passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Blind Billionaire - Rozdział #3 - autor M.A. Beneke

The Blind Billionaire

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Rozdział 2:

POV pana Mancini

Patrzyłem na tę panią z daleka. „Ciekawe, dlaczego jest smutna?” zastanawiałem się na głos.

„Może złamane serce.” powiedziała Maria, moja żona. „W takim razie ten facet musi być głupi.”

Moja żona roześmiała się ze mnie. „Czemu nie podejdziesz i nie sprawdzisz, co się stało? Może możemy pomóc?” usłyszałem, jak Maria mówi. „A skąd pewność, że powie mi o swoich problemach?” zapytałem.

„Widzę, że ma kłopoty, a może otworzy się przed tobą.”

Spojrzałem też na młodą dziewczynę. „Dobrze, porozmawiam z nią. Mam tylko nadzieję, że nie uzna mnie za jakiegoś zboczeńca.” powiedziałem na głos, a Maria znowu się ze mnie zaśmiała.

Wstaję i podchodzę do brunetki.

POV Lisy

Byłam tak pogrążona w żalu, że nie zauważyłam, kiedy starszy mężczyzna usiadł obok mnie na ławce. Szczerze płakałam, ale nagle usłyszałam obok męski głos pytający: „Ti fa molto male, Signorina? Czy źle się pani czuje?”

Pokręciłam głową i wytarłam łzy. „Przepraszam, ale nie rozumiem pana języka, sir, i nie rozmawiam z obcymi. Proszę zostawić mnie w spokoju.”

„Przepraszam, nie chcę być nieuprzejmy, Signorina” – powiedział starszy pan mieszanką angielskiego i włoskiego – „ale żona poprosiła mnie, bym zapytał, dlaczego pani płacze. Nazywam się Mason Mancini.”

Spojrzałam na tego mężczyznę, potem w kierunku, na który wskazywał, i zobaczyłam elegancką starszą kobietę.

Wyglądali na zatroskanych. „Panie Mancini, moja młodsza siostra i ja jesteśmy tu na wakacjach. Ale wczoraj dostałam szokującą wiadomość.” Powiedziałam mu, co dziś powiedział lekarz.

„Kiedy twoja siostra będzie miała operację?” usłyszałam, jak starszy mężczyzna pyta z wyraźnym współczuciem w głosie.

Pokręciłam głową i łzy znów zaczęły płynąć po moich policzkach. „Nie mam pieniędzy na operację, sir,” powiedziałam mu szczerze.

„Naprawdę jest pani w trudnej sytuacji, Signorina,” powiedział pan Mancini.

„Tak, ma pani powód, by być smutną. Nie powiedziała mi pani swojego imienia.”

„Jestem Lisa Saunders, mieszkamy w Palazzo Veneziano, panie Mancini,” powiedziałam cicho.

„Pewnie się pan zastanawia, dlaczego nie ma tu naszych rodziców. Otóż, nasi rodzice zginęli w wypadku samochodowym rok temu. Moja siostra nie może się pogodzić z ich śmiercią; ciągle pyta, czy wrócą do domu. Ten wyjazd miał jej pomóc oderwać się od wszystkiego, co przypomina o nich.” Zawahałam się, po czym dodałam: „Przepraszam, że zanudzam pana moimi problemami, panie Mancini. Powiedziałam mu, że po prostu chcę być sama przez chwilę. Myślę, że pańska żona pana woła. Proszę jej podziękować ode mnie.”

„Miło mi było panią poznać, panno Saunders.” Usłyszałam, jak starszy pan szybko wstał z ławki i uprzejmie mnie pożegnał.

POV Masona

„Muszę przyznać, że długo cię nie było, Mason,” powiedziała moja żona, gdy usiadłem obok niej.

„Czyżbyś nie mógł oderwać się od tej atrakcyjnej pani?” Moja żona znów mnie drażni. Widzę, że już nie płacze!”

„Nazywa się Lisa Saunders, jest nieopisanie piękna.” zacząłem opowiadać żonie.

„Ona i jej młodsza siostra są z Południowej Afryki, przyjechały tu dwa dni temu na wakacje.” Opowiedziałem żonie o wypadku samochodowym, w którym zginęli rodzice Lisy, i że ten wyjazd miał rozweselić Lilani. Pokrótce wspomniałem o ich tragedii sprzed dnia i że Lisa nie może pokryć kosztów operacji. „Jednak wczoraj dostała smutną wiadomość.”

„Czyli to nie rozstanie,” powiedziała moja żona.

„Ciekawe, czy to nie kolejna naciągaczka licząca na bogatego faceta?” usłyszałem, jak mówi żona. „Nie sądzę, żeby kłamała, Mario.”

„Na początku nie chciała mieć ze mną nic wspólnego. Wyraźnie powiedziała, że nie rozmawia z obcymi i żebym ją zostawił w spokoju. Nie, nie wygląda na dziewczynę, która wymyśla historie, by wyciągnąć od mężczyzny pieniądze.”

„To prawda; zawsze można sprawdzić w hotelu i szpitalu, czy mówi prawdę,” powiedziała moja żona.

„Czy pani powiedziała, kto jest specjalistą, który będzie operował jej siostrę?” zapytała Maria.

„Nie i nie zapytałem.”

„Czemu nie zadzwonimy do szpitala i nie zapytamy?” proponuję.

„Nie, poczekaj, myślę, że lepiej, jeśli mnie przedstawisz tej pani, żebym sama mogła z nią porozmawiać.”

Maria wstała z ławki i ciągnęła: „Chodź, kochanie.”

POV Lisy

Nie płakałam, gdy Mason i jego żona pojawili się przede mną.

„Chciałbym przedstawić moją żonę, Marię Mancini, signorina Saunders,” usłyszałam, jak mówi Mason.

Przywitałam się z elegancką kobietą, gdy usiadła obok mnie.

„Mason opowiedział mi o twojej siostrze.”

Maria zaczęła ze mną rozmawiać.

„Cieszę się, że już nie płaczesz. Kto będzie lekarzem operującym twoją siostrę?”

„Doktor Esposito miał operować, pani Mancini.” powiedziałam cicho, podczas gdy po policzkach powoli spływały mi łzy, „Ale operacji nie będzie. Lepiej się z tym pogodzić i nie mieć nadziei na cud, który nigdy się nie wydarzy.” Smutek mnie przytłoczył i zaczęłam cicho łkać.

„Jaki cud miałaś na myśli, kochana?”

Po kilku sekundach między szlochami usłyszałam głos Masona. Otarłam łzy i powiedziałam: „Nie miałam na myśli konkretnego cudu. Miałam nadzieję, że znajdę gdzieś pieniądze na operację. Ale w Południowej Afryce nie mam nikogo, do kogo mogłabym się zwrócić.”

„Nie masz narzeczonego ani rodziny, która mogłaby ci pomóc, kochanie?” Maria zapytała z troską.

„Został mi tylko dziadek, jest emerytem, a narzeczonego nie mam,” powiedziałam.

