[Perspektywa Cory]
Siedem dolarów i trzydzieści dwa centy. Tyle dzieli mnie od dna, cokolwiek by to nie znaczyło, a jestem prawie pewna, że dno ma lepsze oświetlenie niż ten autobus.
Zdejmuję fartuch i wciskam go do torby, zapach smażonego tłuszczu wżarty w palce. Numer miga na ekranie telefonu—cierpliwy, niezmienny, niemal zabawny, jeśli spojrzeć pod odpowiednim kątem.
Mogłabym to zrobić znowu. Jeszcze raz, tylko raz—ta myśl przepływa przeze mnie jak coś zupełnie zwyczajnego, jakbym rozważała dodatkową zmianę, a nie to, co przysięgłam sobie nigdy nie powtórzyć.
Kciukiem wygaszam ekran, zanim pomysł nabierze życia. Autobus szarpie na moim przystanku i wysiadam w specjalności Kettleworth: mokro, szaro, pachnąco czyjąś kolacją.
Nasz budynek siedzi na rogu, jakby poddał się lata temu. Trzy piętra schodów z poręczą, która jest luźna odkąd miałam dziewiętnaście lat, pokonywane po dwa stopnie, bo światło na korytarzu już dawno zgasło.
Słyszę Dennisa—nie ojca, bo nie zasługuje na to miano—zanim jeszcze dotrę do drzwi—pijany w środku dnia, ten rodzaj upojenia, który zaostrza sylaby do kształtu odłamków. Jego głos przebija się przez cienkie drewno, gdy próbuję włożyć klucz do zamka.
— Nawet jednego pieprzonego akapitu przeczytać nie potrafisz — wrzeszczy. — Po co cię gdziekolwiek wysyłać, skoro wracasz głupsza niż byłaś?
— Tato, proszę—przestań, to mój projekt— — głos Blythe jest wysoki i napięty, próbuje brzmieć spokojnie, jak ją nauczyłam.
— Strata pieniędzy. — Coś się drze—papier, dużo papieru. — Strata mojego pieprzonego czasu i pieniędzy, tylko tym jesteś.
Drzwi otwierają się i mieszkanie uderza we mnie: stęchłe piwo, żar gorącego kaloryfera, osobliwa kwaśność człowieka, który dawno już się poddał. Dennis stoi nad biurkiem Blythe, jej segregator w pięściach, porwane kartki zaścielają dywan jak konfetti na najgorszej imprezie świata.
— Dennis, odłóż to. — Mój głos jest płaski, wyćwiczony, zawsze taki sam, gdy on jest w takim stanie.
Odwraca się, oczy szkliste, naczynka na nosie jak mapa jak co noc. — Ona zawala każdą pieprzoną lekcję, a ty chcesz, żebym siedział i—
— Ona nie zawala. — Staję w progu i trzymam się mocno. — Odłóż ten segregator i idź usiądź na kanapie, Dennis.
Blythe wciska się w ścianę, ramiona zaciśnięte na szkicowniku—to jedyne, co zdążyła chwycić, zanim on sięgnął. Nauczyła się tej sztuki, patrząc, jak robię to przez lata.
— Nie waż się mówić mi, co mam robić we własnym domu! — Warczy i podchodzi bliżej, tak blisko, że mogę policzyć, co i ile wypił.
— Własnym domu? — Nie ustępuję ani na centymetr. — Tym, za który nie zapłaciłeś czynszu od trzech miesięcy?
Jego ręka idzie szybko—otwarta dłoń na mój policzek, a głowa odskakuje w lewo, piekący ból natychmiast, ucho dzwoni, a obraz wyblakły na krawędziach. Za nim Blythe wydaje z siebie dźwięk na pół westchnienie, na pół krzyk, który połyka z powrotem.
Moje palce już są w kieszeni kurtki, już zaciskają się na pojemniku. Podnoszę gaz pieprzowy na wysokość jego twarzy, kciuk na spuście, ramię nieruchome.
— Spróbuj jeszcze raz — mówię, a mój głos jest tak spokojny, że nawet mnie przeraża. — Proszę. Błagam, spróbuj jeszcze raz.
Patrzy na pojemnik. Nie wstyd—nigdy wstyd—tylko rozpaczliwa kalkulacja szans, które nie są po jego stronie. Rzuca segregator i przesuwa się obok mnie, zatrzaskując drzwi Blythe z hukiem, który sprawia, że ściany drżą.
Czekam, aż sprężyny kanapy jękną pod jego ciężarem. Wtedy opuszczam gaz, chowam go do kieszeni i podchodzę do łóżka, na którym siedzi Blythe.
