passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Boy with Her Eyes - Rozdział #2 - autor Tessa Kelwyn

The Boy with Her Eyes

/

Rozdział 2

Rozdział 1

[Perspektywa Cory]

Siedem dolarów i trzydzieści dwa centy. Tyle dzieli mnie od dna, cokolwiek by to nie znaczyło, a jestem prawie pewna, że dno ma lepsze oświetlenie niż ten autobus.

Zdejmuję fartuch i wciskam go do torby, zapach smażonego tłuszczu wżarty w palce. Numer miga na ekranie telefonu—cierpliwy, niezmienny, niemal zabawny, jeśli spojrzeć pod odpowiednim kątem.

Mogłabym to zrobić znowu. Jeszcze raz, tylko raz—ta myśl przepływa przeze mnie jak coś zupełnie zwyczajnego, jakbym rozważała dodatkową zmianę, a nie to, co przysięgłam sobie nigdy nie powtórzyć.

Kciukiem wygaszam ekran, zanim pomysł nabierze życia. Autobus szarpie na moim przystanku i wysiadam w specjalności Kettleworth: mokro, szaro, pachnąco czyjąś kolacją.

Nasz budynek siedzi na rogu, jakby poddał się lata temu. Trzy piętra schodów z poręczą, która jest luźna odkąd miałam dziewiętnaście lat, pokonywane po dwa stopnie, bo światło na korytarzu już dawno zgasło.

Słyszę Dennisa—nie ojca, bo nie zasługuje na to miano—zanim jeszcze dotrę do drzwi—pijany w środku dnia, ten rodzaj upojenia, który zaostrza sylaby do kształtu odłamków. Jego głos przebija się przez cienkie drewno, gdy próbuję włożyć klucz do zamka.

— Nawet jednego pieprzonego akapitu przeczytać nie potrafisz — wrzeszczy. — Po co cię gdziekolwiek wysyłać, skoro wracasz głupsza niż byłaś?

— Tato, proszę—przestań, to mój projekt— — głos Blythe jest wysoki i napięty, próbuje brzmieć spokojnie, jak ją nauczyłam.

— Strata pieniędzy. — Coś się drze—papier, dużo papieru. — Strata mojego pieprzonego czasu i pieniędzy, tylko tym jesteś.

Drzwi otwierają się i mieszkanie uderza we mnie: stęchłe piwo, żar gorącego kaloryfera, osobliwa kwaśność człowieka, który dawno już się poddał. Dennis stoi nad biurkiem Blythe, jej segregator w pięściach, porwane kartki zaścielają dywan jak konfetti na najgorszej imprezie świata.

— Dennis, odłóż to. — Mój głos jest płaski, wyćwiczony, zawsze taki sam, gdy on jest w takim stanie.

Odwraca się, oczy szkliste, naczynka na nosie jak mapa jak co noc. — Ona zawala każdą pieprzoną lekcję, a ty chcesz, żebym siedział i—

— Ona nie zawala. — Staję w progu i trzymam się mocno. — Odłóż ten segregator i idź usiądź na kanapie, Dennis.

Blythe wciska się w ścianę, ramiona zaciśnięte na szkicowniku—to jedyne, co zdążyła chwycić, zanim on sięgnął. Nauczyła się tej sztuki, patrząc, jak robię to przez lata.

— Nie waż się mówić mi, co mam robić we własnym domu! — Warczy i podchodzi bliżej, tak blisko, że mogę policzyć, co i ile wypił.

— Własnym domu? — Nie ustępuję ani na centymetr. — Tym, za który nie zapłaciłeś czynszu od trzech miesięcy?

Jego ręka idzie szybko—otwarta dłoń na mój policzek, a głowa odskakuje w lewo, piekący ból natychmiast, ucho dzwoni, a obraz wyblakły na krawędziach. Za nim Blythe wydaje z siebie dźwięk na pół westchnienie, na pół krzyk, który połyka z powrotem.

Moje palce już są w kieszeni kurtki, już zaciskają się na pojemniku. Podnoszę gaz pieprzowy na wysokość jego twarzy, kciuk na spuście, ramię nieruchome.