„Byłam tak zajęta kończeniem studiów prawniczych, że nie miałam czasu na związki. W zeszłym roku musiałam przerwać naukę, by po śmierci rodziców zajmować się Lilani na pełen etat i zaczęłam pracować jako recepcjonistka w kancelarii prawnej; nawet wtedy ignorowałam mężczyzn. Nie mam nikogo oprócz niej.”

Zapadła krótka cisza. „Właśnie myślałam o rozwiązaniu, które mogłoby przynieść korzyść nam obu, kochana. Załóżmy, że uczynisz Włochy swoim nowym domem. Mój wnuk jest niewidomy po wypadku. Jego narzeczona odeszła, gdy przejęliśmy większość rodzinnego biznesu. Zatrudniłam pielęgniarki, by mu pomagały, ale są tak irytujące i zaborcze, że pozbywam się ich szybciej, niż je zatrudniamy. Chcą tylko pieniędzy mojego wnuka. Powiedz mi, jak się nazywa twoja siostra, w jakim jest szpitalu i kto ją leczy?”

Spojrzałam na starszą kobietę, po czym podałam wszystkie te szczegóły.

„Skontaktuję się z tobą dziś po południu, kochana. Nie martw się już o operację.” powiedziała Maria, wstając.

„Do widzenia, kochana. Zadzwonię później, więc bądź gotowa poznać mojego wnuka.” powiedziała starsza kobieta.

„Do widzenia, pani Mancini.” Pożegnałam się z nią i ruszyłam w stronę szpitala, myśląc o tym, co mogła mieć na myśli.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Rozdział 3:

Perspektywa Lisy

Zastanawiałam się, o co może chodzić. Maria wspomniała coś o zatrudnianiu i zwalnianiu pielęgniarek. Mam nadzieję, że wiedzą, iż nie mam kwalifikacji do bycia pielęgniarką. Tak bardzo zatraciłam się we własnych myślach, że zapomniałam o wszystkim wokół.

Kiedy weszłam przez główne wejście szpitala, uświadomiłam sobie, jak bardzo jestem pogrążona w rozmyślaniach.

Spojrzałam na zegarek i odkryłam, że mam jeszcze czas, by odwiedzić Lilanę.

Pielęgniarka wita mnie: „Buongiorno, Signorina.” Kiwnęłam głową, pomachałam i poszłam do mojej siostry.

Weszłam do sali i poczułam radość na widok, który zastałam.

Podeszłam bliżej do Lilany, powiedziałam: „Cieszę się, że już nie śpisz” i pocałowałam ją w głowę.

Na ustach Lilany pojawił się słaby uśmiech.

Przytuliła mnie i odpowiedziała: „Był tu lekarz. Powiedział, że muszą wyleczyć mój mózg, ale powiedziałam mu, że nie chcę tu być. Chcę być z tobą.”

„Wiem, Lily; ja też chcę, żebyś była ze mną, ale najpierw musimy cię wyleczyć, żeby już nie bolała cię głowa”, powiedziałam.

„Obiecaj mi, że jak tylko będę silniejsza, będę mogła z tobą wyjść”, poprosiła mnie Lilana.

„Obiecuję, jak tylko poczujesz się lepiej, wrócisz do domu ze mną; kupię ci wielkie lody. Co ty na to?”

Lilana udawała, że się zastanawia, po czym uśmiechnęła się. „Hurra, będę robić wszystko, co każe lekarz, ale chcę różowe lody z mnóstwem, mnóstwem posypek”, powiedziała.

„No to wracajmy do zdrowia. Tęsknię za twoim gadulstwem i rządzeniem.”

Usiadłam na krześle i opowiedziałam Lilanę o spotkaniu z dwojgiem sympatycznych starszych ludzi.

„Kiedy wyjdę z oddziału, zadzwonię do dziadka, by go powiadomić.”

Zauważyłam, że Lilana zamyka oczy. Musi bardzo cierpieć. W tym momencie do pokoju weszła pielęgniarka i podała Lilanę zastrzyk, który pomógł jej zasnąć.

Wstałam, pocałowałam siostrę w głowę, a potem opuściłam szpital.

Perspektywa Masona

„Gdzie jest ten mój wnuk?” zapytała moja żona, gdy tylko weszliśmy do jego domu.

„W swoim gabinecie, pani Mancini.” – odpowiedziała stara gospodyni.

Maria chwyciła mnie za rękę i pociągnęła do Alessandro.

„Kto śmie?” usłyszałem jego głos, ale przerwał, gdy usłyszał: „Nie podnoś na mnie głosu, młody człowieku”, powiedziała surowo Maria.

„Przyszłam tu z tobą porozmawiać. A właściwie sprawić, żebyś zrobił to, co ci powiem.”

Alessandro skinął głową, a jego ochroniarz, Antonio, wyszedł.

„Czym mogę służyć babciu?” Zapytał niepewnie. O rany, ja też bym się bał.

„Przyszłam ci powiedzieć, że się żenisz”, powiedziała Maria, szokując zarówno mojego wnuka, jak i mnie.

„Babciu, mówiłem ci, że się nie ożenię. Wszystkie kobiety są materialistkami”, powiedział Alessandro z poirytowanym głosem.

„Nie obchodzi mnie, co teraz myślisz; zamknij się i słuchaj!” ciągnęła.

„Poznałam młodą dziewczynę, której młodsza siostra ma kłopoty. Pomogę im w zamian za wasz ślub”, powiedziała Maria, zaskakując mnie każdego dnia bardziej.

Tego się nie spodziewałem.

„Czemu nie możemy po prostu im pomóc bez ślubu?” zapytał Alessandro Marię.

„Ja też chciałbym to wiedzieć”, pomyślałem.

„Bo wtedy ochronimy cię przed, jak ich nazywasz, materialistkami. Sporządzimy kontrakt, że po dwóch latach możecie się rozwieść.”

Alessandro ukrył twarz w dłoniach, a po chwili powiedział: „Jak ona wygląda?”

„Jest drobna, ma może z 170 cm, szczupła, długie brązowe włosy, kręcone w kolorze ciemnej czekolady i szmaragdowo-zielone oczy.” Maria opisała młodą kobietę, zamykając oczy, jakby przywoływała jej obraz.

„Przyznaję, nie brzmi źle, ale jak mogę poślubić kogoś, kogo nigdy nie spotkałem?” zapytał Alessandro.

„Prosto, pójdziesz z nami później i wszystko omówimy z Lisą.” odparła Maria z uśmiechem.

„Dobrze, dajcie znać o której godzinie, będę, żeby poznać tę wspaniałą kobietę, którą chcecie mi dać za żonę.” Alessandro w końcu się zgodził.

„Dobry chłopiec, wiedziałam, że dobrze wybrałam. Wiesz, że nigdy nie możesz odmówić swojej starej Nonnie.” Maria zaśmiała się.

„Do zobaczenia później, Nonna.” Alessandro nas odprawił.

„Chodźmy do Leonardo i powiedzmy mu, by przygotował kontrakt.” powiedziała Maria, gdy wyszliśmy z gabinetu.

„Jesteś sprytna kobieta, zdajesz sobie sprawę?” zapytałem, kręcąc głową.

„Ktoś musi zacząć mieszać się do spraw tego upartego wnuka. Inaczej nigdy nie doczekam jego ślubu.”

Przeszliśmy do Leonardo, a Maria zaczęła omawiać kontrakt.

„Nie martw się, Nonna, skończę do obiadu” – zapewnił ją Leonardo.

„Grazie figliolo.” Po tym Maria wstała i wyszła.

Po obiedzie Maria zadzwoniła do Alessandro. „Powiedz Piero, żeby przygotował samochód”, poprosiłem Antonio.

Perspektywa Lisy

Szykowałam się do wizyty u siostry, gdy rozległo się pukanie do drzwi. Otworzyłam je i ze zdziwieniem zobaczyłam rodzinę Mancini.

Mason przywitał się pierwszy. „Witaj, kochana. Przyszliśmy z tobą porozmawiać.” Zauważyłam przystojnego mężczyznę stojącego obok Marii i zorientowałam się, że to musi być wnuk.

„Zapraszam, wejdźcie proszę.” Zaprosiłam ich.

Wpatrywałam się w przystojnego mężczyznę przede mną. Był najatrakcyjniejszym facetem, jakiego widziałam—wysoki, opalony i o czarnych włosach. Nie widziałam koloru jego oczu przez ciemne okulary.

„Może napijecie się czegoś?” zaproponowałam.

„Och, kochana, to niepotrzebne. Przyszliśmy przedstawić ci naszego wnuka.” odezwała się Maria, odrzucając propozycję.

„Alessandro, ta młoda dama to Lisa Saunders, a Lisa, to mój wnuk Alessandro Mancini.” Mason nas przedstawił.

„Miło pana poznać, panie Mancini.” Potwierdziłam przedstawienie. On tylko skinął głową.

Niegrzeczny facet! Pomyślałam.

Spojrzałam na Marię i powiedziałam: „Przyszliśmy porozmawiać z tobą o propozycji.” Zmarszczyłam brwi i spytałam: „No cóż, proszę powiedzcie mi, o co chodzi w tej waszej propozycji.”

„Kochana, po naszej rozmowie dziś rano w parku, pomyślałam o twoim problemie i wymyśliłam rozwiązanie korzystne dla ciebie i mojego wnuka. Jestem gotowa zapłacić za operację twojej siostry i zadbać o nią do końca życia, jeśli poślubisz Alessandro i będziesz przy nim.”

Zamarłam zszokowana na widok starszej pani. Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę; wtedy usłyszałam: „Wiem, że nie ma między wami miłości i że się nie znacie. To nie będzie miało znaczenia, bo będziecie mieć mnóstwo czasu, by się poznać. Przemyśl to, potem wyślę dziś wieczorem Antonio, by odebrał cię ze szpitala po godzinach odwiedzin, żebyś mogła przyjechać do mnie. Mam nadzieję, że rozumiesz, że życie twojej siostry zależy od tej operacji.” kontynuowała Maria.

Muszę być teraz blada. Mogę tylko patrzeć na ludzi przede mną.

„Nie mów mi swojej decyzji teraz; proszę, zastanów się”, powiedziała po chwili Maria.

Skinęłam głową, a potem wstałam razem z nimi. „Chciałabym spotkać cię dziś wieczorem, moja droga”, dodaje Maria, obejmując mnie.

Straciłam głos. „Przyjdę.” To wszystko, co mogłam powiedzieć.

Rodzina Mancini wyszła, zostawiając mnie samą w pokoju hotelowym. „Oni są szaleni? Czy zakładają, że postradałam zmysły?” krzyknęłam, roztrzęsiona.

Ale nikt nie mógł mnie usłyszeć. Musiałam rozważyć tę propozycję. Życie Lilani zależy od mojej decyzji. Nie wyobrażam sobie wyjścia za mąż tylko dla pieniędzy.

Tak, jest cholernie przystojny, ale wydaje się zbyt arogancki jak na mój gust. Zawsze marzyłam, by wyjść za mąż za mężczyznę, który mnie kocha i traktuje z szacunkiem, jak moi rodzice przez dwadzieścia siedem lat. Cholera! Może zapytam Lilani, jak czułaby się, mieszkając tutaj.

Przygotowałam się do odwiedzin u Lilani. Wybrałam obcisłe dżinsy, czarną bluzkę z odkrytymi ramionami i sneakersy Adidas. Pozwoliłam, by moje włosy opadały na ramiona i postanowiłam nałożyć tusz do rzęs oraz błyszczyk do ust. Po tym spojrzałam na siebie w lustrze i wyszłam.

Lilani leżała z zamkniętymi oczami i znów zauważyłam jej ból, gdy pojawiłam się w pokoju. Łamie mi serce widząc, jak Lilani cierpi.

Nie obchodzi mnie, czy oddam swoje szczęście albo wolność, robię to dla niej. Pocałowałam Lilani w głowę, a ona otworzyła oczy. „Widzę, że cierpisz.”

„Nie martw się, któregoś dnia wszystko będzie dobrze. Znalazłam kogoś, kto chce ci pomóc.” Lilani spojrzała na mnie zdezorientowana.

„Jak byś się czuła, gdybyś miała zamieszkać tutaj na zawsze, w tym pięknym kraju, Lilani?” zapytałam ostrożnie.

„Dopóki jestem z tobą, nie obchodzi mnie, gdzie mieszkamy, Lisa”, odpowiedziała Lilani.

„Jest jeszcze coś – muszę wyjść za mąż, żeby cię uratować.”

„To znaczy, że cię mi zabiorą, Lisa?” zapytała drżącym głosem.

„Nie, Lily, będziesz mieszkać razem z nim i ze mną, a tutaj pójdziesz do szkoły”, zapewniłam ją.

„Dobrze”, powiedziała Lilani z lekkim uśmiechem.

Błagała mnie, żebym opowiedziała jej więcej o życzliwych ludziach i o tym, co robiłam, gdy nie mogę być przy niej. Opowiedziałam jej wszystko, co robiłam w Rzymie z Alessandro i jego dziadkami.

Spojrzałam na nią i zauważyłam, że śpi. Pocałowałam ją w głowę i wyszłam z pokoju. Gdy wychodziłam, w drzwiach pojawił się dr Rossi.

Przywitał się ze mną i powiedział: „Ma pani chwilę, signorina? Chciałbym porozmawiać o stanie pani siostry.” Skinęłam głową i poprosiłam, by mówił dalej.

„Czy już zdecydowała pani, kiedy można wykonać operację, signorina Saunders?” zapytał dr Rossi. „Nie możemy już dłużej utrzymywać jej przy życiu bez niej.”

„Mam nadzieję, że dziś wieczorem będę mogła podać ostateczną odpowiedź, doktorze”, obiecałam.

„W takim razie zobaczymy się dziś wieczorem.” – powiedział lekarz i odszedł.

Wybrałam spacer do hotelu, żeby przewietrzyć głowę. Gdy dotarłam do hotelu, postanowiłam wrócić do pokoju i poszukać informacji o rodzinie Mancini.

Otworzyłam przeglądarkę, wpisałam nazwisko Mancini i wkrótce pojawiły się ich zdjęcia.

„Alessandro Mason Mancini, najprzystojniejszy kawaler Włoch. Twierdzi się, że duszkiem uciekł kilka dni przed ślubem ze słynną Biancą Lombardi. Mancini miał wypadek, w którym stracił wzrok, a Bianca nie mogła znieść tej wiadomości i zerwała zaręczyny. Jak i gdzie doszło do wypadku – nie wiadomo. Krążą plotki, że Mancini jest powiązany z mafią. Po tym, jak narzeczona go opuściła, stał się jeszcze bardziej bezwzględny i arogancki. Źródło zbliżone do rodziny twierdzi, że nie pozwala nikomu się odwiedzać.”

Czytałam dalej i odkryłam, że ma młodszego brata, żonatego z Sophią, a także dziadków.

Jego rodzice zginęli w katastrofie lotniczej, gdy był na ostatnim roku studiów. Postanowiłam położyć się na chwilę, zanim będę musiała iść do Mancini.

Usłyszałam pukanie do drzwi i szybko wstałam. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam przed nimi ochroniarza pana Mancini.

„Nie jestem jeszcze gotowa. W co powinnam się ubrać?” zapytałam.

„Rodzina Mancini bardzo dba o etykietę, signorina; radziłbym ubrać się wieczorem elegancko. Poczekam na panią przy wejściu.”

„Przebiorę się najszybciej, jak potrafię, panie…” spojrzałam na mężczyznę w średnim wieku.

„Bianchi!” Uśmiechnęłam się. „Panie Bianchi”, powiedziałam.

Wybrałam prostą czarną suknię wieczorową, złote sandały na wysokim obcasie i kolczyki do kompletu. Wzięłam perfumy i psiknęłam trochę, zrobiłam delikatny makijaż. Chwyciłam szal i zarzuciłam go na ramiona, patrząc na siebie w lustrze.

Zamknęłam drzwi i poszłam do czekającego Antonio.

„Jestem potwornie zdenerwowana. Cholera, czy wyglądam dobrze?” Gdy miałam już odpowiedzieć sama sobie, pan Bianchi zauważył mnie momentalnie, gdy podeszłam w jego stronę. Podszedł, wykonał elegancki ukłon i zaprowadził mnie do czarnego Mercedesa-Benz EQ stojącego przed hotelem.

Kierowca pana Mancini czekał w samochodzie i otworzył mi drzwi. Pan Bianchi wsiadł obok kierowcy, po czym ruszyliśmy w stronę rezydencji Mancini przy Via Appia Antica.

Po raz pierwszy od propozycji Marii poczułam się zdenerwowana. Czy się tam odnajdę? Jestem tylko zwykłą dziewczyną. A jeśli ich ośmieszę? Nadal o tym myślałam, gdy skręciliśmy przez dużą bramę z długim podjazdem i zatrzymaliśmy się przed trzypiętrową willą.

Pan Bianchi wysiadł i otworzył mi drzwi. Następnie zaprowadził mnie do prywatnego salonu, do którego wpuszczani są tylko wyjątkowi goście, a rodzina Mancini już czekała na moje przybycie.

Byłam tak spięta, że nawet nie zauważyłam pięknych mebli i wnętrza. Już miałam poprosić pana Bianchiego, żeby odwiózł mnie z powrotem do hotelu, gdy zatrzymał się przed zamkniętymi drzwiami i zapukał.

Na zaproszenie pana Mancini pan Bianchi otworzył drzwi i wprowadził mnie do środka. Weszłam, po czym odetchnęłam głęboko i zastygłam w miejscu.

Rano pomyślałam, że Alessandro to bardzo przystojny mężczyzna, ale teraz stał przy małym stole, ubrany w ciemny garnitur. Wyglądał atrakcyjnie.

Alessandro powiedział coś po włosku do pana Bianchiego, po czym wyszedł z pokoju. „Dobry wieczór, moja droga. Proszę, podejdź do nas.” zaprosiła mnie pani Mancini.

Podeszłam do starszej pani i serdecznie ją przywitałam. „Czy mogę nalać ci trochę wina?” zapytał mnie pan Mancini.

„Tak, dziękuję.” Uśmiechnęłam się do niego.

„Usiądź, kolacja za chwilę będzie podana.”

Usiadłam naprzeciwko Alessandro i poczułam nerwowość. Po chwili służba przyniosła kolację.

„Jak bogaci są ci ludzie?” – pomyślałam, gdy pomocnicy podali nam posiłek.

Kolacja minęła, kiedy usłyszałam, jak pani Mancini mówi: „Mario, jedzenie było przepyszne. Czy mogłabyś zabrać naczynia, a potem zostawić nas samych?”. Zwróciła się do jednej z służących.

„Cóż, panno Saunders. Mam nadzieję, że przyjechałaś z dobrymi wieściami.” – powiedziała pani Mancini, gdy wszyscy inni zniknęli.

„Zdecydowałam się. Muszę dać lekarzom odpowiedź dziś wieczorem.” – odpowiedziałam.

Zauważyłam, że Alessandro napiął się po tych słowach, które wymknęły mi się z ust.

„Ja... ja... Tak, przyjmuję waszą propozycję.” – powiedziałam w końcu.

„Wspaniale; zajmę się przygotowaniami do ślubu.” – powiedziała z uśmiechem pani Mancini.

„Rano sprowadzę profesora Dorigo samolotem.” – oznajmił mi pan Mancini.

„Alessandro, będziesz żonaty pojutrze, moje drogie dziecko.” – mówi pani Mancini do Alessandro, trzymając go za rękę.

„Liso, kochana, będziesz jego oczami i opiekunką. Nie musisz się martwić kąpielą czy ubieraniem go. Ma tylko jednego człowieka, któremu w tych sprawach ufa – swojego zaufanego ochroniarza, Antonio.” – zapewniła mnie pani Mancini.

„Alessandro zadba o to, by Lisa i jej siostra były otoczone troską.” – kontynuowała.

„Piero, mój kierowca, zawiezie cię jutro rano do słynnego domu mody, gdzie kupisz suknię ślubną. Powiadomię firmę modową, bo twoja suknia musi być najlepsza. Musisz mi też podać rozmiar palca. Muszę się upewnić, że rodzinny pierścionek będzie na ciebie pasował.” Po raz pierwszy usłyszałam głos Alessandro.

Zdejmuję pierścionek zaręczynowy i mówię: „Mam nadzieję, że nie planujecie wielkiego wesela, bo nie mówię ani słowa po włosku, a coś takiego wydawałoby się nieodpowiednie przy stanie mojej siostry. Nie jestem pewna, więc proszę, weź tylko mój pierścionek zaręczynowy.” – poinformowałam go.

Alessandro wyciągnął do mnie dłoń, a ja włożyłam na nią pierścionek. Przesuwał go między palcami, próbując wsunąć na własny, ale nie przeszedł nawet przez pierwszą kostkę.