Drży—nie teatralnie, tylko cicho, to drżenie w dłoniach, w szczęce i gdzieś głęboko za żebrami. Przyciągam ją do siebie, a jej czoło opada na moje ramię, palce zaciskają się na rękawie.
— Hej. Już dobrze. — Głaszczę ją po włosach, za uszkiem chowam kosmyk, a kciukiem muskając skórę tuż pod nim.
Księżycowata plamka urodzeniowa jest dokładnie tam, gdzie powinna—malutka, zakrzywiona jak księżyc, jakby ktoś ją tam specjalnie odcisnął. W tym samym miejscu co moja. W tym samym co u Mamy.
Mieszkanie znika na jedno westchnienie. Zapach piwa, poszarpane kartki, dzwonienie w uchu—wszystko to odpływa. Zostaje tylko ona, z matczyną plamką na skórze.
— Tym razem dzwonię na policję. — Blythe odsuwa się, sięgając po telefon na szafce nocnej. — Mówię poważnie, Cora.
Chwytam ją za nadgarstek delikatnie, moje palce oplatają kość. — Nie. Najpierw musisz mnie wysłuchać.
— On cię uderzył . — Jej podbródek drży, ale oczy ma suche i wściekłe. — Widziałam, jak cię uderzył, a ty po prostu stałaś.
— A gdy policja wejdzie, zobaczy pijanego ojca i szesnastolatkę bez prawnego opiekuna. — Patrzę jej w oczy do momentu, aż przestaje się wyrywać. — Wiesz, co będzie potem.
— Nie obchodzi mnie to. — Ale nie sięga już po telefon. — Nie obchodzi mnie, co będzie potem.
— Dom grupowy, rodzina zastępcza u obcych. — Powoli puszczam jej nadgarstek. — A ja nie odzyskam cię bez sędziego, umowy najmu, prawdziwej wypłaty.
Osiada na zagłówku, obserwuję, jak walka ulatuje z jej ramion. — Więc on może to robić bez końca.
— Nie bez końca. — Gardło ściska mi się na kolejnym słowie, jakby było ze szkła. — Na razie—ale wyciągnę nas stąd.
— Jak? — Szarpie luźną nitkę na poszewce, nie patrząc na mnie. — Kiedy—bo ciągle mówisz „wkrótce”.
— Wiem. — Biorę jej dłoń i przytrzymuję. — Musisz mi jeszcze trochę zaufać—dasz radę?
— A co z pieniędzmi na studia? — Patrzy na mnie tymi zielonymi oczami—dokładnie ten sam odcień, co moje, ten sam co chłopca, którego trzymałam przez dziesięć sekund w sali porodowej, zanim zabrała go pielęgniarka. — Mówiłaś, że to załatwione.
— Jest załatwione. — Kłamstwo wypływa gładko, jak zawsze wtedy, gdy to naprawdę ważne. — Te pieniądze nigdzie nie znikną, B.
Kiwnęła głową. Wierzy mi, zawsze i bez pytań, a ciężar tego osiada mi na plecach jak coś, co będę dźwigać jeszcze w wieku osiemdziesięciu lat.
Zostaję, aż zasypia, szkicownik otwarty na poduszce, półskończony ptak, którego nigdy nie pozwoli mi nazwać. Zamykam jej drzwi i przechodzę obok Dennisa, który śpi nieprzytomny, telewizor maluje jego zwiotczałą twarz na niebiesko.
W swoim pokoju otwieram dolną szufladę—tę, która się zacina i wymaga podciągnięcia, co opanowałam lata temu. Profil agencji leży pod złożonym swetrem, dokładnie tam, gdzie go zostawiłam.
Moje zdjęcie, historia chorób, opinia psychologa—wszystko sprowadzone do laminowanej karty, która określa mnie jako doskonałą kandydatkę. Ostatni poród: dwa lata temu, zdrowy chłopiec, osiem funtów i cztery uncje.
Wyciągam telefon i wpisuję adres z pamięci. Strona ładuje się kawałkami—stockowe rodziny śmiejące się do nikogo, slogan w czcionce droższej niż całe moje konto.
Moja strona profilowa wciąż tam jest, wyszarzona, nieaktywna. Jeden niebieski przycisk na dole, cierpliwy i czekający, jakby zawsze wiedział, że wrócę: Aktywuj profil .
Siedem trzydzieści dwa na koncie, fundusz, który nie jest funduszem na studia, Dennis na kanapie, znamię Blythe wciąż ciepłe pod moim kciukiem.
Mój palec zawisa.