— Spróbuj jeszcze raz — mówię, a mój głos jest tak spokojny, że nawet mnie przeraża. — Proszę. Błagam, spróbuj jeszcze raz.

Patrzy na pojemnik. Nie wstyd—nigdy wstyd—tylko rozpaczliwa kalkulacja szans, które nie są po jego stronie. Rzuca segregator i przesuwa się obok mnie, zatrzaskując drzwi Blythe z hukiem, który sprawia, że ściany drżą.

Czekam, aż sprężyny kanapy jękną pod jego ciężarem. Wtedy opuszczam gaz, chowam go do kieszeni i podchodzę do łóżka, na którym siedzi Blythe.

Drży—nie teatralnie, tylko cicho, to drżenie w dłoniach, w szczęce i gdzieś głęboko za żebrami. Przyciągam ją do siebie, a jej czoło opada na moje ramię, palce zaciskają się na rękawie.

— Hej. Już dobrze. — Głaszczę ją po włosach, za uszkiem chowam kosmyk, a kciukiem muskając skórę tuż pod nim.

Księżycowata plamka urodzeniowa jest dokładnie tam, gdzie powinna—malutka, zakrzywiona jak księżyc, jakby ktoś ją tam specjalnie odcisnął. W tym samym miejscu co moja. W tym samym co u Mamy.

Mieszkanie znika na jedno westchnienie. Zapach piwa, poszarpane kartki, dzwonienie w uchu—wszystko to odpływa. Zostaje tylko ona, z matczyną plamką na skórze.

— Tym razem dzwonię na policję. — Blythe odsuwa się, sięgając po telefon na szafce nocnej. — Mówię poważnie, Cora.

Chwytam ją za nadgarstek delikatnie, moje palce oplatają kość. — Nie. Najpierw musisz mnie wysłuchać.

— On cię uderzył . — Jej podbródek drży, ale oczy ma suche i wściekłe. — Widziałam, jak cię uderzył, a ty po prostu stałaś.

— A gdy policja wejdzie, zobaczy pijanego ojca i szesnastolatkę bez prawnego opiekuna. — Patrzę jej w oczy do momentu, aż przestaje się wyrywać. — Wiesz, co będzie potem.

— Nie obchodzi mnie to. — Ale nie sięga już po telefon. — Nie obchodzi mnie, co będzie potem.

— Dom grupowy, rodzina zastępcza u obcych. — Powoli puszczam jej nadgarstek. — A ja nie odzyskam cię bez sędziego, umowy najmu, prawdziwej wypłaty.

Osiada na zagłówku, obserwuję, jak walka ulatuje z jej ramion. — Więc on może to robić bez końca.

— Nie bez końca. — Gardło ściska mi się na kolejnym słowie, jakby było ze szkła. — Na razie—ale wyciągnę nas stąd.

— Jak? — Szarpie luźną nitkę na poszewce, nie patrząc na mnie. — Kiedy—bo ciągle mówisz „wkrótce”.

— Wiem. — Biorę jej dłoń i przytrzymuję. — Musisz mi jeszcze trochę zaufać—dasz radę?

— A co z pieniędzmi na studia? — Patrzy na mnie tymi zielonymi oczami—dokładnie ten sam odcień, co moje, ten sam co chłopca, którego trzymałam przez dziesięć sekund w sali porodowej, zanim zabrała go pielęgniarka. — Mówiłaś, że to załatwione.

— Jest załatwione. — Kłamstwo wypływa gładko, jak zawsze wtedy, gdy to naprawdę ważne. — Te pieniądze nigdzie nie znikną, B.

Kiwnęła głową. Wierzy mi, zawsze i bez pytań, a ciężar tego osiada mi na plecach jak coś, co będę dźwigać jeszcze w wieku osiemdziesięciu lat.

Zostaję, aż zasypia, szkicownik otwarty na poduszce, półskończony ptak, którego nigdy nie pozwoli mi nazwać. Zamykam jej drzwi i przechodzę obok Dennisa, który śpi nieprzytomny, telewizor maluje jego zwiotczałą twarz na niebiesko.