„Masz bardzo szczupłe palce, Liso” – usłyszałam go zaskoczonego.

„Dziadek mówił: Twoja głowa sięga moich ramion. Tak czy inaczej, nie martw się o ślub. Pobierzemy się tutaj, w ogrodzie mojej rezydencji, a jedynymi gośćmi będą członkowie mojej rodziny, którzy mieszkają na tyle blisko, by zdążyć na ślub. Po naszym ślubie zorganizuję dla ciebie prywatne lekcje włoskiego.” – powiedział Alessandro.

Poczułam ulgę. Myślałam, że będzie wielkie wesele. Spojrzałam na Marię i zobaczyłam, że uśmiecha się, widząc moją interakcję z Alessandro.

„Liso, kochana, zapomniałam dać ci kontrakt” – powiedziała Maria, podając mi dokument.

Biorę kontrakt i przeglądam go, zanim zapytam: „Czy ślub będzie rano czy po południu?” – zapytałam, patrząc ciekawie na Alessandro. Jego uprzejmość nie uszła mojej uwadze, ale nie daje się zwieść.

Ta twarda linia wokół ust wskazuje, że to typ mężczyzny, który będzie trzymał żonę pod pantoflem, ustanowi zasady i powie coś tylko raz. Na szczęście to małżeństwo będzie tylko na papierze, dopóki nie zdecyduje inaczej – o rozwodzie.

„Ślub odbędzie się jutro wieczorem, a Piero zabierze cię rano do domu mody” – powiedziała Maria.

Po podpisaniu i przekazaniu kontraktu Marii skinęłam głową i poprosiłam o długopis. W odpowiedzi zaproponowała, byśmy uczciły naszą "współpracę" kieliszkiem szampana.

Po drugim oznajmiłam, że pora wyjść, jeśli chcę odwiedzić siostrę.

„W porządku, kochana. Do zobaczenia jutro. Pójdę z tobą wybrać suknię.” – oznajmiła mi z radością Maria.

„Antonio, poproś Piero, by zawiózł pannę Saunders do szpitala.”

Słyszę, jak Alessandro mówi:

„Dziękuję, panie Mancini, ale mogę złapać taksówkę.” – odmówiłam uprzejmie.

„Proszę, mów mi Alessandro; w końcu jutro wieczorem będziemy mężem i żoną. A co do taksówki, Piero może zawieźć cię do szpitala.” – wyjaśnił Alessandro.

„Dobrze, dziękuję.” – uśmiechnęłam się i odwróciłam, by pójść za Antonio po pożegnaniu się ze starszymi państwem.

Wchodzę do pokoju Lilani, ale zastaję ją śpiącą.

„Hej, Lily. Przepraszam, że nie byłam wcześniej. Mam ci coś do powiedzenia, ale zrobię to, gdy odwiedzę cię jutro. Kocham cię.” – powiedziałam smutno, pocałowałam ją i wróciłam do hotelu.

Piero i Maria zatrzymali się przed hotelem tuż po śniadaniu.

„Liso, kochana, wyglądasz przepięknie.” – przywitała mnie Maria.

Spojrzałam na mój prosty garnitur i złote sandały. „Dziękuję, pani Mancini.” – uśmiechnęłam się.

„Nie żartuj, mów mi babciu, proszę.” – uśmiechnęła się do mnie ciepło.

Byłam absolutnie zdumiona, gdy dowiedziałam się, że zapewnią mi nie tylko suknię ślubną, ale i letnie ubrania. Co więcej, wszystkie te rzeczy mają zostać dostarczone do domu Alessandro jeszcze tego popołudnia. Nigdy w życiu nie miałam tylu drogich sukienek na jeden sezon. Po trzech godzinach byłyśmy gotowe.

Zapytałam babcię, czy Piero może mnie zawieźć do szpitala.

„Będę gotowa, jak powiem jeden, wtedy Piero odbierze mnie spod hotelu.” – poprosiłam babcię.

„Oczywiście, kochana. Poczekam na ciebie.” – odpowiedziała babcia.

Na szczęście Lilani była jeszcze przytomna, gdy się pojawiłam, i ucieszyła się na mój widok.

„Zastanawiałam się, czy o mnie zapomniałaś,” – przywitała mnie.

Pocałowałam ją w głowę i przeprosiłam. „Przepraszam, że się spóźniłam. Byłam obejrzeć suknię ślubną.”

„Wyjdziesz za mojego księcia, Liso?”

Uśmiecham się do siostry. „Tak, przyjęłam jego propozycję, Lilani; sprowadza innego lekarza, który pomoże przy twojej operacji. Bierzemy ślub dziś wieczorem w jego rezydencji, w ogrodzie. Wysłał po mnie kierowcę, żebym pojechała do domu mody obejrzeć suknię ślubną i ubrania na całe lato. Myślę, że ten rachunek będzie Alessandro kosztował fortunę.”

Opowiedziałam jej o wszystkim, co zdarzyło się rano.

„To pewnie był ten dziwny wujek, który był tu dziś rano” – powiedziała Lilani.

„Powiedział, że chce, żebym jutro zrobiła jakieś badania. Nie wiem jakie, bo nie potrafię czytać, Liso.” – powiedziała Lilani zdezorientowana.

Zaśmiałam się i wyjaśniłam, co miał na myśli lekarz. „Będę szczęśliwa, jak już będziesz po operacji i znowu zdrowa.” – powiedziałam z uśmiechem.

„Ja też, wtedy będę mogła wrócić do szkoły i bawić się z przyjaciółmi na dworze. Liso, czy wujek Ali pozwoli mi też u niego zostać?” – spytała Lilani sennie.

„Oczywiście, Lil, będziesz mieszkać ze mną i Alessandro,” – zapewniłam ją.

Lilani zamyka oczy i po chwili zasypia. Pocałowałam ją i wróciłam do hotelu, by się spakować.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Lisy

Właśnie skończyłam pakować nasze torby. Za kilka minut zacznie się nowe życie z Alessandro. Jestem zmęczona po całej pracy, ale nawet nie mogę się zdrzemnąć, bo Piero pojawi się tu lada chwila. Położyłam się po prostu na łóżku i rozmyślałam o moim małżeństwie z Alessandro. On jest taki arogancki, zgorzkniały i bezduszny. Zastanawiam się, czy kiedykolwiek będzie zadowolony z mojej służby. O, i ten jego styl życia, UGG, nawet nie zaczynajmy.

Czy kiedykolwiek przywyknę do takiego życia? Jestem przyzwyczajona do prostoty. Nie do tego życia z pieniędzmi i wszystkimi wystawnymi rzeczami Patsy, które widziałam zeszłej nocy. Mamy tak zupełnie inne osobowości i nic nas nie łączy. Nawet nie mówimy tym samym językiem, na miłość boską! Przez myśl przelatuje mi mnóstwo pytań, na które nie znajduję odpowiedzi. Próbuję zrozumieć, dlaczego ślub ma się odbyć tak późno wieczorem. Tak samo nie rozumiem, dlaczego na świecie są łowcy posagów, którzy chcą utrudniać życie innym. Teraz, gdy o tym znów myślę, uświadamiam sobie, że nie rozumiem Mancini.