Przesuń w górę, aby kontynuować
* Trzy lata temu *
Centrum Surogacji Thornbury pachniało lawendą i odpowiedzialnością prawną. Dwa dyfuzory zapachowe stały po obu stronach recepcji, pracując na pełnych obrotach, by zamaskować fakt, że to miejsce, gdzie kobiety podpisywały swoje ciała w trzech egzemplarzach.
Siedziałam w sali konsultacyjnej, z dłońmi splecionymi na brzuchu, który przestał być mój gdzieś około dwunastego tygodnia. Janet Kessler skończyła czytać moją kartę, zamknęła teczkę i uśmiechnęła się — tym konkretnym uśmiechem, którego zapewne nauczyła się na szkoleniu.
"Wszystko wygląda świetnie, Cora. Ciśnienie idealne, dziecko rozwija się prawidłowo. Jutro kończysz trzydzieści siedem tygodni."
"Wiem." Przesunęłam się na krześle, które było zaprojektowane z myślą o kobietach znacznie mniej ciężarnych ode mnie. "Liczyłam."
"Jestem pewna, że tak." Otworzyła drugą teczkę — grubszą, z kolorowymi zakładkami. "To nasza ostatnia kontrola przed porodem, więc chciałabym przejść przez procedurę po porodzie i uzyskać jeszcze kilka podpisów."
"Jeszcze więcej podpisów." Zerknęłam na stos papierów. "W ciągu ostatnich dziewięciu miesięcy podpisałam więcej dokumentów niż większość ludzi przy kupnie domu."
Janet wyjęła długopis z ceramicznego kubka stojącego na biurku — kubek miał na sobie rysunkowego bociana, bo ktoś w tym budynku miał poczucie humoru, które chciałabym przebadać pod mikroskopem. Kliknęła długopisem i wyrównała papiery między nami.
"Zacznijmy od planu porodu. Prywatny pokój w Royal Marsden, siódme piętro — przyszli rodzice wszystko zorganizowali i opłacili."
"I nie zobaczę ich." Kciukiem zataczałam powolne kółko na kolanie. "Tak ustaliliśmy i o to sama prosiłam."
"Zgadza się. Po porodzie dziecko zostanie na krótko przyłożone do skóry, co jest standardową procedurą, a potem przekazane zespołowi pielęgniarskiemu." Zawiesiła głos, obserwując mnie jak zawsze podczas tych momentów kontrolnych.
"Od początku jasno określiłaś swoje granice," mówiła dalej. "Nie wybierasz imienia, nie chcesz żadnych informacji po przekazaniu dziecka."
"Żadnego imienia, żadnych zdjęć, żadnego adresu zwrotnego." Odliczałam każdy punkt na palcach. "Odpowiedź taka sama jak od pierwszego do ósmego miesiąca, Janet."
Pochyliła się lekko do przodu, trzymając długopis przy ustach. "Mogę zapytać coś poza scenariuszem?"
"Większość naszych surogatek na tym etapie zaczyna zmieniać swoje granice — chcą zdjęcia, pytają o rodzinę. Ty nie zmieniłaś nic, chciałam się upewnić, czy to siła, a nie tłumienie emocji."
Zacisnęłam szczękę, zanim odpowiedziałam. "Moja siostra ma trzynaście lat. Nasz ojciec przepija renty, a ja kelneruję pięć nocy w tygodniu."
"Znam twoją sytuację." Janet złożyła dłonie na teczce. "Pytam o stronę emocjonalną."
"Od początku miałam zasady i się ich trzymałam." Patrzyłam jej prosto w oczy, aż to ona spuściła wzrok pierwsza. "Nie wyobrażam sobie, kim to dziecko będzie. Nie wybieram imion pod prysznicem."
"On nie jest mój teraz i nie będzie mój jutro. To nie tłumienie — to matematyka."
"Koszty leczenia Blythe." Janet powiedziała to łagodnie, nie jako pytanie. "Wynagrodzenie pokrywa to, czego nie daje ci inna praca."
"Pokrywa różnicę między tym, by jej diagnoza pozostała uleczalna, a tym, co zabiło naszą matkę." Mój głos był płaski, rzeczowy — tylko tak umiałam to powiedzieć, by słowa nie nabrały pazurów. "Więc tak. Jestem tutaj, bo liczby mają sens."
W ciszy znów włączył się dyfuzor lawendowy. Janet długo się we mnie wpatrywała, po czym odkręciła długopis i przesunęła pierwszy dokument w moją stronę.
"To potwierdza twoją zgodę na zrzeczenie się praw rodzicielskich po porodzie." Przeszła do drugiej strony. "A to ostateczna autoryzacja płatności — środki zostaną przelane w ciągu czterdziestu ośmiu godzin."
Podpisywałam każdą stronę tam, gdzie wskazywały jej smukłe palce z francuskim manicure. Długopis był ciężki, drogi — taki, jaki dają, gdy podpisujesz coś wartego więcej niż twój roczny dochód.
"Ostatni." Janet położyła ostatnią kartkę przede mną. "Oświadczenie, że nie będziesz szukać tożsamości przyszłych rodziców, a oni nie otrzymają informacji o tobie."
Podpisałam bez zawahania. Janet zebrała papiery i spojrzała na mnie ponad nimi, a jej profesjonalne ciepło na moment ustąpiło miejsca prawdziwej osobie.
"Jesteś gotowa, Cora?" Zapytała tak, jak pyta się kogoś, wiedząc, że odpowiedź może być kłamstwem.
Dłoń spoczęła na zaokrągleniu brzucha. Pod palcami coś się poruszyło — powolny przewrót, pięta albo łokieć napierający na moją dłoń jak pytanie, na które nie zamierzałam odpowiedzieć. Spojrzałam na Janet i skinęłam głową.
Szesnaście dni później dowiedziałam się, że "gotowa" to słowo, którego użyłam zbyt pewnie, siedząc w lawendowym pokoju z kubkiem w bociany i stertą papierów, które nic nie ważyły.
Sala porodowa w Royal Marsden była biała, jasna i wydajna. Dwanaście godzin porodu skondensowanych do urywków — moje palce ściskające metalową poręcz łóżka, pielęgniarka mówiąca "już prawie" co pół godziny, lampa operacyjna brzęcząca na częstotliwości, którą słyszy tylko kobieta w trakcie porodu.
A potem — dźwięk. Krzyk, ogromny jak na coś tak małego, wypełniający pokój po kątach, i nagle każdy mięsień w moim ciele rozluźnił się jednocześnie.
"Zdrowy chłopiec." Głos lekarza dochodził zza blasku lampy operacyjnej. "Osiem funtów, cztery uncje."
Położyli go na mojej piersi dla standardowego kontaktu skóra do skóry — sześćdziesiąt sekund, może dziewięćdziesiąt. Był ciepły, wściekły i niewyobrażalnie prawdziwy, zaciśnięte piąstki przy moim obojczyku jakby miał do złożenia zażalenie.
Ciemne włosy, gładkie i dzikie. Gdy otworzył oczy — zielone, moje zielone, dokładnie ten odcień, który widziałam codziennie w lustrze i w twarzy Blythe nad każdym kuchennym stołem.
Poniżej jego lewego ucha, półksiężycowaty znak wyginał się na skórze — mały, wyraźny, jakby ktoś wcisnął paznokieć w glinę. Taki sam miałam ja, taki miała moja matka, taki miała Blythe pod włosami tam, gdzie tylko ja wiedziałam, by spojrzeć.
Zapamiętałam go tak, jak zapamiętuje się pokój, który zaraz się opuści na zawsze — każdy kąt, każdy cień, konkretny ciężar jego ciała na moim mostku. Palcem musnęłam krawędź jego ucha, ledwo dotykając, i wtedy pojawiła się pielęgniarka.
Delikatne, wprawne ręce uniosły go. Moje ramiona pozostały tam, gdzie były, zakreślone wokół jego kształtu w pustym powietrzu.
Ostatnie dokumenty podpisywałam na korytarzu tanim długopisem z pielęgniarskiego stanowiska. Dziewięćdziesiąt procent wynagrodzenia powędrowało na konto, które założyłam dla Blythe — to, które uważała za fundusz na studia, a które utrzymywało jej diagnozę po właściwej stronie leczenia.
Na zewnątrz, w lutowej ciemności, czekała taksówka, ledwie świtało, zimno wdzierało się każdą szczeliną płaszcza. Usiadłam na tylnym siedzeniu i przycisnęłam dłonie do ud, by powstrzymać drżenie.
Nigdy nie będę musiała znać jego imienia. Nigdy nie będę musiała znów widzieć jego twarzy, ani zastanawiać się, czy te zielone oczy pozostały zielone, czy zmieniły się jak u niektórych dzieci.
Taksówka skręciła w Kettleworth Road, a ja oparłam głowę o szybę, patrząc, jak latarnie przesuwają się za oknem — każda taka sama, matowa pomarańcza, każda oddalająca mnie od chłopca, który uczył się oddychać beze mnie. Dłonie nie przestawały mi drżeć, choć mocno je przyciskałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować