wiadomość tekstową:

"Spotkaj się ze swoim narzeczonym o 15:00. Adres to Westbrook Avenue 45."

Żadnych dalszych szczegółów. Tylko adres i godzina. Westchnęłam, odkładając telefon.

"Wszystko w porządku, kochanie?" W lustrze pojawiło się odbicie mojej matki, jej oczy były pełne troski.

Odwróciłam się do niej, na siłę się uśmiechając. "Tak, mamo. To tylko szczegóły dotyczące dzisiejszego spotkania."

Podeszła bliżej, obejmując mnie ciepło. "Jak się z tym czujesz?"

Zawahałam się, szukając odpowiednich słów. "To... dużo do przemyślenia. Ale poradzę sobie."

Cofając się, przyjrzała się mojej twarzy. "A twoja praca? Jak zamierzasz to pogodzić po ślubie?"

Wzięłam głęboki oddech. "Już zrezygnowałam."

Jej brwi uniosły się z zaskoczenia. "Och."

"Zdecydowałam się przejąć firmę po ślubie" – dodałam, obserwując jej reakcję.

Przechyliła głowę, ciekawość była wyraźna w jej spojrzeniu. "Zawsze byłaś tak zdeterminowana, aby pracować niezależnie. Dlaczego ta nagła zmiana?"

Ofiarowałam mały uśmiech, starannie dobierając słowa. "Czasami okoliczności zmuszają nas do ponownego przemyślenia naszych wyborów."

Pokiwała głową powoli, zrozumienie pojawiło się w jej oczach. "Chcę tylko, żebyś była szczęśliwa, Mirando."

"Wiem, mamo." Sięgnęłam, ściskając jej rękę. "Powinnam się zbierać. Nie chcę się spóźnić."

Objęła mnie ponownie. "Uważaj na siebie. I pamiętaj, jesteśmy tutaj dla ciebie."

"Będę." Chwyciłam torebkę i zeszłam na dół.

Na zewnątrz czekał elegancki czarny samochód. Kierowca otworzył drzwi, gdy podeszłam.

"Panno Steven," przywitał się z ukłonem.

"Dziękuję," mruknęłam, wsiadając na tylne siedzenie.

Podróż wydawała się dłuższa, niż była w rzeczywistości. Moje myśli pędziły z myślami o nadchodzącym spotkaniu.

Jaki był ten człowiek? Jak wyglądał? Czy on też chce tego zaaranżowanego małżeństwa?

Mama powiedziała mi wczoraj wieczorem, że pan Luca zmarł niedawno i to sprawiło, że dziadek nalegał na zorganizowanie tego związku. To było bardziej jak oddanie hołdu ostatnim życzeniom dwóch mężczyzn.

Gdyby ktoś mi powiedział, że znajdę się w tej sytuacji, że zostanę zaaranżowana dla zupełnie obcego człowieka, zaprzeczyłabym. Albo prawdopodobnie to odrzuciła.

Wyciągnęłam telefon i napisałam do Danieli, mojej najlepszej przyjaciółki.

"W drodze na spotkanie z nim."

Poinformowałam ją o tej aranżacji wczoraj wieczorem i nie przestawała wykrzykiwać. Potem nagle powiedziała, że powinnam spróbować, bo może to być bardzo przystojny facet.

Na to wspomnienie, zaśmiałam się cicho.

Mój telefon zabrzęczał, a jej odpowiedź przyszła.

"Powodzenia, kochana."

Uśmiechnęłam się.

Niedługo potem przyszła kolejna wiadomość.

"Mam nadzieję, że jesteś przepięknie ubrana. Czy założyłaś tę czerwoną sukienkę, którą wybrałam dla ciebie wczoraj wieczorem? Musisz stworzyć dobre pierwsze wrażenie. On musi się w tobie zakochać od pierwszego wejrzenia, kochana. Dlaczego? Bo jesteś niesamowicie piękna."

Pokręciłam głową i roześmiałam się.

"Zejdź z mojego telefonu, głupia dziewczyno."

Mam na sobie sukienkę, ale nie tę, którą ona wybrała. Ta, którą wybrała Daniela, sprawiłaby, że ktokolwiek by to był, opadłby z wrażenia na mój widok.

To była seksowna krótka sukienka. Nie chciałam tworzyć takiego wrażenia. Zamiast tego wybrałam brązową długą sukienkę i dopasowałam ją do czarnych szpilek i minimalistycznej biżuterii.

Proste.

W końcu samochód zatrzymał się przed elegancką kawiarnią. Kierowca wysiadł, aby otworzyć moje drzwi.

"Dotarliśmy, panno."

"Dziękuję." Wysiadłam, wygładzając sukienkę.

W środku kawiarnia emanowała ciepłem dzięki nastrojowemu oświetleniu i delikatnej muzyce jazzowej. Obserwowałam pomieszczenie, zauważając, że mój zaaranżowany narzeczony jeszcze nie przybył.

Wybierając stolik w rogu, usiadłam i zamówiłam herbatę rumiankową, aby uspokoić nerwy.

Minuty mijały. Potem pół godziny. Moja herbata zrobiła się zimna, gdy czekałam. Zerknęłam na zegarek, frustracja narastała.

Jak długo miałam tu siedzieć?

Postanowiwszy, że czekałam wystarczająco długo, wstałam, zbierając swoje rzeczy. Gdy odwróciłam się w stronę wyjścia, zderzyłam się z kimś, co spowodowało, że lekko się potknęłam.

"Kayla?" – wykrzyknął znajomy głos.

Spojrzałam w górę, serce zabiło mocniej. "Szefie?"

Jeremiah Houston stał przede mną, równie zaskoczony.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Billionaire's Last-Minute Bride

The Billionaire's Last-Minute Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa