passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Blind Billionaire autor M.A. Beneke

The Blind Billionaire

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Rozdział 1

Perspektywa Lisy

Nie mogę się doczekać, aż wyjdę z samolotu, by zaczerpnąć świeżego powietrza i rozprostować nogi. Lecimy już od kilku godzin. Moja młodsza siostra i ja jedziemy na wakacje do Rzymu. Spoglądam przez okno i widzę, jak Rzym zbliża się coraz bardziej. Patrząc na Lilani, nie mogę przestać myśleć o rodzicach.

Rok temu wypadek samochodowy zabrał im życie, gdy wracali z wesela przyjaciół. Pamiętam, kiedy dostałam telefon ze szpitala z informacją, żebym natychmiast przyjechała na izbę przyjęć – to zmieniło nasze życie na zawsze. Lilani jest taka młoda, potrzebuje rodziców; kiedy odwiedza ją wróżka zębuszka, biegnie do mamy i woła: „Zobacz, wróżka zębuszka była u mnie!”. W jej pierwszy dzień w szkole rodzice stoją i patrzą na nią, kiedy się zakocha, nie może się doczekać, by opowiedzieć mamie o chłopaku i o pierwszym złamanym sercu. Mama przynosi lody i mówi, że wszystko będzie dobrze. Tata chce skręcić kark chłopakowi za to, że zranił jego córeczkę. Ale teraz Lilani nie doświadczy już niczego z tego. Ma dopiero pięć lat i wciąż nie rozumie, dlaczego rodzice nie wracają do domu każdej nocy.

Zaplanowałam te wakacje w Rzymie, mając nadzieję, że odciągnę myśli siostry od całego smutku i od miejsca, które codziennie przypomina jej o naszych rodzicach. Poprosiłam o trzy tygodnie urlopu w kancelarii prawniczej. Szef był na tyle uprzejmy, by mi go udzielić. Chciałam, abyśmy byli gdzie indziej w pierwszą rocznicę śmierci mamy i taty. Po ich śmierci stałam się dla Lilani jak matka. Wydałam wszystkie oszczędności, by te wakacje były możliwe. Teraz dotarłyśmy do celu. Gdy dojeżdżałyśmy do portu lotniczego im. Leonarda da Vinci, promienne światła nad głowami delikatnie przypomniały pasażerom o zapięciu pasów, sygnalizując, że nasz przylot jest już blisko.

„Dotarłyśmy”, pomyślałam w momencie lądowania.

„Przepraszam, proszę pani, może mogę pomóc?” – odezwała się stewardessa. „Widzę, że ma pani problem ze złapaniem taksówki. Proszę, pozwoli pani, że ją zamówię.” Zwróciła się do mnie i zadzwoniła po taksówkę. „Dziękuję bardzo,” odpowiedziałam stewardessie.

Wkrótce będziemy w drodze do hotelu, w którym się zatrzymamy. Ku mojej uldze menedżer mówi po angielsku, a po wypełnieniu formalności portier odprowadza nas do apartamentu na drugim piętrze.

„Myślę, że powinnaś chwilę odpocząć,” zaproponowałam Lilani, gdy znów byłyśmy same. Lilani pokiwała głową i ruszyła w stronę łóżka. Pomogłam jej się położyć. „Śpij dobrze; kocham cię,” powiedziałam, całując ją w czoło. Podeszłam do okna, gdzie przepływa Tyber. Chciałabym, żeby rodzice byli tu z nami. Odwróciłam się i zobaczyłam, że Lilani wciąż śpi. Wiedziałam, że prędko się nie obudzi, więc postanowiłam też chwilę się położyć.

Obudziłam się, gdy usłyszałam, jak siostra śpiewa. „Lisa...”, a potem pukanie w nocny stolik, „czy chcesz ulepić bałwana? Chodźmy się pobawić!” Lilani zachichotała, wspinając się na łóżko.

„Już nie śpię, więc przestań śpiewać.” Zaśmiałam się z jej wygłupów i poczułam Lilani na łóżku.

„Jak się czujesz, Lily?” zapytałam, gdy leżała w moich ramionach.

„Lepiej, dziękuję, Lizzy. Możemy zrobić coś fajnego, proszę?” spytała mnie.

„Tak, pójdziemy na spacer do parku,” powiedziałam, wstając z łóżka.

Wyszłyśmy z pokoju, a pasek mojej torebki przewieszony był przez ramię. Nie mogłam się już doczekać, by zacząć odkrywać to miejsce.

Przeszłyśmy za róg, w stronę Tybru i mostu. Stanęłyśmy tam na chwilę i patrzyłyśmy, jak woda płynie przez miasto.

Potem poszłyśmy do Ogrodów Villa Borghese. „Proponuję, żebyśmy wzięły rower.”

„Tak, a potem mogłybyśmy coś zjeść.” Lilani poprosiła mnie.

„Dobrze, chodźmy wynająć rower.” Podeszłyśmy tam, gdzie można było je wypożyczyć. „Przepraszam, chciałabym wypożyczyć dwa rowery.” Poprosiłam mężczyznę i wręczyłam mu pieniądze.

Wkrótce Lilani i ja jechałyśmy przez ogrody.

„Odpocznijmy trochę,” poprosiła Lilani po pół godzinie jazdy.

„Tam jest fontanna, przy której możesz pomyśleć życzenie,” zaproponowałam.

Wzięłam Lilani za rękę i podeszłyśmy do kilku osób stojących przy fontannie, gotowych wrzucić monetę. Dałam Lilani monetę i powiedziałam: „Weź to”. Wzięła ją i zamknęła oczy.

Dwóch facetów stało kawałek dalej, mierząc mnie wzrokiem od stóp do głów i uśmiechając się złośliwie. To sprawiło, że poczułam złość.

Zanim jednak zdążyłam coś powiedzieć, Lilani krzyknęła do nich: „Dlaczego patrzycie się tak na moją siostrę? Nie wiecie, że to niegrzeczne? Ona nie jest jedzeniem, które możecie zjeść! Przestańcie się gapić!”

Spojrzeli na Lilani, zaskoczeni, że tak do nich mówi, zerknęli na mnie i odsunęli się. Uśmiechnęłam się do Lilani i wróciłyśmy rowerami, a potem pieszo do hotelu.

„Chodźmy na kolację do jadalni,” zaproponowałam.

Zauważyłam, że Lilani zjadła niewiele, potem zaczęła narzekać na ból głowy. „Znowu mnie boli,” powiedziała Lilani.

„Chodź, położymy cię do łóżka,” odpowiedziałam, prowadząc ją do naszego apartamentu.

„Dobranoc, Lilani,” powiedziałam, całując ją w głowę. Zamknęła oczy i zasnęła, a ja bawiłam się jej włosami, patrząc na nią.

„Nigdy wcześniej nie narzekała na to, przed trzema tygodniami.”

Tej nocy nie mogłam zasnąć. Pokój był inny, a odgłosy zza okna obce.

Było już po północy, gdy w końcu zasnęłam.

Następnego ranka, kiedy się obudziłam, zauważyłam, że nie ma siostry w łóżku. Usiadłam i rozejrzałam się po pokoju, aż zobaczyłam, jak Lilani rysuje przy stole i uśmiecha się. „Wyglądasz dziś lepiej,” zauważyłam.

„To dlatego, że dziś mnie nie boli, Lizzy.” Lilani uśmiechnęła się radośnie.

„Cieszę się, że lepiej się czujesz,” powiedziałam.

„To co, chcesz dziś rano gdzieś wyjść?”

„Tak, możemy znów pójść do parku, proszę?” Lilani spojrzała na mnie błagalnie.

„Chyba naprawdę jej się wczoraj spodobało w parku,” pomyślałam.

Przygotowałyśmy się do wyjścia do parku.

Chodziłyśmy po ogrodzie, kiedy Lilani znów zaczęła narzekać na ból głowy.

Podniosłam ją i wróciłam do naszego pokoju. „To już koniec; zabieram cię do lekarza” – powiedziałam surowo.

„Idź i weź kąpiel.”

Kilka minut później usłyszałam coś w łazience, zaniepokoiłam się i poszłam sprawdzić. Gdy tylko weszłam, znalazłam moją siostrę nieprzytomną na podłodze.

Zszokowana uklękłam przy niej i westchnęłam głośno, czując ulgę, gdy zorientowałam się, że wciąż ma tętno.

Muszę natychmiast wezwać lekarza. Wstałam, by skontaktować się z menadżerem. „Proszę mi pomóc; musimy sprowadzić lekarza dla mojej siostry” – poprosiłam po angielsku.

„Natychmiast zadzwonię po lekarza” – powiedział menadżer i odłożył słuchawkę.

Gdy przemywałam twarz mojej siostry wilgotną ściereczką, menadżer hotelu zapukał do drzwi i wszedł do pokoju na moje zaproszenie.

„Wezwałem doktora Rossiego” – poinformował mnie.

Położyłam wilgotną szmatkę na stoliku nocnym i powiedziałam z wdzięcznością: „Bardzo dziękuję za wezwanie lekarza, panie Romano.” Powiedziałam. Na szczęście potrafi mówić po angielsku. Gdy menadżer chciał już wychodzić, zatrzymałam go.

„Proszę zaczekać, jak będę mogła się porozumieć z lekarzem? Czy on mówi po angielsku?” – zapytałam nagle z niepokojem.

„Nie musi się pani martwić o lekarza, signorina” – zapewnił menadżer.

„Lekarz doskonale mówi po angielsku.”

„Naprawdę nie wiem, jak dziękować za pańską pomoc, panie Romano” – powiedziałam z wdzięcznością.

„Mam tylko nadzieję, że to nic poważnego.”

„Rozumiem, signorina. Będę w swoim biurze, gdyby potrzebowała pani mojej pomocy” – powiedział menadżer. „Tymczasem mam nadzieję, że siostra szybko wyzdrowieje.” Po tych słowach menadżer opuścił pokój i znów zostałam sama.

Delikatnie pogłaskałam blade policzki mojej siostry. Nie mam pojęcia, dlaczego jest nieprzytomna. „Mam nadzieję, że to nic poważnego” – wyszeptałam.

Łzy napłynęły mi do oczu, ale szybko je otarłam dłonią. „Muszę być silna” – powiedziałam sobie.

Wtedy rozległo się pukanie do drzwi. Szybko wstałam i otworzyłam drzwi.

„Jestem dr Rossi, czy jest pani matką pacjentki?” – usłyszałam, jak lekarz pyta po angielsku z mocnym włoskim akcentem.

„Jestem Lisa Saunders, jej starsza siostra, doktorze Rossi” – powiedziałam, ustępując mu miejsca. Podszedł do miejsca, gdzie leżała Lilani. Lekarz zbadał Lilani i zapytał: „Jakie jest jej zdrowie, panno Saunders?”

„Z tego co wiem, doskonałe, doktorze. Dopiero niedawno zaczęła narzekać na bóle głowy, ale myślałam, że to przez tęsknotę za rodzicami”. Powiedziałam szczerze.

„Kazałam jej się przygotować, żeby zabrać ją do lekarza, a potem znalazłam ją nieprzytomną w łazience.”

Lekarz przez niemal piętnaście minut starał się ocucić Lilani. „Pani siostra będzie musiała zostać przyjęta do szpitala, panno Saunders.” Lekarz ogłosił to, starannie chowając stetoskop do walizki.

„Pani siostra jest w śpiączce, a nie tylko nieprzytomna.” Te słowa mnie zaszokowały.

„Czy stan mojej siostry jest poważny, doktorze?” – zapytałam z gulą w gardle.

Lekarz spojrzał na mnie ze smutkiem i powiedział: „Tak, obawiam się, że stan pani siostry jest poważny, panno. Ale jak bardzo poważny, jeszcze nie wiem. Sprowadzę natychmiast karetkę.”

Nagle bardzo się o nią zaniepokoiłam i po wyjściu lekarza szybko spakowałam dla niej torbę na noc.

Gdy tylko skończyłam, karetka zatrzymała się przed hotelem. Ratownik pomógł Lilani i zapytał: „Czy chce pani jechać z siostrą, panno?” Skinęłam głową i podążyłam za nimi do czekającej karetki.

Całą noc czekałam, aż lekarze wyjdą z jakimiś wieściami o Lilani.

Nie mogę nawet zapytać żadnej z pielęgniarek; mogę tylko przeglądać magazyny i oglądać zdjęcia, nieustannie myśląc o siostrze.

Dr Rossi w końcu pojawia się w drzwiach poczekalni.

Szybko wstałam z krzesła i podeszłam do niego. „Doktorze, wie pan, co dolega mojej siostrze? Czy wciąż jest w śpiączce?”

Lekarz spojrzał na mnie i powiedział: „Pani siostra wciąż jest w śpiączce, panno Saunders, i obawiam się, że jej stan jest krytyczny. Najprawdopodobniej będzie musiała przejść operację. Ale dowiemy się tego dopiero jutro, gdy specjalista od mózgu ponownie przeanalizuje zdjęcia rentgenowskie. Wie pani, zdjęcia wykazały guz w mózgu.”

Spojrzałam na lekarza, jakby właśnie wyrosła mu druga głowa.

„Dziękuję, doktorze” – powiedziałam i wyszłam ze szpitala.

Szybko poszłam do swojego pokoju, żeby przemyśleć tę sytuację. Nie mogę uwierzyć, że to się nam przydarza. Jak zapłacę za operację? Nie zaplanowałam wydatków medycznych takich jak operacja. Myśląc o tym wszystkim, w końcu dotarłam do hotelu.

Następnego dnia obudziłam się wcześnie, by przygotować się do szpitala. Czekam na lekarza i po tym, co wydaje się wiecznością, w końcu podchodzi do mnie i mówi: „Dzień dobry, panno Saunders; proszę za mną.” Usłyszałam od niego:

Szybko poszłam za nim do pokoju.

Dr Rossi przedstawił mi specjalistę od mózgu i zrobiłam się nerwowa.

„Proszę usiąść, panno Saunders.” Zaprosił mnie, bym usiadła, i zaczął mówić.

„Niestety wynik moich badań nie jest dobry, signorina. Signorina będzie musiała jak najszybciej przejść operację; od tego zależy jej życie.” Wyjaśnił wszystko na temat operacji, ale nie zrozumiałam wszystkich terminów medycznych, których używał.

„Państwa rodzice muszą natychmiast zostać powiadomieni o operacji, signorina. Operacja może być odłożona tylko o kilka dni.”

„Przepraszam, ale moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym rok temu.” Powiedziałam lekarzowi. „Jestem jej prawnym opiekunem.”

„Przykro mi słyszeć o pani rodzinie.” Odpowiedział.

„Potrzebujemy pani odpowiedzi do wieczora, by poczynić niezbędne przygotowania.” Poinformował mnie dr Rossi.

Podziękowałam lekarzowi i wyszłam ze szpitala w kierunku parku.

Myślę o operacji siostry i nie zauważam starszego mężczyzny siedzącego obok mnie.

Sama myśl, że mogłabym także stracić siostrę, łamie mi serce. Chciałabym, żeby nasi rodzice byli tu, by mi powiedzieć, co robić.

Jestem tak smutna, że nie zauważam, jak mężczyzna mi się przygląda.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Rozdział 2:

POV pana Mancini

Patrzyłem na tę panią z daleka. „Ciekawe, dlaczego jest smutna?” zastanawiałem się na głos.

„Może złamane serce.” powiedziała Maria, moja żona. „W takim razie ten facet musi być głupi.”

Moja żona roześmiała się ze mnie. „Czemu nie podejdziesz i nie sprawdzisz, co się stało? Może możemy pomóc?” usłyszałem, jak Maria mówi. „A skąd pewność, że powie mi o swoich problemach?” zapytałem.

„Widzę, że ma kłopoty, a może otworzy się przed tobą.”

Spojrzałem też na młodą dziewczynę. „Dobrze, porozmawiam z nią. Mam tylko nadzieję, że nie uzna mnie za jakiegoś zboczeńca.” powiedziałem na głos, a Maria znowu się ze mnie zaśmiała.

Wstaję i podchodzę do brunetki.

POV Lisy

Byłam tak pogrążona w żalu, że nie zauważyłam, kiedy starszy mężczyzna usiadł obok mnie na ławce. Szczerze płakałam, ale nagle usłyszałam obok męski głos pytający: „Ti fa molto male, Signorina? Czy źle się pani czuje?”

Pokręciłam głową i wytarłam łzy. „Przepraszam, ale nie rozumiem pana języka, sir, i nie rozmawiam z obcymi. Proszę zostawić mnie w spokoju.”

„Przepraszam, nie chcę być nieuprzejmy, Signorina” – powiedział starszy pan mieszanką angielskiego i włoskiego – „ale żona poprosiła mnie, bym zapytał, dlaczego pani płacze. Nazywam się Mason Mancini.”

Spojrzałam na tego mężczyznę, potem w kierunku, na który wskazywał, i zobaczyłam elegancką starszą kobietę.

Wyglądali na zatroskanych. „Panie Mancini, moja młodsza siostra i ja jesteśmy tu na wakacjach. Ale wczoraj dostałam szokującą wiadomość.” Powiedziałam mu, co dziś powiedział lekarz.

„Kiedy twoja siostra będzie miała operację?” usłyszałam, jak starszy mężczyzna pyta z wyraźnym współczuciem w głosie.

Pokręciłam głową i łzy znów zaczęły płynąć po moich policzkach. „Nie mam pieniędzy na operację, sir,” powiedziałam mu szczerze.

„Naprawdę jest pani w trudnej sytuacji, Signorina,” powiedział pan Mancini.

„Tak, ma pani powód, by być smutną. Nie powiedziała mi pani swojego imienia.”

„Jestem Lisa Saunders, mieszkamy w Palazzo Veneziano, panie Mancini,” powiedziałam cicho.

„Pewnie się pan zastanawia, dlaczego nie ma tu naszych rodziców. Otóż, nasi rodzice zginęli w wypadku samochodowym rok temu. Moja siostra nie może się pogodzić z ich śmiercią; ciągle pyta, czy wrócą do domu. Ten wyjazd miał jej pomóc oderwać się od wszystkiego, co przypomina o nich.” Zawahałam się, po czym dodałam: „Przepraszam, że zanudzam pana moimi problemami, panie Mancini. Powiedziałam mu, że po prostu chcę być sama przez chwilę. Myślę, że pańska żona pana woła. Proszę jej podziękować ode mnie.”

„Miło mi było panią poznać, panno Saunders.” Usłyszałam, jak starszy pan szybko wstał z ławki i uprzejmie mnie pożegnał.

POV Masona

„Muszę przyznać, że długo cię nie było, Mason,” powiedziała moja żona, gdy usiadłem obok niej.

„Czyżbyś nie mógł oderwać się od tej atrakcyjnej pani?” Moja żona znów mnie drażni. Widzę, że już nie płacze!”

„Nazywa się Lisa Saunders, jest nieopisanie piękna.” zacząłem opowiadać żonie.

„Ona i jej młodsza siostra są z Południowej Afryki, przyjechały tu dwa dni temu na wakacje.” Opowiedziałem żonie o wypadku samochodowym, w którym zginęli rodzice Lisy, i że ten wyjazd miał rozweselić Lilani. Pokrótce wspomniałem o ich tragedii sprzed dnia i że Lisa nie może pokryć kosztów operacji. „Jednak wczoraj dostała smutną wiadomość.”

„Czyli to nie rozstanie,” powiedziała moja żona.

„Ciekawe, czy to nie kolejna naciągaczka licząca na bogatego faceta?” usłyszałem, jak mówi żona. „Nie sądzę, żeby kłamała, Mario.”

„Na początku nie chciała mieć ze mną nic wspólnego. Wyraźnie powiedziała, że nie rozmawia z obcymi i żebym ją zostawił w spokoju. Nie, nie wygląda na dziewczynę, która wymyśla historie, by wyciągnąć od mężczyzny pieniądze.”

„To prawda; zawsze można sprawdzić w hotelu i szpitalu, czy mówi prawdę,” powiedziała moja żona.

„Czy pani powiedziała, kto jest specjalistą, który będzie operował jej siostrę?” zapytała Maria.

„Nie i nie zapytałem.”

„Czemu nie zadzwonimy do szpitala i nie zapytamy?” proponuję.

„Nie, poczekaj, myślę, że lepiej, jeśli mnie przedstawisz tej pani, żebym sama mogła z nią porozmawiać.”

Maria wstała z ławki i ciągnęła: „Chodź, kochanie.”

POV Lisy

Nie płakałam, gdy Mason i jego żona pojawili się przede mną.

„Chciałbym przedstawić moją żonę, Marię Mancini, signorina Saunders,” usłyszałam, jak mówi Mason.

Przywitałam się z elegancką kobietą, gdy usiadła obok mnie.

„Mason opowiedział mi o twojej siostrze.”

Maria zaczęła ze mną rozmawiać.

„Cieszę się, że już nie płaczesz. Kto będzie lekarzem operującym twoją siostrę?”

„Doktor Esposito miał operować, pani Mancini.” powiedziałam cicho, podczas gdy po policzkach powoli spływały mi łzy, „Ale operacji nie będzie. Lepiej się z tym pogodzić i nie mieć nadziei na cud, który nigdy się nie wydarzy.” Smutek mnie przytłoczył i zaczęłam cicho łkać.

„Jaki cud miałaś na myśli, kochana?”

Po kilku sekundach między szlochami usłyszałam głos Masona. Otarłam łzy i powiedziałam: „Nie miałam na myśli konkretnego cudu. Miałam nadzieję, że znajdę gdzieś pieniądze na operację. Ale w Południowej Afryce nie mam nikogo, do kogo mogłabym się zwrócić.”

„Nie masz narzeczonego ani rodziny, która mogłaby ci pomóc, kochanie?” Maria zapytała z troską.

„Został mi tylko dziadek, jest emerytem, a narzeczonego nie mam,” powiedziałam.

„Byłam tak zajęta kończeniem studiów prawniczych, że nie miałam czasu na związki. W zeszłym roku musiałam przerwać naukę, by po śmierci rodziców zajmować się Lilani na pełen etat i zaczęłam pracować jako recepcjonistka w kancelarii prawnej; nawet wtedy ignorowałam mężczyzn. Nie mam nikogo oprócz niej.”

Zapadła krótka cisza. „Właśnie myślałam o rozwiązaniu, które mogłoby przynieść korzyść nam obu, kochana. Załóżmy, że uczynisz Włochy swoim nowym domem. Mój wnuk jest niewidomy po wypadku. Jego narzeczona odeszła, gdy przejęliśmy większość rodzinnego biznesu. Zatrudniłam pielęgniarki, by mu pomagały, ale są tak irytujące i zaborcze, że pozbywam się ich szybciej, niż je zatrudniamy. Chcą tylko pieniędzy mojego wnuka. Powiedz mi, jak się nazywa twoja siostra, w jakim jest szpitalu i kto ją leczy?”

Spojrzałam na starszą kobietę, po czym podałam wszystkie te szczegóły.

„Skontaktuję się z tobą dziś po południu, kochana. Nie martw się już o operację.” powiedziała Maria, wstając.

„Do widzenia, kochana. Zadzwonię później, więc bądź gotowa poznać mojego wnuka.” powiedziała starsza kobieta.

„Do widzenia, pani Mancini.” Pożegnałam się z nią i ruszyłam w stronę szpitala, myśląc o tym, co mogła mieć na myśli.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Blind Billionaire

The Blind Billionaire

50 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

50

Treść

Aa