Rozdział 1
Perspektywa Lisy
Nie mogę się doczekać, aż wyjdę z samolotu, by zaczerpnąć świeżego powietrza i rozprostować nogi. Lecimy już od kilku godzin. Moja młodsza siostra i ja jedziemy na wakacje do Rzymu. Spoglądam przez okno i widzę, jak Rzym zbliża się coraz bardziej. Patrząc na Lilani, nie mogę przestać myśleć o rodzicach.
Rok temu wypadek samochodowy zabrał im życie, gdy wracali z wesela przyjaciół. Pamiętam, kiedy dostałam telefon ze szpitala z informacją, żebym natychmiast przyjechała na izbę przyjęć – to zmieniło nasze życie na zawsze. Lilani jest taka młoda, potrzebuje rodziców; kiedy odwiedza ją wróżka zębuszka, biegnie do mamy i woła: „Zobacz, wróżka zębuszka była u mnie!”. W jej pierwszy dzień w szkole rodzice stoją i patrzą na nią, kiedy się zakocha, nie może się doczekać, by opowiedzieć mamie o chłopaku i o pierwszym złamanym sercu. Mama przynosi lody i mówi, że wszystko będzie dobrze. Tata chce skręcić kark chłopakowi za to, że zranił jego córeczkę. Ale teraz Lilani nie doświadczy już niczego z tego. Ma dopiero pięć lat i wciąż nie rozumie, dlaczego rodzice nie wracają do domu każdej nocy.
Zaplanowałam te wakacje w Rzymie, mając nadzieję, że odciągnę myśli siostry od całego smutku i od miejsca, które codziennie przypomina jej o naszych rodzicach. Poprosiłam o trzy tygodnie urlopu w kancelarii prawniczej. Szef był na tyle uprzejmy, by mi go udzielić. Chciałam, abyśmy byli gdzie indziej w pierwszą rocznicę śmierci mamy i taty. Po ich śmierci stałam się dla Lilani jak matka. Wydałam wszystkie oszczędności, by te wakacje były możliwe. Teraz dotarłyśmy do celu. Gdy dojeżdżałyśmy do portu lotniczego im. Leonarda da Vinci, promienne światła nad głowami delikatnie przypomniały pasażerom o zapięciu pasów, sygnalizując, że nasz przylot jest już blisko.
„Dotarłyśmy”, pomyślałam w momencie lądowania.
„Przepraszam, proszę pani, może mogę pomóc?” – odezwała się stewardessa. „Widzę, że ma pani problem ze złapaniem taksówki. Proszę, pozwoli pani, że ją zamówię.” Zwróciła się do mnie i zadzwoniła po taksówkę. „Dziękuję bardzo,” odpowiedziałam stewardessie.
Wkrótce będziemy w drodze do hotelu, w którym się zatrzymamy. Ku mojej uldze menedżer mówi po angielsku, a po wypełnieniu formalności portier odprowadza nas do apartamentu na drugim piętrze.
„Myślę, że powinnaś chwilę odpocząć,” zaproponowałam Lilani, gdy znów byłyśmy same. Lilani pokiwała głową i ruszyła w stronę łóżka. Pomogłam jej się położyć. „Śpij dobrze; kocham cię,” powiedziałam, całując ją w czoło. Podeszłam do okna, gdzie przepływa Tyber. Chciałabym, żeby rodzice byli tu z nami. Odwróciłam się i zobaczyłam, że Lilani wciąż śpi. Wiedziałam, że prędko się nie obudzi, więc postanowiłam też chwilę się położyć.
Obudziłam się, gdy usłyszałam, jak siostra śpiewa. „Lisa...”, a potem pukanie w nocny stolik, „czy chcesz ulepić bałwana? Chodźmy się pobawić!” Lilani zachichotała, wspinając się na łóżko.
„Już nie śpię, więc przestań śpiewać.” Zaśmiałam się z jej wygłupów i poczułam Lilani na łóżku.
„Jak się czujesz, Lily?” zapytałam, gdy leżała w moich ramionach.
„Lepiej, dziękuję, Lizzy. Możemy zrobić coś fajnego, proszę?” spytała mnie.
„Tak, pójdziemy na spacer do parku,” powiedziałam, wstając z łóżka.
Wyszłyśmy z pokoju, a pasek mojej torebki przewieszony był przez ramię. Nie mogłam się już doczekać, by zacząć odkrywać to miejsce.
Przeszłyśmy za róg, w stronę Tybru i mostu. Stanęłyśmy tam na chwilę i patrzyłyśmy, jak woda płynie przez miasto.
Potem poszłyśmy do Ogrodów Villa Borghese. „Proponuję, żebyśmy wzięły rower.”
„Tak, a potem mogłybyśmy coś zjeść.” Lilani poprosiła mnie.
„Dobrze, chodźmy wynająć rower.” Podeszłyśmy tam, gdzie można było je wypożyczyć. „Przepraszam, chciałabym wypożyczyć dwa rowery.” Poprosiłam mężczyznę i wręczyłam mu pieniądze.
Wkrótce Lilani i ja jechałyśmy przez ogrody.
„Odpocznijmy trochę,” poprosiła Lilani po pół godzinie jazdy.
„Tam jest fontanna, przy której możesz pomyśleć życzenie,” zaproponowałam.
Wzięłam Lilani za rękę i podeszłyśmy do kilku osób stojących przy fontannie, gotowych wrzucić monetę. Dałam Lilani monetę i powiedziałam: „Weź to”. Wzięła ją i zamknęła oczy.
Dwóch facetów stało kawałek dalej, mierząc mnie wzrokiem od stóp do głów i uśmiechając się złośliwie. To sprawiło, że poczułam złość.
Zanim jednak zdążyłam coś powiedzieć, Lilani krzyknęła do nich: „Dlaczego patrzycie się tak na moją siostrę? Nie wiecie, że to niegrzeczne? Ona nie jest jedzeniem, które możecie zjeść! Przestańcie się gapić!”
Spojrzeli na Lilani, zaskoczeni, że tak do nich mówi, zerknęli na mnie i odsunęli się. Uśmiechnęłam się do Lilani i wróciłyśmy rowerami, a potem pieszo do hotelu.
„Chodźmy na kolację do jadalni,” zaproponowałam.
Zauważyłam, że Lilani zjadła niewiele, potem zaczęła narzekać na ból głowy. „Znowu mnie boli,” powiedziała Lilani.
„Chodź, położymy cię do łóżka,” odpowiedziałam, prowadząc ją do naszego apartamentu.
„Dobranoc, Lilani,” powiedziałam, całując ją w głowę. Zamknęła oczy i zasnęła, a ja bawiłam się jej włosami, patrząc na nią.
„Nigdy wcześniej nie narzekała na to, przed trzema tygodniami.”
Tej nocy nie mogłam zasnąć. Pokój był inny, a odgłosy zza okna obce.
Było już po północy, gdy w końcu zasnęłam.
Następnego ranka, kiedy się obudziłam, zauważyłam, że nie ma siostry w łóżku. Usiadłam i rozejrzałam się po pokoju, aż zobaczyłam, jak Lilani rysuje przy stole i uśmiecha się. „Wyglądasz dziś lepiej,” zauważyłam.
„To dlatego, że dziś mnie nie boli, Lizzy.” Lilani uśmiechnęła się radośnie.
„Cieszę się, że lepiej się czujesz,” powiedziałam.
„To co, chcesz dziś rano gdzieś wyjść?”
„Tak, możemy znów pójść do parku, proszę?” Lilani spojrzała na mnie błagalnie.
„Chyba naprawdę jej się wczoraj spodobało w parku,” pomyślałam.
Przygotowałyśmy się do wyjścia do parku.
Chodziłyśmy po ogrodzie, kiedy Lilani znów zaczęła narzekać na ból głowy.
Podniosłam ją i wróciłam do naszego pokoju. „To już koniec; zabieram cię do lekarza” – powiedziałam surowo.
„Idź i weź kąpiel.”
Kilka minut później usłyszałam coś w łazience, zaniepokoiłam się i poszłam sprawdzić. Gdy tylko weszłam, znalazłam moją siostrę nieprzytomną na podłodze.
Zszokowana uklękłam przy niej i westchnęłam głośno, czując ulgę, gdy zorientowałam się, że wciąż ma tętno.
Muszę natychmiast wezwać lekarza. Wstałam, by skontaktować się z menadżerem. „Proszę mi pomóc; musimy sprowadzić lekarza dla mojej siostry” – poprosiłam po angielsku.
„Natychmiast zadzwonię po lekarza” – powiedział menadżer i odłożył słuchawkę.
Gdy przemywałam twarz mojej siostry wilgotną ściereczką, menadżer hotelu zapukał do drzwi i wszedł do pokoju na moje zaproszenie.
„Wezwałem doktora Rossiego” – poinformował mnie.
Położyłam wilgotną szmatkę na stoliku nocnym i powiedziałam z wdzięcznością: „Bardzo dziękuję za wezwanie lekarza, panie Romano.” Powiedziałam. Na szczęście potrafi mówić po angielsku. Gdy menadżer chciał już wychodzić, zatrzymałam go.
„Proszę zaczekać, jak będę mogła się porozumieć z lekarzem? Czy on mówi po angielsku?” – zapytałam nagle z niepokojem.
„Nie musi się pani martwić o lekarza, signorina” – zapewnił menadżer.
„Lekarz doskonale mówi po angielsku.”
„Naprawdę nie wiem, jak dziękować za pańską pomoc, panie Romano” – powiedziałam z wdzięcznością.
„Mam tylko nadzieję, że to nic poważnego.”
„Rozumiem, signorina. Będę w swoim biurze, gdyby potrzebowała pani mojej pomocy” – powiedział menadżer. „Tymczasem mam nadzieję, że siostra szybko wyzdrowieje.” Po tych słowach menadżer opuścił pokój i znów zostałam sama.
Delikatnie pogłaskałam blade policzki mojej siostry. Nie mam pojęcia, dlaczego jest nieprzytomna. „Mam nadzieję, że to nic poważnego” – wyszeptałam.
Łzy napłynęły mi do oczu, ale szybko je otarłam dłonią. „Muszę być silna” – powiedziałam sobie.
Wtedy rozległo się pukanie do drzwi. Szybko wstałam i otworzyłam drzwi.
„Jestem dr Rossi, czy jest pani matką pacjentki?” – usłyszałam, jak lekarz pyta po angielsku z mocnym włoskim akcentem.
„Jestem Lisa Saunders, jej starsza siostra, doktorze Rossi” – powiedziałam, ustępując mu miejsca. Podszedł do miejsca, gdzie leżała Lilani. Lekarz zbadał Lilani i zapytał: „Jakie jest jej zdrowie, panno Saunders?”
„Z tego co wiem, doskonałe, doktorze. Dopiero niedawno zaczęła narzekać na bóle głowy, ale myślałam, że to przez tęsknotę za rodzicami”. Powiedziałam szczerze.
„Kazałam jej się przygotować, żeby zabrać ją do lekarza, a potem znalazłam ją nieprzytomną w łazience.”
Lekarz przez niemal piętnaście minut starał się ocucić Lilani. „Pani siostra będzie musiała zostać przyjęta do szpitala, panno Saunders.” Lekarz ogłosił to, starannie chowając stetoskop do walizki.
„Pani siostra jest w śpiączce, a nie tylko nieprzytomna.” Te słowa mnie zaszokowały.
„Czy stan mojej siostry jest poważny, doktorze?” – zapytałam z gulą w gardle.
Lekarz spojrzał na mnie ze smutkiem i powiedział: „Tak, obawiam się, że stan pani siostry jest poważny, panno. Ale jak bardzo poważny, jeszcze nie wiem. Sprowadzę natychmiast karetkę.”
Nagle bardzo się o nią zaniepokoiłam i po wyjściu lekarza szybko spakowałam dla niej torbę na noc.
Gdy tylko skończyłam, karetka zatrzymała się przed hotelem. Ratownik pomógł Lilani i zapytał: „Czy chce pani jechać z siostrą, panno?” Skinęłam głową i podążyłam za nimi do czekającej karetki.
Całą noc czekałam, aż lekarze wyjdą z jakimiś wieściami o Lilani.
Nie mogę nawet zapytać żadnej z pielęgniarek; mogę tylko przeglądać magazyny i oglądać zdjęcia, nieustannie myśląc o siostrze.
Dr Rossi w końcu pojawia się w drzwiach poczekalni.
Szybko wstałam z krzesła i podeszłam do niego. „Doktorze, wie pan, co dolega mojej siostrze? Czy wciąż jest w śpiączce?”
Lekarz spojrzał na mnie i powiedział: „Pani siostra wciąż jest w śpiączce, panno Saunders, i obawiam się, że jej stan jest krytyczny. Najprawdopodobniej będzie musiała przejść operację. Ale dowiemy się tego dopiero jutro, gdy specjalista od mózgu ponownie przeanalizuje zdjęcia rentgenowskie. Wie pani, zdjęcia wykazały guz w mózgu.”
Spojrzałam na lekarza, jakby właśnie wyrosła mu druga głowa.
„Dziękuję, doktorze” – powiedziałam i wyszłam ze szpitala.
Szybko poszłam do swojego pokoju, żeby przemyśleć tę sytuację. Nie mogę uwierzyć, że to się nam przydarza. Jak zapłacę za operację? Nie zaplanowałam wydatków medycznych takich jak operacja. Myśląc o tym wszystkim, w końcu dotarłam do hotelu.
Następnego dnia obudziłam się wcześnie, by przygotować się do szpitala. Czekam na lekarza i po tym, co wydaje się wiecznością, w końcu podchodzi do mnie i mówi: „Dzień dobry, panno Saunders; proszę za mną.” Usłyszałam od niego:
Szybko poszłam za nim do pokoju.
Dr Rossi przedstawił mi specjalistę od mózgu i zrobiłam się nerwowa.
„Proszę usiąść, panno Saunders.” Zaprosił mnie, bym usiadła, i zaczął mówić.
„Niestety wynik moich badań nie jest dobry, signorina. Signorina będzie musiała jak najszybciej przejść operację; od tego zależy jej życie.” Wyjaśnił wszystko na temat operacji, ale nie zrozumiałam wszystkich terminów medycznych, których używał.
„Państwa rodzice muszą natychmiast zostać powiadomieni o operacji, signorina. Operacja może być odłożona tylko o kilka dni.”
„Przepraszam, ale moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym rok temu.” Powiedziałam lekarzowi. „Jestem jej prawnym opiekunem.”
„Przykro mi słyszeć o pani rodzinie.” Odpowiedział.
„Potrzebujemy pani odpowiedzi do wieczora, by poczynić niezbędne przygotowania.” Poinformował mnie dr Rossi.
Podziękowałam lekarzowi i wyszłam ze szpitala w kierunku parku.
Myślę o operacji siostry i nie zauważam starszego mężczyzny siedzącego obok mnie.
Sama myśl, że mogłabym także stracić siostrę, łamie mi serce. Chciałabym, żeby nasi rodzice byli tu, by mi powiedzieć, co robić.
Jestem tak smutna, że nie zauważam, jak mężczyzna mi się przygląda.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Rozdział 2:
POV pana Mancini
Patrzyłem na tę panią z daleka. „Ciekawe, dlaczego jest smutna?” zastanawiałem się na głos.
„Może złamane serce.” powiedziała Maria, moja żona. „W takim razie ten facet musi być głupi.”
Moja żona roześmiała się ze mnie. „Czemu nie podejdziesz i nie sprawdzisz, co się stało? Może możemy pomóc?” usłyszałem, jak Maria mówi. „A skąd pewność, że powie mi o swoich problemach?” zapytałem.
„Widzę, że ma kłopoty, a może otworzy się przed tobą.”
Spojrzałem też na młodą dziewczynę. „Dobrze, porozmawiam z nią. Mam tylko nadzieję, że nie uzna mnie za jakiegoś zboczeńca.” powiedziałem na głos, a Maria znowu się ze mnie zaśmiała.
Wstaję i podchodzę do brunetki.
POV Lisy
Byłam tak pogrążona w żalu, że nie zauważyłam, kiedy starszy mężczyzna usiadł obok mnie na ławce. Szczerze płakałam, ale nagle usłyszałam obok męski głos pytający: „Ti fa molto male, Signorina? Czy źle się pani czuje?”
Pokręciłam głową i wytarłam łzy. „Przepraszam, ale nie rozumiem pana języka, sir, i nie rozmawiam z obcymi. Proszę zostawić mnie w spokoju.”
„Przepraszam, nie chcę być nieuprzejmy, Signorina” – powiedział starszy pan mieszanką angielskiego i włoskiego – „ale żona poprosiła mnie, bym zapytał, dlaczego pani płacze. Nazywam się Mason Mancini.”
Spojrzałam na tego mężczyznę, potem w kierunku, na który wskazywał, i zobaczyłam elegancką starszą kobietę.
Wyglądali na zatroskanych. „Panie Mancini, moja młodsza siostra i ja jesteśmy tu na wakacjach. Ale wczoraj dostałam szokującą wiadomość.” Powiedziałam mu, co dziś powiedział lekarz.
„Kiedy twoja siostra będzie miała operację?” usłyszałam, jak starszy mężczyzna pyta z wyraźnym współczuciem w głosie.
Pokręciłam głową i łzy znów zaczęły płynąć po moich policzkach. „Nie mam pieniędzy na operację, sir,” powiedziałam mu szczerze.
„Naprawdę jest pani w trudnej sytuacji, Signorina,” powiedział pan Mancini.
„Tak, ma pani powód, by być smutną. Nie powiedziała mi pani swojego imienia.”
„Jestem Lisa Saunders, mieszkamy w Palazzo Veneziano, panie Mancini,” powiedziałam cicho.
„Pewnie się pan zastanawia, dlaczego nie ma tu naszych rodziców. Otóż, nasi rodzice zginęli w wypadku samochodowym rok temu. Moja siostra nie może się pogodzić z ich śmiercią; ciągle pyta, czy wrócą do domu. Ten wyjazd miał jej pomóc oderwać się od wszystkiego, co przypomina o nich.” Zawahałam się, po czym dodałam: „Przepraszam, że zanudzam pana moimi problemami, panie Mancini. Powiedziałam mu, że po prostu chcę być sama przez chwilę. Myślę, że pańska żona pana woła. Proszę jej podziękować ode mnie.”
„Miło mi było panią poznać, panno Saunders.” Usłyszałam, jak starszy pan szybko wstał z ławki i uprzejmie mnie pożegnał.
POV Masona
„Muszę przyznać, że długo cię nie było, Mason,” powiedziała moja żona, gdy usiadłem obok niej.
„Czyżbyś nie mógł oderwać się od tej atrakcyjnej pani?” Moja żona znów mnie drażni. Widzę, że już nie płacze!”
„Nazywa się Lisa Saunders, jest nieopisanie piękna.” zacząłem opowiadać żonie.
„Ona i jej młodsza siostra są z Południowej Afryki, przyjechały tu dwa dni temu na wakacje.” Opowiedziałem żonie o wypadku samochodowym, w którym zginęli rodzice Lisy, i że ten wyjazd miał rozweselić Lilani. Pokrótce wspomniałem o ich tragedii sprzed dnia i że Lisa nie może pokryć kosztów operacji. „Jednak wczoraj dostała smutną wiadomość.”
„Czyli to nie rozstanie,” powiedziała moja żona.
„Ciekawe, czy to nie kolejna naciągaczka licząca na bogatego faceta?” usłyszałem, jak mówi żona. „Nie sądzę, żeby kłamała, Mario.”
„Na początku nie chciała mieć ze mną nic wspólnego. Wyraźnie powiedziała, że nie rozmawia z obcymi i żebym ją zostawił w spokoju. Nie, nie wygląda na dziewczynę, która wymyśla historie, by wyciągnąć od mężczyzny pieniądze.”
„To prawda; zawsze można sprawdzić w hotelu i szpitalu, czy mówi prawdę,” powiedziała moja żona.
„Czy pani powiedziała, kto jest specjalistą, który będzie operował jej siostrę?” zapytała Maria.
„Nie i nie zapytałem.”
„Czemu nie zadzwonimy do szpitala i nie zapytamy?” proponuję.
„Nie, poczekaj, myślę, że lepiej, jeśli mnie przedstawisz tej pani, żebym sama mogła z nią porozmawiać.”
Maria wstała z ławki i ciągnęła: „Chodź, kochanie.”
POV Lisy
Nie płakałam, gdy Mason i jego żona pojawili się przede mną.
„Chciałbym przedstawić moją żonę, Marię Mancini, signorina Saunders,” usłyszałam, jak mówi Mason.
Przywitałam się z elegancką kobietą, gdy usiadła obok mnie.
„Mason opowiedział mi o twojej siostrze.”
Maria zaczęła ze mną rozmawiać.
„Cieszę się, że już nie płaczesz. Kto będzie lekarzem operującym twoją siostrę?”
„Doktor Esposito miał operować, pani Mancini.” powiedziałam cicho, podczas gdy po policzkach powoli spływały mi łzy, „Ale operacji nie będzie. Lepiej się z tym pogodzić i nie mieć nadziei na cud, który nigdy się nie wydarzy.” Smutek mnie przytłoczył i zaczęłam cicho łkać.
„Jaki cud miałaś na myśli, kochana?”
Po kilku sekundach między szlochami usłyszałam głos Masona. Otarłam łzy i powiedziałam: „Nie miałam na myśli konkretnego cudu. Miałam nadzieję, że znajdę gdzieś pieniądze na operację. Ale w Południowej Afryce nie mam nikogo, do kogo mogłabym się zwrócić.”
„Nie masz narzeczonego ani rodziny, która mogłaby ci pomóc, kochanie?” Maria zapytała z troską.
„Został mi tylko dziadek, jest emerytem, a narzeczonego nie mam,” powiedziałam.
„Byłam tak zajęta kończeniem studiów prawniczych, że nie miałam czasu na związki. W zeszłym roku musiałam przerwać naukę, by po śmierci rodziców zajmować się Lilani na pełen etat i zaczęłam pracować jako recepcjonistka w kancelarii prawnej; nawet wtedy ignorowałam mężczyzn. Nie mam nikogo oprócz niej.”
Zapadła krótka cisza. „Właśnie myślałam o rozwiązaniu, które mogłoby przynieść korzyść nam obu, kochana. Załóżmy, że uczynisz Włochy swoim nowym domem. Mój wnuk jest niewidomy po wypadku. Jego narzeczona odeszła, gdy przejęliśmy większość rodzinnego biznesu. Zatrudniłam pielęgniarki, by mu pomagały, ale są tak irytujące i zaborcze, że pozbywam się ich szybciej, niż je zatrudniamy. Chcą tylko pieniędzy mojego wnuka. Powiedz mi, jak się nazywa twoja siostra, w jakim jest szpitalu i kto ją leczy?”
Spojrzałam na starszą kobietę, po czym podałam wszystkie te szczegóły.
„Skontaktuję się z tobą dziś po południu, kochana. Nie martw się już o operację.” powiedziała Maria, wstając.
„Do widzenia, kochana. Zadzwonię później, więc bądź gotowa poznać mojego wnuka.” powiedziała starsza kobieta.
„Do widzenia, pani Mancini.” Pożegnałam się z nią i ruszyłam w stronę szpitala, myśląc o tym, co mogła mieć na myśli.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Rozdział 3:
Perspektywa Lisy
Zastanawiałam się, o co może chodzić. Maria wspomniała coś o zatrudnianiu i zwalnianiu pielęgniarek. Mam nadzieję, że wiedzą, iż nie mam kwalifikacji do bycia pielęgniarką. Tak bardzo zatraciłam się we własnych myślach, że zapomniałam o wszystkim wokół.
Kiedy weszłam przez główne wejście szpitala, uświadomiłam sobie, jak bardzo jestem pogrążona w rozmyślaniach.
Spojrzałam na zegarek i odkryłam, że mam jeszcze czas, by odwiedzić Lilanę.
Pielęgniarka wita mnie: „Buongiorno, Signorina.” Kiwnęłam głową, pomachałam i poszłam do mojej siostry.
Weszłam do sali i poczułam radość na widok, który zastałam.
Podeszłam bliżej do Lilany, powiedziałam: „Cieszę się, że już nie śpisz” i pocałowałam ją w głowę.
Na ustach Lilany pojawił się słaby uśmiech.
Przytuliła mnie i odpowiedziała: „Był tu lekarz. Powiedział, że muszą wyleczyć mój mózg, ale powiedziałam mu, że nie chcę tu być. Chcę być z tobą.”
„Wiem, Lily; ja też chcę, żebyś była ze mną, ale najpierw musimy cię wyleczyć, żeby już nie bolała cię głowa”, powiedziałam.
„Obiecaj mi, że jak tylko będę silniejsza, będę mogła z tobą wyjść”, poprosiła mnie Lilana.
„Obiecuję, jak tylko poczujesz się lepiej, wrócisz do domu ze mną; kupię ci wielkie lody. Co ty na to?”
Lilana udawała, że się zastanawia, po czym uśmiechnęła się. „Hurra, będę robić wszystko, co każe lekarz, ale chcę różowe lody z mnóstwem, mnóstwem posypek”, powiedziała.
„No to wracajmy do zdrowia. Tęsknię za twoim gadulstwem i rządzeniem.”
Usiadłam na krześle i opowiedziałam Lilanę o spotkaniu z dwojgiem sympatycznych starszych ludzi.
„Kiedy wyjdę z oddziału, zadzwonię do dziadka, by go powiadomić.”
Zauważyłam, że Lilana zamyka oczy. Musi bardzo cierpieć. W tym momencie do pokoju weszła pielęgniarka i podała Lilanę zastrzyk, który pomógł jej zasnąć.
Wstałam, pocałowałam siostrę w głowę, a potem opuściłam szpital.
Perspektywa Masona
„Gdzie jest ten mój wnuk?” zapytała moja żona, gdy tylko weszliśmy do jego domu.
„W swoim gabinecie, pani Mancini.” – odpowiedziała stara gospodyni.
Maria chwyciła mnie za rękę i pociągnęła do Alessandro.
„Kto śmie?” usłyszałem jego głos, ale przerwał, gdy usłyszał: „Nie podnoś na mnie głosu, młody człowieku”, powiedziała surowo Maria.
„Przyszłam tu z tobą porozmawiać. A właściwie sprawić, żebyś zrobił to, co ci powiem.”
Alessandro skinął głową, a jego ochroniarz, Antonio, wyszedł.
„Czym mogę służyć babciu?” Zapytał niepewnie. O rany, ja też bym się bał.
„Przyszłam ci powiedzieć, że się żenisz”, powiedziała Maria, szokując zarówno mojego wnuka, jak i mnie.
„Babciu, mówiłem ci, że się nie ożenię. Wszystkie kobiety są materialistkami”, powiedział Alessandro z poirytowanym głosem.
„Nie obchodzi mnie, co teraz myślisz; zamknij się i słuchaj!” ciągnęła.
„Poznałam młodą dziewczynę, której młodsza siostra ma kłopoty. Pomogę im w zamian za wasz ślub”, powiedziała Maria, zaskakując mnie każdego dnia bardziej.
Tego się nie spodziewałem.
„Czemu nie możemy po prostu im pomóc bez ślubu?” zapytał Alessandro Marię.
„Ja też chciałbym to wiedzieć”, pomyślałem.
„Bo wtedy ochronimy cię przed, jak ich nazywasz, materialistkami. Sporządzimy kontrakt, że po dwóch latach możecie się rozwieść.”
Alessandro ukrył twarz w dłoniach, a po chwili powiedział: „Jak ona wygląda?”
„Jest drobna, ma może z 170 cm, szczupła, długie brązowe włosy, kręcone w kolorze ciemnej czekolady i szmaragdowo-zielone oczy.” Maria opisała młodą kobietę, zamykając oczy, jakby przywoływała jej obraz.
„Przyznaję, nie brzmi źle, ale jak mogę poślubić kogoś, kogo nigdy nie spotkałem?” zapytał Alessandro.
„Prosto, pójdziesz z nami później i wszystko omówimy z Lisą.” odparła Maria z uśmiechem.
„Dobrze, dajcie znać o której godzinie, będę, żeby poznać tę wspaniałą kobietę, którą chcecie mi dać za żonę.” Alessandro w końcu się zgodził.
„Dobry chłopiec, wiedziałam, że dobrze wybrałam. Wiesz, że nigdy nie możesz odmówić swojej starej Nonnie.” Maria zaśmiała się.
„Do zobaczenia później, Nonna.” Alessandro nas odprawił.
„Chodźmy do Leonardo i powiedzmy mu, by przygotował kontrakt.” powiedziała Maria, gdy wyszliśmy z gabinetu.
„Jesteś sprytna kobieta, zdajesz sobie sprawę?” zapytałem, kręcąc głową.
„Ktoś musi zacząć mieszać się do spraw tego upartego wnuka. Inaczej nigdy nie doczekam jego ślubu.”
Przeszliśmy do Leonardo, a Maria zaczęła omawiać kontrakt.
„Nie martw się, Nonna, skończę do obiadu” – zapewnił ją Leonardo.
„Grazie figliolo.” Po tym Maria wstała i wyszła.
Po obiedzie Maria zadzwoniła do Alessandro. „Powiedz Piero, żeby przygotował samochód”, poprosiłem Antonio.
Perspektywa Lisy
Szykowałam się do wizyty u siostry, gdy rozległo się pukanie do drzwi. Otworzyłam je i ze zdziwieniem zobaczyłam rodzinę Mancini.
Mason przywitał się pierwszy. „Witaj, kochana. Przyszliśmy z tobą porozmawiać.” Zauważyłam przystojnego mężczyznę stojącego obok Marii i zorientowałam się, że to musi być wnuk.
„Zapraszam, wejdźcie proszę.” Zaprosiłam ich.
Wpatrywałam się w przystojnego mężczyznę przede mną. Był najatrakcyjniejszym facetem, jakiego widziałam—wysoki, opalony i o czarnych włosach. Nie widziałam koloru jego oczu przez ciemne okulary.
„Może napijecie się czegoś?” zaproponowałam.
„Och, kochana, to niepotrzebne. Przyszliśmy przedstawić ci naszego wnuka.” odezwała się Maria, odrzucając propozycję.
„Alessandro, ta młoda dama to Lisa Saunders, a Lisa, to mój wnuk Alessandro Mancini.” Mason nas przedstawił.
„Miło pana poznać, panie Mancini.” Potwierdziłam przedstawienie. On tylko skinął głową.
Niegrzeczny facet! Pomyślałam.
Spojrzałam na Marię i powiedziałam: „Przyszliśmy porozmawiać z tobą o propozycji.” Zmarszczyłam brwi i spytałam: „No cóż, proszę powiedzcie mi, o co chodzi w tej waszej propozycji.”
„Kochana, po naszej rozmowie dziś rano w parku, pomyślałam o twoim problemie i wymyśliłam rozwiązanie korzystne dla ciebie i mojego wnuka. Jestem gotowa zapłacić za operację twojej siostry i zadbać o nią do końca życia, jeśli poślubisz Alessandro i będziesz przy nim.”
Zamarłam zszokowana na widok starszej pani. Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę; wtedy usłyszałam: „Wiem, że nie ma między wami miłości i że się nie znacie. To nie będzie miało znaczenia, bo będziecie mieć mnóstwo czasu, by się poznać. Przemyśl to, potem wyślę dziś wieczorem Antonio, by odebrał cię ze szpitala po godzinach odwiedzin, żebyś mogła przyjechać do mnie. Mam nadzieję, że rozumiesz, że życie twojej siostry zależy od tej operacji.” kontynuowała Maria.
Muszę być teraz blada. Mogę tylko patrzeć na ludzi przede mną.
„Nie mów mi swojej decyzji teraz; proszę, zastanów się”, powiedziała po chwili Maria.
Skinęłam głową, a potem wstałam razem z nimi. „Chciałabym spotkać cię dziś wieczorem, moja droga”, dodaje Maria, obejmując mnie.
Straciłam głos. „Przyjdę.” To wszystko, co mogłam powiedzieć.
Rodzina Mancini wyszła, zostawiając mnie samą w pokoju hotelowym. „Oni są szaleni? Czy zakładają, że postradałam zmysły?” krzyknęłam, roztrzęsiona.
Ale nikt nie mógł mnie usłyszeć. Musiałam rozważyć tę propozycję. Życie Lilani zależy od mojej decyzji. Nie wyobrażam sobie wyjścia za mąż tylko dla pieniędzy.
Tak, jest cholernie przystojny, ale wydaje się zbyt arogancki jak na mój gust. Zawsze marzyłam, by wyjść za mąż za mężczyznę, który mnie kocha i traktuje z szacunkiem, jak moi rodzice przez dwadzieścia siedem lat. Cholera! Może zapytam Lilani, jak czułaby się, mieszkając tutaj.
Przygotowałam się do odwiedzin u Lilani. Wybrałam obcisłe dżinsy, czarną bluzkę z odkrytymi ramionami i sneakersy Adidas. Pozwoliłam, by moje włosy opadały na ramiona i postanowiłam nałożyć tusz do rzęs oraz błyszczyk do ust. Po tym spojrzałam na siebie w lustrze i wyszłam.
Lilani leżała z zamkniętymi oczami i znów zauważyłam jej ból, gdy pojawiłam się w pokoju. Łamie mi serce widząc, jak Lilani cierpi.
Nie obchodzi mnie, czy oddam swoje szczęście albo wolność, robię to dla niej. Pocałowałam Lilani w głowę, a ona otworzyła oczy. „Widzę, że cierpisz.”
„Nie martw się, któregoś dnia wszystko będzie dobrze. Znalazłam kogoś, kto chce ci pomóc.” Lilani spojrzała na mnie zdezorientowana.
„Jak byś się czuła, gdybyś miała zamieszkać tutaj na zawsze, w tym pięknym kraju, Lilani?” zapytałam ostrożnie.
„Dopóki jestem z tobą, nie obchodzi mnie, gdzie mieszkamy, Lisa”, odpowiedziała Lilani.
„Jest jeszcze coś – muszę wyjść za mąż, żeby cię uratować.”
„To znaczy, że cię mi zabiorą, Lisa?” zapytała drżącym głosem.
„Nie, Lily, będziesz mieszkać razem z nim i ze mną, a tutaj pójdziesz do szkoły”, zapewniłam ją.
„Dobrze”, powiedziała Lilani z lekkim uśmiechem.
Błagała mnie, żebym opowiedziała jej więcej o życzliwych ludziach i o tym, co robiłam, gdy nie mogę być przy niej. Opowiedziałam jej wszystko, co robiłam w Rzymie z Alessandro i jego dziadkami.
Spojrzałam na nią i zauważyłam, że śpi. Pocałowałam ją w głowę i wyszłam z pokoju. Gdy wychodziłam, w drzwiach pojawił się dr Rossi.
Przywitał się ze mną i powiedział: „Ma pani chwilę, signorina? Chciałbym porozmawiać o stanie pani siostry.” Skinęłam głową i poprosiłam, by mówił dalej.
„Czy już zdecydowała pani, kiedy można wykonać operację, signorina Saunders?” zapytał dr Rossi. „Nie możemy już dłużej utrzymywać jej przy życiu bez niej.”
„Mam nadzieję, że dziś wieczorem będę mogła podać ostateczną odpowiedź, doktorze”, obiecałam.
„W takim razie zobaczymy się dziś wieczorem.” – powiedział lekarz i odszedł.
Wybrałam spacer do hotelu, żeby przewietrzyć głowę. Gdy dotarłam do hotelu, postanowiłam wrócić do pokoju i poszukać informacji o rodzinie Mancini.
Otworzyłam przeglądarkę, wpisałam nazwisko Mancini i wkrótce pojawiły się ich zdjęcia.
„Alessandro Mason Mancini, najprzystojniejszy kawaler Włoch. Twierdzi się, że duszkiem uciekł kilka dni przed ślubem ze słynną Biancą Lombardi. Mancini miał wypadek, w którym stracił wzrok, a Bianca nie mogła znieść tej wiadomości i zerwała zaręczyny. Jak i gdzie doszło do wypadku – nie wiadomo. Krążą plotki, że Mancini jest powiązany z mafią. Po tym, jak narzeczona go opuściła, stał się jeszcze bardziej bezwzględny i arogancki. Źródło zbliżone do rodziny twierdzi, że nie pozwala nikomu się odwiedzać.”
Czytałam dalej i odkryłam, że ma młodszego brata, żonatego z Sophią, a także dziadków.
Jego rodzice zginęli w katastrofie lotniczej, gdy był na ostatnim roku studiów. Postanowiłam położyć się na chwilę, zanim będę musiała iść do Mancini.
Usłyszałam pukanie do drzwi i szybko wstałam. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam przed nimi ochroniarza pana Mancini.
„Nie jestem jeszcze gotowa. W co powinnam się ubrać?” zapytałam.
„Rodzina Mancini bardzo dba o etykietę, signorina; radziłbym ubrać się wieczorem elegancko. Poczekam na panią przy wejściu.”
„Przebiorę się najszybciej, jak potrafię, panie…” spojrzałam na mężczyznę w średnim wieku.
„Bianchi!” Uśmiechnęłam się. „Panie Bianchi”, powiedziałam.
Wybrałam prostą czarną suknię wieczorową, złote sandały na wysokim obcasie i kolczyki do kompletu. Wzięłam perfumy i psiknęłam trochę, zrobiłam delikatny makijaż. Chwyciłam szal i zarzuciłam go na ramiona, patrząc na siebie w lustrze.
Zamknęłam drzwi i poszłam do czekającego Antonio.
„Jestem potwornie zdenerwowana. Cholera, czy wyglądam dobrze?” Gdy miałam już odpowiedzieć sama sobie, pan Bianchi zauważył mnie momentalnie, gdy podeszłam w jego stronę. Podszedł, wykonał elegancki ukłon i zaprowadził mnie do czarnego Mercedesa-Benz EQ stojącego przed hotelem.
Kierowca pana Mancini czekał w samochodzie i otworzył mi drzwi. Pan Bianchi wsiadł obok kierowcy, po czym ruszyliśmy w stronę rezydencji Mancini przy Via Appia Antica.
Po raz pierwszy od propozycji Marii poczułam się zdenerwowana. Czy się tam odnajdę? Jestem tylko zwykłą dziewczyną. A jeśli ich ośmieszę? Nadal o tym myślałam, gdy skręciliśmy przez dużą bramę z długim podjazdem i zatrzymaliśmy się przed trzypiętrową willą.
Pan Bianchi wysiadł i otworzył mi drzwi. Następnie zaprowadził mnie do prywatnego salonu, do którego wpuszczani są tylko wyjątkowi goście, a rodzina Mancini już czekała na moje przybycie.
Byłam tak spięta, że nawet nie zauważyłam pięknych mebli i wnętrza. Już miałam poprosić pana Bianchiego, żeby odwiózł mnie z powrotem do hotelu, gdy zatrzymał się przed zamkniętymi drzwiami i zapukał.
Na zaproszenie pana Mancini pan Bianchi otworzył drzwi i wprowadził mnie do środka. Weszłam, po czym odetchnęłam głęboko i zastygłam w miejscu.
Rano pomyślałam, że Alessandro to bardzo przystojny mężczyzna, ale teraz stał przy małym stole, ubrany w ciemny garnitur. Wyglądał atrakcyjnie.
Alessandro powiedział coś po włosku do pana Bianchiego, po czym wyszedł z pokoju. „Dobry wieczór, moja droga. Proszę, podejdź do nas.” zaprosiła mnie pani Mancini.
Podeszłam do starszej pani i serdecznie ją przywitałam. „Czy mogę nalać ci trochę wina?” zapytał mnie pan Mancini.
„Tak, dziękuję.” Uśmiechnęłam się do niego.
„Usiądź, kolacja za chwilę będzie podana.”
Usiadłam naprzeciwko Alessandro i poczułam nerwowość. Po chwili służba przyniosła kolację.
„Jak bogaci są ci ludzie?” – pomyślałam, gdy pomocnicy podali nam posiłek.
Kolacja minęła, kiedy usłyszałam, jak pani Mancini mówi: „Mario, jedzenie było przepyszne. Czy mogłabyś zabrać naczynia, a potem zostawić nas samych?”. Zwróciła się do jednej z służących.
„Cóż, panno Saunders. Mam nadzieję, że przyjechałaś z dobrymi wieściami.” – powiedziała pani Mancini, gdy wszyscy inni zniknęli.
„Zdecydowałam się. Muszę dać lekarzom odpowiedź dziś wieczorem.” – odpowiedziałam.
Zauważyłam, że Alessandro napiął się po tych słowach, które wymknęły mi się z ust.
„Ja... ja... Tak, przyjmuję waszą propozycję.” – powiedziałam w końcu.
„Wspaniale; zajmę się przygotowaniami do ślubu.” – powiedziała z uśmiechem pani Mancini.
„Rano sprowadzę profesora Dorigo samolotem.” – oznajmił mi pan Mancini.
„Alessandro, będziesz żonaty pojutrze, moje drogie dziecko.” – mówi pani Mancini do Alessandro, trzymając go za rękę.
„Liso, kochana, będziesz jego oczami i opiekunką. Nie musisz się martwić kąpielą czy ubieraniem go. Ma tylko jednego człowieka, któremu w tych sprawach ufa – swojego zaufanego ochroniarza, Antonio.” – zapewniła mnie pani Mancini.
„Alessandro zadba o to, by Lisa i jej siostra były otoczone troską.” – kontynuowała.
„Piero, mój kierowca, zawiezie cię jutro rano do słynnego domu mody, gdzie kupisz suknię ślubną. Powiadomię firmę modową, bo twoja suknia musi być najlepsza. Musisz mi też podać rozmiar palca. Muszę się upewnić, że rodzinny pierścionek będzie na ciebie pasował.” Po raz pierwszy usłyszałam głos Alessandro.
Zdejmuję pierścionek zaręczynowy i mówię: „Mam nadzieję, że nie planujecie wielkiego wesela, bo nie mówię ani słowa po włosku, a coś takiego wydawałoby się nieodpowiednie przy stanie mojej siostry. Nie jestem pewna, więc proszę, weź tylko mój pierścionek zaręczynowy.” – poinformowałam go.
Alessandro wyciągnął do mnie dłoń, a ja włożyłam na nią pierścionek. Przesuwał go między palcami, próbując wsunąć na własny, ale nie przeszedł nawet przez pierwszą kostkę.
„Masz bardzo szczupłe palce, Liso” – usłyszałam go zaskoczonego.
„Dziadek mówił: Twoja głowa sięga moich ramion. Tak czy inaczej, nie martw się o ślub. Pobierzemy się tutaj, w ogrodzie mojej rezydencji, a jedynymi gośćmi będą członkowie mojej rodziny, którzy mieszkają na tyle blisko, by zdążyć na ślub. Po naszym ślubie zorganizuję dla ciebie prywatne lekcje włoskiego.” – powiedział Alessandro.
Poczułam ulgę. Myślałam, że będzie wielkie wesele. Spojrzałam na Marię i zobaczyłam, że uśmiecha się, widząc moją interakcję z Alessandro.
„Liso, kochana, zapomniałam dać ci kontrakt” – powiedziała Maria, podając mi dokument.
Biorę kontrakt i przeglądam go, zanim zapytam: „Czy ślub będzie rano czy po południu?” – zapytałam, patrząc ciekawie na Alessandro. Jego uprzejmość nie uszła mojej uwadze, ale nie daje się zwieść.
Ta twarda linia wokół ust wskazuje, że to typ mężczyzny, który będzie trzymał żonę pod pantoflem, ustanowi zasady i powie coś tylko raz. Na szczęście to małżeństwo będzie tylko na papierze, dopóki nie zdecyduje inaczej – o rozwodzie.
„Ślub odbędzie się jutro wieczorem, a Piero zabierze cię rano do domu mody” – powiedziała Maria.
Po podpisaniu i przekazaniu kontraktu Marii skinęłam głową i poprosiłam o długopis. W odpowiedzi zaproponowała, byśmy uczciły naszą "współpracę" kieliszkiem szampana.
Po drugim oznajmiłam, że pora wyjść, jeśli chcę odwiedzić siostrę.
„W porządku, kochana. Do zobaczenia jutro. Pójdę z tobą wybrać suknię.” – oznajmiła mi z radością Maria.
„Antonio, poproś Piero, by zawiózł pannę Saunders do szpitala.”
Słyszę, jak Alessandro mówi:
„Dziękuję, panie Mancini, ale mogę złapać taksówkę.” – odmówiłam uprzejmie.
„Proszę, mów mi Alessandro; w końcu jutro wieczorem będziemy mężem i żoną. A co do taksówki, Piero może zawieźć cię do szpitala.” – wyjaśnił Alessandro.
„Dobrze, dziękuję.” – uśmiechnęłam się i odwróciłam, by pójść za Antonio po pożegnaniu się ze starszymi państwem.
Wchodzę do pokoju Lilani, ale zastaję ją śpiącą.
„Hej, Lily. Przepraszam, że nie byłam wcześniej. Mam ci coś do powiedzenia, ale zrobię to, gdy odwiedzę cię jutro. Kocham cię.” – powiedziałam smutno, pocałowałam ją i wróciłam do hotelu.
Piero i Maria zatrzymali się przed hotelem tuż po śniadaniu.
„Liso, kochana, wyglądasz przepięknie.” – przywitała mnie Maria.
Spojrzałam na mój prosty garnitur i złote sandały. „Dziękuję, pani Mancini.” – uśmiechnęłam się.
„Nie żartuj, mów mi babciu, proszę.” – uśmiechnęła się do mnie ciepło.
Byłam absolutnie zdumiona, gdy dowiedziałam się, że zapewnią mi nie tylko suknię ślubną, ale i letnie ubrania. Co więcej, wszystkie te rzeczy mają zostać dostarczone do domu Alessandro jeszcze tego popołudnia. Nigdy w życiu nie miałam tylu drogich sukienek na jeden sezon. Po trzech godzinach byłyśmy gotowe.
Zapytałam babcię, czy Piero może mnie zawieźć do szpitala.
„Będę gotowa, jak powiem jeden, wtedy Piero odbierze mnie spod hotelu.” – poprosiłam babcię.
„Oczywiście, kochana. Poczekam na ciebie.” – odpowiedziała babcia.
Na szczęście Lilani była jeszcze przytomna, gdy się pojawiłam, i ucieszyła się na mój widok.
„Zastanawiałam się, czy o mnie zapomniałaś,” – przywitała mnie.
Pocałowałam ją w głowę i przeprosiłam. „Przepraszam, że się spóźniłam. Byłam obejrzeć suknię ślubną.”
„Wyjdziesz za mojego księcia, Liso?”
Uśmiecham się do siostry. „Tak, przyjęłam jego propozycję, Lilani; sprowadza innego lekarza, który pomoże przy twojej operacji. Bierzemy ślub dziś wieczorem w jego rezydencji, w ogrodzie. Wysłał po mnie kierowcę, żebym pojechała do domu mody obejrzeć suknię ślubną i ubrania na całe lato. Myślę, że ten rachunek będzie Alessandro kosztował fortunę.”
Opowiedziałam jej o wszystkim, co zdarzyło się rano.
„To pewnie był ten dziwny wujek, który był tu dziś rano” – powiedziała Lilani.
„Powiedział, że chce, żebym jutro zrobiła jakieś badania. Nie wiem jakie, bo nie potrafię czytać, Liso.” – powiedziała Lilani zdezorientowana.
Zaśmiałam się i wyjaśniłam, co miał na myśli lekarz. „Będę szczęśliwa, jak już będziesz po operacji i znowu zdrowa.” – powiedziałam z uśmiechem.
„Ja też, wtedy będę mogła wrócić do szkoły i bawić się z przyjaciółmi na dworze. Liso, czy wujek Ali pozwoli mi też u niego zostać?” – spytała Lilani sennie.
„Oczywiście, Lil, będziesz mieszkać ze mną i Alessandro,” – zapewniłam ją.
Lilani zamyka oczy i po chwili zasypia. Pocałowałam ją i wróciłam do hotelu, by się spakować.
Przesuń w górę, aby kontynuować