Przyjazd Piero do hotelu przerywa moją gonitwę myśli; jest gotowy, by zabrać mnie do mojego przyszłego domu. Spoglądam na swoją prostą sukienkę; może powinnam założyć coś bardziej wystawnego. Alessandro jest niewidomy, ale inni ludzie nie są. Och, mogą iść do diabła. Jestem zwyczajną osobą, nie córką bogacza, i nie zamierzam udawać, że się tak urodziłam. Portier zaniósł moje walizki do samochodu zaparkowanego przed hotelem, a ja poszłam zapłacić rachunek. Potem pożegnałam się z kierownikiem hotelu i ruszyłam do czekającego auta.

Perspektywa Alessandro

Gdy samochód się zatrzymuje, odpoczywam z bratem i bratową na werandzie. „O duszo moja, jaka piękna dziewczyna! Bóg musiał poświęcić sporo czasu, by ją stworzyć!” — szepcze moja bratowa.

„O kim mówisz, Sophia?” — pytam z marsową miną.

„Myślę, że to twoja narzeczona, bo właśnie wysiadła z twojego samochodu, Alessandro” — wyjaśnia bratowa. Natychmiast wstaję, słysząc zbliżające się kroki Lisy. Od razu rozpoznałem ją po jej perfumach. Wyciągam dłoń do Lisy, mając nadzieję, że ją przyjmie. Mój brat i jego żona nie wiedzą o umowie. Wtedy poczułem, jak zimna dłoń chwyta moją.

„Pozwól, że przedstawię ci moją bratową Sofię i mojego brata Gabriele Mancini, Liso.” Następnie zwracam się do bratowej: „Lisa to kobieta, którą dziś poślubię. Nazywa się Lisa Saunders.” Lisa uprzejmie ich wita. Już miałem ją zaprosić, by usiadła, gdy usłyszałem:

„Nie sądzę, żebyście mieli czas na pogaduszki, kochani; babcia właśnie przyjechała z makijażystką” — mówi Sophia, zanim Lisa zdąży usiąść.

„Sophio, zaprowadzisz Lisę do jej pokoju?” — pytam, zanim pomyślą, że nie interesuję się moją przyszłą żoną.

„Nie trzeba, Alessandro. Jeśli powiesz mi, który to pokój, na pewno sama go znajdę.” — protestuje Lisa. Właśnie chcę coś odpowiedzieć, gdy babcia mówi:

„Miło cię znów widzieć, kochana. Zakładam, że poznałaś już Gabriela i Sophię? Chodźmy cię przygotować. Alessandro, idź się przygotować.” Kiwnąłem głową. Nie chcę żenić się z kobietą, której nigdy wcześniej nie widziałem, ale nie mogę odmówić babci. Słyszę, jak Sophia rozmawia z Lisą.

„Mam nadzieję, że ci nie przeszkadza; już dziś rano położyłam twoją suknię ślubną i wszystko, co do niej należy, na twoim łóżku” — zanim odeszły.

„Chodź, braciszku” — słyszę głos Gabriela obok siebie. „Nie mogę uwierzyć, że w końcu się żenisz.”

„Gdybym to ja miał ją poślubić, też bym ją ukrył.” — dodaje Gabriel.

„Chodźmy.” — To wszystko, co powiedziałem, zanim Gabriel zaprowadził mnie do mojego pokoju.

Perspektywa Lisy

„Zakładam, że już wzięłaś prysznic; pomogę ci tylko się ubrać; babcia zatrudniła wizażystkę i fryzjerkę” — słyszę, jak mówi Sophia.

„To bardzo miłe z twojej strony, pani Mancini.” — wymuszam uśmiech.

Sophia nie pozwala mi powiedzieć więcej: „Skoro zaraz zostaniesz moją bratową, Liso, mów do mnie Sophia, a nie pani Mancini.”

„Dobrze, muszę się do tego przyzwyczaić” — odpowiadam. „To wszystko jest dla mnie nowe i tak naprawdę nie znam jeszcze Alessandro.” — ciągnę dalej. „Chodź, kochana, przygotujemy cię, a od teraz możesz mówić do mnie babciu” — mówi Maria, gdy wchodzimy do pokoju. Nagle cały stres, niepokój i nerwy, które przeżywałam, zniknęły. Nie mogłam się powstrzymać od podziwu dla luksusu tego pokoju. Łóżko jest typu king-size z czarną i czerwoną pościelą; na ścianie wisi duży telewizor z płaskim ekranem; po prawej stronie ogromna garderoba większa niż mój pokój w RPA. Łazienka jest przestronna, z czarnymi płytkami na podłodze i ścianach. Jest jacuzzi, a nawet mały telewizor z płaskim ekranem; prysznic jest tak duży, że mogą się w nim kąpać cztery osoby naraz. Wciąż oglądałam pokój, gdy Sophia powiedziała: „Musimy się pospieszyć, zanim pan młody sam przyjdzie cię zabrać.”

To, co powinno być dla mnie szczęśliwym dniem, stało się dniem pełnym zmartwień i stresu. Myśl o mojej siostrze daje mi siłę, by wytrwać w tym ślubie. W innym przypadku już dawno bym uciekła. W końcu jestem ubrana w czysto białą suknię ślubną. Suknia jest bez ramiączek i ma głęboki dekolt; w okolicach biustu znajdują się delikatne koraliki i diamenty; plecy są odkryte, a suknia spływa aż poza moje stopy. Pozwolili, by włosy zostały rozpuszczone, więc widać moje naturalne loki, a makijaż został nałożony perfekcyjnie. Tren jest tak długi, że wygląda, jakbym ciągnęła za sobą czerwony dywan.

„Coś nowego” — powiedziała Sophia, zapinając mi na szyi naszyjnik w kształcie serca, „coś starego” — po czym przypięła piękną spinkę do włosów z białego złota z różami. „Coś pożyczonego”

Sophia mówi, zakładając na moją rękę piękną, choć prostą bransoletkę: „A na koniec, coś niebieskiego”. Sophia pomaga założyć podwiązkę na moją nogę.

„Jesteś naprawdę najpiękniejszą panną młodą, jaką kiedykolwiek widziałam, Liso”, słyszę, jak Maria mówi z podziwem. „Szkoda, że Alessandro nie może cię dziś zobaczyć; nigdy nie dowie się, jak pięknie dziś wyglądasz.”

„Dziękuję bardzo, babciu”, mówię ze smutnym uśmiechem. Rozległo się pukanie do drzwi i Sophia poszła je otworzyć. „Czy panna młoda jest gotowa?” słyszę, jak pyta Gabriele.

„Tak, jestem gotowa, Gabriele, bardzo dziękuję”, odpowiadam, idąc do drzwi. Maria, Sophia i ja idziemy za Gabrielem do tylnego wyjścia prowadzącego do ogrodu. Tam Gabriele nas zostawia, by pójść do Alessandro.

„Jesteś gotowa, kochanie?” pyta Maria, prowadząc mnie do Masona. „Najbardziej jak mogę być”, odpowiadam. Zatrzymujemy się przed Masonem. „Wyglądasz pięknie, Liso. Dziękuję.” mówi.

„Nie, to ja dziękuję.” Uśmiecham się delikatnie.

„Sophia, możesz iść ze mną. Dziadek ją poprowadzi”, mówi Maria do Sophii. Mason bierze mnie pod ramię i prowadzi wzdłuż alejki. Słychać wyraźny szept gości, kiedy Mason i ja pojawiamy się w ogrodzie. Idziemy spokojnie. Potem jesteśmy już przy Alessandro i Gabriele. Biorę ramię, które wyciąga do mnie Alessandro i nagle uświadamiam sobie, jak pięknie wygląda w czarnym garniturze.

Wtedy słyszę, jak ksiądz mówi:

„Zebraliśmy się tu dziś, by połączyć tego mężczyznę, Alessandro Mancini, i tę kobietę, Lisę Saunders, węzłem małżeńskim.

Alessandro, czy bierzesz Lisę za swoją prawowitą żonę?”

„BIORĘ”, mówi Alessandro zirytowanym głosem.

„Liso, czy bierzesz Alessandro za swojego prawowitego męża?”

„BIORĘ”, mówię smutno, wiedząc, że od dziś jestem żoną tego mężczyzny.

„Na mocy uprawnień nadanych mi przez Państwo Watykańskie, ogłaszam was mężem i żoną. Możesz pocałować pannę młodą.” Gdy tylko to słyszę, moje serce bije szybciej. Co zrobi Alessandro? Czy pocałuje mnie przy wszystkich?

Zanim zdążę się zorientować, Alessandro przyciąga mnie do siebie i całuje mnie w policzek — w policzek, do diabła! „Czemu jestem tym rozczarowana?” pomyślałam, a dźwięk oklasków i szeptów gości sprowadził mnie na ziemię. Alessandro puszcza mnie i odwraca się do gości.

Ręka w rękę idziemy do namiotu, gdzie odbywa się przyjęcie. Goście rzucają kolorowe konfetti, gdy wchodzimy do namiotu. Widzę komplet obrączek z dwóch niebieskich diamentów. Muszę przyznać, że są piękne, ale coś mówi mi, że to rodzinne pierścionki. Nie zauważyłam pierścionka na swojej ręce, dopóki nie usłyszałam: „Jeszcze nigdy nie spotkałem kobiety z tak małymi dłońmi”, powiedział Alessandro.

Gdy zostaniemy sami, oddam mu pierścionek. Rodzina składa nam gratulacje, a kilku reporterów robi zdjęcia. Wtedy słyszę, jak Gabriele ogłasza: „Prosimy państwa młodych na parkiet.” Rozbrzmiewa „Thinking Out Loud” Eda Sheerana, a Alessandro i ja wychodzimy na parkiet. Zaczynam się denerwować, będąc tak blisko tego przystojnego mężczyzny. Wydaje mi się, że Alessandro nie może się doczekać końca tańca. Potem wszyscy siadają do uroczystego posiłku. Szampan leje się strumieniami, ale ja wypijam tylko jeden kieliszek i zauważam, że Alessandro robi to samo. Zastanawiam się, czy pójdzie ze mną do szpitala. „Czekaj, o czym ty myślisz, Liso? Oczywiście, że nie pójdzie.” przypominam sobie. Goście rozchodzą się kilka godzin po kolacji; wszyscy się żegnają, oprócz brata i bratowej Alessandro, których zaprosił na kilka dni. Po wyjściu gości przepraszam się, że idę się przebrać.

Ale nagle słyszę, jak Alessandro mówi: „Chciałbym poczuć, jak wyglądasz, zanim pójdziesz, Liso, jeśli nie masz nic przeciwko.” Wstaje z kanapy i ciągnie dalej: „Proszę, stań przede mną. Choć nie mam oczu, by cię zobaczyć, moje palce mogą mi powiedzieć równie dużo”. Alessandro najpierw dotyka mojej twarzy i włosów palcami; potem czuję, jak jego dłoń delikatnie głaszcze moje ramiona, ręce, talię i biodra. Czuję, jak gorący rumieniec rozlewa mi się po policzkach. Potem znów słyszę go mówiącego: „Jesteś naprawdę piękną panną młodą.” Alessandro opuszcza ręce wzdłuż ciała i mówi cicho: „Możesz się już przebrać, Liso. Pójdę dziś z tobą do szpitala.” Lisa bierze go pod ramię i mówi cicho: „Pozwól, że najpierw pomogę ci usiąść, potem się przebiorę.” Mówię mu to i pomagam mu usiąść. Potem szybko ich opuszczam i idę do swojego pokoju.

Wciąż czuję się, jakby to był sen, gdy zakładam nową czarną sukienkę vintage z dekoltem w łódkę i czarne czółenka, które kupiłam wczoraj w domu mody, zawieszam na szyi piękny diamentowy naszyjnik nieskończoności i zakładam złote kolczyki do kompletu. Nagle przypomniałam sobie o diamentowym pierścionku na palcu i postanowiłam oddać go Alessandro. Wracam tam, gdzie zostawiłam Alessandro. „Czy mogę prosić o chwilę rozmowy, Alessandro?” zapytałam go. „Tak, usiądź obok mnie i powiedz, o czym chcesz porozmawiać, Liso.” mówi. Ostrożnie siadam obok niego. „Chciałabym… to znaczy, chcę ci oddać twój pierścionek. Zdaję sobie sprawę, że to rodzinny pierścionek.”

„Masz rację”, przerywa szorstko. „To rodzinny pierścionek, którym każdy dziedzic Mancini zwykle się zaręcza. Moja babcia chce, żebyś go nosiła.” mówi chłodnym tonem. Nie wiem, czemu nagle poczułam ukłucie, gdy wypowiedział te słowa. „O której chcesz odwiedzić swoją siostrę?” Zmienił temat.

„Myślę, że powinniśmy już iść; w przeciwnym razie nie będę mogła jej zobaczyć po godzinach odwiedzin” – mówię. „Dobrze” – to wszystko, co powiedział, gdy wstał. Nagle uświadamiam sobie, jak wysoki i dobrze zbudowany jest ten mężczyzna, a garnitur podkreśla jego mięśnie pod ubraniem. Jego lśniące, czarne włosy są starannie zaczesane do tyłu, a jego piękna twarz pozostaje bez wyrazu. Złapałam go pod ramię i poprowadziłam do samochodu. W drodze do szpitala w samochodzie panuje cisza.

Piero zatrzymuje się przed szpitalem i pomaga Alessandro wysiąść z auta. „Możesz poczekać na nas tutaj w samochodzie, Piero.” Zwraca się do swojego kierowcy po włosku. „Pani Mancini zajmie się mną dalej.” Nie mam pojęcia, co właśnie powiedział, ale brzmi to zmysłowo. Ujęłam ramię Alessandro i ostrożnie wprowadziłam go do środka. Niezajęło długo, żebyśmy trafili do pokoju Lilani. Lilani była jeszcze przytomna, gdy weszliśmy do środka. „Lilly, chciałabym ci przedstawić Alessandro Mancini” – mówię po angielsku. Cieszę się, że Lilani wcześnie nauczyła się angielskiego, więc nie muszę wszystkiego tłumaczyć Alessandro. „To jest moja siostra Lilani Saunders, Alessandro.”

Alessandro wita się z Lilani, a ja pomagam mu usiąść na krześle obok łóżka. Pochylam się i całuję ją w głowę. „Jesteś gotowa na operację jutro, maleńka? Jak tylko wyjdziesz ze szpitala, zorganizuję pielęgniarkę, która się tobą zaopiekuje w twoim nowym domu, dopóki nie wyzdrowiejesz.” Na ustach Lilani pojawia się nieśmiały uśmiech, gdy mówi: „Będę mieszkać z tobą, wujku? Moja siostra mówi, że to duży dom, wygląda prawie jak zamek. Są w twoim ogrodzie wróżki? Będę miała swój pokój?” Lilani trajkocze dalej. Alessandro uprzejmie odpowiada. Nie mogę uwierzyć, jak ten mężczyzna nagle zmienił się o dziewięćdziesiąt stopni. „Tak, będziesz z nami mieszkać; mój dom jest chyba tak duży jak zamek. A czy są wróżki, nie wiem – może ty nam powiesz, jak już będziesz zdrowa? A jeśli chodzi o ostatnie pytanie, to tak, będziesz miała własny pokój z łazienką.” Alessandro mówi to bardzo spokojnie.

Lilani podziękowała mu uprzejmie. „Czy właśnie się pobraliście? Wyglądałaś jak księżniczka dla swojego księcia, Lisa? Och, a czy był tort? Chciałabym tam być.” Mówi to marzycielsko. Mogę się tylko uśmiechnąć na jej niewinność. „Tak, wszyscy mówią, że twoja siostra wyglądała pięknie; jak tylko wyjdziesz ze szpitala, kupię tort i wtedy będziesz mogła świętować z nami” – mówi przyjaźnie Alessandro. Lilani uśmiecha się i zamyka oczy; bardzo szybko zasypia. Wzdycham i mówię z troską:

„Chyba już śpi. Myślę, że nasza wizyta i emocje ją wyczerpały.”

„W takim razie powinniśmy już wyjść, żeby mogła odpocząć.” – cicho mówi Alessandro. Całuję siostrę delikatnie w głowę, po czym biorę Alessandro pod ramię i prowadzę go do samochodu. W drodze do posiadłości oboje milczymy.

Po powrocie do domu Alessandro natychmiast znika w swoim gabinecie, gdzie przez większość dnia załatwia sprawy przez telefon. Wzdycham i kręcę się po domu, aż spotykam babcię. „O, cześć kochanie. Chodź, usiądź ze mną. Jak się ma twoja siostra?” – pyta. „Chyba dobrze” – odpowiadam smutno. „Mam nadzieję, że po jutrzejszej operacji twojej siostrze będzie dużo lepiej, Lisa” – mówi babcia. „Alessandro to wszystko, co zostało Gabrielemu, poza Masonem i mną. Ich rodzice wcześnie odeszli. Alessandro był wtedy na ostatnim roku studiów, a Gabriele w ostatniej klasie szkoły. Alessandro musiał wtedy przejąć rodzinny interes i zająć się Gabrielem. Alessandro nie jest dziś zbyt przyjazną osobą. Już nie mówi o sobie. Dziadek i ja staraliśmy się być przy nich. Ale dziecko zawsze potrzebuje rodziców, bez względu na wiek. Widzisz, dlatego prosiłam cię, byś za niego wyszła. Po tym, jak narzeczona go zostawiła, stał się coraz bardziej bezwzględny.” Babcia tłumaczy ze smutkiem.

Patrzę na babcię i kiwam głową. „To prawda” – mówię cicho. „Nie jest przyjaznym człowiekiem. Musi uważać, bo pewnego dnia stanie się starym zrzędą.” Babcia cicho się śmieje i mówi: „Alessandro nie zawsze taki był, Lisa. To bezduszność jego byłej narzeczonej, Bianki Lombardi, tak go zgorzkniała. Zrozumie później, że nie wszystkie kobiety są takie jak Bianca. Obawiam się, że będzie za późno, żeby naprawić całe wyrządzone szkody.”

„Tak, zauważyłam, że nawet nie ufa ludziom, którzy szczerze chcą być dla niego mili” – mówi Lisa. Babcia przytakuje. „Masz rację. Mój wnuk nie jest teraz czyimkolwiek przyjacielem. Jest przekonany, że ludzie przyjaźnią się z nim tylko dlatego, że jest bogaty. Dlatego rodzina nie pali się do odwiedzin. Jego brat przyjeżdża, kiedy może, a ja i dziadek – cóż, dbam o to, żeby ten gamoń nas nie odtrącił, ale może właśnie ty jesteś mu potrzebna, żeby wrócił do dawnego siebie.”

„Zastanawiam się, czy będę na tyle silna, by to zrobić” – przyznaję szczerze. „On jest taki... Arogancki?” Rozmawiamy jeszcze chwilę, aż babcia oznajmia, że zrobi herbatę, a potem kładzie się spać. Idziemy do kuchni i zastajemy tam Alessandro i Gabriela jedzących lody. „Widzę, że wcale się nie zmieniliście, chłopcy.” Babcia gani ich. „To jego wina, babciu” – mówi Gabriel, wskazując na Alessandro. „Lisa, kochanie, chcesz kawę czy herbatę?” – pyta babcia. „Kawa byłaby świetna, dziękuję, babciu” – odpowiadam. Korzystam z okazji, by przyjrzeć się Alessandro, gdy nagle mówi: „Twoja siostra będzie operowana jutro o szóstej rano, Lisa. Jeśli będziesz w szpitalu o piątej, pewnie jeszcze ją zobaczysz, zanim trafi na salę operacyjną.” – powiedział Alessandro. „Dziękuję, Alessandro” – odpowiadam.

Babcia podaje mi kawę, a ja siadam na jednym z krzeseł. Gabriel i Alessandro rozmawiają o dzieciństwie i o tym, co robili dziadkowi. Po chwili przepraszam i wychodzę. „Poproszę gospodynię, żeby jutro rano cię obudziła, Lisa” – zapewnia Alessandro. „Myślę, że po tak intensywnym dniu przyda ci się porządny wypoczynek” – mówi babcia. Życzę wszystkim dobrej nocy i opuszczam pokój. Przypomniałam sobie, że dziś był dzień mojego ślubu, kiedy kładłam się do łóżka. Powinnam być na miesiącu miodowym z mężem, ale niestety, to nie jest zwyczajne małżeństwo. Gaszę światło, wciąż myśląc o aroganckim mężczyźnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Blind Billionaire

The Blind Billionaire

50 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

50

Treść

Aa