Księżycowe światło wlewało się do małego pokoju Isli, rzucając srebrne cienie na ściany. Siedziała skulona na łóżku, z kolanami przyciągniętymi do piersi, a jej umysł był wichrem bólu. Wszystko legło w gruzach—więź, którą wyczuwała z Kaelem, nadzieja, że może znajdzie swoje miejsce w tym świecie. Jej własna rodzina odebrała jej to wszystko, pozostawiając ją zagubioną, niechcianą.
Cichy głos poruszył się w jej wnętrzu. Lira, jej wilczyca, była silna i stabilna, kotwicą w tej burzy.
"Pokazali swoje prawdziwe oblicza, Isla," szepnęła Lira, jej głos był stałym pulsem w umyśle Isli. "Nie należymy tutaj. Nie potrzebujemy ich."
Isla zamknęła oczy, czując znajome ciepło swojej wilczycy, pocieszenie, po które rzadko sięgała, ale teraz się go kurczowo trzymała. "Ale dokąd miałabym pójść? Nie mam nikogo. I oni się o to postarali."
"Wszystko jest lepsze niż to, Isla. Wybrali ją, niech ją sobie zatrzymają. Ty i ja. Znajdziemy wolność."
Ale serce Isli czuło się jak ciężar w jej piersi. Chciała wierzyć słowom Liry, znaleźć siłę, którą miała jej wilczyca, ale strach ją powstrzymywał. Poza tymi ścianami była tylko niepewność, podczas gdy tutaj przynajmniej wiedziała, czego się spodziewać, nawet jeśli było to okrucieństwo.
Później tej nocy, nie mogąc zasnąć, Isla skradała się ciemnym korytarzem, przyciągnięta cichym szmerem głosów z gabinetu rodziców. Zatrzymała się, ukryta w cieniu, a jej serce waliło, gdy usłyszała swoje imię.
"Ten plan zadziałał idealnie," mówiła jej matka tonem pełnym satysfakcji, którego Isla nigdy nie słyszała skierowanego do siebie. "Kael związał się z Serafine dokładnie tak, jak mieliśmy nadzieję. Isla trzyma się na włosku."
Śmiech Serafine był ostrym, szyderczym dźwiękiem. "Mówiłam, że się załamie. Biedactwo nie potrafi znieść samotności, a co dopiero życia bez przeznaczonego partnera."
Pierś Isli się ścisnęła, gdy zakryła usta, powstrzymując westchnienie. Zaplanowali to od początku. Kael nie wybrał Serafine—jej rodzina nim manipulowała, odpychając go od Isli i kierując ku jej siostrze. Chcieli ją wygnać, złamać tak całkowicie, że nie miałaby wyboru i musiała odejść.
Głos jej ojca wtrącił się, niski i aprobujący. "Do wschodu słońca Isla zniknie z naszego życia na dobre. Serafine zajmie jej miejsce, tak jak powinno być."
Isla chwyciła krawędź ściany, a furia wzbierała w niej, silniejsza niż ból. Zdrada rodziny sięgała głębiej niż sobie wyobrażała, ich okrucieństwo było wplecione w każdy fragment jej życia.
Dreszcz przebiegł po kręgosłupie Isli, gdy jej umysł wirował, przywołując przerażającą możliwość, że ich plan może zakończyć się nie jej wygnaniem, ale śmiercią. Mogła to sobie niemal wyobrazić—jej ojciec wchodzący do jej pokoju w środku nocy, jego zimne spojrzenie ocienione zadowoleniem matki, podczas gdy Serafine patrzy triumfalnie, wreszcie uwolniona od niej na dobre. Ta myśl odebrała jej oddech, strach ścisnął jej pierś tak mocno, że czuła, jakby miała się nim udusić.
Ale wtedy coś w niej pękło, pierwotny instynkt przetrwania ryknął do życia, zagłuszając jej terror. Nie będzie tu siedzieć, bezradna, czekając, aż zostanie odrzucona lub gorzej. Już straciła wszystko—ich lojalność, swojego partnera, miejsce w watasze.