W swoim pokoju otwieram dolną szufladę—tę, która się zacina i wymaga podciągnięcia, co opanowałam lata temu. Profil agencji leży pod złożonym swetrem, dokładnie tam, gdzie go zostawiłam.

Moje zdjęcie, historia chorób, opinia psychologa—wszystko sprowadzone do laminowanej karty, która określa mnie jako doskonałą kandydatkę. Ostatni poród: dwa lata temu, zdrowy chłopiec, osiem funtów i cztery uncje.

Wyciągam telefon i wpisuję adres z pamięci. Strona ładuje się kawałkami—stockowe rodziny śmiejące się do nikogo, slogan w czcionce droższej niż całe moje konto.

Moja strona profilowa wciąż tam jest, wyszarzona, nieaktywna. Jeden niebieski przycisk na dole, cierpliwy i czekający, jakby zawsze wiedział, że wrócę: Aktywuj profil .

Siedem trzydzieści dwa na koncie, fundusz, który nie jest funduszem na studia, Dennis na kanapie, znamię Blythe wciąż ciepłe pod moim kciukiem.

Mój palec zawisa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

* Trzy lata temu *

Centrum Surogacji Thornbury pachniało lawendą i odpowiedzialnością prawną. Dwa dyfuzory zapachowe stały po obu stronach recepcji, pracując na pełnych obrotach, by zamaskować fakt, że to miejsce, gdzie kobiety podpisywały swoje ciała w trzech egzemplarzach.

Siedziałam w sali konsultacyjnej, z dłońmi splecionymi na brzuchu, który przestał być mój gdzieś około dwunastego tygodnia. Janet Kessler skończyła czytać moją kartę, zamknęła teczkę i uśmiechnęła się — tym konkretnym uśmiechem, którego zapewne nauczyła się na szkoleniu.

"Wszystko wygląda świetnie, Cora. Ciśnienie idealne, dziecko rozwija się prawidłowo. Jutro kończysz trzydzieści siedem tygodni."

"Wiem." Przesunęłam się na krześle, które było zaprojektowane z myślą o kobietach znacznie mniej ciężarnych ode mnie. "Liczyłam."

"Jestem pewna, że tak." Otworzyła drugą teczkę — grubszą, z kolorowymi zakładkami. "To nasza ostatnia kontrola przed porodem, więc chciałabym przejść przez procedurę po porodzie i uzyskać jeszcze kilka podpisów."

"Jeszcze więcej podpisów." Zerknęłam na stos papierów. "W ciągu ostatnich dziewięciu miesięcy podpisałam więcej dokumentów niż większość ludzi przy kupnie domu."

Janet wyjęła długopis z ceramicznego kubka stojącego na biurku — kubek miał na sobie rysunkowego bociana, bo ktoś w tym budynku miał poczucie humoru, które chciałabym przebadać pod mikroskopem. Kliknęła długopisem i wyrównała papiery między nami.

"Zacznijmy od planu porodu. Prywatny pokój w Royal Marsden, siódme piętro — przyszli rodzice wszystko zorganizowali i opłacili."

"I nie zobaczę ich." Kciukiem zataczałam powolne kółko na kolanie. "Tak ustaliliśmy i o to sama prosiłam."

"Zgadza się. Po porodzie dziecko zostanie na krótko przyłożone do skóry, co jest standardową procedurą, a potem przekazane zespołowi pielęgniarskiemu." Zawiesiła głos, obserwując mnie jak zawsze podczas tych momentów kontrolnych.

"Od początku jasno określiłaś swoje granice," mówiła dalej. "Nie wybierasz imienia, nie chcesz żadnych informacji po przekazaniu dziecka."

"Żadnego imienia, żadnych zdjęć, żadnego adresu zwrotnego." Odliczałam każdy punkt na palcach. "Odpowiedź taka sama jak od pierwszego do ósmego miesiąca, Janet."

Pochyliła się lekko do przodu, trzymając długopis przy ustach. "Mogę zapytać coś poza scenariuszem?"

"Większość naszych surogatek na tym etapie zaczyna zmieniać swoje granice — chcą zdjęcia, pytają o rodzinę. Ty nie zmieniłaś nic, chciałam się upewnić, czy to siła, a nie tłumienie emocji."

Zacisnęłam szczękę, zanim odpowiedziałam. "Moja siostra ma trzynaście lat. Nasz ojciec przepija renty, a ja kelneruję pięć nocy w tygodniu."

"Znam twoją sytuację." Janet złożyła dłonie na teczce. "Pytam o stronę emocjonalną."

"Od początku miałam zasady i się ich trzymałam." Patrzyłam jej prosto w oczy, aż to ona spuściła wzrok pierwsza. "Nie wyobrażam sobie, kim to dziecko będzie. Nie wybieram imion pod prysznicem."

"On nie jest mój teraz i nie będzie mój jutro. To nie tłumienie — to matematyka."

"Koszty leczenia Blythe." Janet powiedziała to łagodnie, nie jako pytanie. "Wynagrodzenie pokrywa to, czego nie daje ci inna praca."

"Pokrywa różnicę między tym, by jej diagnoza pozostała uleczalna, a tym, co zabiło naszą matkę." Mój głos był płaski, rzeczowy — tylko tak umiałam to powiedzieć, by słowa nie nabrały pazurów. "Więc tak. Jestem tutaj, bo liczby mają sens."

W ciszy znów włączył się dyfuzor lawendowy. Janet długo się we mnie wpatrywała, po czym odkręciła długopis i przesunęła pierwszy dokument w moją stronę.

"To potwierdza twoją zgodę na zrzeczenie się praw rodzicielskich po porodzie." Przeszła do drugiej strony. "A to ostateczna autoryzacja płatności — środki zostaną przelane w ciągu czterdziestu ośmiu godzin."

Podpisywałam każdą stronę tam, gdzie wskazywały jej smukłe palce z francuskim manicure. Długopis był ciężki, drogi — taki, jaki dają, gdy podpisujesz coś wartego więcej niż twój roczny dochód.

"Ostatni." Janet położyła ostatnią kartkę przede mną. "Oświadczenie, że nie będziesz szukać tożsamości przyszłych rodziców, a oni nie otrzymają informacji o tobie."

Podpisałam bez zawahania. Janet zebrała papiery i spojrzała na mnie ponad nimi, a jej profesjonalne ciepło na moment ustąpiło miejsca prawdziwej osobie.

"Jesteś gotowa, Cora?" Zapytała tak, jak pyta się kogoś, wiedząc, że odpowiedź może być kłamstwem.

Dłoń spoczęła na zaokrągleniu brzucha. Pod palcami coś się poruszyło — powolny przewrót, pięta albo łokieć napierający na moją dłoń jak pytanie, na które nie zamierzałam odpowiedzieć. Spojrzałam na Janet i skinęłam głową.

Szesnaście dni później dowiedziałam się, że "gotowa" to słowo, którego użyłam zbyt pewnie, siedząc w lawendowym pokoju z kubkiem w bociany i stertą papierów, które nic nie ważyły.

Sala porodowa w Royal Marsden była biała, jasna i wydajna. Dwanaście godzin porodu skondensowanych do urywków — moje palce ściskające metalową poręcz łóżka, pielęgniarka mówiąca "już prawie" co pół godziny, lampa operacyjna brzęcząca na częstotliwości, którą słyszy tylko kobieta w trakcie porodu.

A potem — dźwięk. Krzyk, ogromny jak na coś tak małego, wypełniający pokój po kątach, i nagle każdy mięsień w moim ciele rozluźnił się jednocześnie.

"Zdrowy chłopiec." Głos lekarza dochodził zza blasku lampy operacyjnej. "Osiem funtów, cztery uncje."

Położyli go na mojej piersi dla standardowego kontaktu skóra do skóry — sześćdziesiąt sekund, może dziewięćdziesiąt. Był ciepły, wściekły i niewyobrażalnie prawdziwy, zaciśnięte piąstki przy moim obojczyku jakby miał do złożenia zażalenie.

Ciemne włosy, gładkie i dzikie. Gdy otworzył oczy — zielone, moje zielone, dokładnie ten odcień, który widziałam codziennie w lustrze i w twarzy Blythe nad każdym kuchennym stołem.

Poniżej jego lewego ucha, półksiężycowaty znak wyginał się na skórze — mały, wyraźny, jakby ktoś wcisnął paznokieć w glinę. Taki sam miałam ja, taki miała moja matka, taki miała Blythe pod włosami tam, gdzie tylko ja wiedziałam, by spojrzeć.

Zapamiętałam go tak, jak zapamiętuje się pokój, który zaraz się opuści na zawsze — każdy kąt, każdy cień, konkretny ciężar jego ciała na moim mostku. Palcem musnęłam krawędź jego ucha, ledwo dotykając, i wtedy pojawiła się pielęgniarka.

Delikatne, wprawne ręce uniosły go. Moje ramiona pozostały tam, gdzie były, zakreślone wokół jego kształtu w pustym powietrzu.

Ostatnie dokumenty podpisywałam na korytarzu tanim długopisem z pielęgniarskiego stanowiska. Dziewięćdziesiąt procent wynagrodzenia powędrowało na konto, które założyłam dla Blythe — to, które uważała za fundusz na studia, a które utrzymywało jej diagnozę po właściwej stronie leczenia.

Na zewnątrz, w lutowej ciemności, czekała taksówka, ledwie świtało, zimno wdzierało się każdą szczeliną płaszcza. Usiadłam na tylnym siedzeniu i przycisnęłam dłonie do ud, by powstrzymać drżenie.

Nigdy nie będę musiała znać jego imienia. Nigdy nie będę musiała znów widzieć jego twarzy, ani zastanawiać się, czy te zielone oczy pozostały zielone, czy zmieniły się jak u niektórych dzieci.

Taksówka skręciła w Kettleworth Road, a ja oparłam głowę o szybę, patrząc, jak latarnie przesuwają się za oknem — każda taka sama, matowa pomarańcza, każda oddalająca mnie od chłopca, który uczył się oddychać beze mnie. Dłonie nie przestawały mi drżeć, choć mocno je przyciskałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

* Teraz *

Biuro Kettleworth Family Services ma urok miejsca, gdzie nadzieja przychodzi, by wypełnić dokumenty i umrzeć. Świetlówki, plastikowe krzesła przymocowane do podłogi, dystrybutor wody wydający dźwięk przypominający topiące się co czterdzieści sekund małe zwierzątko.

Siedzę naprzeciwko kobiety o imieniu Diane Pruitt, z teczką na kolanach, w której znajdują się wszystkie dokumenty, jakie posiadam na świecie. Otwiera ją, nie podnosząc wzroku, okulary do czytania osadzone dokładnie pośrodku nosa.

— Więc chce pani złożyć wniosek o prawną opiekę nad nieletnią siostrą. — Przerzuca stronę. — Blythe Whitfield, lat szesnaście.

— Zgadza się. — Prostuję się na plastikowym krześle, które skrzypi pode mną, jakby miało własne zdanie. — Przyniosłam wszystko — świadectwa szkolne, historię medyczną, zaświadczenie o zatrudnieniu, oświadczenie osobiste.

Diane przewraca strony jak mechanik obraca części silnika — sprawnie, chłodno, diagnozując jeszcze zanim zobaczy całą maszynę. Jej długopis dwa razy stuka o blat biurka.

— Obecnie jest pani zatrudniona jako... — sprawdza stronę — kelnerka w Kettleworth Bar and Grill. Na część etatu.

— Pełen wymiar godzin, klasyfikacja na część etatu. — Trzymam dłonie płasko na teczce. — Grafik mam pięć nocy w tygodniu, ale nie zamierzają tego zapisać na papierze.

— Czyli bez świadczeń, bez gwarancji zatrudnienia i rocznym dochodem w wysokości... — zagląda do moich wyciągów bankowych i jej długopis przestaje stukać. Cisza tam, gdzie powinna być liczba, mówi wszystko, co powiedziałaby liczba.

— To niewiele — dodaję, bo ktoś musi przyznać, że jest tu trup w pokoju. — Wiem, jak to wygląda na papierze.

— To nie wystarcza. — Diane zamyka stronę z delikatnością ostateczności, jakby zamykała wieko trumny. — Sąd wymaga dowodu stabilności finansowej wystarczającej do zapewnienia nieletniej mieszkania, wyżywienia, opieki medycznej, kosztów edukacji.

— Mogę pracować więcej. — Pochylam się do przodu na plastikowym krześle. — Mogę znaleźć drugą pracę, taką która płaci—

— Pozwoli pani, że skończę. — Podnosi palec — nie nieuprzejmie, ale nie do ruszenia. — Potrzebuje pani również samodzielnego mieszkania — umowy najmu na własne nazwisko, sprawdzonego i zatwierdzonego jako odpowiedniego dla nieletniej.

— Obecnie mieszka pani w mieszkaniu ojca, zgadza się? — Spogląda znowu na formularz. — Brak umowy najmu na pani nazwisko, brak samodzielnego adresu.

— Zgadza się. — Słowo smakuje jak coś, co znalazłam na podeszwie buta, i połykam je z takim samym entuzjazmem.

Diane zdejmuje okulary i odkłada je na biurko. — Cora, powiem wprost — w obecnej sytuacji ten wniosek nie zostałby zatwierdzony.

Moje palce odnajdują krawędź teczki i naciskają, aż karton się wygina. Każdy dokument w tym stosie — każdy formularz wypełniany o drugiej nad ranem, każdy rekord, o który prosiłam i porządkowałam przekładkami z dyskontu — wszystko to składa się na schludną, kolorystycznie uporządkowaną wersję niewystarczająco .

— Co sprawiłoby, że zostałby zaakceptowany? — Mój głos brzmi pewnie, co jest cudem inżynierii, za który powinnam dostać medal.

— Stabilny dochód, możliwy do udokumentowania. Umowa najmu na pani nazwisko. — Wymienia je na palcach tak, jak ja liczę powody, by oddychać wracając autobusem do domu. — Ocena warunków mieszkaniowych i udokumentowana zdolność do zaspokojenia potrzeb nieletniej.

— Niech mi pani powie dokładnie, jakie są wymagania, a spełnię je, wszystkie co do jednego. — Zaciskam szczęki tak mocno, że bolą mnie zęby trzonowe.

Diane przygląda mi się uważnie, jej usta układają się w linię, która nie jest ani współczuciem, ani zwątpieniem — gdzieś pośrodku, tam gdzie ludzie, którzy widzieli zbyt wiele akt, mieszkają na stałe.

— Blythe ma żyjącego ojca — to on jest prawnym opiekunem. — Składa dłonie na biurku. — Dlaczego pani, mając dwadzieścia pięć lat, siedzi w moim biurze, próbując przejąć jego obowiązki?

Siniak na moim łuku jarzmowym wyblakł do żółto-zielonego pod podkładem z próbki zabranej z aptecznego standu. Oczy Diane na chwilę zerkają na niego — tylko raz — po czym wracają do moich.

— Nie radzi sobie z organizacją. — Staram się, by mój głos był równy, a ręce nieruchome. — Blythe potrzebuje więcej struktury niż on jej zapewnia.

— Struktury. — Powtarza słowo, jakby szukała w nim pęknięć. — Jeśli są obawy o bezpieczeństwo — przemoc, zaniedbanie, problemy z używkami — może pani złożyć zawiadomienie.

— Co się wtedy dzieje z Blythe? — Wbijam paznokcie w dłoń pod teczką. — Proszę mi to opisać krok po kroku.

— Rozpoczyna się dochodzenie, pracownik socjalny odwiedza dom. — Głos Diane staje się ostrożny i wyważony. — Jeśli dom zostanie uznany za niebezpieczny, nieletnia trafia do tymczasowej pieczy zastępczej.

— Tymczasowej. — Testuję to słowo jak testuje się most jedną stopą — nie ufając, że wytrzyma.

— Do czasu znalezienia odpowiedniej alternatywy, tak. — Zawiesza głos. — To mogą być tygodnie. Może znacznie dłużej.

— A ja nie miałabym wpływu na to, dokąd trafi i z kim będzie umieszczona. — Gardło zaciska mi się przy każdym słowie.

Diane nie odpowiada od razu, co samo w sobie jest odpowiedzią. Zakłada okulary i prostuje teczkę między nami obiema rękami.

— Moja rekomendacja to najpierw spełnienie wymagań finansowych i mieszkaniowych. — Jej głos jest teraz łagodniejszy, co czyni wszystko trudniejszym — łagodność obcych oznacza, że jest się już w tej kategorii ludzi, którzy jej potrzebują. — Proszę wrócić z umową najmu i paskiem wypłaty, który opowiada inną historię.

Wstaję, wsuwam teczkę pod ramię i dziękuję jej uśmiechem, który przypomina trzymanie drzwi zamkniętych podczas huraganu. Korytarz pachnie pastą do podłóg i odgrzewanym obiadem, a ja idę przez niego bardzo wyprostowana, bo jeśli się choć trochę zegnę, mogę się już nie wyprostować.

Na ławce przed biurem wyciągam telefon. Ogłoszenia o pracę ładują się powoli na sygnale Kettleworth — barman, magazynier, sprzątacz nocny, znów barman.

Przewijam je wszystkie, wykonując w głowie obliczenia: liczba godzin razy stawka, minus koszt autobusu, minus czynsz, którego nie mam, na mieszkanie, którego jeszcze nie znalazłam.

Kciuk zatrzymuje mi się w połowie przewijania. Czytam ogłoszenie dwa razy, żeby upewnić się, że liczby nie są halucynacją wywołaną świetlówkami i instytucjonalną beznadzieją.

Asystentka Zarządu — Ashford & Hale Consulting, Centralny Londyn, praca od zaraz. Wynagrodzenie ponad dwukrotnie wyższe niż za noszenie talerzy pięć nocy w tygodniu — wystarczy na czynsz, wystarczy na pasek wypłaty, który opowie Diane Pruitt inną historię.

Wymagania: preferowane wykształcenie wyższe, trzy lata doświadczenia w korporacji, znajomość programów, których nigdy nie używałam. Ogłoszenie mogłoby równie dobrze zawierać dopisek wymagane: urodzenie w zupełnie innym życiu .

Mój kciuk zawisa nad przyciskiem „Aplikuj” dokładnie tak, jak dwa dni temu zawisał nad Aktywuj profil — ta sama pauza, ta sama negocjacja między rozsądkiem a koniecznością. Naciskam, wysyłam CV, patrzę trzy sekundy na obracające się kółko. Wysłano zgłoszenie.

Wpycham telefon do torby i wstaję, bo siedzenie z łagodnym głosem Diane Pruitt w głowie jest czymś, czego moje ciało nie zniosłoby już ani sekundy. Przystanek autobusowy jest cztery minuty stąd, jeśli pójdę szybko, a to jedyna rzecz w moim CV, którą naprawdę opanowałam do perfekcji.

W połowie drogi telefon wibruje przy biodrze. Wyciągam go, spodziewając się Blythe, Dennisa, kolejnego drobnego okrucieństwa od wszechświata w formie powiadomienia.

Zaproszenie na rozmowę — czwartek, dziesiąta rano, Ashford & Hale. Za dwa dni, w budynku, w którym nigdy nie byłam, na posadę, o jaką nie powinnam się starać.

Czytam je trzy razy na chodniku w Kettleworth, z teczką niewystarczająco pod pachą, i coś pod żebrami się przesuwa — drzwi, o których nie wiedziałam, że istnieją, uchylają się dokładnie na jeden cal.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Boy with Her Eyes

The Boy with Her Eyes

46 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

46

Treść

Aa