Ta myśl napełniła ją dziwną, zaciekłą determinacją i po raz pierwszy pozwoliła sobie uwierzyć, że może być silniejsza od nich, że może uciec.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Isla wyszła w środku nocy. Las wznosił się wokół niej, mroczny i cichy pod osłoną północy. Jej stopy uderzały o nierówne podłoże, każdy krok oddalał ją coraz bardziej od Midnight Crest. Spojrzała przez ramię, wciąż czując ciężar rodzinnej zdrady, ale stabilna obecność Liry popychała ją naprzód.
Nie przestawaj, zachęcał jej wilk.
Kiedy przekroczyła zakazane terytorium Crimson Fang, przeszedł ją dreszcz strachu. Wszyscy znali Dravena, bezwzględnego Alfę ze skłonnością do brutalności. Słyszała wystarczająco wiele historii, by znać jego reputację, to jak nie okazywał nikomu litości, a już najmniej włóczęgom. Ryzyko ciążyło jej mocno, ale równie mocno ciążyła mroczna pewność, że nie ma dokąd pójść.
Zamaskuj nasz zapach, szepnęła do Liry, czując jak moc jej wilka stapia się z jej własną, gdy wspólnie utkały wokół siebie niewidzialną zasłonę. Przemknęła przez poszycie, modląc się, by historie o nieustępliwych patrolach Dravena były tylko przesadzonymi opowieściami.
Nagły szelest przerwał ciszę i zanim Isla zdążyła zareagować, silne ramię złapało ją od tyłu.
"Patrzcie, co tu mamy", zadrwił niski głos, a zapach żelaza i dzikiej ziemi uderzył w jej zmysły, gdy została brutalnie pchnięta na ziemię. Trzej wilki, ich twarze ukryte w cieniu, stali nad nią, a ich oczy błyszczały drapieżnym zamiarem.
"Midnight Crest? Zgubiłaś się, kochaniutka?" zakpił jeden z nich, jego uścisk pozostawiał siniaki, gdy podciągnął ją do góry, jego twarz była tak blisko, że mogła zobaczyć jego ostry jak brzytwa uśmiech. Isla zmusiła się do zachowania spokoju, skupiając się na sile Liry. Ukryj się. Zataj wszystko.
"Jestem tylko włóczęgą", powiedziała, głosem cichym, ale pewnym. "Nie mam dokąd pójść."
Prowadzący wilk prychnął, lustrując ją wzrokiem. "Włóczęga, tak? Jaki włóczęga zakrada się na terytorium Crimson Fang?"
Nie czekając na odpowiedź, szarpnął ją do przodu, pozostali osłaniali ją, gdy maszerowali głębiej między drzewa. Las stawał się gęstszy, ciemniejszy i zimniejszy, aż zatrzymali się gwałtownie na polanie zdominowanej przez masywną postać.
Alfa Draven stał tam, potężny i onieśmielający. Jego przeszywające spojrzenie padło na nią w momencie, gdy znalazła się w jego polu widzenia. Był dominującą obecnością, jego ciemne oczy ostre i śmiertelne, gdy przesuwały się po niej, oceniając ją w mgnieniu oka. Puls Isli przyspieszył, gdy walczyła, by utrzymać zamaskowany zapach, modląc się, by nie przejrzał jej kłamstwa.
"Co to ma być?" głos Dravena był zimny, jego usta wykrzywiły się w ledwie dostrzegalnym obrzydzeniu. "Włóczęga?"
Jeden z wilków z patrolu popchnął ją do przodu. "Złapaliśmy ją, jak się zakradała. Twierdzi, że nie ma dokąd pójść."
Spojrzenie Dravena przygniotło ją, jakby zdzierał każdą warstwę jej obrony. Zmusiła się, by wytrzymać jego wzrok, każdy mięsień w jej ciele był napięty, gotowy do ucieczki, gdyby zdecydował się zaatakować.
"Włóczęga... na moim terytorium." Zrobił powolny krok do przodu, jego oczy zwęziły się, gdy studiował jej twarz, jego wyraz twarzy ściemniał. "Masz minutę, żeby przekonać mnie, dlaczego nie powinienem cię teraz zabić."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Isla zmusiła się, by spojrzeć w górę, by wyglądać na tak spokojną, jak tylko mogła pod jego przenikliwym spojrzeniem.
"Przysięgam, jestem tylko samotną wilczycą. Jestem sama... od jakiegoś czasu. Jestem tu tylko dlatego, że nie mam dokąd pójść."
"Powiedz mi swoje imię."
"Isla."
Zrobił powolny krok w jej stronę, jego ciemne oczy nieustępliwe. "Isla, brzmi tak znajomo. I mam uwierzyć, że przybyłaś do Karmazynowego Kła, ze wszystkich miejsc, bez żadnych ukrytych motywów."
Isla przełknęła ślinę, jej serce waliło. "Nie byłoby mnie tu, gdybym miała jakikolwiek inny wybór. Nie stanowię zagrożenia dla ciebie ani twojej watahy."
Cisza się przeciągała, gęsta i dusząca, gdy Draven nadal się w nią wpatrywał. W końcu powoli skinął głową, ale jego wyraz twarzy pozostał zimny, kalkulujący.
"Dobrze. Pozwolę ci zostać," powiedział głosem przypominającym odległy grzmot. "Ale niech będzie jasne - jeśli choćby podejrzewam, że kłamiesz, nie zostanie ci już miejsce, gdzie mogłabyś uciec." Uniósł podbródek, dając znak jednemu z członków watahy. "Pilnujcie jej uważnie."
Jeden z wilków wystąpił naprzód, mrużąc oczy, gdy ją oceniał. Ulga Isli trwała zaledwie chwilę, zanim poczuła na sobie badawcze spojrzenia wszystkich dookoła, ich oczy ostre, podejrzliwe i nieufne. Będą obserwować każdy jej ruch, czekając, aż się potknie, aż ujawni sekrety, które wszyscy podejrzewali, że nosi.
Draven odwrócił się do niej, jego intensywne spojrzenie wciąż nieustępliwe. Pochylił się, głos miał niski, niebezpiecznie gładki. "Jeśli chcesz tu zostać, udowodnisz swoją lojalność."
Gardło Isli się zacisnęło. "Jak... mogę to zrobić?"
Najmniejszy błysk zainteresowania pojawił się w jego ciemnych oczach. Pochylił się do przodu, na tyle blisko, że mogła poczuć bijące od niego ciepło, poczuć bogaty, dziki zapach, który oznaczał go jako Alfę. Jego ręka uniosła się, odgarniając zabłąkany kosmyk jej włosów za ucho, palce zatrzymały się odrobinę za długo, cichy test jej granic.
"Drżysz," wymruczał tonem zwodniczo łagodnym, jak jedwab owijający się wokół żelaza.
"Nie boję się ciebie," skłamała Isla, jej głos przepełniony był wyzwaniem. Ale nie mogła się wycofać. Nie tutaj, nie teraz.
"Nie?" Jego dłoń opadła na jej szczękę, palce ledwo naciskały, kciuk musnął jej policzek w sposób, który wywołał dreszcz. "A może powinnaś."
Puls Isli przyspieszył na te słowa, kusząca przestroga wpleciona w groźbę. Wstrzymała oddech, gdy przesunął palcami w dół jej szyi, zatrzymując się tuż nad obojczykiem. Był wystarczająco blisko. Gdyby pochyliła się choć odrobinę, ich usta by się zetknęły. Czuła, jak jego wzrok opada na jej usta, zatrzymuje się tam, jego oczy ciemnieją czymś surowym i niewypowiedzianym.
Każdy instynkt krzyczał, by się odsunęła, ale stała jak wryta. Jej skóra mrowiła pod jego dotykiem, własne pragnienie walczyło ze zdrowym rozsądkiem. To była niebezpieczna gra i wiedziała o tym. Jej oddech urywał się przy każdym prawie-dotyku, każdym przeciągłym spojrzeniu.
Usta Dravena wykrzywiły się w lekkim, niegodziwym uśmiechu. Pozwolił ciszy wisieć między nimi, jego wzrok powoli przesuwał się po niej, niepokojąco dokładny.
"Zobaczmy, czy jesteś tak nieszkodliwa, jak twierdzisz." Jego oczy zablokowały się na jej oczach, nieugięte, badawcze. "Powiedz mi, czy jesteś czysta?"
Isla cofnęła się o krok. Dreszcz przebiegł przez jej ciało, nogi się trzęsły, a twarz spłonęła wstydem. Ale nie było sensu uciekać, była złapana w pułapkę.
Przesuń w górę, aby kontynuować